Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

ερθόλοτζι


δεν χρειάζονται ούτε σχόλια ούτε περιττά λόγια, το νέο άλμπουμ των whitefield brothers είναι το πρώτο σπουδαίο άλμπουμ του 2010. τα μέλη του σουπεργκρούπ που το αποτελούν οι edan, mr. lif, quantic, percee p, med, bajka και μέλη των dap kings, poets of phythm, el michels affair είναι εγγύηση για το αποτέλεσμα. εδώ υπάρχει το στόρι για τα παραδοσιακά όργανα που χρησιμοποίησαν και για τον ''raw soul'' ήχο τους και στο σιμπόξ υπάρχει ολόκληρο το καταπληκτικό ερθόλοτζι. enjoy.

mix


mhulotsholidays

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009

σο ταφ



~είχα χρόνια να πάω στις θερμές πηγές των θερμοπυλών. την τελευταία φορά στη ''γούρνα'' υπήρχαν μόνο καναδυό αυτοκίνητα και έλειπε η ταμπέλα hot gates, ήταν απλά μια πηγή στους πρόποδες του βουνού, με κτισμένες τις δυο πλευρές για να συγκεντρώνεται το νερό, το οποίο στη συνέχεια κυλάει με ορμή για να γίνει παρακάτω ζεστός καταρράκτης. σήμερα το απόγευμα γινόταν λαϊκό προσκύνημα. στον καταρράκτη δεν μπορούσες να παρκάρεις και στη γούρνα υπήρχαν ολόκληρες οικογένειες με πιτσιρίκια που έκαναν βουτιές, μια παρέα γιαπωνέζων, ρώσοι, μια ομάδα ιταλών, ένα σωρό νεαρόκοσμος που περίμενε στην ουρά για να κάνει ζεστό μπάνιο. πήραμε σειρά την ώρα που είχε νυχτώσει για τα καλά και ο κόσμος άρχισε να αραιώνει.
~το so tough είναι με διαφορά ο πιο αγαπημένος μου δίσκος των st. etienne. ακόμα και τα σαμπλαρισμένα φωνητικά από παλιές ταινίες [ή οι παλαιομοδίτικες μελωδίες] είναι τόσο καθαρόαιμα αγγλικά και ρετρό που νομίζεις ότι γράφτηκαν κάπου απροσδιόριστα στο παρελθόν. μετά από όλη αυτή την καθαρόαιμη βρετανίλα που αναβιώνουν οι ghost-boxers και οι ''συγγενείς'' καλλιτέχνες που στηρίζονται στην παρελθοντολατρεία, το so tough ακούγεται τόσο σημερινό που θα μπορούσε να είχε μόλις κυκλοφορήσει.
η deluxe έκδοση με τα δύο cd και ακυκλοφόρητο υλικό από τις ηχογραφήσεις που δεν είχε χωρέσει στο άλμπουμ, συν singles της ίδιας περιόδου, κάνουν το πακέτο τόσο ακαταμάχητο που ήταν αδύνατο να μην το [ξανα]αγοράσω. ολόκληρη η ντελούξ κυκλοφορία στο σιμπόξ.

χοντόλοτζι


το woebot ήταν ένα από τα πρώτα και πολύ αξιόλογα μουσικά μπλογκ που εμφανίστηκαν στην πρώτη φουρνιά, το 2003, και μέχρι το 2007 είχαν γίνει αρκετά δημοφιλή. ο matt ingram έφτιαχνε λίστες και έγραφε κατεβατά για τη μουσική που του άρεσε, κάνοντας απλά αναφορές, χωρίς να δίνει mp3. πριν από δυο χρόνια, ξαφνικά, κι όταν τα μπλογκ που έδιναν αμέτρητους τίτλους μουσικής άρχισαν να γίνονται χιλιάδες, σταμάτησε να γράφει και άρχισε να ασχολείται με τη δικιά του μουσική. οι δυο πρώτες κυκλοφορίες του ήταν δυο ep, το automat ep και το east center one ep, περίπου σαν το σάουντρακ του μπλογκ του, δηλαδή κάτι σαν δείγμα με τις μουσικές που τους άρεσε και παρουσίαζε: λίγο ποστ-νόιζ, λίγη τζαζ, λίγη concrete και vintage αγγλικοί ήχοι, library μουσική, διάφορα περίεργα σάουντρακ από περασμένες δεκαετίες, λίγο νταμπ, ελάχιστο ντανς.
το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ του, που εξαντλήθηκε αμέσως και δεν έχει ξανακυκλοφορήσει απ' το καλοκαίρι, είναι πολύ κοντά στο κλίμα της ghost box και θυμίζει τις καλύτερες στιγμές του focus group. το έχω δώσει καμιά δεκαριά φορές στο σιμπόξ, αλλά ορίστε μία ακόμα.

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009

10 για το 2009


αγαπημένα, χωρίς σειρά:
andrew morgan-please kid, remember
animal collective-merriweather post pavillion
architeq-gold and green
belbury poly-from an ancient star
demdike stare-symbiosis
king midas sound-waiting for you
larry gus-stitches
sa-ra creative partners-nuclear evolution, the age of love
shackleton-three eps
various-5: five years of hyperdub
κι άλλα δεκαπέντε:
the boy-please make me dance, jonny trunk-scrap book, paul white-the strange dreams of paul white, the horrors-primary colours, black dice-repo, cryptasize-mythomania, edan-echo party, dam funk-toeachizown, oneida-rated o, flaming lips-embryonic,
moon wiring club-striped paint for the last post, broadcast & the focus group-investigate witch cults of the radio age, woebot-woebot, mr. chop-for pete's sake, mordant music-picking o'er the bones

τέρορ πρέι


τα σάουντρακ για δύο low budget αγγλικές ταινίες τρόμου του norman j. warren, το terror του '78 και το prey του '79, με μουσική που είχε γράψει ο ivor slaney, σε ένα δίσκο που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο τέλος του καλοκαιριού. ηλεκτρονικοί ήχοι με αρκετή δόση δράματος για το terror και μελωδίες στο πιάνο για το πολύ καλύτερο prey, δίπλα σε ατμόσφαιρα τρόμου που δημιουργούν τα synths, συν ένα folk soul κομμάτι με φωνητικά της val mckenna.
εδώ.

σαν πεπόνια


νιγηρία, 70s, space φανκ από πρώην μέλη των sonny okosuns που μπορούσε να ανάψει φωτιές σε πίστες ή αλλιώς ντίσκο με αρχίδια.

λοβ [απγκρέιντιντ]


μια καταπληκτική συλλογή που είχε ο jim jupp [belbury poly και συνιδρυτής της ghost box] στη λίστα του με τα καλύτερα του 2009, η οποία είχε κυκλοφορήσει το 2001 και ξανακυκλοφόρησε το περασμένο καλοκαίρι με περισσότερα κομμάτια, αλλά εξαντλήθηκε αμέσως και τώρα δεν υπάρχει πουθενά. το διπλό cd "girl in a suitcase: upgrated" περιέχει μουσικά θέματα από την αγγλική τηλεόραση και το ραδιόφωνο από τα 60s μέχρι τις αρχές των 80s. 66 υπέροχα ρετρό κομμάτια, που θα μπορούσαν να είναι και μέρος της νέας κυκλοφορίας της ghost box ή του moon wiring club.
1 + 2

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2009

ρίμα για χρήμα 2


η γιορτινή επιστροφή του τάκι με το ρίμα για χρήμα 2 είναι γεγονός, με διπλό cd και ''θανατερά'' κομμάτια σαν κι αυτό [σε παραγωγή kite]:
θα πεθάνεις [και στο διάολο θα πας]. το υπόλοιπο στα δισκάδικα.

ο, ρας


ένα από τα καλύτερα μιξ που έχει κάνει ποτέ.

μέρι κρίσμας


είχε ήδη τρεις [μάλλον μέτριους] δίσκους φτιάξει πριν αρχίσει τις συνεργασίες με την παρέα απ' το λος άντζελες και προκύψουν τα τραγούδια των δυο τελευταίων χρόνων. μέχρι τότε έκανε απαγγελίες, δεν τολμούσε να τραγουδήσει, άκουγες μια μπάσα φωνή από έναν μέτριο mc που δεν της έδινες και τόση σημασία. το 2009 ήταν η χρονιά που όλοι άρχισαν να προσέχουν τον gonja sufi, βγήκε το καταπληκτικό ep του στη warp, ετοιμάζεται συνεργασία με τον the bug, τον θέλουν οι μάσιβ ατάκ, συνεχίζει να γράφει τραγούδια με τον flying lotus και τραγουδάει σε όλα του gaslamp killer. το άλμπουμ του στη warp κυκλοφορεί το μάρτιο, στο μεταξύ χθες το βράδυ βρήκα αυτό που δεν ξέρω τι είναι, μάλλον έχει μαζέψει κάποιος όλα τα κομμάτια που έχει κυκλοφορήσει το 2009 συν κάποιες ακυκλοφόρητες συνεργασίες του, 18 τραγούδια με τον gonja sufi σε χορταστικές δόσεις. ακούγεται σαν ολοκληρωμένο άλμπουμ.
βρήκα κι αυτό: Born and raised by the beautiful seaside of San Diego, Sumach has delivered a bit of the ocean to the souls of Mojave Dessert who thirst for revitalization and a fresh perspective. Relocation to Las Vegas, Nevada in the spring of 2006 presented the opportunity of teaching Bikram’s Method of Hatha Yoga throughout the city, allowing him to develop and share his unique teaching style with many more students. A class delivered by him is always a personal and heart-felt expression of his humanity and a genuine interaction between instructor and student. He firmly believes in its healing power and will simply tell you that yoga has saved his own life. He has gained the real experience of just what a yoga practice like Bikram’s can do, not only for an individual’s physical constitution, but also extending into all aspects of one’s life. It has reshaped him from within, physically and mentally, strengthened his own family and positively influenced the lives of his friends and yoga students.
In addition to being passionate about the benefits of yoga and of the necessity in assisting others on the path, Sumach is a family-oriented, loving husband and father to three children. Prior to starting a family and the study of yoga Sumach has, for over a decade and a half, also dedicated himself to self-expression through music and now nurtures a career in the music industry. Currently he is fulfilling a contract with Warp Records of London as a recording artist, an endeavor that he attributes to the positive effects of his yoga practice.
α, κανονικά τον λένε sumach valentine και όλα τα άλμπουμ του υπάρχουν εδώ.

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

άντριου μόργκαν


τι ωραίος δίσκος! είναι σίγουρα στα δέκα πιο αγαπημένα μου άλμπουμ για το 2009 και μου κάνει εντύπωση που δεν εμφανίστηκε σε καμία ελληνική λίστα, ο elliott smith που τον συγκρίνουν υπήρξε πολύ αγαπημένος του ελληνικού κοινού. προσωπικά μου θυμίζει περισσότερο τις καλές στιγμές του badly drawn boy και παρόλο που ο ήχος του είναι αυτός ακριβώς που βαριέμαι πιο πολύ απ' οτιδήποτε, με το please kid, remember έχω κολλήσει. ίσως επειδή είναι σύντομος και δεν σε κουράζει καθόλου, έχει και υπέροχα ψιθυριστά φωνητικά και ένα απίστευτο στόρι με όσα στραβά του συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ηχογράφησής του -κόντεψε να κουφαθεί όταν τον χτύπησε ανεμοστρόβιλος και μετά να μείνει μουγκός... ολόκληρος υπάρχει στο σιμπόξ, εδώ είναι δυο δείγματα:
please kid, remember & three months in cook county

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

μπλάντι γουντς


δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με τις shaggs, θυμάμαι είχα διαβάσει για αυτές σε μια συνέντευξη των broadcast σε ένα γερμανικό περιοδικό μέσα στο λεωφορείο που με πήγαινε από τη μια άθλια πόλη στην άλλη στη γερμανική επαρχία. ντάλα καλοκαίρι, με μπουφάν και πουλόβερ, χάλια μαύρα, ούτε μία εικόνα δεν έχω κρατήσει στη μνήμη μου -μόνο κάτι μικρά εστιατόρια στις όχθες του ρήνου κι έναν γάμο σε μια εκκλησία με ταβάνι ''αναποδογυρισμένη βάρκα''. δεν θυμάμαι τη χρονιά, αλλά οι broadcast μόλις είχαν βγάλει τον πρώτο δίσκο στην warp και εκείνη την εποχή τους βαριόμουν φρικτά. ο δεύτερος ήταν κάτι σαν αποκάλυψη για μένα. τέλος πάντων, το ''είχα διαβάσει'' δεν ισχύει γιατί oι γερμανικές λέξεις που ξέρω είναι καμιά δεκαπενταριά μετρημένες, κι αυτές βρισιές, απλά είχα πάρει κάτι μουσικά περιοδικά, τα ξεφύλιζα και σημείωνα ονόματα. εκεί είχα δει πρώτη φορά το όνομα των shaggs.
οι shaggs οι καημένες ήταν σαν την bloody wounds, έπαιζαν ό,τι να' ναι, τραγούδαγαν ό,τι να 'ναι, έμοιαζαν με καθυστερημένες και έβγαλαν ένα άλμπουμ που έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να εκτιμηθεί, όταν αυτό το out of tune έγινε άποψη. o πατέρας τους μάλιστα που ήταν υπευθυνος για την όλη κατάσταση δεν πρόλαβε να χαρεί τα σχόλια που μάζευαν μετά τα 70s από άλλους μουσικούς που τις ανακάλυπταν, [σπουδαίους μουσικούς], πέθανε από ανακοπή το 75 όταν ηχογραφούσαν το δεύτερο άλμπουμ τους [το οποίο δεν βγήκε ποτέ].
εδώ είναι το στόρι τους. το 2001 είχε βγει και μια συλλογή-tribute με διασκευές στα κομμάτια τους με τίτλο better than the beatles, που σημαίνει ότι δεν αποκλείεται σε καμιά 30αριά χρόνια να εμφανιστεί ένα ανάλογο tribute στην bloody wounds με τίτλο better than bob dylan. ελπίζω να είμαι ζωντανός να το δω...
το δεύτερο τεύχος του vice κυκλοφόρησε απόψε με τη συνέντευξη της bloody wounds -μεταξύ άλλων.
shaggs

ντίλμπαρ ντιλμπαρά


~μπορεί το φαΐ στο μπάρμπαρας φουντ κόμπανι να είναι μέχρι μέτριο, αλλά το τσίζκεικ είναι πολύ καλό, για την ακρίβεια είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να φας στο μαγαζί [και είναι ένα γλυκό που γενικά δεν μ' αρέσει]. το καλύτερο τσίζκεικ, πάντως, στην αθήνα το έχω φάει σε σπίτι. δεν έχω πετύχει σε κανένα μαγαζί κάτι παρόμοιο, συνήθως έχουν υφή στόκου ή μαλακού γύψου. και της μπάρμπαρας κάνεις μισή μέρα να το χωνέψεις, αλλά τουλάχιστον είναι νόστιμο. τα χειρότερα τα έχουν τα στάρμπακς.
~μου το είχε υποσχεθεί από πέρσι που τον είχα πάει στο σπίτι του για ένα θέμα με καναρίνια πρωταθλητές [btw, ο επόμενος διαγωνισμός στην αθήνα είναι στις 19/1] και σήμερα τήρησε την υπόσχεσή του. από απόψε έχω την τιμή να φιλοξενώ ένα καναρίνι πρωταθλητή της νέας γενιάς του κύριου τ., μαλινουά, κίτρινο, ομορφούλη, τόσο εξημερωμένο που τρώει απ' το χέρι μου. δεν έχει ανοίξει ακόμα το στόμα του να τραγουδήσει, αλλά o τ. με διαβεβαίωσε ότι είναι άριστος τραγουδιστής. τον βάφτισα lemmy. ακόμα και μουγκός να είναι δεν με νοιάζει, τώρα τον συμπάθησα. σκεφτόμουν να τον χαρίσω, αλλά μάλλον θα τον κρατήσω.
~αυτή η συλλογή με τα σπάνια lollywood 7ιντσα δισκάκια απ' το πακιστάν που μάζεψε ο andy votel και κυκλοφόρησε στην αρχή της χρονιάς είναι τόσο χριστουγεννιάτικη όσο τα κάλαντα που ψέλνουν οι περουβιανοί με τα σκουφιά άη-βασίλη στο κέντρο. αξίζει πάντως.

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

carnage

πρόλογος: το ρολόι χειρός έχει εδώ και μια δεκαετία περάσει στο παρελθόν κι ανήκει στην ιστορία όπως και η κλεψύδρα -εδώ και κάτι εκατοντάδες χρόνια-, ή η βιντεοκασέτα. που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πιο ηλίθιες διαφημίσεις στις σελίδες των lifestyle περιοδικών από αυτές για πανάκριβα ρολόγια. δεν υπάρχει πιο άχρηστο αντικείμενο.
ξεφύλλιζα σήμερα ένα απ' τα κυριακάτικα περιοδικά μέσα στο ταξί κι ο ταξιτζής [σε τρελά κέφια, τον ζήλεψα και μ' έπιασε νοσταλγία, γιατί μου θύμισε τον εαυτό μου την εποχή που ξεκίναγα αυτό το μπλογ] αναρωτιόταν αν υπάρχει πια άνθρωπος με σώας τας φρένας που θα δώσει μια περιουσία για ν' αγοράσει ρολόι.
εκτός κι αν είναι τα πεθερικά του βασιλιά των τσιγγάνων που ψάχνουν δώρο αρραβώνα για το λεβέντη τους. ''ένα χρυσό ρόλεξ όσο να 'ναι είναι κλάσικ και πάει ασορτί με το χρυσό δόντι''. μετά συζητήσαμε για τους χώρους που πρέπει να μπουν αυτές οι διαφημίσεις ''με τους υπερ-πετυχημένους πατεράδες και τους γιους που μοιάζουν με καθυστερημένους'' για να μην πάνε χαμένες -και σίγουρα δεν είναι οι σελίδες των κυριακάτικων περιοδικών: σε πανό στο παζάρι του σχιστού και στις πόρτες των ντάτσουν. τη λέξη ντάτσουν την επανέλαβε καμιά δεκαριά φορές και κόντεψε να πνιγεί απ' τα γέλια.
μετά υπολόγισα ότι έχω πάνω από δεκαετία να φορέσω ρολόι. επίσης, όσο κι αν προσπάθησα ήταν αδύνατο να θυμηθώ πότε αγόρασα κινητό [κι ο ταξιτζής το ίδιο] ή πώς επικοινωνούσε ο κόσμος τις εποχές π.κ. [προ κινητού] ή π. ι. [προ ίντερνετ]. από το σύνταγμα μέχρι το σπίτι κόντεψα να κατουρηθώ απ' τα γέλια, τύφλα να' χουν τα χάπια κι η ψυχανάλυση αν πετύχεις έναν κεφάτο ταξιτζή.
μετά μου πήρε ένα πεντόευρω [με το δώρο] και ανταλλάξαμε ευχές.
το it's always sunny in philadelphia τέλειωσε χθες το βράδυ, τους είδα και τους τέσσερις κύκλους [αυτά που γίνονται στον τέταρτο είναι αδιανότητα] και τώρα δεν θέλω να δω τίποτα.
~από αύριο μέχρι τις 23/12 θα προβάλλεται στο 6 d.o.g.s. το rip: a remix manifesto. οι πληροφορίες από κάτω είναι απ' το δελτίο τύπου:
Στο Rip: A remix Manifesto, ο Brett Gaylor, ακτιβιστής του Διαδικτύου και σκηνοθέτης, καταπιάνεται με το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων στην εποχή της πληροφορίας, «πολτοποιώντας» το τοπίο των μίντια του 20ου αιώνα και σπάζοντας το φράγμα μεταξύ χρηστών και δημιουργών. Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Girl Talk, ένας μουσικός που, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του mash up, κατάφερε να φτάσει στις πρώτες θέσεις των μουσικών τσαρτ ουσιαστικά μιξάροντας τραγούδια άλλων. Είναι όμως ο Girl Talk ένα λαμπρό παράδειγμα της δύναμης του λαού ή απλώς ένας μάγος της πειρατείας; Ο ιδρυτής της Creative Commons Lawrence Lessig, ο Υπουργός Πολιτισμού της Βραζιλίας Gilberto Gil και ο κριτικός της ποπ κουλτούρας Cory Doctorow επίσης εμφανίζονται στην ταινία.
Στο συμμετοχικό αυτό πείραμα, ο Brett Gaylor συνεχίζει τον διάλογο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ μοιράζεται απ’ την πρώτη μέρα το υλικό του μέσω της ιστοσελίδας opensourcecinema.org για να μπορεί όποιος θέλει να το ρεμιξάρει.
meditation rock

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

λιακάδα


σε κάποιο επεισόδιο απ' το it's always sunny in philadelphia ένας απ' τους κάφρους πρωταγωνιστές βλέποντας τη μορφή της παναγίας να σχηματίζεται στον τοίχο της τουαλέτας του ιρλανδικού μπαρ που είναι συνιδιοκτήτης [από τα άλατα γύρω απ' το καζανάκι], αρχίζει να φωνάζει "θαύμα, θαύμα" και αυτό που επακολουθεί θυμίζει αρκετά τις σκηνές στα μοναστήρια που εικόνες δακρύζουν ή αρχίζουν να βγάζουν άγιο μύρο. είναι περίεργο που όλα τα υγρά είναι διαφανή και ευωδιάζουν, ούτε μία εικόνα αγίου δεν έχει τρέξει σπέρμα ή πύον, ούτε μία εικόνα αγίας δεν έχει αναβλύσσει pussy juice ή περίοδο [διότι ως γνωστόν κανείς και καμία δεν άγιασε με οργασμούς]. τέλος πάντων, διαφημίζουν το ''θαύμα'' και γίνεται λαϊκό προσκύνημα, με το αζημίωτο βεβαίως, γιατί κι ο άγιος τάμα θέλει. στο τέλος ένας παπάς σάψαλο κατουράει τη ''μορφή'' και...εξαφανίζεται.
το it's always sunny in philadelphia έχει μερικούς από τους πιο κάφρους ήρωες που έχουν παρουσιαστεί ποτέ στη μικρή οθόνη [και δεν είναι κινούμενο σχέδιο]. δηλαδή είναι αυτό ακριβώς που δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε ποτέ στην ελληνική τηλεόραση, -μία σειρά που θα φρίκαρε τους διαφημιστές και τις θρησκόληπτες θείτσες [στις πιο πολλές περιπτώσεις αυτά τα δυο πάνε μαζί] θα σταμάταγε στο δεύτερο επεισόδιο.
τα μέλη της ''συμμορίας'' είναι ρατσιστές, σεξιστές, αλκοολικοί, ομοφοβικοί, που πουλάνε ο ένας τον άλλο με την πρώτη ευκαιρία και ξημεροβραδιάζονται με το μυαλό στην απάτη, που κάνουν πάρτι όταν η μάνα του ενός πεθαίνει [για το μόνο που λυπούνται είναι που έγραψε την περιουσία της στον πρώην γκόμενο], που βρίσκουν ένα μωρό στα σκουπίδια και το βάφουν με μπογιά για τα παπούτσια για να το εκμεταλλευτούν πιο εύκολα [τα παιδιά των λατίνων έχουν μεγαλύτερη ζήτηση στα διαφημιστικά], που τολμάνε να κάνουν το μέσο επαρχιώτη αμερικάνο μπίλιες σε μια σειρά με τόσο ρεαλιστικούς διαλόγους που σε σοκάρουν. [ούτε κατά διάνοια δεν θα μπορούσε να πει ο ένας πρωταγωνιστής στον άλλο σε δικό μας σίριαλ ''βρωμάς αρχιδίλα'', διότι όλοι μοσχομυρίζουν και τους έχει φάει η πολιτική ορθότητα].
όσο για τους αχαρακτήριστους ήρωες, εκεί που πας να τους συμπαθήσεις, λένε μια ατάκα και τους μισείς. και άντε πάλι απ' την αρχή.
α, παίζει κι ο ντάνι ντε βίτο σε έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας του, ακούγεται το never gonna give you up και το together forever του rick astley και στους τίτλους παίζει ένα θέμα που είναι τόσο easy listening που νομίζεις ότι σε κοροϊδεύουν...
γιατί ρε γαμώτο είναι τόσο μπροστά αυτά τα αμερικάνικα σίριαλ;

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009


μπορεί από μουσικά γούστα να είναι και οι δυο για τα μπάζα [δες πορτίκο], αλλά από παιδιά σκίζουν! εδώ η κόρη του σταρ, κάτω ο γιος του μαν.

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

[. . .]


r-χ-:

00s


untrue-burial, sapphie-richard youngs, the noise made by people-broadcast, person pitch-panda bear, vespertine-bjork, drum's not dead-liars, the doldrums-ariel pink, is this it?-the strokes, the private press-dj shadow, donuts-j dilla, geogaddi-boards of canada, kid a-radiohead, since i left you-the avalanches, ys-johanna newsom, l.a.-flying lotus, third-portishead, persistent repetition of phrases-caretaker, madvillainy-madvillain, the blue notebook-max richter, merriweather post pavillion-animal collective

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

ντιουκς εντ ντακς


~ο ταξιτζής με κοιλιά εγκύου στον ένατο και οδοντογλυφίδα στο στόμα μύριζε αλκοόλ και ξινίλα και φαινόταν να είχε μόλις πλακωθεί με κάποιον, γιατί ακόμα και την καλησπέρα την είπε γρυλίζοντας. μετά δεν ξανάβγαλε άχνα μέχρι που φτάσαμε στην εμμανουήλ μπενάκη, όπου άρχισε να βρίζει τους σκουπιδιάρηδες και τον αλήτη τον δήμαρχο που έχουν γαμήσει την αθήνα. στην μπενάκη οι στοίβες και στις δυο πλευρές του δρόμου είναι τόσο μεγάλες, που μόλις και μετά βιάς χωράει να περάσει ένα αυτοκίνητο και πρέπει υποχρεωτικά να πατήσεις πάνω τους.
του είπα ότι γαμημένη ήταν έτσι κι αλλιώς, αυτός συμφώνησε και άνοιξε πιο δυνατά την ένταση για να προσέξω τους στίχους απ' το κομμάτι που έπαιζε και έλεγε: "θα φύγω θα εξαφανιστώ, θα φύγω δεν κάνω πλάκα, θα φύγω για να μην μου πεις, στην υγειά του μαλάκα". στη στοίβα γωνία μπενάκη και βαλτετσίου τα αίματα απ' τα πεταμένα κρέατα φτάνουν σχεδόν μέχρι την πλατεία, ο ήλιος έχει δημιουργήσει σκουλίκια και η μπόχα κάνει την ατμόσφαιρα γιορτινή. 15 μέρες πριν τα χριστούγεννα 2009.
~δεν με τρέλανε ολόκληρος ο δίσκος του, αυτό το τραγούδι όμως του james pants μου θύμισε κάτι ωραίες ποπ στιγμές στα τέλη των 80s την πρώτη φορά που άκουσα blow monkeys.
~αν ο δίσκος των duke abduction [που είχα την εντύπωση ότι τους λένε duck adbuction και είχα μάλιστα θεωρήσει το λογοπαίγνιο πολύ γαμάτο] είχε προλάβει να κυκλοφορήσει πριν τελειώσει η χρονιά, θα ήταν σίγουρα στη δεκάδα μου. [η τριάδα larry gus-the boy-blend παραμένει τριάδα και είναι ασυναγώνιστη]. το the curious world of duke abduction κυκλοφορεί στις αρχές του 2010.

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

παντζία


ξανακυκλοφόρησε σε single το original mix. κομματάρα. για άλλη μια φορά:
memories.

πρόγονοι


ακριβώς δέκα λεπτά απ' το κέντρο και πηγαίνοντας προς τα δυτικά προάστια, συναντάς εικόνες που είναι αδύνατο να πιστέψεις ότι βρίσκονται στο κέντρο της αθήνας. με δυο ημερήσιες 'εκδρομές' έχω την αίσθηση ότι ταξίδεψα στο εξωτερικό, είναι τόσο μεγάλη η διαφορά του τοπίου. κι αυτό είναι το λιγότερο. αυτές τις δυο μέρες [για διάφορους λόγους] έχω ζήσει ανέλπιστα μερικές από τις πιο έντονες στιγμές της ζωής μου.
αυτό είναι ένα απίθανο τραγούδι του gonja sufi που υπάρχει στη νέα συλλογή της warp, όπου υπάρχει και νέο κομμάτι του rustie με τίτλο 'μέσα στο μουνί του [της?] πίκατσου'.

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

γκλί


1. όποιος ξέρει το όνομα του καλλιτέχνη και τρόπο να επικοινωνήσω μαζί του, παρακαλείται να στείλει ένα mail στο therealmhulot@gmail.com. και τα δύο έργα βρίσκονται στη στουρνάρη, απέναντι απ' το πολυτεχνείο.
2. μ' άρεσε πάντα, από τότε που πρωτοβγήκε -το 1998- αλλά δεν ήταν ποτέ απ' αυτά που θα διάλεγα αν μου έλεγες 'πες μου κάτι που σου είχε κάνει εντύπωση στα 90s'. σίγουρα δεν ήταν και στα 30 άλμπουμ που είχε διαλέξει [και που τώρα δεν τα θυμάμαι].
glee