M.HULOT'S NOTHING DAYS
[nothing at all]
~ένα [ακόμα] τριήμερο με απίθανα περιστατικά [απ’ αυτά κανείς δεν πιστεύει ότι σου έχουν συμβεί, και μάλιστα όλα μαζί].
παρασκευή ξημερώματα στο αεροδρόμιο για να συναντήσουμε πολύ γνωστό [σπουδαίο] ξένο συγγραφέα που κάνει μια στάση στην αθήνα. έφτανε στις 9.30 από κωνσταντινούπολη και είχαμε 45 λεπτά απ’ την ώρα που έβγαινε απ’ το αεροπλάνο για να του μιλήσουμε, να τον φωτογραφίσουμε και…να συνεχίσει το ταξίδι.
πρωινό ξύπνημα, πολύ πρωινό, αφού απ’ την υπερένταση ξυπνάω απ’ τις 5 και μέχρι τις 7 στριφογυρνάω στο κρεβάτι.
είμαστε στο αεροδρόμιο στις 9 ακριβώς, η πτήση όμως έχει μια ώρα καθυστέρηση.
μέχρι τις 11 περιμένουμε στην έξοδο α στις αφίξεις, έχουν βγει όλοι οι επιβάτες από νέα υόρκη, καναδά και κωνσταντινούπολη, έχει φιληθεί άπειρος κόσμος μπροστά στα μάτια μας, έχει γελάσει, έχει κλάψει, ο συγραφέας άφαντος.
στις 11 και 20 τον παίρνω τηλέφωνο. τον έπαιρνα και νωρίτερα αλλά το είχε κλειστό.
το σηκώνει. hello from athens.
oh my god from athens!? i’m really sorry, i’m afraid i’ve made a mistake, i thought the 29th was friday! my apologies κλπ κλπ, μετά έβαλε τα γέλια, τόσο αστείο του φάνηκε που μας έστειλε λάθος μέρα στο αεροδρόμιο!
το χειρότερο ήταν ότι είχε κανονίσει και ταξί [μέσω μιας φίλης του] που τον περίμενε για να τον πάει στο λιμάνι. απ’ τις 9.30 το πρωί. όταν το θυμήθηκε ήταν 4 το απόγευμα και ο ταξιτζής ήταν ακόμα εκεί, με έναν τεράστιο λογαριασμό και διάθεση να τον λιώσει στο ξύλο.
τη γλίτωσε γιατί το λογαριασμό δέχτηκε να τον πληρώσει η φίλη του.
παρασκευή απόγευμα σε κακόφημη συνοικία του κέντρου. γύρω μας μόνο πουτάνες και πρεζάκια [ακούω έναν πολύ καλοστεκούμενο γέρο να διαπραγματεύεται την τιμή για ένα «τσιμπουκάκι» -η «αγοραπωλησία» αποτυχημένη, τα 15 ευρώ του φαίνονται πολλά]. ανεβαίνουμε στον τελευταίο όροφο μιας πολυκατοικίας και μένουμε με το στόμα ανοιχτό με όσα αντικρίζουμε στο πολυτελές διαμέρισμα που θύμιζε σκηνή από ταινία του γουότερς. ή του λυντς. χλίδα και διαστροφή. ξεφυλλίζουμε πορνοφυλλάδια στο σαλόνι που έχουν θέματα με τίτλο comMOYNIcation και εικόνες με ποδολάγνους.
για να συνέλθουμε αμέσως μετά πάμε για καφέ στο τζίντζερ και συνειδητοποιώ ότι έχω δυο βδομάδες να βρω χρόνο για έναν καφέ. ή έστω να δω κόσμο. μετά σκέφτομαι ότι έχω και την επομένη πρωινό ξύπνημα και με πιάνει άγχος. πάω για ύπνο απ’ τις 12.
σάββατο πρωί. ξυπνάω στις 4 και είναι αδύνατο να ξανακοιμηθώ. βάζω να δω τα επεισόδια απ’ το cappuccino years με τον adrian mole [bless eleven for taking care of me] και στις 7 ετοιμάζομαι για το αεροδρόμιο. η πτήση έχει πάλι καθυστέρηση, αυτή τη φορά όμως εμφανίζεται χαμογελαστός, συστηνόμαστε, ξαναλέει σόρι και ξεκαρδίζεται.
παραμένει χαμογελαστός σε όλη τη διάρκεια της φωτογράφησης [ακόμα κι όταν βαριέται –εμφανώς] και της συνέντευξης. περνάμε μαζί σχεδόν ένα τρίωρο που ήταν απολαυστικό τρώγοντας greek salad και κρουασάν, μετά τον βάζουμε στο ταξί και χαιρετιόμαστε. από χθες το πρωί ανταλλάσσουμε sms υπογράφοντας με τα χαϊδευτικά μας [ουδέν κακόν αμιγές καλού κλπ].
~το απόγευμα είμαι με ελάχιστο ύπνο -8 ώρες σε δύο 24ωρα-, λιώμα, αλλά βλέπω όλα τα επεισόδια του cappuccino years. και μ’ αρέσουν. ακολουθεί παρέλαση τηλεφωνημάτων μέχρι τις 9.30. για δουλειά.
~η πρόοδος του jazra. μετά τη δημοσίευση ενός ποιήματός του στο world literature today [τεύχος ιουλίου 2009] γίνεται μάλλον ο πιο πολυμεταφρασμένος νέος έλληνας ποιητής του 2009. αυτό το φθινόπωρο τρία μεταφρασμένα ποιήματά του θα δημοσιευτούν στο ιντερνετικό words without borders, άλλα τρία στο modern poetry in translation [τεύχος φθινοπώρου με τίτλο freed speech], κι ένα ποίημα στο ετήσιο poetry international του 2010. όλα σε μετάφραση των peter constantine και sarah mccann. μεγαλεία.
~10 χρόνια έζησα σε χωριό, σε μονοκατοικία, και ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τα μυρμήγκια, έπρεπε να έρθω στην αθήνα για να αποκτήσω. κάτι μικροσκοπικά κόκκινα που εμφανίστηκαν ξαφνικά παντού στην κουζίνα. βρίσκονται μαζεμένα μέσα στη σακούλα με το ψωμί, πάνω στον πάγκο, μέσα στο κουτί με τα μπισκότα, ουρανοκατέβατα, χωρίς ίχνη από πού ξεκινάει το κακό που σημαίνει ότι δεν μπορείς να το χτυπήσεις στη ρίζα. τις τελευταίες δυο μέρες συντελείται γενοκτονία. κι ακόμα βγαίνουν…
~το άλμπουμ των memory tapes που δίνει ο .flp μ’ άρεσε πάρα πολύ… εδώ είναι ένα δείγμα: plain material.
~ο nteibint επιστρέφει δυναμικά με remix για micachu που βγαίνει απ' την rough trade και ένα καταπληκτικό remix στο berlin των film. σύντομα σε singe στα δισκάδικα.
déjà vu. άλλη μια αυγουστιάτικη νύχτα καταστροφής [και μια ακόμα χειρότερη μέρα. μπορεί το καλοκαίρι να μην το συμπαθώ ιδιαίτερα ως εποχή, γενικά, αλλά σίγουρα τον αύγουστο τον μισώ]. τόσες χιλιάδες χρόνια πολιτισμού και ακόμα μια τρύπα στο νερό. ακόμα ηλίθια πλάσματα, συντηρητικά, κατεστραμμένα από την πρωτόγονη ιουδαϊκή ηθική και την αρχαιολατρεία, ανυπεράσπιστα μπροστά στα στοιχεία της φύσης.
1.48 και ούτε ένα χαρακίρι. ή έστω μια αυτοκτονία με δηλητήριο [the greek way, χωρίς αίματα].
επίσης, μια νύχτα με τον απίθανο δίσκο των four levels of existence. όπως και στο άλλο ελληνικό ψυχεδελικό αριστούργημα [το δίσκο του κουκουτάρα] η μουσική μπορεί να είναι 'απογειωτική', αλλά οι σουρεαλιστικοί στίχοι με όση δόση συμπάθειας κι αν τους δεις σήμερα ακούγονται ξεπερασμένοι και μάλλον ανόητοι. βεβαίως, αυτή ακριβώς η αθωότητα και η φαινομενική αφέλεια γεμάτη κλισέ της εποχής [και βουκολικά 'στοιχεία'] κάνει ακόμα πιο ακαταμάχητους και τους δύο δίσκους, κι ας αισθάνεσαι λίγο [ή αρκετά] άβολα όταν ακούς [τους four levels πχ] να τραγουδάνε:
για δες χαράζει στο βουνό, η νύχτα χαιρετάει, κοντεύουν τ' άστρα να σβηστούν, κι ο ουρανός γελάει.
ακούς φλογέρα του βοσκού, από τη ράχη πέρα, στέλνει γλυκούς χαιρετισμούς, στο φως και στην ημέρα...
anyway, να άλλο ένα εξαιρετικό άλμπουμ της ίδιας περιόδου [με πολύ καλύτερους στίχους]:
αγάπανθος.
~το γεγονός δεν είναι ότι έχει γίνει ψιλοχαμός τις τελευταίες μέρες με το someday in athens [ρόδινα ρόδινα, (α)έρινα (α)έρινα και πάλι απ' την αρχή] των four levels of existence [τα 4 επίπεδα της ύπαρξης, ελληνικό σαϊκοφόλκ του 1976] που έχει σαμπλάρει ο τζέι ζι στο run this town απ' το τρίτο και καλύτερο [πιο ψυχεδελικό] μπλούπριντ, με τη ριάνα να δίνει ρέστα στα έ-εε-εεε κι ας τραγουδάει σαν να της έχουν βάλει μανταλάκι στη μύτη και τον κάνι γουέστ να κάνει ρίμες με καταλήξεις σε -ι. το γεγονός είναι ότι σύμφωναμε τα ταμπλόιντς η lady gaga έχει [και] κάτι σαν μικρό πουλί ανάμεσα στα πόδια της που φάνηκε δήθεν τυχαία σε μια φωτογραφία, το οποίο αχρείαστο να 'ναι, ποτέ δεν ξέρεις...
~δεν έχω ακούσει ποτέ lady gaga [ούτε έχω σκοπό], αλλά φαντάζομαι ότι αποκλείεται να είναι πιο βαρετή από τη συνεργασία του φενέζ με τον mark linkous, που είναι πάντως λίγο καλύτερη από το τελευταίο σιντί των tortoise [όσες προσπάθειες κι αν έχω κάνει, είναι αδύνατο να το αντέξω ολόκληρο...].
~γαμώ τα υπουργεία μου.
σε τρεις μέρες: ένας θάνατος που μου είναι αδύνατο να πιστέψω, ένα σύντομο ταξίδι, κακό φαγητό, μια νύχτα [και μια μέρα] με το bookends των simon & garfunkel, σχόλια για το απίθανο rasta style των 70s, κόλλημα με τον kiddus-i, ένα γιαπωνέζικο λεύκωμα για μια αμερικάνικη ταινία φτιαγμένη από έναν σπουδαίο έλληνα, ξενάγηση στον υπέροχο κήπο του με τις ορτανσίες-τέρατα και τα κουμκουάτ, μία συζήτηση μαζί του που κράτησε ώρες [και ήθελα να κράταγε για μέρες]. κι ένα πολύ ωραίο τραγούδι:
after laughter comes tears...
όσο κόλλημα είχα φάει πριν από 4-5 χρόνια με την αναβίωση της φολκ, τις μαρίσες νάντλερ, τους έσπερς και όλα τα συναφή –ολόκληρο κατεβατό, πού να θυμάμαι τώρα ονόματα- [που μου άρεσαν στα αλήθεια, τη μαρίσα μάλιστα την είχα βρει εξαιρετική και στα δύο λάιβ της στο μικρό μουσικό], τόσο απωθητική μου φαίνεται τον τελευταίο καιρό.
το σετ κιθάρα, κλάψα και στίχοι για κορίτσια που δολοφονούνται στα άγρια δάση και τα θάβουν σε φέρετρα από ξύλο αγριοσφένδαμου [απ’ αυτό που φτιάχνουν και το σιρόπι για βάφλες] μου φαίνεται σχεδόν ανυπόφορο [σχεδόν, υπάρχουν και χειρότερα].
η haruko [χαρούκω] είναι της ίδιας συνομοταξίας, κι αυτή ακούγεται να κλαίει τη μοίρα της με μια κιθάρα, ακόμα κι όταν οι στίχοι είναι -ας τους πούμε- πιο αισιόδοξοι. τα θέματα που τραγουδάει είναι μία απ’ τα ίδια: για φθινοπωρινά χρυσά φύλλα, ηλιαχτίδες, πρωινά όνειρα, τα δάκρυα του δράκου, τον άνθρωπο στο φεγγάρι [βαρέθηκα ήδη]. ετοιμαζόμουν να πετάξω το άλμπουμ μόλις το δοκίμασα, αλλά…
αλλά η haruko αφενός είναι γιαπωνέζα [έστω και της γερμανίας] και έχει κάτι ανατολίτικο στη φωνή της [που το ξεχνάς όμως μετά το δεύτερο κομμάτι], αφετέρου γράφει τόσο όμορφα τραγούδια που λες ας πάει και το παλιάμπελο, θα το ακούσω ολόκληρο, τι θα πάθω;
και το ακούς. και μετά δεν έχεις τίποτα κακό να πεις, απεναντίας, νομίζεις ότι έχεις πετύχει τον πιο ωραίο φολκ δίσκο από την εποχή του ys της joanna newsom [που δεν είναι και τόσο μακρινή, αλλά έχουν μεσολαβήσει τόσο κουραστικά φολκ άλμπουμ που φαίνεται σαν αιώνας]. το wild geese είναι πραγματικά πολύ ωραίος δίσκος, δες το βίντεο που παίρνει τα δάση σαν την αστέρω με μια βαλίτσα παραμάσχαλα και θα καταλάβεις...]
μετά κατέβασ’ τον εδώ. αξίζει.
και αυτό είναι ένα τραγούδι που με έχει 'αρρωστήσει' απόψε:
the knockouts-darling lorraine
ενώ έδωσε κομμάτι του για το πρώτο ep για τα 5χρονα της hyperdub [βγαίνει τέλος του μήνα] κι ετοιμάζει για την ίδια εταιρία ολόκληρο ep με ήχο που δεν θυμίζε σε τίποτα fly lo, κυκλοφορεί το τρίτο και τελευταίο ep στη σειρά της warp [το 3x3] που περιέχει κομμάτια σαν κι αυτά:
1 + 2.
ο flying lotus καλύτερος από ποτέ.
ενώ ο σαβιάνο καταριέται την ώρα και τη στιγμή που έγραψε το βιβλίο, η criterion μόλις ανακοίνωσε ότι κυκλοφορεί στο τέλος νοεμβρίου το gomorrah σε dvd και blu-ray, σε αυτή τη θαυμάσια συσκευασία. στο μεταξύ, στις 27/10 κυκλοφορεί το ''z'' του γαβρά και μια εβδομάδα πριν το wings of desire του wenders.η masters of cinema βγάζει σε dvd το soul power με υλικό από το τριήμερο θρυλικό φεστιβάλ zair 74 που είχε οργανώσει ο hugh masekela και συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι james brown, bb king, bill withers, celia cruz, miriam makeba και άλλοι αφροαμερικάνοι αστέρες των 70s. το 12ωρο του προγράμματος μοιρασμένο σε τρεις μέρες συνδυάστηκε με τον επίσης θρυλικό αγώνα ανάμεσα στο muhammad ali και τον george foreman, το 'rumble in the jungle'.
έρχεται επίσης νέα έκδοση και για το sunrise του murnau, για τρίτη φορά μέσα σε 4 χρόνια, αυτή τη φορά και με τις δύο version της ταινίας: την αμερικάνικη της movietone και μία διαφορετική τσέχικη που ανακαλύφθηκε πρόσφατα σε άριστη κατάσταση. κυκλοφορεί και σε blu-ray. θα κυκλοφορήσει ταυτόχρονα με άλλες δύο ταινίες του [die finanzen des grobherzogs και phantom] και το la tête contre les murs του georges franju [που περιμένω πιο πολύ απ' όλα].
~ποτέ δεν μ' άρεσαν, ούτε μπόρεσα να καταλάβω γιατί στο διάλο γίνεται τέτοιος χαμός με τους simian mobile disco. το temporary pleasure δεν δικαιολογεί με τίποτα τέτοιες ουρές στο slsk, το κατεβάζουν αβέρτα και μανιωδώς και είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει απ' τα αρχεία μου εδώ και μέρες. μπράβο τους όμως, αφού καταφέρνουν τον gruff rhys να πει το χειρότερο κομμάτι του ever, κάνουν τον jamie lidell ξεδιάντροπα hi-nrg [σε ένα πολύ μέτριο κομμάτι] τον chris heating των yeasayer να ακούγεται σαν τον pete burns [στο καλύτερο κομμάτι του δίσκου, το audacity of huge, η πρώτη καλή στιγμή] και τον alexis των hot chip αγνώριστο στο bad blood, σαν τη σίντι λόπερ που πασχίζει να πιάσει χαμηλές [σε ένα επίσης πολύ ωραίο κομμάτι -η δεύτερη καλή στιγμή] τι τα ήθελαν τα υπόλοιπα 6 κομμάτια και τα κάνουν skata; η χοντρή έχει καταντήσει εκνευριστική, ακόμα χειρότερη και απ' το δίσκο των gossip, ας της το βουλώσει κάποιος... [2 στα 10, no bad τελικά].
~είναι απ' αυτούς τους μαύρους που παραείναι λευκοί και είναι καταδικασμένοι να μισήσει ο gizmo, αλλά αυτό το κομμάτι του είναι σαν ίωση...
oveous maximus-alive!
με τόση μουσική που περνάει απ' το σκληρό καθημερινά και μετά εξαφανίζεται [χθες έσβησα 30 g άχρηστα αρχεία, όλα μουσικά, το 90% απ' αυτά ονόματα που πέρασαν τους τελευταίους μήνες απ' τις σελίδες του wire] δεν ξέρω αν κάθεται κανείς να ψάξει περισσότερα στοιχεία για αυτά που κατεβάζει. δεν ωφελεί άλλωστε, τσάμπα χαμένος χρόνος, έτσι κι αλλιώς σε τρεις μέρες τα έχεις ξεχάσει.
τέλος πάντων, επειδή αυτό που λένε ότι η καλή μέρα φαίνεται απ' το πρωί ισχύει, σήμερα ήταν μια καλή μέρα. από μουσικής άποψης, κατά τ' άλλα ήρεμα και αδιάφορα, αν δεν έχεις τηλεόραση δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. για να σκοτώσουμε το χρόνο μας μετρήσαμε τα σταφύλια στην κληματαριά που μου κάνει σκιά έξω απ' το παράθυρο και ήταν 63 [!], αυτή τη στιγμή είναι 60, τρία τα φάγαμε.
σήμερα πέτυχα ένα απίθανο single-άκι των the oh sees, ένας απ' αυτούς φαίνεται στη φώτο, οι υπόλοιποι τρεις είναι δυο άντρες και μια γυναίκα [όποιος θέλει πιο πολλά ας ψάξει το myspace τους]. λέγεται tidal wave και έχω την εντύπωση ότι το έχω ξαναπετύχει σε ένα από τα φιλικά μπλογκ, αλλά ήταν αδύνατο να το εντοπίσω. μαζί με αυτό κατέβασα και τα δύο single των vibes [κι αυτά είχα την εντύπωση ότι τα έχω ξανακατεβάσει] που είναι επίσης καταπληκτικά. αυτό είναι το psychic κι αυτό το you god it. [δεν έχουν myspace].
κι επειδή τα καλύτερα έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις, ορίστε κι άλλο ένα δείγμα από το άλμπουμ των flaming lips που αναγεννήθηκαν!
απ' τα χαράματα σχεδόν μας έχει βάλει στην [μ]πρίζα ο φανταστικός με τον τόνι πινέλι και δώστου ''θέλωωω στηςςς αγάαααπησσσσου τον ήηηλιο να καώωωω, και θα σσσστο πω αιώνιαααα θα σσσσαγαπώωωωωω''. έψαξα να βρω κομμάτια του στο slsk και με έκπληξη διαπίστωσα ότι μόνο χώριζε και αποχαιρετούσε [ίσως επειδή είναι ιταλός κι έφευγε συχνά], αλλιώς δεν εξηγείται το ότι τα τρία από τα τέσσερα κομμάτια του που υπάρχουν έχουν τίτλους: έφυγες [το πρώτο], αντίο [το δεύτερο] και έχε γεια [το τρίτο]. το τέταρτο είναι μια ελεύθερη [πολύ ελεύθερη] διασκευή του wild thing των troggs από το 1968 που ξεκινάει ίδια κι απαράλλαχτα με το ριφ απ' το smells like teen spirit και αποδεικνύει πόσο μεγάλοι λωποδύτες ήταν οι νιρβάνα που έγιναν εκατομμυριούχοι με κομμάτι του πινέλι. το λένε σε θέλω. στο μεταξύ, στο youtube το πρώτο βίντεό του που βγαίνει αν κάνεις search είναι μια σκηνή απ' τη μοντέρνα σταχτοπούτα με το κομμάτι [που έχει γράψει ο ξαρχάκος παρακαλώ!] quando arivera στο οποίο τον συνοδεύουν αφρικάνοι μουσικοί και δίπλα του μια μουγγή ξανθιά με κότσο κουνάει το πέρα δώθε το κεφάλι [τάχα του κάνει τα ουου].
ο φανταστικός στο πανηγυρικό ποστ-επιστροφής δίνει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του pinelli, στα οποία τραγουδάει σαν τον άγγελο κυρίου [τώρα εξηγούνται όλα].
ανακοινώθηκε επιτέλους η μέρα κυκλοφορίας [αλλά δεν έχει διαρρεύσει ακόμα] του νέου ep του rustie με το bad science, άλλο ένα κίλερ κομμάτι του, το ιδιο σαρωτικό με το zig zag, που καθυστέρησε σχεδόν ένα χρόνο μέχρι να βγει κανονικά. το κομμάτι που ανοίγει το ep [το tar] είναι ακόμα καλύτερο. εδώ υπάρχει μαζί με το dragonfly, άλλο ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι του που ακούγεται σε μιξ εδώ και μήνες. στη φωτο είναι ο ίδιος πριν από μερικά χρόνια [όχι πάνω από 15].
update: στις 20/11 ζωντανά στην αθήνα!
υπάρχει μία φράση που είχα ακούσει πριν από πολλά χρόνια, πήγαινα στο δημοτικό, που με είχε σοκάρει. την είχε πει κάποια που θεωρούσαν τρελή στο χωριό και που όλα τα πιτσιρίκια έβριζαν ανελλιπώς όπου κι αν την πετύχαιναν [κι αυτή μας κυνήγαγε με σκουπόξυλα και με πέτρες]. με σόκαρε για καιρό, και η αλήθεια είναι ότι ακόμα και τώρα δεν μπορώ να την εκστομίσω. μπορεί τη λέξη μουνί να τη χρησιμοποιείς 40 φορές τη μέρα με κάθε τρόπο, από το να βρίσεις κάποιον ['μεγαλο μουνί ο τάδε', -αυτομάτως αποκτάει και το 'μεγάλο' άλλες διαστάσεις, 'μεγάλο μουνί' σημαίνει κάτι σαν 'μεγάλο κάθαρμα', ενώ ποτέ δεν λες κάποιο κάθαρμα 'βρόμικο μουνί' που θα ήταν πιο λογικό], μέχρι να αποκαλέσεις κάποιον χαϊδευτικά ['πού χάθηκες ρε μουνί;', εδώ εννοείς 'πού χάθηκες ρε μαλάκα;', όπου μαλάκας=φίλος].
κάποια φορά που της χτυπάγαμε την πόρτα και τα παράθυρα με πέτρες είχε αγανακτήσει κι είχε βγει στο δρόμο ουρλιάζοντας ''τι έχω κάνει η κακομοίρα και τα πληρώνω αυτά, το μουνί της παναγίας φίλησα;''. για μας τα μαλακισμένα ήταν ό,τι πιο hardcore είχαμε ακούσει στη ζωή μας, χειρότερο από το να μας είχε πετύχει μια πέτρα στο δόξα πατρί [btw, παραμονή 25ης μαρτίου με είχε πετύχει μια πέτρα της στο κεφάλι, έπεσα σέκος, με πήγαν στο νοσοκομείο για να τσεκάρουν αν έχω πάθει ζημιά και έχασα την παρέλαση. τελικά είχα πάθει μόνο ένα καρούμπαλο κι ένα σπυρί].
δεν είχα διανοηθεί μέχρι τότε ότι η παναγία είχε μουνί και ήταν μεγάλο το σοκ να στο πετάει μια τρελή έτσι, μέσα στη μέση του δρόμου. επίσης, όσο κι αν μεγαλώσεις, τις λέξεις 'παναγία' και 'μουνί' είναι αδύνατο να τις συνδυάσεις [όπως και άλλες που δεν θέλω να παραθέσω γιατί αρκετά παρεκτράπηκα, ήθελα να γράψω ένα ποστ για την anchoress και θυμήθηκα όλα αυτά που θέλω να ξεχάσω...].
η anchoress [άνκορες=αναχωρήτρια] ήταν μια 13χρονη πιτσιρίκα που γύρω στο 1320 είδε όραμα την παναγία και αποφάσισε να υποστεί εθελοντικά το μαρτύριο: να χτιστεί δηλαδή μέσα σε τέσσερις τοίχους [υπό την επίβλεψη του παπά της περιοχής], ζώντας από τις προσφορές των πιστών που έκαναν ουρά για να ζητήσουν τη συμβουλή της. κι επειδή όπου μπλέκεται η εκκλησία τα κάνει σκατά, ο υποκριτής παπάς της έκανε το μαρτύριο μεγαλύτερο με ένα σωρό απαγορεύσεις, άσε που γκάστρωσε την γκόμενά του και όταν το μωρό γεννήθηκε πρόωρο όλα τα πλήρωσαν η φτωχή christine [η αναχωρήτρια] και η μάνα της. κατηγόρησε τη μάνα της ότι την καθοδηγούσε ο σατανάς όταν βοηθούσε στη γέννα [και οι ανόητοι χωρικοί την σκότωσαν ως μάγισσα, πνίγοντάς τη στο πηγάδι], ενώ όταν η christine έσκαψε λάκκο και βγήκε απ' τη φυλακή την κυνήγησαν μέχρι να την χώσουν μέσα στη γη. και την ξαναέχωσαν.
η ιστορία είναι αληθινή, ο chris newby φτιάχνει μια ταινία [το 1993] με στόρι βασισμένο σε τρία γράμματα του 1300τόσο που θυμίζει πότε bresson και πότε bergman, με εκπληκτικά κάδρα και πολύ καλούς ηθοποιούς. η anchoress είναι η natalie morse. κυκλοφορεί σε dvd, κι αυτό από το bfi.
δύο skweee συλλογές [προφέρεται σκουίιι] που χρωστάω από χθες 1 + 2 κι ένα κομμάτι του είδους που μ' αρέσει πολύ. i am crane.
~ενώ έχουν αρχίσει να κλαίνε το μακαρίτη εδώ και καιρό [''το dubstep πέθανε''], τα dubstep events από την ουκρανία μέχρι τη νέα ζηλανδία εξαπλώνονται πιο γρήγορα κι απ' τον ιό της υποτιθέμενης γρίπης -που θα μας έχει ξεπαστρέψει όλους μέχρι την άνοιξη.
αυτό είναι ένα ακυκλοφόρητο pure dubstep κομμάτι του emalkay, when i look at you κι αυτό ένα νέο ατμοσφαιρικό κομμάτι της kito με την reija lee στα φωνητικά. lfo.
~στο μεταξύ, μετά το wonky [που πάει και τέλειωσε, λίγο αστεία λίγο σοβαρά καταχωρήθηκε ως όρος -αλλά μήπως έτσι δεν προκύπτουν όλα;] τα έντυπα ανακαλύπτουν ''τον ήχο των σκανδιναβικών φιόρδ'', δηλαδή το skweee, που το xlr8r χαρακτηρίζει "synthetic funk" ή [ακόμα χειρότερα] "conflict r&b", κάτι δηλαδή "ανάμεσα στο hip hip, το electro, το r&b, το dancehall και το 8bit" [στις ίδιες δηλαδή ''μουσικές συντεταγμένες'' που εμφανίζεται και το wonky. τις ίδιες ακριβώς]. εμφανίστηκε στη φινλανδία και στη σουηδία και εξαπλώθηκε παντού [εξαπλώνεται...]. εκτός από τις συλλογές skandinavian skweee vol 1 και vol 2, the museum of future sound vol 1, harmonia presents: skandinavian skeweee vol 1 & 2, αλλά κυρίως την πολύ καλή συλλογή various ramp-skweee tooth, τα άλμπουμ dirty bomb του savio [ο οποίος θεωρητικά τα ξεκίνησε όλα πριν από δύο χρόνια, -το dirty bomb κυκλοφόρησε το μάρτιο] και το περσινό ομώνυμο άλμπουμ του eero johannes στην planet mu περιέχουν αντιπροσωπευτικά δείγματα. [υπάρχουν όλα στο slsk, περισσότερα αύριο].
~είναι μία βρετανική ταινία του andrew kotting [το this filthy earth του 2001] που δεν είχα ούτε ακουστά και αναρωτιέμαι αν πέρασε όντως απαρατήρητη, ή απλά εγώ δεν την πήρα είδηση όταν είχε πρωτοβγεί [δεν ξέρω καν αν παίχτηκε στις ελληνικές αίθυουσες]. θυμίζει περισσότερο ρώσικη παρά αγγλική και νομίζω ότι είναι μία από δυο τρεις καλύτερες αγγλικές ταινίες που έχω δει αυτή τη δεκαετία. αριστούργημα. αυτό το κομμάτι συνοδεύει μια συγκλονιστική στιγμή και ακούγεται και στο τέλος με τους στίχους. λεπτομέρειες σε άλλο ποστ, γιατί έγινε πολύ μεγάλο και κανείς δεν διαβάζει πια μεγάλα ποστ...
~σε 10 χρόνια έχει γεννήσει δεκάδες γιατιά, είναι η πρώτη φορά όμως που προκύπτει ολόλευκο [είναι γάτος]. το τέταρτο που δεν φαίνεται είναι ολόμαυρο [γάτος κι αυτός].
~ένα αφρικάνικο ντίσκο για να σε ξυπνήσει το πρωί κι ένα κομμάτι που μπορείς να το χορέψεις και τσάμικο. δεν είναι ακριβώς 3/4, αλλά με λίγη προσπάθεια κάνεις και φιγούρες. ο joker σε φόρμα. κι εδώ το σετ του στο φετινό σόναρ.
ghost town-kode 9 feat. daddi gee. κι ένα κομμάτι απ' το 3x3 του flying lotus [αγνώριστο].
είναι η μοναδική φωτογραφία του bernard fevre που υπάρχει από την εποχή που έφτιαχνε τα θυμάσια ηλεκτρονικά άλμπουμ του τη δεκαετία του 70 [πριν τους black devil disco club] -κυριολεκτικά μπροστά απ' την εποχή τους. αφήνοντας έξω τους kraftwerk γιατί όταν τα έκανε αυτά ο fevre ήδη μεγαλουργούσαν, αν τα ακούσει κανείς σήμερα του έρχονται αμέσως στο μυαλό ονόματα των επόμενων δεκαετιών [air, aphex twin, ολοκληρη η δισκογραφία της ghost box και τα παρεμφερή σημερινά, ακόμα κι ο πρώιμος ήχος του detroit κι άπειρα ηλεκτρονικά των 90s]. ο fevre μπορεί σήμερα να είναι ένας γερο-παράξενος που μιλάει μόνο γαλλικά, αλλά κανείς πια δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αξία του. η lo recordings κυκλοφορεί στις 15 σεπτεμβίου τον πιο σπάνιο από τους τρεις δίσκους του, the strange world of bernard fevre, αλλά όχι στην αυθεντική μορφή, κράτησαν μόνο τα 7 από τα 14 κομμάτια, 6 τα ξαναηχογράφησε με νέα μιξ κι ένα ακυκλοφόρητο εμφανίζεται για πρώτη φορά σε remix.
αυτά είναι και τα τρία άλμπουμ που κυκλοφόρησε στα 70s: cosmos 2043, suspence και η πρώτη σπάνια μορφή του the strange world of bernard fevre από το mutant sounds. [η νέα έκδοση στο σιμπόξ].
~μπορεί το παρασκήνιο για την πρώτη ταινία των kevin brownlow & andrew mollo [το it happened here του 1966] να έχει πιο μεγάλο ενδιαφέρον για το θέμα της και μόνο [υποτίθεται ότι οι ναζί τελικά καταλαμβάνουν το ηνωμένο βασίλειο με τη βοήθεια του british union of faschists], για το χρόνο προετοιμασίας της [οχτώ χρόνια, ξεκίνησε όταν ο brownlow που συνέλαβε την ιδέα ήταν μόλις 18 και ο mollo 16] και για τη βοήθεια σκηνοθετών όπως του kubrick ή του tony richardson για να ολοκληρωθεί -ο kubrick έδωσε σκηνές που είχαν περισσέψει από τον dr. strangelove και o richardson πλήρωσε την τελική παραγωγή-, αλλά το winstanley [που κυκλοφορεί επιτέλους από το bfi σε blu ray] είναι η καλύτερη στιγμή τους.
κινηματογραφημένο κι αυτό σε ασπρόμαυρο φιλμ, σχεδόν σαν ντοκιμαντέρ, ζωντανεύει σκηνές από την αγγλία του 1649 με κάθε λεπτομέρεια [τα ρούχα, τη βρώμα και τη δυσωδία, τα αντικείμενα, ακόμα και τα ζώα είναι επιλεγμένα από ράτσες που υπήρχαν τότε], παρουσιάζοντας την ιστορία των diggers, της ομάδας δηλαδή των 40 περίπου ανθρώπων που μάζεψε ο gerrard winstanley στο δάσος του cobham, στο surrey, για να ζήσουν καλλιεργώντας της δημόσια γη στο λόφο του st george. έφτιαξαν καλύβες και έζησαν σε κοινόβιο για ένα χρόνο -τόσο τους άφησαν οι ''αρχές''. μετά τους έδεσαν, τους έσπασαν στο ξύλο, έκαψαν τα σπίτια τους και διέλυσαν το κοινόβιο. το όνειρο του winstanley για έναν υπέροχο κόσμο δικαιοσύνης και ευημερίας μπορεί να κατέρρευσε, αλλά τριακόσια-τόσα χρόνια αργότερα ήρθαν οι χίππις που προσπάθησαν να το αναβιώσουν με πιο πολλά χρώματα, χειρότερο γούστο στα ρούχα και λίγο καλύτερη μουσική. απέτυχαν επίσης. τουλάχιστον έκαναν καλύτερο σεξ -με σχεδόν την ίδια βρώμα κρυμμένη πίσω από πατσουλί.
μαθήματα αγγλικής ιστορίας.
~ορίστε το λινκ για το άλμπουμ του μάγιερ χόθορν στο προχθεσινό ποστ και δυο κομμάτια που ήθελα εδώ και μέρες να δώσω αλλά δεν έβρισκα την ευκαιρία. με φωνητικά μόνο: mr blue και come softly to me των fleetwoods.
~και στο i-pod:
paul white-the punch drummer ep
mayer hawthorne-a strange arrangement
andres-ii
dr. robutnik-for those who left the ground
zombie-one foot ahead of the other ep
ganglians-monster head room
georgia anne muldrow-umsindo
zola jesus-the spoils lp
tanya morgan-brooklynati
keyboard choir-mizen head to gascanane sound
zs-music of the modern white ep
bernard fevre-the strange new world of...
~υπάρχουν κάποιοι που παραληρούν για τα live τους, ένας τύπος μάλιστα γράφει και χρονικό: για το πώς τις ακολούθησε και στα τρία live τους σε 24 ώρες στη νέα υόρκη [το ένα στο υπόγειο ενός μαγαζιού με γλειφιτζούρια, το άλλο στην πίσω αυλή μιας ψησταριάς κλπ, διάβασε το ποστ του στο λινκ πιο κάτω για περισσότερα]. αξιοσημείωτα, πάντως, είναι τα σχόλια που συνοδεύουν όλα [ανεξαιρέτως] τα ποστ που πέτυχα: είναι του τύπου wow και thanks και άλλα τέτοια ενθουσιώδη, που σε κάνουν ν' αναρωτιέσαι τι στο καλό ακούνε που δεν μπορείς ν' ακούσεις, γιατί τέτοιες πιτσιρίκες που παίζουν με ξεκούρδιστες κιθάρες και τραγουδάνε με μέτριες φωνές βγαίνουν με τη σέσουλα στην αμερική. τέλος πάντων, αυτές τις λένε 'ζωντοχήρες' [grass widow] και όλο και κάτι περισσότερο θα ξέρουν αυτοί που τις έχουν δει ζωντανά. εδώ δίνει όλα σχεδόν τα κομμάτια που έχουν γράψει.
~ούτε οι ganglians είναι τίποτα που σε αφήνει άφωνο, ξεκινάνε πάντως το άλμπουμ τους εντυπωσιακά και ακούγονται ευχάριστα, ενώ απ' το πρώτο αααα [που γίνεται σαλαλάλα σαλαλά] καταλαβαίνεις τι άκουγαν μικροί. οι beach boys έχουν καταστρέψει [ή σώσει] άπειρα νέα γκρουπ. [σταματάω εδώ, γιατί μου βγαίνει να γράψω μόνο τι άλλο μου θυμίζουν]. το monster head room είναι ένα πολύ καλό καλοκαιρινό άλμπουμ [απ' αυτά όμως που μου αρέσουν και το χειμώνα], έχουν ωραία φωνητικά, συμπαθητικές συνθέσεις, αντέχουν σε συνεχόμενες ακροάσεις, προτείνεται γιατί τελικά είναι πιο καλός δίσκος απ' όσο φάνηκε στην αρχή...
~μέσα σε όλα αυτά τα "λευκά" ο νέος πολύ καλός [και πολύ δύσκολος] δίσκος της georgia anne muldrow πέρασε άδικα σε δεύτερη μοίρα, -αυτός κι αν χρειάζεται ακροάσεις για να συνειδητοποιήσεις τι λέει το στόμα της και τι γίνεται στο background από ήχους και θορύβους! νέα αλλά καθόλου μοδάτη σόουλ, πολύ μαύρος ήχος, σύγχρονος, όχι και τόσο οικείος, πολύ "άφρο", σύνθετος, με τη φωνή της georgia να εμφανίζεται σε "στρώματα" και μια παραγωγή που σε ζαλίζει. απ' το 2006 που κυκλοφόρησε το προηγούμενο "κανονικό" άλμπουμ της μεσολάβησαν πολλά, έγινε μαμά, βγήκε ο ομπάμα πρόεδρος [η ίδια τα λέει έξω απ' τα δόντια: "τι οσάμα τι ομπάμα"!], έχασε φίλους, αγαπημένα πρόσωπα, συμμετείχε στο δίσκο της erykah badu, τραγούδησε το roses στον τελευταίο δίσκο του mos def [υπάρχει και στο umsindo σε δύο μάλιστα εκτελέσεις], είχε αρκετές συμμετοχές και κυκλοφορίες φανερές και 'κρυφές'. σιγά σιγά και σταθερά έγινε αυτό που της άξιζε πάντα: μια πρώτης τάξης σοόουλ ντίβα. το άλμπουμ της υπάρχει στο cbox.
some will take money / and make big enemy-ee-ee / while iman take love and make good friends...
hoi-oi-oi... hoi-oi-oi.... unity / for i and i wanted you be free / let's live in love and one harmony-ee / say go now...
rasta patois για το i:
αντικαθιστά τα me, you, my, mine, επίσης την πρώτη συλλαβή σε συγκεκριμένες λέξεις όπως στο i-dren που σημαίνει brethren, δηλαδή αδελφοί [εν χριστώ]. i-tection σημαίνει protection, i.termination σημαίνει determination, i-ood σημαίνει food, i-ounds σημαίνει sounds of music, i-ficially σημαίνει officially κλπ. i and i=i,me,you and me, he or she and i, all of us. i-man=i, me, mine. [αν βγάλεις άκρη, γράψε μου].
your teeth in my neck
είναι από τους δίσκους της stone throw που περιμένει πολύς κόσμος με μεγάλο ενδιαφέρον, κυκλοφορεί το φθινόπωρο [τον οκτώβριο] και είναι αυτό ακριβώς που αναμενόταν: ένα απίθανο άλμπουμ απ' το ντιτρόιτ, γεμάτο από απολαυστικές σόουλ στιγμές, που θυμίζει όλους αυτούς τους κλασικούς και σπουδαίους που χρησιμοποιεί σαν αναφορά στο βιογραφικό του στο site της stones throw. σίγουρα είναι ένα από τα πολύ δυνατά χαρτιά της εταιρίας, αν όχι το πιο δυνατό αυτή τη στιγμή. ο mayer hawthorne παίζει το είδος της σόουλ που δύσκολα θα βρεθεί άνθρωπος να μην του αρέσει [εκτός κι αν έχει δυσκολίες ακοής], λογικά θα χαλάσει κόσμο στο airplay [θα έπρεπε] και αν δεν ήταν 2009 θα μπορούσε να πουλήσει κι εκατομμύρια [το κοινό είναι αρκετά απρόβλεπτο πια, αλλά αν δεν πουλήσει αυτός ο δίσκος, μάλλον δεν υπάρχει ελπίδα για κανέναν]. περιέχει και τα τρία κομμάτια απ' τα single, το τέταρτο που δεν υπάρχει είναι αυτό: when i said goodbye.
μιλάμε για έναν από τους σόουλ δίσκους της χρονιάς. και όχι μόνο. το λινκ για το άλμπουμ υπάρχει στο σιμπόξ.
και μόνο για την σχεδόν 12λεπτη εκτέλεση του computer blue με τα extended instrumental σόλο και τους επιπλέον στίχους που ακούστηκαν μόνο στην ταινία [όπως και το μέρος με τα synths και τα 'να να να να' που υπάρχει στη σκηνή που οι revolution κάνουν πρόβα το κομμάτι περιμένοντας να φτάσει ο prince] αξίζει το download. την extended version του purple rain την έχω ξαναδώσει πέρσι νομίζω [ή πρόπερσι], για έναν τέτοιο δίσκο όμως δεν χρειάζονται αφορμές ή επέτειοι για να τον ξανακούσεις. ειδικά σε αυτή τη μορφή, με μεγαλύτερες εκτελέσεις για σχεδόν όλα τα κομμάτια. στο wikipedia έχει το ιστορικό και των 9, εδώ υπάρχει επιπλέον μια εισαγωγή και η αποκάλυψη της φράσης που ακούγεται ανάποδα στο τέλος του darling nikki ["hello, how are you? i'm fine, 'cause I know that the lord is coming soon. coming, coming soon"].αυτή είναι η extended version του purple rain [όπως ήταν πριν κοπούν τα κομμάτια για να χωρέσουν στο δίσκο -και σε ραπιντσέαρ] και αυτή η 12ιντση εκτέλεση του i would die for you που είναι διαφορετική απ' του άλμπουμ.
last posts
archives
- 04_05
- 05_05
- 06_05
- 07_05
- 08_05
- 09_05
- 10_05
- 11_05
- 12_05
- 01_06
- 02_06
- 03_06
- 04_06
- 05_06
- 06_06
- 07_06
- 08_06
- 09_06
- 10_06
- 11_06
- 12_06
- 01_07
- 02_07
- 03_07
- 04_07
- 05_07
- 06_07
- 07_07
- 08_07
- 09_07
- 10_07
- 11_07
- 12_07
- 01_08
- 02_08
- 03_08
- 04_08
- 05_08
- 06_08
- 07_08
- 08_08
- 09_08
- 10_08
- 11_08
- 12_08
- 01_09
- 02_09
- 03_09
- 04_09
- 05_09
- 06_09
- 07_09
- 08_09
- 09_09
- 10_09
- 11_09
- 12_09
- 01_10
- 02_10
- 03_10
- 04_10
- 05_10
- 06_10
- 07_10
- 08_10
- 09_10
- 10_10
- 11_10
- 12_10
- 01_11
- 02_11
- 03_11
- 04_11
- 05_11
- 06_11
- 07_11
- 08_11
- 09_11
- 10_11
- 11_11
- 12_11
- 01_12
- 02_12
links
- [ough!]
- [τουίτ]
- [facebook_πάλι απ' την αρχή]
- [mhulots τούμπλρ]
- [acropolice now]
- [πυρκαγιά]
- [freddie-f]
- [fredshead]
- [λάρυγγας]
- [pitsirikos]
- [tranzistor]
- [the cover lovers]
- [the 6 million dollar story]
- [50 με τόνο]
- [crackhitler]
- [το σπίτι με τα παράξενα]
- [the bug]
- [vjockey]
- [novelty waves]
- [gsus_saved]
- [στρατουλένιος]
- [mr.z]
- [νύχτες πρεμιέρας]
- [kolk]
- [quiet drumming]
- [sound injections]
- [fantastikoi hxoi]
- [μιχάλης γεννάρης]
- [helmet's]
- [teflon]
- [sugahspank!]
- [narita]
- [vasra dikon]
- [strgzr]
- [jazra]
- [anime]
- [kult of silence]
- [haunted-dancehall]
- [kapetank]
- [enteka]
- [stop that sound]
- [vinyl microstore radio]
- [6 το πρωί]
- [gone4sure]
- [arxediamedia]
- [guru]
- [minusone]
- [angelos k]
- [mixalis e.]
- [vlemma]
- [la vie bohemie]
- [dustroad]
- [winter academy]
- [mouxlaloulouda]
- [laternative]
- [underworld shakedown]
- [acte vide]
- [bosko]
- [maria markouli]