Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

σμόκι ταμπού


~στην τεράστια εξαιρετική συνέντευξη του στο woofah o tony thorpe των moody boyz λέει: "well you can knock it, but drugs made jungle, mate, drugs made hardcore and jungle -i'm not being funny here, they really did, they really bloody did. it's a shame we're stuck now where the whole drug scene just seems pretty bloody dark, it just doesn't seem like fun any more, it all seems very depressing really, not fun, just dark...". μετά ο joe muggs τον ρωτάει:
"maybe that's why dubstep had to go back to guiness and weed?". κι απαντάει:
"yeah, yeah, yeah, that's right, i mean the first time i went to dmz i was just 'oh... my... god -people are smoking weed and not doing pills, but they' re still raving'. you know they're still jumping at 5 am, and seeing 500 people in a room and all noding their heads in perfect synchronisation was jus 'wow!'. and seeing people like kode 9 do a dj set, i'd think to myself 'my god, if i'd have done a set like that, like i wanted to do, fifteen years ago, the floor would have cleared completely' -but now... now people are open. and that's what great for people like myself, and a lot of my peers and people i know -the foundations for those audience and people being open have been layed down by people like myself, and like yer rob smith and yer guy called gerald and shut up and dances, you can go on forever''.
~απ' τη μια τίποτα δεν κρατάει για πάντα και αυτά που κάποτε σε τρέλαιναν φτάνει κάποια στιγμή που δεν τα αντέχεις [με τίποτα]. θα μου πεις εδώ χωρίζουν άνθρωποι που όχι μόνο έχουν αγαπηθεί, αλλά έχουν μαζί και παιδιά -ξυπνούν μια μέρα και είναι εχθροί- είναι δυνατό να κρατάνε για πάντα οι συμπάθειες για έναν καλλιτέχνη ή ένα δίσκο; απ΄την άλλη το θαύμαζα πάντα το forever: forever μεταλάς, forever ροκάς, forever χιπ χοπάς, forever σκληρός, forever together. το πρόβλημα είναι ότι δεν υφίσταται. [ήθελα απλά να πω ότι είχα ορκιστεί ότι δεν θα ξανακούσω δίσκο των cocorosie, αλλά τον κατέβασα τον καινούργιο και τον δοκίμασα και τον άκουσα τέσσερις φορές στη σειρά που σημαίνει ότι μ' αρέσει πολύ και νομίζω ότι είναι και ο καλύτερός τους. εδώ ακούγονται σαν κινέζες που τραγουδάνε με ισλανδική προφορά για σμόκι ταμπού -και ναι, μ΄αρέσει πιο πολύ απ' το έπος της τζοάνας. καλή και χρυσή η τζοάνα και καλό και το αριστούργημα, αλλά είναι σαν τη "μαμά και την πουτάνα": απ' αυτά που όλο δοκιμάζεις να το ολοκληρώσεις και πάντα σε αφήνει στη μέση].
~η φωτογραφία είναι του freddie.