Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

τρόμος


την πρώτη φορά που κατάλαβα ότι έχω υψοφοβία ήμουν στη μέση μιας σκάλας, πάγωσα και δεν μπορούσα ούτε να ανεβώ ούτε να κατεβώ. αφού είδε ότι ετοιμαζόμουν να κατασκηνώσω εκεί, ο αδερφός μου με άρπαξε και με κατέβασε. πρέπει να ήμουν 7 ή 8, από τότε την έχω μόνιμη.
ακριβώς το ίδιο έπαθα και τις δυο φορές που είδα αυτόν τον τύπο που αράζει στις εισόδους των πολυκατοικιών της γειτονιάς μου, λιώμα, να τρυπιέται. πάγωσα και δεν μπορούσα ούτε να προχωρήσω, ούτε να μιλήσω στο κινητό, το μόνο που μπορούσα ήταν να σκεφτώ ότι να' το, το' παθα το εγκεφαλικό.
η λεπτομέρεια ήταν ότι ο τύπος είχε καταβάσει τα βρακιά του, είχε σηκώσει τα αρχίδια του και τρυπιόταν από κάτω, ενώ η γκόμενα δίπλα του τού κράταγε τους αστραγάλους.
δεν έχω δει πιο τρομακτική εικόνα, φρίκη, ήταν ακόμα χειρότερη κι από το ατύχημα που είχαμε δει μπροστά στα μάτια μας στην πειραιώς: ένα αυτοκίνητο έφυγε με δύναμη από την απέναντι λωρίδα, έκανε δυο τούμπες, πέρασε πάνω από το αυτοκίνητο μιας κοπέλας στη λωρίδα που βρισκόμασταν, χτύπησε πάνω σε έναν σιδερένιο στύλο, και αφού τον διέλυσε, προσγειώθηκε με τις ρόδες μπροστά μας και άρχισε να καίγεται! σταματήσαμε και το κοιτάζαμε παγωμένοι, η καμπίνα του οδηγού έιχε πάρει φωτιά κι εμείς απλά κοιτάζαμε σαν χάνοι, υποθέτω επειδή ήμασταν σίγουροι ότι ο οδηγός δεν υπήρχε περίπτωση να είχε γλιτώσει. δεν πλησίαζε κανείς, ευτυχώς που έτρεξαν κάποιοι άνθρωποι από μια βιοτεχνία παραδίπλα με πυροσβεστήρες και έσβησαν τη φωτιά. μετά τράβηξαν έξω τον οδηγό και τον ξάπλωσαν στο δρόμο μέσα στα αίματα, αλλά με τις αισθήσεις του. "μην το μάθει η μάνα μου μας έλεγε''... τελικά έζησε.
απόψε μου ήρθε μια φωτογραφία με μέιλ που δείχνει τον ίδιο τύπο να τρυπιέται στο ίδιο περίπου σημείο, είναι σαν να στέκομαι στην κορυφή του πύργου του άιφελ και γύρω γύρω είναι κενό, τέτοιος τρόμος. δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα χειρότερο.