Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010

νεύρα και νευρώσεις


~την ώρα που ξυριζόμουν χθες το πρωί, κι ενώ άκουγα το πρόμο με τα νέα κομμάτια της joanna newsom, το ξυράφι λοξοδρόμησε και μου έκοψε ένα κομμάτι απ' το αυτί. ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα, δεν το πήρα καν είδηση, το κατάλαβα αργότερα όταν είδα το αίμα να πλημμυρίζει το αγαπημένο μου μπλουζάκι απ' το φαν κλαμπ της bjork, το οποίο το πλένω στο χέρι και προσεκτικά εδώ και χρόνια [απ' την εποχή της vespertine] για να μην χαλάσει το σχέδιο. εννοείται ότι το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι αυτή η τρισκατάρατη η joanna τα φταίει όλα, η γρουσούζα. σκέφτηκα ακόμα και να πετάξω το πρόμο για να αλλάξει το κάρμα [έχω πετάξει μια φορά το σαμποτάζ της πλάτωνος επειδή κάθε φορά που το έπαιζα μου πάθαινε ζημιά ο υπολογιστής] αλλά συγκρατήθηκα, επειδή το σαμποτάζ μόλις το πέταξα το μετάνιωσα και πήγα και το ξαναγόρασα. απλά άλλαξα μαζί και υπολογιστή. [ένας φίλος λέει ότι είναι κάπως λογικό, ''το σαμποτάζ έχει πολύ βαρύ κάρμα'', αλλά για καλό και για κακό να τσεκάρω κι αυτό].
τέλος πάντων, η joanna είναι μια χαρά, είναι από τους δίσκους που περιμένω ν' ακούσω αγωνιωδώς [αν και αυτό το "τριπλό άλμπουμ" κάπως με φοβίζει] και δεν είναι και πολλοί τελευταία. πολύ ξεραΐλα έχει πέσει, παρόλο που κυκλοφορούν καινούργιοι αβέρτα. τα δύο τρία που μου άρεσαν πραγματικά έχουν ήδη "καεί" από τα σχόλια και τους "καυγάδες" στο cbox και δεν έχω διάθεση πια ούτε να τα αναφέρω.
~οι hot chip είχαν κάνει ένα απίθανο λάιβ την τελευταία φορά που τους είχα δει [πέρσι το καλοκαίρι] και αναρωτιέμαι πόση προσπάθεια χρειάζεται για να βγάλεις έναν τόσο αδιάφορο δίσκο. δηλαδή χειρότερα δεν γίνεται. ή μάλλον γίνεται. το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί είναι να ακούσεις το νέο άλμπουμ της sade. δεν κάνει ούτε για ηχητική συνοδεία στο τσάι ηλικιωμένων αγγλίδων. ανήκει κι αυτή όμως στην κατηγορία "ιερή αγελάδα", που σημαίνει ότι δεν τολμάς να πεις ότι έβγαλε μια μαλακία και μισή, γιατί θα πέσει φωτιά να σε κάψει. 27 χρόνια τα ίδια και τα ίδια. και τα ίδια. έχω μεγάλη περιέργεια επίσης να μάθω αν υπάρχει άνθρωπος που να άντεξε ολόκληρο το νέο των vampire weekend.
~ένα ωραίο κομμάτι που πέτυχα σήμερα σε βίντεο [τίποτα το σπουδαίο, απλά συμπαθητικό] θυμίζει κάπως την ποπ του σπέκτορ και άφησε υποσχέσεις για ένα επίσης καλό άλμπουμ. δυστυχώς δεν άξιζε τον κόπο και την σύγχιση [βρίστηκα με τον μοναδικό τύπο που το μοιραζόταν και με μπάναρε λίγο πριν ολοκληρωθεί το τελευταίο κομμάτι]. no bad, though.
το εξκιούζις είναι εδώ.