Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

σκάρλετ


τον είχα πετύχει κάποια φορά που πήγαινα με τον προαστιακό στον ασπρόπυργο, έναν ψηλό τύπο με προγναθισμό που έκανε σπαστικές κινήσεις σαν σπουργίτης. κοίταξε δεξιά-αριστερά φανερά εκνευρισμένος, κάθισε δίπλα σε μια νεαρή κοπέλα απέναντί μου και άρχισε να μιλάει μόνος του [έλεγε κάτι ασυνάρτητες βρισιές, αλλά με μεγάλη τσαντίλα]. η κοπέλα φρίκαρε, σύρθηκε προς την άκρη της θέσης κάπως μουλωχτά, σηκώθηκε, πήγε και στάθηκε αμήχανα στην άλλη άκρη του βαγονιού και κάρφωσε το βλέμμα έξω απ' το παράθυρο [αν ήξερε να σφυρίζει κλέφτικα μπορεί και να το είχε κάνει]. τότε ο τύπος τινάχτηκε απ' τη θέση του, πήγε στη μέση του βαγονιού κι άρχισε να βγάζει τα ρούχα του ένα-ένα -ξεκινώντας απ' το πουκάμισο- δυναμώνοντας την ένταση στο βρισίδι. όταν έμεινε με το σώβρακο [δεν θυμάμαι αν ήταν σλιπ ή μποξεράκι γιατί δεν κοίταζα, το ίδιο κι υπόλοιποι στο βαγόνι, το έπαιζαν αδιάφοροι, χωρίς καμία αντίδραση, λες και το στριπτίζ μέσα στο τρένο ήταν το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου] άρχισε να μιλάει στο κινητό και να βρίζει τη μάνα του που δεν τον άφηνε να δει το παιδί (του?) [όση ώρα μιλούσε πείραζε το πουλί του]. στην επόμενη στάση μπήκαν δυο σεκιουριτάδες και τον έβγαλαν έξω κουβαλητό. κανείς δεν αντέδρασε, κανείς δεν έκανε το παραμικρό σχόλιο, δεν ακούστηκε ούτε καν το κλισέ "ο κόσμος έχει αρχίσει να τα χάνει και πού πάμε και πού βαδίζουμε;".
τον ίδιο τύπο τον πέτυχα στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων στη λιοσίων πριν από μερικές μέρες να ουρλιάζει στο τηλέφωνο που υπάρχει στο χώρο αναμονής, βρίζοντας πάλι τη μάνα του. μετά μπήκε στο λεωφορείο της λαμίας και επέμενε να τον πάνε στο βόλο. το περίεργο δεν είναι ότι δεν νοιάστηκε κανείς να του πει πώς να πάει στο βόλο, το περίεργο είναι ότι του του έβγαλαν εισιτήριο για λαμία και τον ανέβασαν στο λεωφορείο.
νέα μάγια