Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

έλβης


πάει καιρός από τότε που μου φαινόταν αδιανόητο να μην αντέχει κάποιος τα φεστιβάλ. δηλαδή όταν είσαι 18 και 20 μένεις άνετα και δυο και τρεις μέρες άπλυτος [και παραπάνω], με τον ιδρώτα να ανακατεύεται με τη σκόνη και τη βροχή και να κολλάνε στο πετσί σου, να στεγνώνουν κι εσύ να μην παίρνεις είδηση ότι βρομοκοπάς σαν τράγος. το περίεργο είναι ότι είναι τόση η αναισθησία που σου προκαλεί η έξαψη αυτών που ετοιμάζεσαι να δεις, που αγνοείς [και μάλιστα με ευκολία] την μπόχα των διπλανών σου, επίσης άπλυτων. δεν τους μυρίζεις ούτε καν όταν σε αγκαλιάζουν σφιχτά για να τραγουδήσετε παράφωνα [αλλά με μια φωνή] ολόκληρο το modern life is rubbish, λούτσα, και βουτηγμένοι μέχρι το γόνατο μέσα στις ποντικί λάσπες. [η αγγλική επαρχία έχει τις χειρότερες λάσπες του κόσμου]. το ακόμα χειρότερο είναι ότι μέσα στη σκηνή δεν βρίσκεις καθόλου ενοχλητική την διάχυτη αρχιδίλα τριών άπλυτων που έχουν τρεις μέρες ν' αλλάξουν σώβρακο [ok, στα 18 και στα 20 δεν είναι τόσο έντονη]. για χάρη των πίξιζ όλα μπορείς να τα υποστείς. αν μου έλεγε κάποιος τότε ότι σε είκοσι χρόνια ίσως να τους θεωρείς άθλιους [τους πίξις -και ξερός] μπορεί και να τον σκότωνα [πριν φτάσει στο "ίσως"]. τέλος πάντων, αν τρεις άπλυτοι και ιδρωμένοι τύποι σε μια σκηνή θεωρήσεις ότι βρώμαγαν, φαντάσου τι έκαναν τρεις άπλυτες και ιδρωμένες τύπισσες που επίσης είχαν ν' αλλάξουν βρακί τρεις μέρες [να μην υπεισέρθω σε λεπτομέρεις].
[σε ευχαριστώ παναγία μου που δεν πρόκειται να ξαναζήσω τέτοιες μέρες].
σε φεστιβάλ έχω βουτηχτεί μέχρι τη μέση στα σκατά [και μετά έχω περάσει 24 ώρες ψάχνοντας τρόπο να γυρίσω σπίτι], έχω περάσει δυο μερόνυχτα μουσκίδι μέσα στη βροχή [ασταμάτητη] κλπ κλπ, κυρίως όμως έχω δει δεκάδες άθλια γκρουπ, μπορεί και εκατοντάδες. α, και έχω κλάψει μια φορά με πίξις [το ζώον], ακόμα και με γούλφγκανγκ πρες έχω κλάψει [φαντάσου τι μας πότιζαν] γιατί ήμουν ευσυγκίνητος και με παράσερνε η έξαψη. τόση ταλαιπωρία, τόσα πηγαινέλα και τόσα έξοδα για το απόλυτο κενό. δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα -αν δεν είχα τα εισιτήρια να μου τα θυμίζουν -και κάποια σκόρπια περιστατικά- τα πιο πολλά θα ήταν σαν να μην τα είδα ή να μην τα έζησα. και το 90% των ονομάτων ήταν [εν τέλει] για τα σκατά.
η τελευταία φορά που πήγα σε φεστιβάλ ήταν στο μελτ πέρσι [πέρσι ήταν;] και ορκίστηκα να μην ξαναπάω. ούτε πρόκειται, ακόμα κι αν είναι στη βαρκελώνη και μένω σε ξενοδοχείο τεσσάρων αστέρων. εξαιρείται το synch, γιατί είναι στο κέντρο και μπορείς να φύγεις όποτε σου καπνίσει.
τα κομμάτια δεν είναι του έλβη, είναι δύο απ' αυτά που δανείστηκε ο γκόνζτα σούφι.
ένα, δύο