Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

ο σβουροποιός


Στο σβουροποιείο «Αεικίνητον» υπάρχουν χιλιάδες σβούρες, παντού. Μικροσκοπικές, μικρές, μεγάλες, τεράστιες. Στο όμορφο φυλλαδιάκι-μινιατούρα που συνοδεύει τα πολύχρωμα κουτιά μιλάει για «μια αναπαράσταση, μια μικρογραφία του φυσικού κόσμου. Ο πλανήτης, ο γαλαξίας μας, το σύμπαν το ίδιο περιστρέφονται μέσα σε μια αέναη κίνηση στο χώρο και στο χρόνο και η σβούρα, μπροστά στα μάτια μας μιμείται για λίγα λεπτά την κοσμική δίνη».
Ο Κώστας Μουγγολιάς είναι αρχαιολόγος, μουσικός, ένας από τους ελάχιστους σβουροποιούς στην Ελλάδα. Σου απαριθμεί ένα σωρό ιδιότητες και ο τρόπος που κατέληξε να φτιάχνει σβούρες πριν από μερικά χρόνια είναι ολόκληρο μυθιστόρημα.
«Γεννήθηκα στο Κερατσίνι, στον Πειραιά όπου έμεινα μέχρι πρώτη δημοτικού και μετά λόγω συνθηκών οικογενειακών βρέθηκα σε ένα χωριό των Καλαβρύτων, στην Σκοτάνη», μου λέει. «Μεγάλωσα εκεί με τον παππού μου και τη γιαγιά μου, δηλαδή απ’ τις αλάνες του Κερατσινίου βρέθηκα στα γίδια, κυριολεκτικά. Σε ένα δωμάτιο χωρίς ρεύμα, με γάτες, κότες και τη λάμπα πετρελαίου. Με τα γαλάρια, τυροκομεία κι όλα αυτά. Δεν μέναμε σε κανένα οικιστικό ιστό, μέναμε μόνοι μας μες στο δάσος, μαζί με τα ζώα, γεννούσαν τα γίδια μέσα στο σπίτι. Πήγα εκεί σχολείο, στο μονοθέσιο. Η ζωή μου άλλαξε πάρα πολύ, ο παππούς μου ασχολιόταν με τα ξύλα και τις γλίτσες κι εκεί είχα την πρώτη επαφή με το υλικό. Με το σουγιά άρχισα να σκαλίζω κι εγώ διάφορα μικροαντικείμενα».
«Στην Αθήνα επέστρεψα στην πρώτη γυμνασίου, προσγειώθηκα στη Νέα Φιλαδέλφεια σε ένα δυάρι. Κι επειδή δεν μπορούσα να κυκλοφορήσω στο δρόμο, να περάσω απέναντι, με έγραψαν σε ιδιωτικό. Ερχόταν το σχολικό, μ’ έπαιρνε και με πήγαινε. Μετά το σχολείο πήγα στη Θεσσαλονίκη να σπουδάσω αρχαιολογία. Δούλεψα στη Μακεδονία σε διάφορες ανασκαφές, κι ύστερα έφυγα για Ιταλία –άσχετο με αρχαιολογία- γιατί έπαιζα και μουσική. Έχουμε ένα συγκρότημα με γκάιντες και τέτοια. Αλιστράτα λέγεται και τώρα ετοιμάζουμε δίσκο».
«Μεγάλωσα με πρότυπα τον Άρη Βελουχιώτη, τον Καραϊσκάκη και τους δυο παππούδες μου, ο ένας Μικρασιάτης, μουσικός, και ο άλλος αντιστασιακός. Μεγάλωσα με αυτούς βασικά. Σε όλο το δημοτικό τελείωσα τους Ρώσους κλασικούς, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι και Καζαντζάκη. Θυμάμαι ότι στο χωριό έπαιρνα από τη δανειστική βιβλιοθήκη κάτι βιβλία εκδόσεις Σωτήρ, θρησκευτικά βιβλία προπαγάνδας, που έγραφαν ιστορίες για εγκαταλειμμένα παιδιά. Κάποιο βράδυ ήμουν δίπλα στο παραγώνι και διάβαζα μια ιστορία με ένα παιδί που το έχουν αφήσει στο δάσος, μου θύμιζε τη δικιά μου ιστορία, συγκινήθηκα κι έκλαιγα. Όταν έπεσα για ύπνο πήρε ο παππούς μου το βιβλίο, το άνοιξε, είδε να γράφει για ληστοσυμμορίτες και το πέταξε στη φωτιά. Ήταν γενικός γραμματέας στο κομουνιστικό κόμμα της περιοχής! Το πρωί που ξύπνησα είδα δίπλα μου την Αναφορά στον Γκρέκο. Ανοίγω την πρώτη σελίδα και θυμάμαι που έγραφε «Σκύβω μέσα μου κι ανατριχιάζω», η πρώτη κουβέντα. Πήγαινα τρίτη δημοτικού όταν έμαθα τον Καζαντζάκη.
Ταξίδεψα δυο χρόνια στο δρόμο σε όλη την Ευρώπη, με το σάζι, από μέρος σε μέρος, με βάση τη Σαρδηνία. Στη συνέχεια πήγα στο Σινά, έζησα σε μοναστήρι για έξι μήνες. Πέρασα μια φάση τέτοια, φλέρταρα με την καλογερική. Πήγα και στο Άγιο Όρος και μετά επέστρεψα, δούλεψα πάλι σε ανασκαφές.
Για κάποια περίοδο έμεινα απλήρωτος για έξι μήνες, δεν έρχονταν εμβάσματα από οικογένεια κι εξαθλιώθηκα. Έτσι αποφάσισα να σταματήσω αυτή τη δουλειά. Για έξι μήνες να πηγαίνεις στην ταβέρνα και να λες γράψε με στο τεφτέρι ήταν κατάντια. Στην αρχή ήμουν ο αρχαιολόγος της Βεργίνας που όλοι οι ντόπιοι σέβονταν και μετά που δεν είχα φράγκα γέλαγαν μαζί μου. Τα παράτησα. Επέστρεψα στην Αθήνα, δούλεψα σε διάφορες δουλειές, αλλά πάντα είχα πρόβλημα με τα αφεντικά, συγκρουόμουν, δεν μπορούσα να στεριώσω. Σε μια δόση ένας θείος μου που είχε τόρνους έφτιαξε κάτι σβούρες, τις πήρα, βγήκα σε ένα πανηγύρι, τις πούλησα όλες με το που τις έβγαλα, κι έτσι ξεκίνησα. Για ένα αστείο.
Αποφάσισα να το φτάσω στο απόγειο το πράγμα, να κινηθώ στο ίδιο σημείο σε βάθος. Έτσι μπήκα στα περιστρεφόμενα αντικείμενα. Είχε προηγηθεί και μια επίσκεψη στην Τουρκία με δερβίσηδες και με περιδυνήσεις. Γενικά η περιστροφή με τράβαγε. Έτσι άρχισα, πουλώντας στο δρόμο. Η ζωή μου ήταν αυτή. Πούλαγα με το σταντ που λύνεται και μπαίνει σε ένα βαλιτσάκι μικρό και με κυνήγαγε η αστυνομία.
Μετά έφτιαξα το εργαστήριο και συνεχίζω αυτό το πράγμα. Η σβούρα υπάρχει σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, σε όλες τις χώρες, είναι ένα παιχνίδι πρωταρχικό. Στην Αφρική παίζουν με έναν καρπό που τον γυρνάνε, αλλά η πρώτη αναφορά είναι στον Όμηρο. Την έλεγαν στρόμβο, στρόβιλο ή βέμβυκα. Στην Ελλάδα του 20ού αιώνα γνώρισε τη χρυσή της εποχή τη δεκαετία του 50 και του 60. Σήμερα έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Συλλέγοντας λαογραφικό υλικό από ολόκληρη την Ελλάδα προσπάθησα να συνθέσω τη σβούρα όπως την έφτιαχναν οι παλιοί. Στην παραδοσιακή απαραίτητο συμπλήρωμα είναι το σκοινί και η δεκάρα που είναι ελληνικής κατασκευής. Στη σβούρα από ελιά χρησιμοποιείται αυθεντική «γαρυφαλλόπροκα» από τα στρατιωτικά άρβυλα, την οποία στις δεκαετίες του 50 και του 60 έβαζαν τα παιδιά για καρφί στις σβούρες τους. Έχω κάνει άπειρα ταξίδια σε ολόκληρη την Ελλάδα για να τις μαζέψω. Κατασκευάζουμε επίσης σβούρες από άλλα μέρη του κόσμου, το «δερβίση», τη «χορεύτρια» και τη «βασίλισσα» που είναι σβούρες με υποστήριγμα. Επίσης, δίδυμες σβούρες, μία μικρή τρελή.
Συνεργάζομαι μια ομάδα ανθρώπων που κάνουν διαφορετικά πράγματα, δεν μπορώ να τα κάνω όλα μόνος μου. Από το ξυλουργείο, στον τόρνο, μετά ζωγραφίζονται, λουστράρονται. Η περιστροφή είναι κάτι δύσκολο, κάτι απόλυτο, πρέπει να είναι τέλεια φτιαγμένα τα πράγματα για να γυρνάνε.
Οι πελάτες μας είναι συλλέκτες, μεγάλης ηλικίας, που έζησαν τη σβούρα τις περασμένες δεκαετίες. Τις παίρνουν σαν αισθητικό αντικείμενο βασικά. Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου έχει κόλλημα με τις σβούρες. Οι τιμές τους ξεκινούν από 2 ευρώ μέχρι 1000, συνήθως από 10 μέχρι 50. Είναι ένα αντικείμενο που σε ωθεί να το συλλέξεις.
Είμαι περήφανος γιατί ξεκίνησα το 99 με 200 χιλιάρικα δανεικά και έγινα αυτάρκης από μόνος μου. Πήρα ένα πράγμα μηδαμινό και το έκανα μεγάλο. Καβάτζαρα ένα βουνό που το είχα κληρονομήσει και τώρα περπατάω στις κοιλάδες. Πριν από πέντε μήνες γεννήθηκε ο γιος μου και καταφέρνω να τα βγάλω πέρα μια χαρά. Θα ήθελα μόνο να μάζευα το χρόνο που σπατάλησα από δω και από κει στο δρόμο και στην αλητεία για να έκανα πιο δημιουργικά πράγματα…».
Α, βάλε κι αυτό, μου λέει φεύγοντας: «Παίρνω άριστα στη σβούρα, στα μαθήματα κουμπούρας».
~Το Σβουροποιείον Αεικίνητον είναι στη Φιλαδέλφεια, Εφέσου 30, 2102586852.
www.aeikiniton.gr

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

fav


~''i was transported back to that glorious may day when cherry blossoms floated in the spring sunshine -as if the trees were throwing confetti to celebrate new labour's victory. i was young then and full of hope and believed that mr blair -with his mandra of 'education, education, education'- would transform england into a land where people at bus stops spoke to each other of tolstoy and post-structuralism, but it was not to be, my own father thinks that tate modern is a new type of sugar cube''. [από το prostrate years, sue townsend].
~δεν ξέρω πώς τα λένε αυτά τα μικρά άσπρα λουλούδια [φωτο] που πουλάνε οι πακιστανοί στο κέντρο, ξέρω μόνο ότι το άρωμά τους είναι παραπλανητικό. ενώ τα δοκιμάζεις και μυρίζουν μια χαρά, την επόμενη μέρα το σπίτι αρχίζει να βρωμάει σκατίλα.
~10 από τις πολύ αγαπημένες μου ταινίες των '00s:
The Royal Tenenbaums-Wes Anderson
Songs From The Second Floor-Roy Anderson
White Ribbon-Michael Haneke
In the Mood For Love-Wong Kar-wai
The Man Without A Past-Aki Kaurismaki
This Filthy Earth-Andrew Kotting
Let The Right One In-Tomas Alfredson
Dancing In The Dark-Lars von Trier
George Washington-David Gordon Green
Yi Yi-Edward Yang
+ The Lord Of The Rings trilogy, Taxidermia-Gyorgy Palfi, Η Επιστροφή-Andrei Zvyagintsev, Le Souffle-Damien Odoul, Donnie Darko-Richard Kelly, 4 Months, 3 Weeks, and 2 Days-Cristian Mungiu, The Colour Of Paradise-Majid Majidi, The Squid And The Whale-Noah Baumbach, 25th Hour-Spike Lee κι άλλες πολλές...

απόψε


το δεύτερο τεύχος του εξαίρετου ποιητικού-σκεύους-και-όχι-μόνο ''τεφλόν'' κυκλοφορεί ήδη και απόψε από 5-7 στα yuria θα γίνει η παρουσίασή του με απαγγελίες, live και σοκολάτες γάλακτος. το βράδυ έχει ekelon, petit bear και knobs στο bios. και lukid. από τις 10.30, με 5 ευρώ.

buying roses


~οι δυο καλόγεροι
σ' ένα παλιό μοναστήρι μέναν δυο παπούληδες, ορθολογιστές, που όλον τον καιρό τους τον πέρναγαν κάνοντας βόλτες στις γαλαρίες της μονής και πιάνανε ατέλειωτες συζητήσεις ορθολογιστικές και προσπαθούσαν να λύσουν πολλά προβλήματα που απασχολούσαν την ανθρωπότητα εκείνους τους καιρούς. συνήθως όμως ανατευόντουσαν πολύ και ξέχναγαν από πού άρχισαν και μετά χτυπούσε η καμπάνα για τον εσπερινό. [η συνέντευξη εδώ].
~ο ήχος σε ξεγελάει, περιμένεις να δεις σκούρα δέρματα, ράστα και αλάνια από φτωχογειτονιές του λονδίνου, αλλά οι illyah & limited candy είναι άλλα ντ' άλλων, ένα ξανθό ζευγάρι από το leipzig της γερμανίας που συμβουλεύουν όσους μπαίνουν στο myspace τους να ξεφορτωθούν τις δέκα εντολές, να προσέχουν τον εαυτό τους και να διασκεδάσουν με κοκακόλα και σεξ. το machines and ghosts είναι το πολύ καλό καλοκαιρινό single τους [που το έχω ξαναδώσει, αλλά είχε πάει διακοπές ο star, οπότε, ορίστε για άλλη μια φορά].

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

[. . .]


food and pussy

[. . .]


i don't need your dirty money... η εκτέλεση της mc soom t στο dirty money του johan danielsson, το fight the formation που μου θυμίζει το καλοκαίρι, το rude boy του hopeton lindo, κάποια κομμάτια απ' το τεράστιας διάρκειας και άνισο άλμπουμ του dam funk [προφέρεται ντέιμ φανκ] όπως το searching 4 funk's future που θα μπορούσε να ήταν prince, ολόκληρο το άλμπουμ του sensational, οι king midas sound, το dronestep single του shackleton και invasion που ξεκινάει με ήχο από didgeridoo, o αγνώριστος paul white του versus bbc, o νέος adrian mole [στα 42 πια, the prostrate years], τα 8 επεισόδια του bored to death για 3η φορά...

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

resurgence


από τις μέρες δόξας του straight out the jungle και του done by the forces of nature έχουν περάσει 20 χρόνια [και βάλε]. στο μεταξύ ο torture άλλαξε το όνομά του σε sensational, έμπλεξε με ποτό, ναρκωτικά, βρέθηκε άστεγος στο δρόμο, έπιασε πάτο. ''a lot of people laugh at him, even in ny'', λέει ο skiz στο wire, ''they think he's not really an mc. sensational's punk production and mc strategies make him a more worthy candidate for the label of 'real hip hop' than most. further than that. sensational's loopy career arc -from sudden rise and gradual disintegration through to his recent resurgence- has plumbed depths that many in hip hop experience but few talk about...''.
το acid & bass είναι τόσο καλό, όσο οι πρώτοι δίσκοι των jungle brothers. όουλντ σκουλ και electro, αλλά είναι πολύ λίγοι αυτοί που μπορούν να σταθούν δίπλα του σήμερα...
το λινκ στο σιμποξ. εδώ ένα δείγμα.

πυρκαγιά


έχω συνηθίσει πια, τη ζεστή σου αγκαλιά / τώρα μοναχός θα 'μαι σαν τυφλός / τα φιλιά σου είναι φωτιά, το κορμί σου πυρκαγιά / και στα μάτια σαν με κοιτάς / ανάβει ο σεβντάς, στα αστέρια με πας / αν μου φύγεις απ' τον πόνο θα πεθάνωωωωωω...
με
αυτό το τραγούδι του αγγελόπουλου πλάνταξε απόψε η diamanda, με τα μισά λόγια να τα καταπίνουν οι λυγμοί [έκλαιγε αλήθεια], αλλά και στα άλλα δύο ελληνικά που δεν έκλαιγε τα κατάπινε τα λόγια [έχανε κι έναν σίγμα στις καταλήξεις], που σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να της τα γράψει σωστά με αγγλικούς χαρακτήρες και να της τονίσει τα s. θα μου πεις εσύ τα ελληνικά της diamanda πρόσεχες, δεν πρόσεχες τη συγκλονιστική ερμηνεία και τις κραυγές που σου χάραζαν τα σωθικά;
και να ήθελα να αφοσιωθώ δεν με άφηναν τα γέλια των μπροστινών [σίλια σε έβλεπα...].
η diamanda ήταν ανατριχιαστική, ειδικά όταν τραγούδησε το με αεροπλάνα και βαπόρια του σαββόπουλου αναστενάξαν ακόμα και τα γύψινα, μόνο οι μπροστινές μου δεν αντιλήφθηκαν τη σοβαρότητα της κατάστασης και συνέχισαν να γελάνε.
δεν είχα προσέξει ποτέ ότι το άνοιξε πέτρα είναι μοιρολόι [κόπηκα σαν το στάχυ και τώρα τρέμω σαν φτερό], το έχω συνδυάσει με γοργόνες και μάγκες και νόμιζα ότι το μαυροφορούσα ήταν χαϊδευτικό της νύχτας. απόψε η diamanda του έδωσε τη δραματική χροιά που του αρμόζει και σπάραξε κυριολεκτικά [ήταν το μόνο κομμάτι που οι μπροστινές μου δεν γέλαγαν, αλλά αν γέλαγαν και σ' αυτό θα ήταν ντιπ αναίσθητες].
αυτό που πρόσεξα φεύγοντας ήταν ο εντυπωσιακά μεγάλος αριθμός άσχημων γυναικών, δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο ή αν κάνουν κάτι εσκεμμένα για να στραπατσάρουν το λουκ τους ειδικά για τα live της diamanda, αλλά τόσες πολλές άσχημες μαζεμένες δεν έχω ξανασυναντήσει...

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

23/11


τα έχουν κατακλέψει οι νεοψυχεδελικοί γκρουβάτοι τύποι με τα μουστάκια κοτσίδες, χιπχόπερς που ξεκίνησαν να παίζουν άμπστρακτ και σήμερα τρελαίνονται για κλαρίνα, άγγλοι πιτσιρικάδες που ονειρεύονται να τους παίξει η μαρίτσα, κι ένα σωρό άλλοι που τα χρησιμοποιούν αυτούσια στα σετ τους κρύβοντας την ετικέτα για να μην δεις τι παίζουν. οι τάφο μπράδερς [είναι αληθινό το όνομα] και το journalist writer από μια απίθανη συλλογή. καλή βδομάδα.
α, και ο mr. bios ανέβασε τα πρώτα 40 λεπτά απ' την εμφάνιση του rustie. εδώ.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

my-ipod


01. sensational and spectre-acid and bass
02. king midas sound-waiting for you
03. animal collective-fall be kind ep
04. larry gus-stitches
05. the boy-please make me dance
06. toro y moi-causers of this

07. various-disposable music library subscription discs
08. javelin-jamz n jemz
09. josephine foster-graphic as a star
10. white flight-white ark

τέιπς


ok, είναι σχεδόν πάντα υπερβολικοί στο boomkat, δεν υπάρχει άλμπουμ, single ή ep που να μην είναι απαραίτητη αγορά, κίλερ, μάσιβ κλπ, αλλά αυτό είναι ένα αρκετά καλό σίνγκλ -με ακόμα καλύτερη περιγραφή: ''These raw digi-dub killers from Jackson Bailey's Tapes project were originally conceived on the streets of Hackney, but properly finished in a Liepzig squat, coating six tracks of low-end rudeness with a ferric-camoflagued magic. All the tracks here have been transferred to tape, and back again, lending a deliciously textured and nuanced depth to the Radiophonic synth tones of 'Lowry Dub' or 'Ticker Tape', or giving a playful bite to the digi-dancehall vibes of 'C20 Riddim' or the awesome 'Hackney Dub'. 'Good Thing You Came Along' puts on the finishing move with an economically brief ditty sounding like Mordant Music versioning a classic Tubbys as heard by moles under the streets of Kingston..."

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

γουέιτινγκ φορ γιου


μπορεί να είναι περισσότερο σκοτεινό απ' το blue lines [είναι τόσο σκοτεινό όσο οι πολύ σκοτεινές στιγμές του mezzanine, έρεβος], με αργόσυρτα, πνιχτά beat που δεν σε αφήνουν να ανασάνεις και θυμίζουν το sign of dub, αλλά και groovy εξάρσεις που θυμίζουν φώτα που αναβοσβήνουν, με ψιθύρους και φωνητικά χαμηλών τόνων απ' τον ποιητή roger robinson, γυναικεία backing vocals και ακαταλαβίστικους στίχους που θυμίζουν τον καημό των σκυλάδικων [like the sun holds the sea, you must belong to me / watch the stars kiss the sky, I have to make you mine / you’re the shade in the crowd, wish you were here by now / when your tears fell like rain, honey I was to blame... στο υπέροχο lost].
μπορεί να μην είναι καθόλου εύκολος δίσκος στην πρώτη ακρόαση και μέχρι να φτάσεις στο lost να σου φαίνεται πολύ flat, να αισθάνεσαι να σε πιάνει κάτι στο λαιμό, να σου λείπει κάτι σημαντικό, κι αυτό επειδή δεν σου έχει κόψει να ανοίξεις την ένταση στο τέρμα.
μετά γίνεται κάτι σαν αποκάλυψη, προσέχεις όλους τους ήχους, τα κρακ και το μπάσο που χτυπάει στο ρυθμό της καρδιάς, τα περίεργα synth που φτιάχνουν τους ρυθμούς στο backgroung και δεν το χορταίνεις.
το αφήνεις να ξαναπαίξει απ' την αρχή. και πάλι απ' την αρχή.
οι δυο king midas sound το δούλευαν για σχεδόν τρία χρόνια, έφτιαξαν ένα δίσκο που είναι επιπέδου blue lines [γι' αυτό οι τόσες αναφορές], απ' τους τρεις [;] καλύτερους που βγήκαν φέτος και ταφόπλακα για ένα ολόκληρο είδος. αυτά. το λινκ υπάρχει στο σιμπόξ.
γκοντ μπλες δε μπαγκ.

ρόζμαρι


η μουσική από τη σειρά ντοκιμαντέρ του bbc ''life on earth'' -που μόλις κυκλοφόρησε κανονικά από την εταιρία του johnny trunk- κουβαλάει ένα στόρι που είναι πιο συναρπαστικό από την ίδια [τη μουσική], όπως και όλες οι κυκλοφορίες του trunk δηλαδή. εδώ είναι το στόρι της αναζήτησης ενός σπάνιου δίσκου και των δικαιωμάτων μιας φωτο, εδώ ένα κακό χιπ χοπ κομμάτι με μπαγλαμά που μου έχει κολλήσει από χθες, ενώ για ολόκληρο το σάουντρακ το λινκ είναι στο σιμπόξ.
κι αυτό είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου σάουντρακ έβερ [στην πλήρη του μορφή] που πάντα είχα σκοπό, αλλά δεν είχα βρει ευκαιρία να δώσω.

acid baby-face jesus


υπάρχει ένα κομμάτι των acid baby jesus που μ' αρέσει πάρα πολύ και που δεν ξέρω πώς το λένε [νομίζω ήταν το τρίτο που έπαιξαν χθες στα yuria και το περισσότερο '60s απ' όσα είπαν στο σετ τους]. λίγο πριν ξεκινήσουν, σχολιάζαμε ότι το 50% του γκρουπ [οι δύο απ' τους 4] έχουν μουστάκια κι ότι το κοινό τους ήταν πιο μεγάλο απ' όσο θα περίμενε κανείς [λαμβάνοντας υπόψη ότι παραείναι καινούργιοι], έχουν συνομιλήκους τους φαν και μπόλικες γυναίκες που γούσταραν, που σημαίνει ότι σύντομα θα σκίσουν.
τελικά αυτοί οι σκωτσέζοι όταν είναι νεαροί φαίνονται πολύ μικρότεροι [o rustie είναι 27 χρονών και φαίνεται το πολύ 17], αλλά μόλις περάσουν τα 30 γερνάνε απότομα. στα 50 φαίνονται γέροι. ο rustie έπαιξε κατά κάποιον τρόπο live, δηλαδή γύρναγε τους ίδιους κόκκινους δίσκους όλο το βράδυ κάνοντας scratch και πέρναγε κομμάτια απ' το laptop, αλλά έπαιξε τόσο καλά που δεν φαντάζομαι να ενοχλήθηκε κανείς. εξάλλου η αφίσα έλεγε dj set. τα νέα του κομμάτια είναι τρομερά [ειδικά ένα με παραμορφωμένη κιθάρα που μάλλον είναι το επόμενο single του είναι απίθανο] και έχω ακόμα πιο μεγάλη περιέργεια να ακούσω τι απ' όλα [απ' όσα διαφορετικά έπαιξε] θα περιέχει το άλμπουμ του. έπαιξε ακόμα και lilly alen σε remix και πέρασαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

the boy


Σινεμά έβλεπα από πολύ μικρός λόγω οικογένειας. Ήμουν πολύ καλός στη στατιστική και τα μαθηματικά και καθόμουν και μάθαινα απ' έξω πόσες ταινίες έχει κάνει ο κάθε σκηνοθέτης, πόσα βραβεία έχει πάρει, έπαιζα με τους αριθμούς. Το ίδιο και με τη μουσική, έκανα πρωταθλήματα με το πόσο γρήγορα μπορούσα να παίξω τα κομμάτια. Και το μπάσκετ με τον ίδιο τρόπο το αντιμετώπιζα.
Από την πρώτη δημοτικού άρχισα να παίζω πιάνο, ένα μάθημα που μισούσα και τα 7 χρόνια που κράτησε συνολικά. Στο τέλος του γυμνασίου που άκουσα ροκ αποφάσισα ν’ ασχοληθώ σοβαρά με τη μουσική. Πήγα τότε σε ένα μουσικό που μου είπε ότι για να τα καταφέρω πρέπει να δουλεύω δέκα ώρες τη μέρα. Φρίκαρα και αποφάσισα να ασχοληθώ με το σινεμά.
Η πιο μεγάλη μου επιρροή είναι ο Κιούμπρικ, είναι ο μοναδικός που όταν αναφέρω το όνομά του παθαίνω ολικό black out. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτ’ άλλο.
Απ’ τα 16μιση μέχρι τα 18μιση είχα μια παρέα που κάναμε trash ταινιάκια με βίντεο. Μέσα σ’ αυτά τα δύο χρόνια φτιάξαμε γύρω στα 50, από σάτιρες ταινιών μέχρι ψευτοτσόντες και τρόμου. Απ’ αυτά έμαθα πώς να χειρίζομαι την κάμερα, μοντάζ, φωτισμούς, επειδή όλα τα κάναμε μόνοι μας. Στα 20 έκανα το «Κλαις;». Την εποχή αυτή ήμουν στη φάση ‘Happiness-Λαμπιούτ-Χάρλεϊ’, δούλευα στον ‘Καλύτερό μου φίλο’ του Λάνθιμου και του Λαζόπουλου και στον ελεύθερο χρόνο μου κράταγα σημειώσεις. Ήταν η πρώτη ταινία όλων όσων συμμετείχαν και ήταν πολύ ωραία εμπειρία, κάναμε έξι μήνες πρόβες αλλά τελικά είχε πολύ αυτοσχεδιασμό και πολύ πλάκα.
Έχω καταλήξει ότι ενώ μ’ αρέσει να συνεργάζομαι με ανθρώπους, αυτά που κάνω μόνος μου τα αγαπάω και τα χαίρομαι περισσότερο. Ίσως επειδή αισθάνομαι πιο ελεύθερος.
Προσπαθώ να παλεύω μόνος μου και να μην κάνω συμβιβασμούς. Από 18 χρονών αποφάσισα να κάνω αυτό που θέλω, να ζήσω από αυτό που μ’ αρέσει και πίστευα ότι μέχρι τα 25 μου θα τα είχα καταφέρει. Μετά έβαλα όριο τα 28 και τώρα βάζω όριο τα 32. Απλά είναι κουραστικό, γιατί αναγκάζεσαι να κάνεις πολλά άσχετα πράγματα και στο τέλος βλέπεις ως αγγαρεία αυτό που ήθελες αρχικά. Τώρα κάνω σεμινάρια σινεμά, γράφω κείμενα σε περιοδικά, θα κάνω τον DJ σε ένα μαγαζί συν καμιά συναυλία. Δεν βγαίνει και πολύ εύκολα.
Μου αρέσει να ψάχνω όλη μέρα στο YouTube και να βλέπω μουσική. Δεν μ’ αρέσει ν’ ακούω μουσική. Μ’ αρέσει να μην έχω δουλειά και να κανονίζω ολοήμερες εξορμήσεις με τους φίλους μου για φαγητό και ταινίες, μου αρέσει να βλέπω ταινίες, να μαγειρεύω, να κάνω συναυλίες, να νιώθω καλά με αυτό που κάνω.
Οι άνθρωποι είναι πολύ πιο ηλίθιοι από ό,τι νομίζουν. Ο,τιδήποτε τους προκαλεί ανασφάλεια το καταστρέφουν. Αυτό που έχω μάθει είναι ότι μόνο όσοι μπορούν να κάνουν κακό στους άλλους μπορούν να επιβιώσουν. Αν δεν μπορείς, κάποιος θα σε φάει. Δεν υπάρχει χώρος για όλους…
περισσότερα, εδώ.

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

ον ε χάιγουεϊ


ον ε χάιγουεϊ... μπορεί να είναι και το καλύτερο κομμάτι που έχουν γράψει μέχρι τώρα. αναρωτιόμουν τι μου θυμίζει ... μέχρι πριν από λίγο...
ορίστε τι μου θυμίζει.
εγώ: poio?
manlignos: lew to screamadelica
2:14 μ.μ.
εγώ: nai
vale
2:15 μ.μ. manlignos: sovara einai poly agapimeno mou
para poly
2:16 μ.μ. εγώ: ki emena
oi animal sto highway klevoun to higher than the sun
gia dokimase
manlignos: hmmmm
twra pou to les
εγώ: valto na [aixei
manlignos: pantws einai to pio wraio track tou ep
2:17 μ.μ. εγώ: nai
ki elega ti mou thymizei
manlignos: perimene
to evala
2:19 μ.μ. oli i atmosfaira kai i domi tou tragoudiou nai einai higher than the sun
εγώ: poly
manlignos: nai nai alla einai wraio

♥ rustie


είναι από τις δυο-τρεις περιπτώσεις στην αγγλική χορευτική σκηνή που είναι ξεχωριστές. ο rustie ξεκίνησε εντυπωσιακά, συνέχισε ιδανικά, το άλμπουμ του που θα κυκλοφορήσει το 2010 η warp είναι από τα πιο αναμενόμενα και παρ' όλο που δεν σου γεμίζει το μάτι [λόγω baby face] γαμάει και δέρνει. απόψε παίζει μουσική στο bios. μετά τον gizmo. με 5 ευρώ. be there early γιατί θα γίνει πανικός.

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

νομίζω ότι μπορώ


καλή μουσική είναι μόνο αυτή που σου δίνει χαρά. ακόμα κι αν είναι τα πιο σκοτεινά τραγούδια του κόσμου, ακόμα κι αν δεν αρέσει σε κανέναν άλλο.
απόψε στις 9 acib baby jesus στα yuria, την παρασκευή ο rustie στην αθήνα [στο bios], την κυριακή ξεκινάει η έκθεση του μάριου περράκη στο booze [δες σκίτσο πιο πάνω], εδώ είναι η συνέντευξη του the boy.

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

σναπ


~κυριακή πρωί στη βασιλίσσης σοφίας, λίγο πριν τη βουλή. η κυκλοφορία σταματημένη και ο ταξιτζής κατεβάζει καντίλια και χριστοπαναγίες μπροστά στην τροχονόμο που τον ακούει ατάραχη. ξαφνικά, εμφανίζεται μια διμοιρία με τσολιάδες [πολλοί τσολιάδες, όχι όπως στην αλλαγή φρουράς] που κατευθύνονται προς τον άγνωστο στρατιώτη -το θέαμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό. ο ταξιζής σταματάει να βρίζει και μένει με το στόμα ορθάνοιχτο, αμέσως μετά συγκινείται, ''τι ομορφιά, τι ομορφιά, ε, ρε πατρίδα'', λέει και σκουπίζει τα μάτια του [κλαίει στ' αλήθεια]. οι τσολιάδες περπατάνε με βήμα γοργό κι αυτός αρχίζει να ορύεται, ''μια φωτογραφία, μια φωτογραφία'', μου αρπάζει την polaroid και τρέχει να βγάλει αναμνηστική. δοκιμάζει, δεν ξέρει να την ανοίξει κι επιστρέφει να του δείξω πώς λειτουργεί. στο μεταξύ έχει ελευθερωθεί η κίνηση και όλα τα μηχανάκια έχουν προλάβει να του κόψουν τη θέα. πριν προλάβω να του πω ''μη'' τραβάει τη σκανδάλη.
αυτό παραπάνω είναι το αποτέλεσμα.
~το remix του nteibint στο berlin των film είναι καινούργιο κομμάτι και είναι τρομερό. το 7ιντσο singl-άκι κυκλοφόρησε μόλις.
~κι αυτό είναι το remix του στο lips της micachu.

μπιγκ ιν δε νάιτ


~σάββατο, όλη μέρα στους δρόμους με αυτό το μιξ και το άλμπουμ των girls στο repeat. πιο πολύ από ο,τιδήποτε μου θυμίζουν τους jesus and mary chain του happy when it rains και του sidewalking και μ' αρέσουν, παρόλο που όλα τα κομμάτια τους ακούγονται σαν διασκευές. τρελό hype, ακόμα πιο τρελό βίντεο, πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέψεις στο myspace τους και μια περιοδεία που σαρώνει κι έρχεται με τη νέα χρονιά στην ευρώπη. deja vu, η δυναμική θυμίζει λίγο white stripes...
~ο washed out είναι ο ernest greene, αμερικάνος. στο
olivia απ' το νέο ep του high times -που κυκλοφόρησε μόνο σε κασέτα- στην αρχή νομίζεις ότι σαμπλάρει το big in japan των alphaville, αλλά μπα, είναι ακόμα πιο ψαγμένος, κλέβει το lost in the night του χαριτοδιπλωμένου [ο οποίος είχε εμπνευστεί απ' το το big in japan, το πήγε ακόμα παραπέρα και φυσικά το ξεπέρασε...].
~απ' το stencil της εικόνας πιο πάνω: ''οι μπάτσοι είναι παντού αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους".

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

vice day


~το καινούργιο βίντεο των flaming lips ακολουθεί το νέο τρεντ που θέλει τα γκρουπ να αρπάζουν τα πουλιά των φίλων τους μπροστά στην κάμερα και να τα κάνουν μικρόφωνα [δες girls], χοντρές με την κοιλιά στα γόνατα να χορεύουν r&b και να χαϊδεύουν τα χείλια τους [όχι στο στόμα, τα άλλα], κι άλλα πολλά, που κάποτε τα θεωρούσαν ακραία καλλιτεχνήματα -αν όχι εντελώς τσόντα.
σήμερα ένα τεράστιο στρογγυλό μουνί που γεννάει ξεδιάντροπα τσίτσιδες και τσίτσιδους [οι οποίοι κυκλοφορούν πάνω σε ποδήλατα χωρίς να τους πιάνεται ο κώλος] μπορεί να είναι το βίντεο της ημέρας στο nme και να είναι τόσο cool που μπορεί να γίνει και θέμα στα δελτία ειδήσεων [όχι στα δικά μας, στα ξένα]. κάποτε η μαντόνα που χαϊδευόταν με διάφορους και φιλιόταν στο στόμα αθώα έπαιζε στο mtv μετά τα μεσάνυχτα.
σόδομα και γόμορα.
~ο jazra συνεχίζει την διεθνή καριέρα του και ζει μέρες δόξας. αυτή τη φορά τα ποιήματά του μεταφράστηκαν στα γιαπωνέζικα και στα παπάγκο [ελπίζω να άκουσα καλά στο τηλέφωνο, είναι μια γλώσσα στις φιλιππίνες -φιλιππινέζικα δεν υπάρχουν]. του jazra του χρωστάω ένα μεγάλο ποστ με όσα σπουδαία έχει καταφέρει το 2009 και θα επανορθώσω σύντομα.
~αυτό το άλμπουμ μ' άρεσε. πολύ.
~ξημερώνει μέρα vice.

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

ιν τρανς


δεν θα μπορούσε να ήταν πιο πετυχημένο το live. από κάθε άποψη. αυτό είναι το νέο άλμπουμ του.

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

last night


ο daniel higgs [αυτός με τα μούσια, για τον άλλο δεν ξέρω αν μου επιτρέπεται να γράψω, θα ρωτήσω πρώτα] στις δύο τα ξημερώματα ατενίζει την ακρόπολη. ολόκληρο το στόρι απόψε μετά το live του.

hοwling against the brain


~ο μάριος [περράκης] είναι μέγας καλλιτέχνης. είναι κι ωραίος τύπος, έχει και μούσι και θα μπορούσε να είναι χαρακτήρας απ' το bored to death [ζει σε μια κωμική σαπουνόπερα]. τα σκίτσα του είναι απίθανα και ήρθε η ώρα να τα εκθέσει [νομίζω για δεύτερη φορά μετά το anathεna]. από τις 22/11 στο υπόγειο του booze. μ' αρέσουν ακόμα κι οι μου[ν]τζούρες του.
~δεν ξέρω γιατί μου κάθεται στο λαιμό ο robot koch. τριπ -βαρετό- χοπ και δήθεν ντάμπτσεπ και μελάτες μελωδίες τρίτης κατηγορίας, χειρότερα δεν γίνεται. ο θεός να μας φυλάει απ' το next step.
robot koch-away from [αυτό τρώγεται. μουσική για να σε συνοδεύει ενώ καθαρίζεις τα σκατά απ' τα παπούτσια -αυτά που πάτησα χθες το βράδυ].

shit


το αδιαχώρητο στον black meteoric star και δικαιολογημένα. μπορεί να μην μπορώ να τον αντέξω περισσότερο από 10 λεπτά στο σπίτι, αλλά απόψε ήταν καταπληκτικός.
στο δρόμο της επιστροφής πάτησα σκατά, πριν από καναδυο μέρες με έχεσε ένα περιστέρι στο μανίκι, για να δούμε από πού θα έρθουν τα έρμα τα λεφτά [αν σε χέσει πουλί παίρνεις λεφτά. αν δεις στον ύπνο σου σκατά μπορεί και να γίνεις πλούσιος. αν πατήσεις σκατά είσαι απλά βλάκας].
μ' αρέσει που ο καιρός είναι σαν άνοιξη, μ' αρέσουν κάτι λεπτά μπισκότα αμυγδάλου που πήρα τυχαία και τα λένε jules destrooper, μ' αρέσει το τσάι choco, μ' αρέσει αυτό το τραγούδι του sunset. μου αρέσει που διασκευάζει boney m [το rivers of babylon] ή πιο σωστά, που διασκευάζει melodians -γιατί το τραγούδι δεν ήταν των boney m- και είναι καλύτερος κι απ' τους δύο.

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009

vi vi vice


ο γέρος που φορούσε κουρτίνες
ένας ηλικιωμένος κύριος φορώντας κουρτίνες [αν και δεν γύριζε πάντοτε σ' αυτήν την κατάντια] τη νύχτα πήγαινε συχνά σ' ένα αυτόματο μηχάνημα που πουλούσε γάλα και πατούσε ένα κρυφό κουμπί που είχε ανακαλύψει και χωρίς να βάλει τίποτε λεφτά, άνοιγε το πορτάκι κι έπιπτον 30 κουτιά γάλακτος όπου τα παράχωνε σ' ένα τσουβάλι κι έφευγε.
με αυτό το σύστημα κατάφερε να επιζήσει οχτακόσιες χιλιάδες χρόνια.
[απ' το ''εν αγκαλία de κρισγιαούρτι yotros ταχυδράματα yhistorias περίεργες'' de πάνος κουτρουμπούσης]

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

daniel higgs


Η περσόνα του Daniel A.I.U. Higgs, του γενειοφόρου προφήτη, με το σώμα καλυμμένο με τατουάζ, που ακροβατεί ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, με μια ιδιωματική μουσική, μέσα από μονοπάτια μυθοπλασίας και αφηγηματικότητας, διερεύνησης σε νέες φόρμες και αναπόλησης της αρχαιότητας, αποκτάει μία τελετουργική υπόσταση που βιώνεται στις ζωντανές του εμφανίσεις, που αποτελούν ξεχωριστή εμπειρία από μόνες τους. Αναδύθηκε με την hardcore punk σκηνή της δεκαετίας του 80 (Reptile House) με την επιθετική ενέργεια και την σκληρή αισθητική και από τότε έχει γίνει μία θρυλική εικόνα, με σχεδόν μυθολογική υπόσταση. Μεγάλωσε με Yeats και Dylan Thomas, έγινε μέλος των ποιητών της Apathy Press, ενώ αργότερα σχημάτισε τους Lungfish. Με σκανδαλιστικές ζωντανές εμφανίσεις στην πλάτη του, στην πορεία ασχολήθηκε με την conceptual art και έγραψε αρκετά βιβλία ποίησης. Από το 2006 κυκλοφορεί solo album, σε εταιρίες όπως η Holy Mountain, η Ideal Recordings και η Thrill Jockey. Η μουσική του πλέει ανάμεσα σε πρότυπα αρχαίων τραγουδιών, παραισθητικούς αυτοσχεδιασμούς στο banjo, πειραματικούς βόμβους, θαμμένα μπλουζ, ανατολίτικο μυστικισμό. Εξέλαβε διθυραμβικές κριτικές από μουσικά έντυπα, όπως το Wire και πήρε μέρος σε πολλά διάσημα φεστιβάλ. [αναδημοσίευση].
την κυριακή 8/11 στο booze. στις 9.30 το βράδυ, με 10 ευρώ.
[στη φλώρινα να μην περιμένουν, δεν θα παίξει. μια άλλη φορά].

...


ο σκοπευτής
ένας πολύ καλός σκοπευτής ταξίδεψε στην πρωτεύουσα για να σημαδέψει ηλεκτρικούς γλόμπους.
πήρε ένα δωμάτιο σε ένα φθηνό ξενοδοχείο και πέρναγε όλη τη μέρα καθισμένος σε μια παλιοκαρέκλα πίσω απ' το παράθυρο και έσπαγε τους γλόμπους στο δρόμο με το τουφέκι του.
όταν τους έσπασε όλους, έσπασε τελευταίο και το γλόμπο του δωματίου και έπεσε να κοιμηθεί.
[ήταν αδύνατο να μην δώσω κι άλλο ένα. η τελευταία φορά που τυπώθηκε το βιβλίο -η δεύτερη
έκδοση- ήταν πριν από 22 χρόνια].

impro-vice


ο αφηρημένος ταχυδρόμος
ένας ταχυδρόμος που είχε πολλούς μπελάδες γιατί δεν είχε να πληρώσει το νοίκι έκανε την εργασία του αφαιρεμένος κι' ανακάτευε τα γράμματα και πήγαινε στα σπίτια και στα γραφεία κι' έδινε άλλα αντί άλλων. έτσι σε ένα σπίτι, που κατοικούσε ένα ζεύγος γέροι πούχαν το παιδί τους στα σύνορα, έδωσε ένα γράμμα που ως το άνοιξαν οι γέροι να διαβάσουν απ' το μονάκριβό τους παιδί, είδαν τα εξής;
"ΠΡΟΣΟΧΗ: υπάρχει ορισμένη κατηγορία όντων, εις άυλος, όστις συνυπάρχει πλησίον μας και κάμνει αισθητήν την παρουσίαν του υπό ορισμένας συνθήκας. πρόκειται περί των όντων τα οποία γνωρίζομεν από καταβολής κόσμου υπό τα ονόματα: αερικά, τζίνια, στοιχιά, νεράιδες, λάμιες, καλικάτζαροι, δράκουλες, συλβάνες, βρυκόλακοι, νυμφίδες των λιμνών, κ.τ.λ.".
έτσι οι γέροι άλλα διάβασαν κι άλλα κατάλαβαν κι' αφού είδαν κι απόειδαν, έβαλαν κάτι Μέσα και πήρε μετάθεση ο γιος τους στην αθήνα.
[απ' το ''εν αγκαλία de κρισγιαούρτι yotros ταχυδράματα yhistorias περίεργες'' de πάνος κουτρουμπούσης]
ερωτικό. πολύ ερωτικό.

biosphere & philip jeck


μια βραδιά που αν την πετύχαινες σε πόλη του εξωτερικού θα γκρίνιαζες που δεν γίνεται με 15 ευρώ κάτι ανάλογο στην αθήνα. αύριο ο biosphere και ο philip jeck παίζουν ζωντανά στο bios.

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

γιούργιαααα


απόψε. λεπτομέρειες
εδώ.

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

yuria 2009 [ξένη δημοσίευση]


Καλησπέρα κυρίες και κύριοι, αρχίζουν τα Yuria αύριο Τρίτη, 3 Νοεμβρίου.
Τα Yuria όπως ίσως γνωρίζετε είναι το φεστιβάλ που κάνει το δισκάδικο vinyl microstore για 6η συνεχή χρονιά προς τιμήν του Yuri, του πιστού συντρόφου. Η φετινή αφίσα που απεικονίζει το πρόσωπο του Yuri είναι ένα προσχέδιο του γάλλου ζωγράφου Gustave Gourbet. Ο yuri υπήρξε ο εμπνευστής του μεγάλου γάλλου ζωγράφου για το έργο του
La Yurigine Du Monde.
Τον ευχαριστούμε πολύ για την παραχώρηση! Να 'ναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.
Δυστυχώς οι εορταστικές εκδηλώσεις σκιάστηκαν από μια θλιβερή απουσία. Από το πρωί της Κυριακής δεν έχουμε κοντά μας τον φύλο μας τον Yuka. O Υukas παρότι βρέθηκε στα σκουπίδια, έμεινε μαζί μας 2 χρόνια και η παρέα του ήταν πολύτιμη. Eίχε πάρει μέρος σε διάφορα parties και κυρίως στο soul jazz party. Εκ των πραγμάτων καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως παρά τα αυξημένα μέτρα αστυνόμευσης στην περιοχή οι εγκληματίες της πράσινης ανάπτυξης κυκλοφορούν ανενόχλητοι και ξεριζώνουν μαζί με τo yuka και τις καρδιές μας. Φίλε Yuka, να' ναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.
Ας αφήσουμε όμως τις συγκινήσεις κατα μέρος και ας επικυρήξουμε την έναρξη τoυ festival:
Tρίτη 3.11 21:00 YURIA ME BAZOOKA!!!
3 παιδιά βολιότικα μας ζητήσαν 2 drums (!), 1 κιθάρα και 3 μικρόφωνα για φωνές -να δούμε τί θα τα κάνουν...
στις 11:00 θα πάμε στο Higgs (με πορεία) να δούμε και να ακούσουμε τον Nosaj Thing (Αμερικάνος που το παίζει Κινέζος). Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση, είναι επίσημα προσκεκλημένος του Kormoranou και θα παίξει dj πριν ο Blue Lagoon και μετά ο DJ Winjer.
Tετάρτη 4.11 Ξεκούραση και συγγραφή του newsletter 02, σύντομα περισσότερα...
η αφίσα, αύριο [του αη-yuri ανήμερα].

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

tsunami

rotting christ


σήμερα. φιξ.

bored to death


~σήμερα προβάλλεται στην αμερική το 7ο επεισόδιο από τη σειρά του jonathan ames που έκανα το λάθος να ξεκινήσω να βλέπω πριν ολοκληρωθεί ο πρώτος κύκλος και τώρα έχω πάθει κάτι σαν στερητικό σύνδρομο. είχα ορκιστεί να μην ξεκινήσω να ξαναδώ σειρά αν δεν έχω όλα τα επεισόδια, αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ. στο ibm κάποιος την χαρακτήριζε κάτι μεταξύ του steve zissou [πεθαίνω για wes anderson] και των ταινιών του kevin smith, αλλά σε κάθε σκηνή [κυριολεκτικά σε ΚΑΘΕ σκηνή] υπάρχει και μια αναφορά σε κάποια ταινία και πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσεις τα σχόλια του σκηνοθέτη στο μπλογκ του για να τις εντοπίσεις. κάθε επεισόδιο είναι σαν μικρού μήκους ταινία με κορυφαίο το πέμπτο. μέχρι στιγμής. [θα επανέλθω].
όλα τα επεισόδια μπορείς να τα κατεβάσεις
εδώ.
~σαββατοκύριακο με old school [τότε δεν το έλεγαν έτσι], ραπ δηλαδή με αρχίδια που μπορούσες και να το χορέψεις. το άλμπουμ των true mathematics μου το είχαν κλέψει σε ένα πάρτι, των stetsasonic το έχω χωρίς εξώφυλλο [ήταν απ' αυτά που μου έφαγαν οι ''τερμίτες'']. -omg, έχουν περάσει 21 χρόνια από τότε!

λευκή κορδέλα


~όταν πήγαινα στο σχολείο είχα ένα συμμαθητή που ο πατέρας του ήταν δάσκαλος. ο συμμαθητής μου ήταν μια χαρά παιδί, ακόμα είναι, ο πατέρας του όμως ήταν ένα τέρας, όταν ακούω τη λέξη φασίστας είναι το πρώτο πρόσωπο που μου ερχεται στο μυαλό. έψελνε στην εκκλησία, μας μίλαγε συνέχεια για το θεό και μας τσάκιζε στο ξύλο [τετάρτη δημοτικού, έβαλε όλα τα αγόρια στη σειρά και μας τσάκισε τα χέρια με μια βέργα που είχε κόψει απ' το δέντρο της αυλής. κάποιος από μας είχε κάνει το ''έγκλημα'' να πετάξει πετραδάκια στο παράθυρο μιας συμμαθητριάς μας, κόρης αστυνόμου]. μας έδερνε συχνά με την παραμικρή αφορμή και κανείς δεν τόλμησε να παραπονεθεί, γιατί για να σε δέρνει ο δάσκαλος ήσουν αυτομάτως φταίχτης.
~δεν ήθελα να ξαναπάω σχολείο. κάθε πρωί στην προσευχή ευχόμασταν από μέσα μας να πεθάνει, να πεθάνει, ώσπου μια μέρα έπεσε κι έσπασε το πόδι του και μας άλλαξαν δάσκαλο. ήρθε μια ηλίθια που την έλεγαν άννα, ακόμα πιο θρησκόληπτη, αλλά για μας ήταν λύτρωση, αυτός να έφευγε και ας μας έπαιρνε κι ένα ορκ.
χθες το βράδυ βλέποντας τη λευκή κορδέλα θυμήθηκα αυτόν και τα απογεύματα στο δωμάτιο του συμμαθητή μου που ήταν γεμάτο θρησκευτικά βιβλία, ''ζωή του παιδιού'' και μια ατμόσφαιρα τρόμου. δεν πήγαινα και συχνά στο σπίτι τους, αλλά θα μπορούσε να ήταν άνετα σε μία από τις ιστορίες της ταινίας - μείον την αισθητική dreyer και τους μπεργκμανικούς ρυθμούς.
μου έρχονταν όλη νύχτα στο μυαλό ιστορίες γι' αυτόν τον άνθρωπο, όλες μαύρες και κακές.
[πόσο σπουδαίος σκηνοθέτης είναι ο χάνεκε...]
~μια διασκευή των parenthetical girls που επίσης σε στοιχειώνει.