Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010

ρόκερς


17 αυγούστου στην άνδρο, με έναν διαολεμένο αέρα που δεν ήξερες πού να σταθείς [δεν με ενοχλεί ούτε το κρύο ούτε η βροχή, αλλά τον αέρα δεν τον αντέχω με τίποτα], το τελευταίο λεωφορείο για τη χώρα να έχει μόλις φύγει και τη σδόε να έχει βγει παγανιά και να έχει τρομοκρατήσει τα γραφεία ενοικίασης αυτοκινήτων [είχαν κρύψει ακόμα και τα μηχανάκια], ήταν αναπόφευκτο να διανυκτερεύσουμε στο λιμάνι. το σημείο που σε αφήνει το πλοίο είναι μαύρα χάλια και προχωρώντας προς το εσωτερικό του νησιού για να βρούμε την ταβέρνα που μας πρότεινε κάποιος ντόπιος ως καλή [ήταν άθλια] το σκηνικό γίνεται ακόμα χειρότερο. οι πρώτες εντύπωσεις για το νησί ήταν απογοητευτικές, ενώ το ξενοδοχείο που μείναμε [με μπρελόκ φέρετρα να κρέμονται απ' τα κλειδιά!] ήμουν σίγουρος ότι θα διαλυθεί απ' τον αέρα. όλο το βράδυ φανταζόμουν ότι μας βγάζουν σε φορείο απ' τα συντρίμια με τα σώβρακα και κάθε είκοσι λεπτά έτρεχα σε μια άβολη λεκάνη που έπρεπε να καθίσεις λοξά για να σε βολέψει να χέσεις [κάτι με πείραξε στην ταβέρνα], έτσι το πρωί ήμουν σε κατάσταση χειρότερη απ' το ξενοδοχείο.
ο υπάλληλος της ρεσεψιόν -που εμφανιζόταν για πέντε λεπτά και μετά χανόταν για κανα μισάωρο- μας διπλοχρέωσε τα δωμάτια, αλλά ευτυχώς το αντιληφθήκαμε πριν φύγει το λεωφορείο και γυρίσαμε με διάθεση να κάνουμε φασαρία. δεν χρειάστηκε. μας επέστρεψε τα λεφτά με τη μία και είπε το γνωστό ποίημα ''άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε'', ο φρέντι τα πήρε άγρια, αλλά έφευγε το λεωφορείο και δεν είχαμε χρόνο για περισσότερα.
στο λεωφορείο γινόταν χαμός από γαλλάκια σε σχολική εκδρομή, οι μισοί όρθιοι, εμείς ευτυχώς προλάβαμε και καθίσαμε, αλλά τα γαλλικά μου έφερναν πονοκέφαλο από μικρό παιδί. νομίζω ότι ήταν το πιο άχρηστο μάθημα που έκανα στο σχολείο μετά τα θρησκευτικά, γιατί ποτέ δεν τα έχω χρησιμοποιήσει [κι ελπίζω να μου είναι για πάντα αχρείαστα].
πάει μακριά η βαλίτσα, ούτε η χώρα με ξετρέλανε, αλλά τουλάχιστον φάγαμε καλό πρωινό και μετά πήραμε ταξί για το χωριό που μένει ο τεντ μπαφαλούκος, ο λόγος που κάναμε τόσο δρόμο και ανεχθήκαμε τόσες κακουχίες. στο δρόμο ο ταξιτζής μας είπε τα χειρότερα για το νησί και απόρησε που ήρθαμε για να κάνουμε θέμα τον αδερφό του γιατρού, δεν είχε ιδέα ούτε για το rockers ούτε για τζαμάικες και ρασταφάριανς. μας άφησε έξω απ' το σπίτι του με τον αέρα να κοντεύει να μας σηκώσει και εξαφανίστηκε.
ο μπαφαλούκος είναι πολύ cool τύπος, το ίδιο και η γυναίκα του η eugenie, περάσαμε ένα ολόκληρο απόγευμα στο σπίτι τους -μας δέχτηκαν, παρόλο που ήταν μια πολύ ακατάλληλη στιγμή- και το μαγνητοφωνάκι κατέγραψε μια συζήτηση σχεδόν τεσσάρων ωρών που θα μπορούσε να βγάλει τουλάχιστον τρία στόρι, όχι μόνο αυτό που δημοσιεύτηκε στο ελληνικό vice.
τέλος πάντων, η συνέντευξή του δημοσιεύεται στο αμερικάνικο vice [και τις επόμενες μέρες στα υπόλοιπα vice του κόσμου].
καλημέρες.