Κυριακή, 11 Απριλίου 2010

μίστερ λόνλι


~δεν είχα δοκιμάσει καν να το δω, παρόλο που μου άρεσαν και το gummo και το julien donkey-boy, κόντεψαν να περάσουν δυο χρόνια χωρίς να το ψάξω, κυρίως επειδή με είχαν τρομάξει οι κακές κριτικές. σκατά. το mr. lonely είναι μια πολύ καλή ταινία και ακόμα και με όλα τα ακατανόητα [που δεν είναι και τόσο ακατανόητα τελικά] και τα σουρεαλιστικά που συμβαίνουν [κυρίως στα παράλληλα περιστατικά με τις καλόγριες που πηδάνε απ' το αεροπλάνο χωρίς αλεξίπτωτο και δεν παθαίνουν τίποτα] είναι η καλύτερη δουλειά του harmony korine. ο σωσίας του μάιλ τζάκσον γνωρίζει τη σωσία της μέριλιν στο παρίσι και τον προσκαλεί σε ένα κοινόβιο από σωσίες διασημοτήτων κάπου στη σκωτία, όπου ετοιμάζουν μια παράσταση μέσα σε μια παράγκα. παράλληλα, ο πατέρας umbrillo [που τον παίζει ο werner herzog] πετάει απ' τον ουρανό φαγητό σε πεινασμένους. επίσης πετάει καλόγριες, που πηδάνε στο κενό και προσγειώνονται σώες πάνω σε παχύ χορτάρι και είναι μέσα στην καλή χαρά επειδή τους πετυχαίνει το θαύμα. ok, το σενάριο είναι πολύ εξωπραγματικό, γεμάτο καταστάσεις που σε κάνουν να αισθάνεσαι άβολα και αμήχανα όταν τις παρακολουθείς [είναι σαν να βλέπεις τα ούφο στο "ελλάδα έχεις ταλέντο'' ή τα "νούμερα'' που γελοιοποιούνται στα τάλεντ σόου], το ίδιο κι οι πρωταγωνιστές, άνθρωποι "λοξοί" και δυστυχισμένοι, απογοητευμένοι απ' την πραγματικότητα, που ζουν τις ζωές κάποιων άλλων. και παρόλο που οι σωσίες είναι σχεδόν διασκεδαστικοί, τουλάχιστον όταν τους πρωτοβλέπεις, το mr. lonely είναι μια πολύ μελαγχολική ταινία, λυπητερή, ειδικά ο χαρακτήρας της μέριλιν που παίζει η σαμάνθα μόρτον είναι συγκλονιστικός, ακόμα πιο δραματικός από τον αλλόκοτο μάικλ τζάκσον του diego luna. άνθρωποι μόνοι που ζουν απομονωμένοι στον κόσμο τους, με σκοπό, αλλά χωρίς καμία ανταπόκριση απ' όσους έχουν αφήσει απ' έξω. το τέλος [όπως και το ξεκίνημα που ακούγεται το κομμάτι του bobby vinton] είναι όλα τα λεφτά. καταλαβαίνεις και για ποιο λόγο έχει τόσο χαμηλή βαθμολογία στο imdb.
~[θρησκόληπτος είναι αυτός που χρησιμοποιεί τη θρησκεία σαν φερετζέ για να καλύψει τα δικά του αίσχη. και είναι το πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπου].