Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

berimbau


~νομίζω ότι ήταν σε ένα σετ του κατ κέμιστ που το είχα ακούσει σ' αυτή την εκτέλεση. το είχε παίξει λίγο πριν τελειώσει [μαζί με το ιλέκτρικ μπουγκαλού και το i wonder if i take you home] και είχε γίνει χαμός [οι πιο πολλοί το χόρευαν μπρέικ ντανς].
~a good capoerista never falls, but if one day he falls, he falls well. σύμπτωση; το πρώτο μήνυμα που άνοιξα σήμερα το πρωί είχε το βίντεο απ' το the garden του κατ κέμιστ, ίσως το πιο ωραίο τραγούδι που έχει φτιάξει ποτέ, με σαμπλαρισμένο ολόκληρο το berimbau της astrud gilberto.
~''υποθέτω ότι η ιδιοσυγκρασία του καθαρόαιμου ταξιδιώτη αποτελεί μια σύνθεση των στοιχείων που οι κρανιολόγοι αποκαλούν 'νοσταλγία της μόνιμης διαμονής' και 'τοπογραφική μνήμη', αμφότερα ανεπτυγμένα σε υψηλό βαθμό. έπειτα από μια μακριά και κοπιαστική πορεία, ο ταξιδιώτης εξουθενωμένος από το δρόμο, καταρρέει στο πρώτο σημείο ανάπαυσης που βρίσκει και μεταμορφώνεται στο μεγαλύτερο σπιτόγατο. καπνίζει με μεγάλο ζήλο για κάποιο διάστημα την 'πίπα της μονιμότητας', λαγοκοιμάται συχνά στη διάρκεια της ημέρα, ενώ όταν πέφτει το σκοτάδι παραδίνεται και πάλι στον ύπνο. του αρέσει να δειπνεί σε προκαθορισμένη ώρα, και εκπλήσσεται με την εξαχρείωση του νου που τον κάνει να μην μπορεί να βρει ικανοποίηση στο κουτσομπολιό, στην κουβέντα, σε μια νουβέλα ή σε μια εφημερίδα. όμως, σύντομα αυτή η κρίση απάθειας γίνεται παρελθόν, αργά και σταθερά, ο ταξιδευτής οδεύει ξανά προς έναν παροξυσμό πλήξης, χάνει την όρεξή του, κόβει βόλτες στο δωμάτιό του όλη μέρα, χασμουριέται την ώρα των συζητήσεων και τα βιβλία λειτουργούν επάνω του σαν ναρκωτικό. ο άνθρωπός μας θέλει να πάρει ξανά τους δρόμους και πρέπει οπωσδήποτε να το κάνει, αλλιώς θα πεθάνει...''
[sir richard f. burton, ταξίδι στα ιερά τεμένη, εκδόσεις ασβός].