Παρασκευή, 2 Ιουλίου 2010

πού είναι ο βάγκνερ;


ακούγοντας το [φρικτό] chloe και το [ανεκδιήγητο] fish απ’ τον περιβόητο δίσκο της leona anderson που είχε κυκλοφορήσει το 1958 με τίτλο music to suffer from [κι έναν απ’ τους χειρότερους που κυκλοφόρησαν ποτέ, με συναίσθηση του τι είναι], είναι αδύνατο να μην σου έρθει στο μυαλό η κυρία ελισάβετ του «πού είναι ο βάγκνερ, πού είναι ο πουτσίνι;». μόνο που η καημένη η κυρία ελισάβετ δεν είχε την τύχει να την ανακαλύψει ο τζόνι τρανκς και να την ανατυπώσει στην εταιρία του σχεδόν σαράντα χρόνια μετά το θάνατό της [η τυχερή είναι η lona, η κυρία ελισάβετ δεν ξέρω καν αν έχει πεθάνει, τελευταία φορά την είχα πετύχει πριν από τρία-τέσσερα χρόνια σε ένα ζαχαροπλαστείο στα κάτω πατήσια].
τέλος πάντων, με τη διαχωριστική ανάμεσα στο κακόγουστο και το cool να γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη, ειδικά όταν έχεις να κάνεις με μια lone anderson με εμφανή την αίσθηση του χιούμορ, η οποία προσπαθούσε περιπαθώς να κερδίσει τον τίτλο της «χειρότερης τραγουδίστριας του κόσμου», δήλωνε «the badder, the better» και τραγουδούσε το χειρότερο τραγούδι που έχει γραφτεί ποτέ για το τυρί [limburger lover] ή τον camp ύμνο rats in my room.
μπορεί να προσπάθησε σκληρά, η κυρία ελισάβετ όμως την κάνει σκόνη, κερδίζοντας στα σημεία.
αυτές είναι οι σημειώσεις που υπήρχαν στην αρχική έκδοση του δίσκου της leona.
κι αυτός είναι ο δίσκος.