Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009

_-_-_


~το νέο ''άλμπουμ'' του zomby με 9 κομμάτια -που το ονομάζει one foot ahead of the other ep - μπορεί να είναι από τις πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες του τελευταίου καιρού [και zomby είναι, την άξιζε την αναμονή], αλλά προκαλεί για άλλη μια φορά σύγχιση με τον ήχο του. όσο κι αν προσπαθεί ο jon στο boomkat να περιγράψει γλαφυρά τον ''retrofuturistic'' ήχο του και να αναφερθεί στο ''μέλλον'', είναι αδύνατο να μην δώσει έμφαση στο ''ρετρό'': [picking up the baton from thousands of raves gone by and running headlong in the future, shooting lazers from every orifice and dripping psychoactive sweat all over the dancefloor]. από το πρώτο κομμάτι μέχρι το τελευταίο έχεις την εντύπωση ότι έχεις διακτινιστεί σε κάποιο πάρτι του 92, το one foot ahead έχει ακόμα πιο ''vintage'' ήχους από τα περσινό του [θυμίζει τον ήχο του sheffield στα τέλη 80s-early 90s -πολύ lfo, πάρα πολύ bleep] και ακόμα και τα breaks ακούγονται τόσο shut up and dance που δεν ξέρεις που στο διάλο να τα τοποθετήσεις σήμερα.
απ' την άλλη, όταν ξανακούσεις ολόκληρο το δίσκο αντιλαμβάνεσαι ότι αυτός ο δήθεν αγοραφοβικός, παρανοϊκος και υποχόνδριος μπάσταρδος που δεν εμφανίζεται στα περισσότερα από τα live που του κλείνει το πρακτορείο, είναι πολύ πιθανό να ξέρει πολύ καλά τι θέλει. και πώς να το πετύχει. το ep του μπορεί να μην περιέχει grande κομμάτια όπως το the lie, αλλά είναι εξαιρετικό. και σε δεύτερη ακρόαση είναι πολύ πιο 2009 απ' ότι φαίνεται με την πρώτη...
~οι keyboard choir [της φωτογραφίας] είχαν κυκλοφορήσει το mizen head to gascanane sound πέρσι, αλλά δεν είχε και πολύ καλή τύχη. μετά από μια σειρά live και τα ενθουσιώδη σχόλια που ''μάζεψαν'' από τις τελευταίες εμφανίσεις τους, το μάιο το ξανακυκλοφόρησαν. δεν μπορώ να σκεφτώ πιο ταιριαστή μουσική για μέρες διακοπών. νομίζω ότι είναι κι ο καλύτερος δίσκος που άκουσα τον ιούλιο. αυτό είναι το πρόσφατο ep τους που δίνουν δωρεάν στο site του last.fm.

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

[ . ]


υπήρχε μια εποχή που όλα τα συγκροτήματα ήθελαν να γίνουν radiohead. σήμερα όλα θέλουν να γίνουν animal collective [το όλα σε εισαγωγικά, έχει μπει για έμφαση]. αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, απλά έρχεται μια στιγμή που λες αμάν και δεν θέλεις ούτε να τους βλέπεις ούτε να τους ακούς. όχι μόνο τα αντίγραφα, αλλά ούτε τα πρωτότυπα. εδώ μία παρένθεση. άκουγα προχθές το kid a μετά από πολύ καιρό και διαπίστωσα ότι όντως είχαν καταφέρει να ξεπεράσουν το ok computer [τώρα μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι το kid a είναι ο πιο αγαπημένος μου δίσκος των radiohead] και θα πρέπει να είμαι από τους λίγους που το merriweather το βρίσκουν ακόμα καλύτερο 7 μήνες μετά. κλείνει η παρένθεση.
άκουγα πριν από λίγο την 20χρονη zola jesus που ξεκινάει σαν γκόθικ animal collective [το six feet from my baby θα μπορούσε να είναι κομμάτι του merriweather] και μετά ''του αλλάζει τα φώτα'' -ακούγεται πότε λες και έβαλες ένα ηλεκτροφόρο καλώδιο στον κώλο της yoko ono και πότε σαν την siouxsie του tinderbox, μετά ξαναθυμάται ότι η αναφορά της είναι οι ac και χτυπάνε τράιμπαλ κρουστα και ακούγονται άριες μέσα από distortion. αντικειμενικά είναι ένας πολύ καλός δίσκος, πολύ καλύτερος από των blind's man colour, που είναι copy των ac [no bad at all για 19χρονους].

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

rob who?


έχει μόνο δύο φίλους στο myspace του. ο ένας είναι ο ras g [που έχει αλλάξει εντελώς ήχο btw!]. ο dr. robutnik μπορεί να μην είναι ακόμα δημοφιλής, αλλά δοκίμασε να δεις πού έχει πάει το hip hop [κάποιες στιγμές ακούγεται λες και ο caretaker διασκευάζει flying lotus].
dr. robutnik-for those who left the ground

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2009

παντζία


memories

aint shit happening


τι δισκάρα μπορεί να είναι αυτό το άλμπουμ! σε ενάμιση λεπτό μπορεί να πει όσα άλλα δεν καταφέρνουν σε τριάντα. aint shit happening. blend. απ΄το sudden death.

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

μάη γκρικ φατ γουέντινγκ


το σαββατοκύριακο παντρεύτηκε η προτελευταία ξαδέρφη μου και βάφτισε και το μωρό [έχω κι άλλη μία που θα παντρευτεί το χειμώνα και επίσης θα βαφτίσει μαζί και το μωρό. μετά θα τις έχω όλες τακτοποιημένες]. το τρικούβερτο γλέντι που ακολούθησε με τον κλαριντζή της θώδη στο κλαρίνο και τη γυναίκα του στη φωνή -δεν συγκράτησα το όνομά της, αλλά ήταν όλα λεφτά, μάλλον ψέματα, όλα τα λεφτά ήταν ο κρούνερ παύλα σκυλάς που άνοιξε το πρόγραμμα και τραγούδησε το heaven, i'm in heaven για τους νεόνυμφους, ενώ αυτοί κουνιούνταν τελείως ξενέρωτα στο ρυθμό του μπλουζ παύλα βαλσάκι παύλα σκυλάδικου. btw, έχασα το μισό γιατί συνόδεψα τη γιαγιά μου μέχρι την πόρτα της τουαλέτας [είχε 21 σκαλιά κι η γιαγιά αναρρώνει: α) αριστερά από σπασμένο γοφό και β) δεξιά από σπασμένο μηρό].
ήταν απίθανος γάμος. στην εκκλησία είχε φουλ κλιματιστικό [έξω είχε 43 βαθμούς], οι μισοί παρευρισκόμενοι ήταν ηλικιωμένοι που δεν είχαν καμία σχέση με το μυστήριο, απλά είδαν μυστήριο και μπήκαν [ο γάμος έγινε στα καμένα βούρλα και οι resorters παύλα ασθενείς παύλα θαμώνες των ιαματικών λουτρών το πρωί του σαββάτου τσαλαβουτάνε στα θειούχα νερά και το απόγευμα διασκεδάζουν κάνοντας τους wedding crashers στη μητρόπολη] αδειάζοντας αστραπιαία τα καλάθια με τις μπουμπουνιέρες, πριν προλάβει να χορέψει το ζευγάρι το χορό του ησαΐα [όχι μόνο του γάμου, αλλά και τις παιδικές για τα βαφτίσια!].
όταν ήρθε η ώρα να πάρουν οι καλεσμένοι μπουμπουνιέρες υπήρχαν μόνο τα καλάθια. έτσι, έπρεπε η θεία μου να πάρει παραμάζωμα τους ηλικιωμένους που ρέμβαζαν το ηλιοβασίλεμα στην παραλία για να τους αρπάξει τις μπουμπουνιέρες απ' τα χέρια. το πρέπον ήταν να πάρουν τουλάχιστον οι αλλοδαποί καλεσμένοι ένα ενθύμιο φρομ γκρις [φρομ δε γουέντινγκ], τόσα χιλιόμετρα έκαναν -χώρια τα έξοδα.
μετά τα βαφτίσια ακολουθούσε κι άλλο μυστήριο κι έτσι ξεστόλισαν άρον άρον την εκκλησία, πριν προλάβουν να φωτογραφηθούν οι νεόνυμφοι. η θεία μου έψαχνε το καρέ που άνοιξε η γη και το κατάπιε [ήταν στρωμένο στο τραπέζι με τα στέφανα], η ξαδέρφη μου έκλαιγε επειδή χάλασε ο νεοκόρος τα άνθη, το μωρό επειδή ήταν σοκαρισμένο από τους σκατόγερους που το βούτηξαν στην κολυμπήθρα και το γέμισαν λάδια, οι άγγλοι έβγαζαν φωτογραφίες γιατί έβρισκαν τα πάντα καταπληκτικά.
τέλος πάντων, μετά το φαγητό όλα κύλισαν ομαλά, έλληνες και άγγλοι χόρευαν τύφλα μέχρι πρωίας της πικροδάφνης τον ανθό, την καραγκούνα και το μπήκαν τα γίδια στο μαντρί [στο τελευταίο το χορό έσυρε η γιαγιά μου -μα την παναγία!] και μετά έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
ο γαμπρός έβγαλε λόγο στα αγγλικά και η ξαδέρφη μου πλάνταξε στο κλάμα, μετά τον διάβασε και στα ελληνικά [αλλά καλύτερα να μην τον είχε διαβάσει καθόλου γιατί δεν έπιασε κανείς ούτε λέξη], ο μπεστ μαν του γαμπρού έβγαλε ένα λόγο μόνο για τους άγγλους, μετά ο ξάδερφός μου έβαλε λόγο στα ελληνικά και μετά τον είπε και στα αγγλικά και ήθελα να του σπάω το κεφάλι γιατί κόντεψε τα 20 λεπτά.
διαπίστωση: οι μαύροι μαθαίνουν να χορεύουν τσάμικο σε δυόμιση στροφές, συρτά καλαματιανά σε τρεις και τσιφτετέλι με την πρώτη. οι άγγλοι χρειάζονται καμιά δεκαριά τραγούδια απ' το καθένα και τέσσερα λίτρα κρασί. μερικοί είναι ανεπίδεκτοι.
άη λόβ μάη κάζινς εντ λίτλ πολ. εύχομαι να ευτυχήσουν.
[οι φώτο είναι ρίαλ. ρίαλ ρίαλ. δεν μπορώ να πω περισσότερα].
κι αυτό είναι ένα αριστουργηματικό κομμάτι απ' το νέο δίσκο του blend ''sudden death'' που είναι δισκάρα. στα φωνητικά ο obi serotone των duke adbuction. star 24

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2009

[. . .]


~δεν έχει περάσει μια εβδομάδα από τότε που πήρα στα χέρια μου το άλμπουμ του paul white στην υφασμάτινη καπιτονέ θήκη [που μοιάζει με το πορτοφόλι που είχε η γιαγιά μου], κι ορίστε σήμερα το νέο του ep του που έχει μια μεγάλης διάρκειας εκτέλεση του grimy light, μία extended του punch drummer [τρία ολόκληρα λεπτά!] και δύο νέα κομμάτια. κι αυτό είναι το νέο ep του fulgeance, το smartbanging που μάλλον είναι η καλύτερη δουλειά του μέχρι τώρα.

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

προσεχώς


~για την περίπτωση του floating points γράφουν ταυτόχρονα ο .flp και ο gutted [που δίνει και τα άπαντα σε ένα χορταστικό post]. αυτό που είναι είδηση όμως είναι ότι στις 3 οκτωβρίου ο floating points θα είναι στην αθήνα, στην τεχνόπολη, στο πρώτο event των black athena για τη νέα σεζόν. η βραδιά έχει πολύ δυνατό line up, αλλά περισσότερα σύντομα.
~μπορεί οι f.s.o.l. να έπαιξαν από απόσταση, οι amorphous androgynous όμως θα είναι εδώ στις 26 σεπτεμβρίου σε ένα από τα λίγα live που θέλω πραγματικά να δω. όσο περνάει ο καιρός διαπιστώνω ότι είναι πολύ λίγα τα ονόματα που θέλω να δω ζωντανά και πώς ακόμα κι αν δεν ξανάβλεπα κανένα live στη ζωή μου δεν θα έτρεχε μία.
~μία μέρα πριν [25/9] ο mark pritchard επιστρέφει στην αθήνα, μαζί με τους beatnicks και τον gizmo, στο bios.
~η εμφάνιση που περιμένω πώς και πώς πάντως είναι του richard youngs στο μόνο μουσικό φεστιβάλ του φθινοπώρου που βλέπεις καινούργια ονόματα της προκοπής [στα yuria].

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2009

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

κυριακή


όλη μέρα σε κατάσταση ημινάρκωσης. όσο ωραία είναι η αθήνα με τους δρόμους άδειους τη νύχτα, τόσο φρικτή κι απαίσια είναι με 39 βαθμούς κι έρημη πόλη μεσημεριάτικα. δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι χειρότερο, εκτός ίσως από τη μουσική που έπαιζε εκείνη η dj στην μπιενάλε προχθές το βράδυ μετά το live των bruised lee. σε συνδυασμό με την υγρασία και την ανυπόφορη ζέστη έφτιαχνε περιβάλλον κόλασης [βάλε και δυο μουστακαλήδες με μαύρα κολάν και αμάνικα μπλουζάκια να χορεύουν και έφτιαξες το προσωπικό μου βασανιστήριο].
βγαίνοντας να πάρω εφημερίδες [τα dvd της μαύρης ντάλιας και της αγκάθα κρίστι] δεν υπήρχε ψυχή, ούτε καν οι φιλιπινέζοι που μαζεύονται κάθε κυριακή στο ισόγειο απέναντι και μάλλον εκκλησιάζονται αθόρυβα [πιο αθόρυβα δεν γίνεται]. είναι η πρώτη φορά που στην καλλιδρομίου δεν κυκλοφορούσε ούτε πουλί πετούμενο, ούτε καν ένα σκυλί.
ο ταξιτζής που με έφερε σπίτι χθες το βράδυ με κοίταζε περίεργα και επίμονα, τόσο περίεργα και επίμονα που ετοιμαζόμουν να του πω να με κατεβάσει λίγο πριν την πλατεία καρύτση, όταν [σε άπταιστα ελληνικά] μου είπε "είμαι εγώ ο τόρι" -μπορεί να είχε 12 χρόνια να με δει, αλλά δεν είχα αλλάξει καθόλου [!]- με τόση μάλιστα χαρά, που δεν τόλμησα να του πω ότι δεν τον θυμάμαι.
a mind of its own

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2009

τζέι τζέι


στο pitchfork έγραψαν ένα κατεβατό με ένα σωρό αναφορές για να δικαιολογήσουν το άριστα που το βαθμολόγησαν [8.6].
σουηδική ποπ [πολύ καλή ποπ είναι η αλήθεια, πάρα πολύ καλή] από ένα μυστηριώδες γκρουπ που ακούγεται σαν st. etienne στα καλύτερά τους. θα μπορούσε να είναι το άλμπουμ που δεν έκαναν ποτέ μετά το so tough. με γερές δόσεις νοσταλγίας [γι' αυτό και οι τόσες αναφορές] που καταφέρνει με έναν περίεργο τρόπο να σε βάλει να αναζητήσεις ακόμα και το ανυπόφορο tell it to my heart της taylor dayne για να δεις αν έχει σχέση με το ρεφρέν του me & jean [οι στίχοι δεν έχουν, αλλά η μελωδία είναι η ίδια].
τους λένε jj, το άλμπουμ τους έχει τίτλο jj no 2 και έχει ένα εξώφυλλο που παραπέμπει σε... άλλον ήχο. έχει διάρκεια μόλις 28 λεπτά και λογικά θα είναι απ' τα άλμπουμ που θα χαλάσουν κόσμο το φετινό καλοκαίρι [λογικά...].

τζέι τίλμαν


ενώ η autumn tone records ανακοίνωνε ότι από τις 7 αυγούστου τρία από τα εξαντλημένα άλμπουμ του j. tillman [''cancer & delirium'', ''i will return'' και ''long may you run, j. tillman''] θα είναι διαθέσιμα για αγορά σε ψηφιακή μορφή -είχαν κυκλοφορήσει σε 100 και 150 αντίτυπα το 2007, 2005 και 2006 αντίστοιχα- διέρρευσε το νέο άλμπουμ του ''year in the kingdom'' που θα κυκλοφορήσει το σεπτέμβριο. εκτός από ντράμερ των fleet foxes και των saxon shore o j. tillman [που είναι 28 χρονών] είναι κι ένας απ' τους τραγουδοποιούς της γενιάς του που έχουν μεγάλο ενδιαφέρον, κι αν κρίνω από την υποδοχή του νέου του δίσκου, θα πρέπει να είναι κι απ' τους πολύ αγαπητούς.
στο year of the kingdom τραγουδάει πάλι μια απ' τα ίδια, δηλαδή τα πονεμένα και μελαγχολικά που θυμίζουν nick drake και όλους αυτούς που συναναστρέφεται και που στο δελτίο τύπου χαρακτηρίζονται κάτι σαν "one seemingly obsessed with wrestling death. these are afterlife dialogues of a mysterious future. celestial badlands''.
[αν έχεις διάθεση να κυλιέσαι στα πατώματα και να κόβεις φλέβες καλοκαιριάτικα αυτός είναι ο ιδανικός δίσκος -εμένα μ' αρέσει... πώς στο καλό γίνεται και όλα αυτά τα πονεμένα βγαίνουν μαζεμένα κάθε καλοκαίρι;].
εδώ τραγουδάει ''δεν έχω ίχνος καλοσύνης μέσα μου, έχω μια γεύση αίματος [στο στόμα]...''. ολόκληρο το άλμπουμ στο σιμπόξ.

φόρτσα sally


μπορεί να αναθεματίσαμε πολλές φορές μέχρι να βρούμε πού γινόταν το live και να βλαστημήσαμε άλλες τόσες μέχρι να βρούμε από πού μπαίνεις στο χώρο της μπιενάλε [όταν βιάζεσαι τα πάντα πάνε κατα διαόλου και "το σύμπαν συνομωτεί για ν' αργήσεις ακόμα πιο πολύ", αυτό είναι νόμος], αλλά ο sally zero μας αποζημίωσε με το παραπάνω. κι ας προλάβαμε μόνο δυόμισι κομμάτια. εντυπωσιακά καλός, σίγουρα από τα πιο εντυπωσιακά ''ελληνικά'' live που έχω δει φέτος. υπόσχεται πολλά.
ήθελα να γκρινιάξω και για το χώρο της μπιενάλε [που πήγαν και την έκαναν στου διαόλου τη μάνα κλπ κλπ], αλλά δεν μας έφταιγε ο χώρος, όταν ξεκινάς χωρίς να ξέρεις πού ακριβώς πας [και το χειρότερο, πώς πας], αυτά παθαίνεις.
τι εστί sally zero;
Είναι 18 χρονών, μένει στη Λάρισα και φτιάχνει μουσική με μια απλή κονσόλα Gameboy. Το μέλλον της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής ποτέ δεν ήταν πιο λαμπρό. Και πιο ελπιδοφόρο…
To όνομα του Sally Zero πρωτοκυκλοφόρησε στους φαν της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής πέρσι το Νοέμβρη, όταν έγινε το πρώτο φεστιβάλ Error Code στην Αθήνα. Ο Sally Zero ήταν τότε 17 χρονών κι είχε εντυπωσιάσει όσους είχαν χωρέσει στο K44 -κυρίως με τη διασκευή του στο Just Like Honey των Jesus and Mary Chain, παίζοντάς το μόνο με τους ήχους μιας κονσόλας Gameboy. Η chiptunes ή 8bit σκηνή που κερδίζει όλο περισσότερους οπαδούς τα τελευταία 5 χρόνια περιέχει καλλιτέχνες που παίζουν μουσική με τη χρήση παιχνιδομηχανών περασμένων δεκαετιών. Σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Τόκιο και το Μιλάνο, η chiptunes σκηνή έχει αποκτήσει μεγάλη δυναμική, ενώ πάρα πολλοί αξιόλογοι νέοι καλλιτέχνες εμφανίζονται συνεχώς στο προσκήνιο. Ο Sally Zero που μένει στη Λάρισα και μόλις τέλειωσε την Τρίτη Λυκείου (τις ημέρες της συνέντευξης διάβαζε για τις Πανελλαδικές), είναι από τους ελάχιστους Έλληνες που φτιάχνουν μουσική με τον συγκεκριμένο τρόπο. «Αρχικά είχα μερικά απ’ αυτά τα φτηνά φορητά ηλεκτρονικά παιχνίδια, μέχρι που πήρα το Gameboy», λέει. «Κόλλησα για καναδυό χρόνια μ’ αυτό μέχρι να βγει το N64. Από τότε δεν έχω πάρει άλλη κονσόλα. Γενικά δεν είμαι αρκετά μεγάλος ώστε να έχω νοσταλγικές εμπειρίες από κονσόλες όπως το NES ή το Sega Game gear και δεν μπορώ να πω ότι κάνω μουσική με τέτοια συστήματα λόγω νοσταλγίας ή ότι έχω εμπνευστεί από video game music». Ανήκει στην τυχερή γενιά μουσικών που έχει μεγαλώσει με αφθονία μουσικής (δωρεάν) και έχει ανακαλύψει μόνη της τρόπους για να δημιουργεί. Η μεγαλύτερη επανάσταση του ίντερνετ ήταν η εύκολη πρόσβαση στην πληροφορία. Όπου κι αν βρίσκεσαι. «Πριν από περίπου 3 χρόνια άρχισα να ακούω ηλεκτρονική μουσική και γρήγορα με τράβηξαν είδη όπως το noise, το gabber και το breakcore», προσθέτει. «Διάβαζα ένα live review για μια συναυλία του DJ Scotch Egg στο οποίο έλεγε πως φτιάχνει του με ένα Nintento Gameboy. Μου φάνηκε περίεργο και αποφάσισα να το ψάξω λίγο. Γενικά έψαχνα εναλλακτικές μεθόδους (και κυρίως φτηνές) να κάνω ηλεκτρονική μουσική. Μου άρεσε η ιδέα γιατί ήταν αρκετά φτηνό για ν’ αρχίσεις και ο lo-fi ήχος δεν με πείραζε καθόλου –το αντίθετο μάλιστα».
Ο πρώτος του δίσκος με τίτλο L.A. Blues που μόλις κυκλοφόρησε περιέχει ξεκάθαρα τους ήχους που τον επηρέασαν, αλλά είναι αδύνατο να πιστέψεις ότι έχουν φτιαχτεί απλά με τη βοήθεια του
Nanoloop 1.3 του Oliver Wittchow που «τρέχουν» σε ένα Nintendo Game Boy DMG-01! Πέρα από τα τεχνικά σημεία που έχουν ενδιαφέρον, ακόμα μεγαλύτερο έχουν οι συνθέσεις του που συνθέτουν έναν εφιαλτικό, βιομηχανικό κόσμο με ξέφρενους ρυθμούς που κάποιες στιγμές θυμίζουν τα τέκνο παραληρήματα των αρχών των 90s, κάτι πολύ μακρινό για κάποιον 18χρονο. «Ως τώρα δεν έχω συνδυάσει chip music με άλλα όργανα, αλλά ίσως το κάνω στο μέλλον», λέει, αναφέροντας ως επιρροές του τους Animal Collective, Xanopticon, Devendra Banhart, The Birthday Party, The Velvet Underground, Masonna, Cecil Taylor και… Sonic Death Rabbit!
«Δε θα το έλεγα ακριβώς είδος, είναι απλά ένα μέσο», λέει. «Η παγκόσμια κοινότητα είναι σχετικά μικρή αλλά οργανώνονται events παντού. Ίσως το πιο διάσημο φεστιβάλ για chip music είναι το Blip Festival που γίνεται κάθε χρόνο στη Νέα Υόρκη. Στην Ελλάδα δεν έχω ιδέα πόσοι είναι που κάνουν μουσική με αυτόν τον τρόπο. Έχω ακούσει για την Amiga Scene που έβγαζε καλά πράγματα παλιά, αλλά τώρα μάλλον είμαστε 2-3 που κάνουμε chip, o Project Isidorre, οι Videogame Orchestra κι εγώ. Δεν ξέρω κάποιον άλλον. Τι θέλω να ξέρει κάποιος για μένα; Μένω στη Λάρισα, είμαι 18 χρονών, κάνω μουσική ως Sally Zero και είμαι μέλος των Quad Damage…».
Το άλμπουμ του υπάρχει διαθέσιμο για download στο http://errorcode.gr/?p=32

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009

noise etc.


COMPUTATIONALLY INFEASIBLE RECORDS #001
“Noise vs. Subversive Computing”
This is the “Noise vs. Subversive Computing” Project:
A Collaborative release split between Noise/Experimental Artists and Subversive Technologists/Computer Hackers. Ten representatives from each camp were asked to contribute a piece of work which could be anything at all: an audio track, a drawing, a written passage, software, video, combination of all that, or anything else that can be converted to binary. The Noisicians had “Subversive Computing” as their central theme, and the Technologists worked with “Noise”.
[το project που επιμελείται ο pascal cretain και κυκλοφορεί σε usb stick περιλαμβάνει ποιήματα -και ένα του jazra khaleed- μουσική, software, κείμενα, βίντεο, εικόνες και συνδυασμούς τους υπάρχει για αγορά στο site τους και μόλις έφτασε και στο vinyl microstore]
This is the outcome:
NOISE:
0. BBBlood (UK) - Bicep Venoms Gut Virus [AUDIO]
1. Config.sys (DE) - Bit Bucket [AUDIO]
2. Family Battle Snake (DE) – Black Hat [AUDIO]
3. Francisco Lopez (ES) – Untitled #223 [AUDIO]
4. GEN 26 (SI) - Untitled [AUDIO]
5. Hellboy106 (GR) - stgzknmhtrka [IMAGE+AUDIO]
6. ILIOS (GR) - 4000 ĉevaloj kriegas Mi ami Vi [AUDIO]
7. KOMMPOUND (GR) - Softmod Exploit [AUDIO+WORDS]
8. La Jacquerie (IT) – Re: If you're angry don’t [AUDIO]
9. Sarah's Charity (DK) - Colour of Clarity [AUDIO]
SUBVERSIVE COMPUTING:
0. Ach3n0r (GR) - Noise Steganography [SOFTWARE]
1. Ashrae tosh & KaOS (BE/DK) - Netglitch [AUDIO+WORDS]
2. E (US) - Sifting through the Noise [WORDS]
3. EK (UK) - Rainbow [AUDIO]
4. G0rg0g0l (GR) - Gorgogoogle: Web, Search, Noise [SOFTWARE]
5. Gorrrrgar (RO) - My kind of Shithole [PHOTOGRAPHY MATRIX+WORDS]
6. Jazra Khaleed (GR) - Noise [POEM]
7. Pascal Cretain (DK) - Information Pollution [VIDEO]
8. Rodrigo Marcos (UK) - MySQL Sounds [VIDEO+SOFTWARE]
9. Stelios Douskos (US) - LawyerFish [SOFTWARE]
The merger is truly fascinating; explosive to say the least. The radical thinkers at work in here have the momentum, the mindset and the technical skills to crash Adaptive Firewalls, defy traditional definitions of music, “hack” live performance semantics and bypass Intrusion Detection Systems. Only this is not Cyberspace. We are subtly injecting polymorphic shellcode into your reality, brainwashing you with white noise and reverse engineering your obsolete modus operandi. Alas; you can’t pull the plug.
“Noise vs. Subversive Computing” out 01.06.2009
Limited release of 256 Numbered Copies in 1GB USB Stick format
Orders @
http://www.myspace.com/pascalcretain

τράι δις


μπορεί να μην φαίνεται με την πρώτη, αλλά είναι πραγματικά από τα πιο δυνατά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν φέτος. αυτά προς το παρόν...

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009

attitude


~υποτίθεται ότι σε περίοδο κρίσης οφείλεις να συμμορφώνεσαι μπας και την σκαπουλάρεις, αλλά κάποιοι άνθρωποι είναι αδιόρθωτοι. και τα βγάζουν μόνοι τους τα μάτια τους. και καλά να πάθουν.
σάββατο μεσημέρι στη λαϊκή της καλλιδρομίου. τόταλι κονφιούζντ. ο [κωλό]γερος που πουλούσε αμπελοφάσουλα ήταν ο μόνος που είχε τον πάγκο γεμάτο [μία και κάτι, οι δίπλα είχαν ξεπουλήσει και μάζευαν], και τόλμησα να τον πλησιάσω για να πάρω... μερικά.
αμ δε! δεν γινόταν να πάρεις "λίγα φασολάκια", έπρεπε να πάρεις από ένα κιλό και πάνω, διότι τα έδινε "μόνο με το κιλό" [7 ευρώ] και το εννοούσε. που μεταφράζεται ότι δεν μπορούσες να αγοράσεις μισό κιλό ή 300 γραμμμάρια, ή ακόμα χειρότερα, 200 [γαμο]γραμμάρια που ήθελα για σαλάτα.
όταν είδε ότι διάλεξα καμιά 30αριά και του είπα "αυτά", με κοίταξε σαν σίχαμα, μου τα άρπαξε από τα χέρια και έβγαλε ένα απειλητικό μούγκρισμα -που ακούστηκε σχεδόν τρομακτικό: "άστα κάτω ρε φίλε, δεν είμαι φαρμακείο"!
μάλλον σήμαινε ότι δεν το διαπραγματευόταν. ή ένα κιλό ή τίποτα. προτίμησα το τίποτα.
παραδίπλα πέτυχα έναν τύπο που τα έδινε 3 ευρώ το κιλό, τα ίδια ακριβώς. πήρα ένα κιλό.
~τα 6 απ' τα 9 τραγούδια στο scream with me του pajo είναι διασκευές απ' το static age των misfits, 2 απ' το walk among us, συν το εκπληκτικό horror business [όλα των misfits!], που εδώ μετατρέπονται σε απίστευτα ονειρικά και γαλήνια τραγουδάκια, σαν να σου κάνουν χαλαρωτική ένεση όταν η πίεσή σου έχει χτυπήσει tilt. τα δύο τραγούδια που ανοίγουν και κλείνουν το δίσκο [το angelfuck και το attitude] που είναι και τα αγαπημένα μου έχουν κολλήσει στο player και παρόλο που δεν έχουν καμία [μα καμία] σχέση με τις πρώτες εκτελέσεις, ακούγονται το ίδιο άγρια και αναιδή, ακόμα κι όταν ο pajo τραγουδάει δήθεν γλυκά και τρυφερά:
attitude / you got some fucking attitude / i can't believe what you say to me / you got some attitude / inside your feeble brain / there's probably a whore / if you don't shut your mouth / you're gonna feel the floor...
ολόκληρο το άλμπουμ που κυκλοφορεί μόνο σε βινίλιο απ' το γενάρη, εδώ.

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2009

ολ κίλερ


ο gaslamp killer με υλικό της finders keepers σε ένα καταπλητικό καλοκαιρινό mix [έχουν ένα σωρό δικά του εμφανιστεί τις τελευταίες μέρες: ep, mix, δείγματα από το άλμπουμ του που ετοιμάζεται και δεν έχει καμία σχέση με το demo -stay tuned...]. το all killer έχει κυκλοφορήσει αρκετά στα 'συγγενικά' blog, αλλά εδώ είναι με ολόκληρο το tracklist και δεν μπορούσα να αντισταθώ.

youth attack


youth attack records

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2009

κόκορο


~το ένα από τα δύο τραγούδια στο άλμπουμ των la roux που αντέχονται είναι κόπια του when doves cry [το quicksand], το άλλο το λένε as if by magic και θυμίζει καλές στιγμές των 80s. αν εξαιρέσεις και τα δυο πρώτα πετυχημένα single που ανοίγουν το δίσκο [προσωπικά τα βρίσκω αδιάφορα, το ίδιο και τη φωνή της elly -έως εκνευριστική] το 'la roux' είναι γεμάτο με electro-pop της σειράς που αν έβγαινε πριν από 25 χρόνια μπορεί και να μην ασχολιόταν κανείς. αυτά απ' τη μία.
απ' την άλλη, μπορεί και να είμαι άδικος και να είναι πραγματικά το ποπ φαινόμενο που θα σώσει τον κόσμο [της μπρίτιsh μιούζικ ίνταστρι].
~κι ενώ τα media έχουν πάθει παροξυσμό με τις μετριότητες των la roux και ξανα-ανακαλύπτουν το synth pop μέσα απ' τις αγριάδες μιας πιτσιρίκας με μαμά ηθοποιό της αγγλικής τηλεόρασης και ταυτόχρονα μέντιουμ [η "πρόβλεψή" της ότι το επόμενο single της κόρης της θα πάει κατευθείαν στο νο1 φορ σουρ βγήκε αληθινή] δεν μπορείς να αγνοήσεις το τεράστιο appeal που έχουν σε ένα συγκεκριμένο κοινό και ότι η elly-falsetto-from-the-ghetto φαίνεται να έχει πραγματικό τσαμπουκά.
επίσης, τυγχάνει να έχει έναν μπαμπά με "κάποιον φίλο με διασυνδέσεις στην polydor" ο οποίος [φίλος του μπαμπά] μόλις έλαβε τα ντέμο ενθουσιάστηκε, και η συνέχεια είναι γνωστή. αλλιώς η ασχημο-ομορφούλα πιτσιρίκα με την ραγισμένη καρδιά θα καθόταν ακόμα και θα έκλαιγε σαν τη μικρή ελένη...
~δεν είναι ο χειρότερος δίσκος της χρονιάς φυσικά, αλλά σιγά να μην είναι και "the final word in the synth-pop generation"...
~ένας ψευδοεξπεριμένταλ ηλεκτρονικός δίσκος που είναι πολύ καλύτερος απ' ότι αφήνει να εννοηθεί το φρικτό όνομα του 25μελούς σουπεργκρούπ που έφτιαξαν μέλη άλλων πολύ γνωστών συγκροτημάτων [τους λένε the phenomenal handclap band] κυκλοφόρησε πριν από μερικές μέρες και είναι ένα μίγμα από "προγκρέσιβ ροκ και ντίσκο, electro και ψυχεδέλεια" από τους patrick wood, nicholas movshon, luke o’malley, laura marin, quinn luke, and joan tick, με την βοήθεια των aurelio valle, carol c, jaleel bunton, bart davenport και lady tigra -μεταξύ άλλων. χαλαρές και ταυτόχρονα γκρούβι συνθέσεις με τον jon spencer να συμμετέχει στα φωνητικά και νεοϋορκέζικο cool ήχο που μπορεί να μην είναι κραυγαλέα εντυπωσιακός στην πρώτη ακρόαση, αλλά δεν υπάρχει ούτε ένα κομμάτι που να θέλεις να προσπεράσεις. τον δίνει ο helmet στο blog του.
~το αριστουργηματικό of time and the city του terence davies είναι από τις ταινίες που κουβαλάς για καιρό -ένα ντοκιμαντέρ που σε καθηλώνει. κυριολεκτικά. αυτοβιογραφικό σινεμά όπως όλες οι ταινίες του, αυτή τη φορά για την πόλη του, το λίβερπουλ, που το παρουσιάζει με τον εντελώς δικό του προσωπικό τρόπο, από τις πρώτες μεταπολεμικές μέρες μέχρι σήμερα, μέσα από νεανικές αναμνήσεις, αρχειακό υλικό, μουσικά κομμάτια, λογοτεχνικά αποσπάσματα και σαρκαστικά, αιρετικά σχόλια για γεγονότα που είναι ιστορικά: το γάμο και την ενθρόνιση της ελισάβετ, το πανζουρλισμό που προκαλούσαν οι εμφανίσεις των beatles, τα swinging 60s κλπ που γίνονται η αφορμή για τις πιο απολαυστικές ''παρατηρήσεις". αναφέρει για παράδειγμα όλα τα δώρα που έλαβε το βασιλικό ζεύγος στο γάμο του και τα λεφτά που στοίχισε η τελετή ενθρόνισης καταλήγοντας:
''the trouble with being poor is that it takes up all of your time -[willem de kooning]. the trouble with being rich is that it takes up everybody else's''.
~kokoro σημαίνει στα γιαπωνέζικα ''καρδιά''. σημαίνει κι άλλα αρκετά, αλλά αυτή ήταν η αρχική μετάφραση του τίτλου της ταινίας του kon itchikawa που γύρισε το 1955, ακριβώς πριν την burmese harp, και μάλλον από τις παραγνωρισμένες του. με σενάριο βασισμένο στο πολύ δημοφιλές [στην ιαπωνία] μυθιστόρημα του natsume soseki είναι το χρονικό μιας περίεργης φιλίας μεταξύ δύο ανδρών που έχει κακό τέλος και γίνεται το βάσανο και η τιμωρία για τον πρωταγωνιστή που ζει σε έναν κόσμο προσωπικής απομόνωσης. μυστικοπαθής και αποστασιοποιημένος από τη γυναίκα του -την οποία έχει χρόνια να αγγίξει ερωτικά- έχει αναπτύξει μια σχέση δασκάλου-μαθητή με το νεαρό hioki και μια φιλία σε βαθμό παρεξηγήσης. είναι πολύ καλύτερο από αυτό που καταλαβαίνεις διαβάζοντας τις 8 παραπάνω σειρές, τα κάδρα είναι απίθανα, το ίδιο και το αινιγματικό φινάλε...
[το of time and the city σε dvd από το bfi και το kokoro σε dvd της masters of cinema].

~δεν είναι απ' το καινούργιο ep του, είναι απ' το προηγούμενο cle de bras, το remix του daedelus στο pouls του debruit όμως απλά ''σκοτώνει''. [δυνατά!].
pouls

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009

10.07


απόψε στο kinky bar οι
fantastikoi hxoi με psychedelia balearis και no control στο πολυτεχνείο, με furukawa / lo-fi / afterburner / disphonia / kernelcoremode / akton direkt / voltnoi / mobthrow / big mac / μπλακ εν ντεκερ / doubled d / paranormale / disconekt / elephant phunk. απ' τις 8 το βράδυ.

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009

[. . .]


η sharon jones και οι dap-kings διασκευάζουν το take me with u στο tribute cd του spin για τα 25 χρόνια του purple rain και το μετατρέπουν σε έναν φανκ δυναμίτη! αγνώριστο...

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2009

σίλια


Once upon a time, a little old woman and a little old man lived in the bush in a hut all made of corn stalks. They had a little yellow dog called Turpie. The little yellow dog always barked when any one came near the hut.
One night, when the little old woman and the little old man were fast asleep, out from the gloomy gullies came the Hobyahs, creep, creep, creeping. Through the grey gum-trees came the hobyahs, run, run, running. Skip, skip, skipping on the ends of their toes, ran the hobyahs. And the hobyahs cried, ‘Pull down the hut, eat up the little old man, carry off the little old woman’.
Then yellow dog Turpie ran out barking loudly. The hobyahs were afraid. They ran home as fast as they could go. But the little old man woke up from the dream and cried, ‘Little dog Turpie barks so loud that I can neither slumber nor sleep. In the morning I will take off his tail.’ So the little old man took off little dog Turpie’s tail to stop him from barking.
The second night, along came the hobyahs. Out from the gloomy gullies came the hobyahs, creep, creep, creeping. Through the grey gum-trees came the hobyahs, run, run, running. Skip, skip, skipping on the ends of their toes, ran the hobyahs. And the hobyahs cried, ‘Pull down the hut, eat up the little old man, carry off the little old woman.’ Then yellow dog Turpie ran out, barking loudly. The hobyahs were afraid. They ran home as fast as they could go. But the little old man tossed in his sleep and cried, ‘Little dog Turpie barks so loud that I can neither slumber nor sleep. In the morning I will take off his legs.’ So the little old man took off little dog Turpie’s legs to stop him from barking.
The third night, along came the hobyahs. Out from the gloomy gullies came the hobyahs, creep, creep, creeping. Through the grey gum-trees came the hobyahs, run, run, running. Skip, skip, skipping on the ends of their toes, ran the hobyahs. And the hobyahs cried, ‘Pull down the hut, eat up the little old man, carry of the little old woman.’ Then yellow dog Turpie barked loudly. The hobyahs were afraid. They ran home as fast as they could go. But the little old man heard Turpie. He sat up in bed and cried, ‘Little dog Turpie barks so loud that I can neither slumber nor sleep. In the morning I will take off his head.’ So the little old man took off Turpie’s head. Then little dog Turpie could not bark any more.
That night along came the hobyahs. Through the long grass came the hobyahs, creep, creep, creeping. Through the grey gum-trees came the hobyahs, run, run, running. Skip, skip, skipping on the ends of their toes, ran the hobyahs. And the hobyahs, cried, ‘Pull down the hut, eat up the little old man, carry off the little old woman.’ Now little dog Turpie could not bark any more. There was no one to frighten the hobyahs away. They pulled down the hut. They took the little old woman away in their bag. But the little old man they could not get, for he hid himself under the bed. Then the hobyahs went home. They hung the bag upon a big hook. In it was the little old woman. They poked the bag with their fingers and cried, ‘Ha! ha! little old woman.’ But when the sun came up, they went to sleep. Hobyahs, you know, used to sleep all day.
When the little old man found the little old woman was gone, he was very sorry. Now he knew what a good little dog Turpie had been. So he took Turpie’s tail and his legs and his head and gave them back to him. Then little dog Turpie went sniffing and sniffing along to find the little old woman. Soon he came to the hobyahs’ house. He heard the little old woman crying in the bag. He saw that the hobyahs were all fast asleep. Then he cut open the bag with his sharp teeth. Out jumped the little old woman, and she ran home against as fast as she could go. Turpie did not run away, but crept inside the bag to hide.
When night came, the hobyahs woke up, and they poked it with their long fingers. They cried, ‘Ha! ha! little old woman.’ Out of the bag jumped little dog Turpie, and he ate up every one of the hobyahs.
And that is why there are no hobyahs today.
η celia, η πιτσιρίκα που στοιχειώνουν οι εφιάλτες με τα hobyahs, είναι ένα 9χρονο κοριτσάκι που ζει στην αυστραλία του 57, σε μια εποχή που τα κουνέλια είχαν γίνει μάστιγα και στα επίκαιρα του σινεμά έδειχναν τις μαζικές εξολοθρεύσεις, ενώ ο μεταπολεμικός φόβος για τον κουμουνισμό ήταν σχεδόν όσος και για τα κουνέλια. μπορεί και πιο μεγάλος. η ταινία της ann turner [γυρισμένη πριν από ακριβώς 20 χρόνια] ξεκινάει με το θάνατο της [πολύ μορφωμένης και κουμουνίστριας] γιαγιάς που αφήνει τραύματα στην πιτσιρίκα και έναν πατέρα που προσπαθεί να εξαφανίσει όλα της τα ίχνη [της καίει όλα τα βιβλία κι απαγορεύει στην κόρη του να μπαίνει στο άδειο δωμάτιο].
η ζωή της celia γίνεται πιο ενδιαφέρουσα όταν μετακομίζουν δίπλα τους ένα ζευγάρι κουμουνιστών με τα παιδιά τους και αποκτάει ένα κουνέλι για κατοικίδιο, μόνο που και τα δύο είναι είδη προς εξολόθρευση και η συνέχεια είναι αρκετά οδυνηρή, ειδικά για τη μικρή. με κρατική εντολή τα κουνέλια απαγορεύονται ακόμα και σε κλουβιά στο σπίτι και σε μια επιχείρηση σκούπα της αρπάζουν το νεαρό φίλο και τον κλείνουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, μαζί με εκατοντάδες άλλα κουνέλια. ο μπάτσος θείος της είναι αυτός που της στερεί το χνουδωτό φίλο, ο οποίος καταλήγει πνιγμένος μέσα στην ποτίστρα [η σκηνή που τον κουβαλάει νεκρό για να τον θάψει είναι απ' τις πιο δυνατές της ταινίας, περισσότερο επειδή δεν προλαβαίνει να τον σώσει απ' το στρατόπεδο -έχει μόλις βγει απόφαση που επιτρέπει τα κουνέλια ως κατοικίδια]. στη συνέχεια η celia σκοτώνει το θείο [και καλά το κάνει το κάθαρμα, μακάρι να ήταν τόσο εύκολο να ξεφορτωθείς όσους σου δημιουργούν τραύματα, αλλά αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες].
μόλις κυκλοφόρησε σε dvd από την second run.

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009

πάλι εδώ [δε γαμιέται...]


~σήμερα το απόγευμα η επίσκεψη στο vm θύμιζε λίγο σκηνή απ' το windowlicker. οι επετειακές-συλλεκτικές μπλούζες του vm radio κοντεύουν να εξαντληθούν, σπεύστε άμεσα [κι όποιος πρόλαβε...].
~no control στο πολυτεχνείο, την παρασκευή 10 ιουλίου με furukawa / lo-fi / afterburner / disphonia / kernelcoremode / akton direkt / voltnoi / mobthrow / big mac / μπλακ εν ντεκερ / doubled d / paranormale / disconekt / elephant phunk. απ' τις 8 το βράδυ.
~μετά από τα τελευταία delete του blogger σε συγκεκριμένα ποστ και τις απανωτές καταγγελίες της ifpi [που τι να πεις; ότι έχουν κι άδικο;] το mhulot'snothingdays μάλλον έκανε τον κύκλο του και πάμε για τα ίδια, σε άλλη διεύθυνση. η προειδοποίηση μιλάει για δραστικά μέτρα αν συνεχίσω να δίνω μουσική [στη χειρότερη θα κλείσουν το blog], οπότε be aware, αν εξαφανιστεί ξαφνικά θα είμαι κάπου παραδίπλα...
~στο μεταξύ, αυτό είναι ένα γαμηστερό* κομμάτι 17μιση λεπτών του ντόκτορ στρέιντζλουπ και αυτό ένα πολύ ωραίο άλμπουμ του sean mccann με τίτλο φρέιμ οβ μάιντ...
*γαμιστερό