Τρίτη, 30 Ιουνίου 2009

χάπι νάου


ακούγονται σαν τα τελευταία remix που έχουν κάνει διάφοροι στα κομμάτια των animal collective, πιο ηλεκτρονικοί, πιο χορευτικοί ΚΑΙ από το το detroit. οι lord scrummage είναι μια καλλιτεχνική κολεκτίβα στο πανεπιστήμιο του scrummage που παίζουν με τους ήχους της πόλης τους [ή κάτι τέτοιο] αλλά αυτό που θέλουν κατά βάθος είναι να γίνουν animal collective. το περίεργο είναι ότι τα καταφέρνουν μια χαρά και στα δύο.
αυτό είναι το άλμπουμ τους
from the future. απ' τους δίσκους του καλοκαιριού.

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2009

ω, ρας [ρας ρας...]


ένα σκίτσο του flying lotus κι ένα καινούργιο υποβρύχιο mix του ras g απ' το brainfeedersite. [δεξί κλικ πάνω στα γράμματα και save target as...]
χωρίς καθόλου μπιτ, μάλλον θυμίζει περισσότερο caretaker!

φάνκι


μία γεύση του τι εστί funky είχε δώσει ο kode 9 στην προτελευταία lifo night. αυτή είναι μία αρκετά αντιπροσωπευτική συλλογή. δεν είναι τίποτα πρωτάκουστο [και νομίζω ότι ο kode 9 έπαιζε πιο δυνατά κομμάτια] αλλά είναι το ''next step'' [που ήδη έχει παλιώσει, αμάν μ' αυτά τα ''next''] και είναι μια χαρά για καλοκαίρι...

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2009

απ' την di di


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 28/6/2009
Τα ακραία καιρικά φαινόμενα που έπληξαν σήμερα τη Μαλακάσα Αττικής, από τις 13:15 το μεσημέρι έως τις 14.55, με σφοδρούς ανέμους, χαλαζόπτωση, κεραυνούς και έντονη βροχόπτωση, καθιστούν αδύνατη την πραγματοποίηση της σημερινής ημέρας του Rockwave Festival, 28/06/2009.
Παρά το ότι η κεντρική σκηνή του Festival και ο πύργος ελέγχου ήταν καλυμμένα και από τις τρεις πλευρές τους, η ισχυρή βροχόπτωση κατέστησε τον τεχνικό εξοπλισμό του φεστιβάλ και των καλλιτεχνών επικίνδυνο και ακατάλληλο προς χρήση. Αφού εξαντλήθηκαν όλα τα περιθώρια και παρά τις έντονες προσπάθειες δεν έγινε δυνατή η αποκατάσταση των τεχνικών φθορών σε επαρκή χρόνο.
Το team των τεχνικών του Rockwave Festival εργάζεται ήδη πυρετωδώς για την αποκατάσταση του τεχνικού εξοπλισμού του φεστιβάλ με στόχο την πραγματοποίηση των επόμενων 2 ημερών του.
Θα ακολουθήσουν περαιτέρω ανακοινώσεις.
Μείνετε συντονισμένοι στις επίσημες ιστοσελίδες
www.rockwavefestival.gr www.didimusic.gr

κυριακή


~lumiere brother [στις 9.30], my wet calvin [σε περίκλειστο χώρο στην παραλία, στις 8.45], larry gus [στην παιδική χαρά, στάση τραμ μπάτης, στις 8] και flakes [στις 10.20] απόψε ζωντανά στο φλοίσβο. στην μπιενάλε. με ελεύθερη είσοδο.
~αριστερά το εξώφυλλο του νέου δίσκου των flaming lips που λέγεται embryonic. μόλις διέρρευσε ένα δείγμα του [και
είναι πολύ καλό!].
~i love yosebu. χθες ήταν εδώ και μίλαγε για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις και πολιτική. μετά πήγε στο ροκγουέιβ και χτυπήθηκε με moby. αυτό είναι ένα εξκλούσιβ μιξ του λίγο "απαγορευμένο".
~βίον ανθόσπαρτον για τη χρύσα και το στέλιο.
~guerilla playground.

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

human nature

Ο τελευταίος δίσκος του Michael Jackson που άκουσα ήταν το Bad [αγόρασα και το Dangerous επειδή δεν μπορούσα να αντισταθώ, αλλά δεν τον άκουσα ούτε μια φορά ολόκληρο] και μάλλον είχε τελειώσει για μένα από μουσικής άποψης με το Liberian Girl [το τραγούδι που μου άρεσε περισσότερο απ’ το Bad]. Απ’ το Thriller δεν μπορώ να διαλέξω, το έχω ακούσει τόσες πολλές φορές που όλα πια μου φαίνονται το ίδιο. Σχεδόν. Πρέπει να πήγαινα στην πρώτη γυμνασίου όταν κυκλοφόρησε, είχε Άκη Έβενη ή Ηλία Ξυνόπουλο όταν σχόλαγα απ’ το σχολείο και το μόνο που θυμάμαι από εκείνα τα χρόνια είναι το Beat It και το Billie Jean να ακούγονται την ώρα του φαγητού. Άντε, και το Every Breath You Take. Τίποτ' άλλο.
Ο θάνατος του Michael Jackson σημαίνει το τέλος της παιδικής ηλικίας για μια ολόκληρη γενιά, την αρχή της ενηλικίωσης που έρχεται καθυστερημένα για όσους είναι κοντά στα 40 και το τέλος μιας εποχής. Ήταν το πρώτο που σκέφτηκα όταν είδα το μήνυμα ότι πέθανε και δεν είναι τυχαίο που όλοι όσοι τον έζησαν από μικροί μιλάνε γι' αυτό ακριβώς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται στον αιώνα τον άπαντα να ξαναγίνουν στο εξής τέτοιες πωλήσεις δίσκου, δεν πρόκειται να ξαναζήσει άλλος τέτοια επιτυχία, δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξει σταρ τέτοιου μεγέθους, Δεν πέθανε απλά ο Michael Jackson χθες. Τέλος οι τρελές πωλήσεις, τέλος οι εκδηλώσεις λατρείας στις περιοδείες, τέλος τα ονόματα τεραστίου μεγέθους για τις εταιρίες [μόνο η μαντόνα έχει απομείνει].
Είχα χρόνια να τον παρακολουθήσω, μόνο σποραδικά κάτι ειδήσεις για σκάνδαλα με πιτσιρίκια και για χαμένες μύτες που πάντα μου προκαλούσαν αισθήματα οίκτου παρά αποστροφή. Ένας σταρ τέτοιου μεγέθους που πιάνει πάτο το μόνο που καταφέρνει είναι να γίνει περισσότερο προσιτός και ανθρώπινος, αναπόφευκτα, και αυτός είναι ο λόγος που σήμερα παίρνει άφεση για κάθε αδυναμία του. Γι αυτό ακριβώς όλοι σβήνουν απ’ τη μνήμη τους τον ξεπεσμένο Michael Jackson και τον τοποθετούν και πάλι στην κορυφή. Και θα είναι εκεί για πάντα.
Αν αύριο το πρωί πέθαινε ο Αυτιάς και ο κάθε Αυτιάς που πληρώνεται για να κάνει ελεεινά σχόλια όλοι θα έλεγαν σκατά στο λάκκο του. Σκατά στα μούτρα του, anyway.
Αυτό είναι το post της Lisa Marie Presley στο blog της:
He Knew.
Years ago Michael and I were having a deep conversation about life in general.
I can't recall the exact subject matter but he may have been questioning me about the circumstances of my Fathers Death. At some point he paused, he stared at me very intensely and he stated with an almost calm certainty, "I am afraid that I am going to end up like him, the way he did."
I promptly tried to deter him from the idea, at which point he just shrugged his shoulders and nodded almost matter of fact as if to let me know, he knew what he knew and that was kind of that. 14 years later I am sitting here watching on the news an ambulance leaves the driveway of his home, the big gates, the crowds outside the gates, the coverage, the crowds outside the hospital, the Cause of death and what may have led up to it and the memory of this conversation hit me, as did the unstoppable tears. A predicted ending by him, by loved ones and by me, but what I didn't predict was how much it was going to hurt when it finally happened. The person I failed to help is being transferred right now to the LA County Coroners office for his Autopsy. All of my indifference and detachment that I worked so hard to achieve over the years has just gone into the bowels of hell and right now I am gutted. I am going to say now what I have never said before because I want the truth out there for once. Our relationship was not "a sham" as is being reported in the press. It was an unusual relationship yes, where two unusual people who did not live or know a "Normal life" found a connection, perhaps with some suspect timing on his part. Nonetheless, I do believe he loved me as much as he could love anyone and I loved him very much.
I wanted to "save him" I wanted to save him from the inevitable which is what has just happened. His family and his loved ones also wanted to save him from this as well but didn't know how and this was 14 years ago. We all worried that this would be the outcome then. At that time, In trying to save him, I almost lost myself.
He was an incredibly dynamic force and power that was not to be underestimated.
When he used it for something good, It was the best and when he used it for something bad, It was really, REALLY bad. Mediocrity was not a concept that would even for a second enter Michael Jackson's being or actions.
I became very ill and emotionally/spiritually exhausted in my quest to save him from certain self-destructive behavior and from the awful vampires and leeches he would always manage to magnetize around him. I was in over my head while trying. I had my children to care for, I had to make a decision. The hardest decision I have ever had to make, which was to walk away and let his fate have him, even though I desperately loved him and tried to stop or reverse it somehow. After the Divorce, I spent a few years obsessing about him and what I could have done different, in regret. Then I spent some angry years at the whole situation. At some point, I truly became Indifferent, until now. As I sit here overwhelmed with sadness, reflection and confusion at what was my biggest failure to date, watching on the news almost play by play The exact Scenario I saw happen on August 16th, 1977 happening again right now with Michael (A sight I never wanted to see again) just as he predicted, I am truly, truly gutted. Any ill experience or words I have felt towards him in the past has just died inside of me along with him. He was an amazing person and I am lucky to have gotten as close to him as I did and to have had the many experiences and years that we had together. I desperately hope that he can be relieved from his pain, pressure and turmoil now.
He deserves to be free from all of that and I hope he is in a better place or will be.
I also hope that anyone else who feels they have failed to help him can be set free because he hopefully finally is. The World is in shock but somehow he knew exactly how his fate would be played out some day more than anyone else knew, and he was right.
I really needed to say this right now, thanks for listening.
~LMP

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

[. . .]


δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσα να κλάψω για τον μάικλ τζάκσον.
rip

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2009

λι πέρι


δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει εμμονή με το sex που να μην είναι [τουλάχιστον] ενδιαφέρων και ο lee perry στα 73 του είναι ένας πορνόγερος που τραγουδάει mr pussy sucka beware και κάτι ακαταλαβίστικα σεξουαλικά για να καταλήξει stop catching fungus, stop sucking virus, ένα ρεφρέν γεμάτο υπονοούμενα και τίτλο fungus rock [fungus cock]. o καινούργιος διπλός δίσκος του είναι τόσο καλός που σε συγχίζει* [ο δεύτερος έχει κάτι remix κίλερ, όπως του rob smith στο i do voodoo και ένα καταπληκτικό remix στο oxygen pt 4, στο οποίο συμμετέχει κι ο david lynch. κι άλλα πολλά].
* πώς στο καλό μπορεί ένας γέρος και φτιάχνει τέτοια κομμάτια ενώ πιτσιρικάδες ''στον ανθό της ηλικίας τους'' φτιάχνουν μουσική για ηλικιωμένους;
στο εξώφυλλο του lee perry w. dubblestandart & ari up [των slits] γίνονται όλοι πρωταγωνιστές στον πόλεμο των άστρων.

κόντι τσέσναττ


είναι ίσως μία από τις πιο αδικημένες περιπτώσεις της δεκαετίας εκτός αμερικής, αλλά και στην αμερική δεν τα πήγε και πολύ καλύτερα [με μόνη εξαίρεση το ''the seed (2.0)'' που ξαναηχογράφησε με τους roots στο phrenology και ήταν τεράστια επιτυχία του mtv]. ο cody chesnutt [αυτός δεξιά με τα μούσια] ηχογράφησε στις αρχές της δεκαετίας το the headphone masterpiece σε ένα τετρακάναλο στην κρεβατοκάμαρά του -που την ονόμαζε the sonic promiseland- και το κυκλοφόρησε το 2002 σε μια εταιρία που την έλεγαν ready set go.
το άλμπουμ που είναι διπλό περιέχει 36 κομμάτια με φωνητικά που θυμίζουν terence trent d' arby [σιγά να μην τον θυμάται κανείς, αλλά αυτό θυμίζει] με διάρκεια από λίγα δευτερόλεπτα μέχρι 3 λεπτά και αναφορές σε ένα σωρό πράγματα. από stevie wonder μέχρι beatles και curtis mayfield, funk των 70s και hip hop των 90s με σεξιστικούς στίχους, τρυφερές soul μπαλάντες με τη βελούδινη φωνή του marvin gaye [στο πιο βρώμικο] και ριφ στην κιθάρα που θα έκαναν περήφανο τον prince. επίσης έχει εμμονή με το σεξ και ''a dick full of blood and a wide-open heart to lean on'' και όταν τραγουδάει "bitch i'm broke" και "all I want is pussy / give me some religion / a brand new cadillac and a winning lotto ticket" ή "thank you jesus for my momma / thank you bitches for my money" δεν ξέρεις αν το εννοεί ή κάνει πλάκα.
το headphone masterpiece είναι όνομα και πράγμα και του άξιζε καλύτερη τύχη -αν και νομίζω ότι το 2002 το κατέβασε σχεδόν όλος ο κόσμος. το ζήτημα είναι πόσοι το άκουσαν...
το πρώτο cd είναι εδώ. κι εδώ το δεύτερο.

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2009

stormy monday


nothingness...
έχω περάσει μια πολύ μεγάλη περίοδο γύρω στα 20 ακούγοντας μόνο prince. θυμήθηκα σήμερα τι χοντρό κόλλημα είχα περάσει με τα άλμπουμ του απ' το "1999" και μετά [και μέχρι το lovesexy] και έψαξα να βρω σημερινούς δίσκους που να μπορούν να σταθούν δίπλα στο sign o' the times π.χ. ή το purple rain. να τους έχω ακούσει εκατοντάδες φορές δηλαδή και να μην μου προκαλεί αναγούλα και μόνο η ιδέα ότι θα τους ξανακούσω [όπως π.χ. το πρώτο άλμπουμ των tindersticks: το άκουσα τόσες πολλές φορές που δεν αντέχω να δω πια ούτε το εξώφυλλο, αισθάνομαι σαν να ρουφάω σαπουνάδα].
βρήκα καναδυό, αλλά δεν είναι ίδιου μεγέθους και όσοι παρακολουθούν το μπλογκ τους ξέρουν ήδη.
ξανάκουγα σήμερα το sign o' the times και την unedited έκδοση του purple rain [με τη διπλάσια σχεδόν διάρκεια από τον original δίσκο] που προφανώς διέρρευσε ο ίδιος ο prince, και ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα. όχι μόνο δεν έχει γεράσει καθόλου ο ήχος τους, αλλά μου ακούγονταν ακόμα καλύτεροι, βρήκα καταπληκτικό ακόμα και το u got the look με την αχώνευτη sheena easton που δεν μου άρεσε ποτέ. [τι γαμώ τις δισκάρες είχε φτιάξει ο τρισπίθαμος].
μετά συνειδητοποίησα ότι το άλμπουμ των sa-ra μου άρεσε τόσο επειδή μου θυμίζει prince, έστω και σαν δομή, έστω και ανεπαίσθητα, μετά έψαξα να βρω τι απέγινε ο cody chesnutt που ξεκίνησε τόσο ελπιδοφόρα και μετά εξαφανίστηκε [κι αυτός prince μου θύμιζε]. τζίφος. κανένα σημάδι.
σήμερα επίσης βρήκα σε κάποιο μπλογκ ένα παλιό άλμπουμ της sarah vaughan σε rip από βινίλιο του 61 με όλα τα σκρατς και τους θορύβους απ' τις βρωμιές και έχω ακούσει τριάντα φορές το broken hearted melody.

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009

silk


άκουγα σήμερα στο ραδιόφωνο αυτό το κομμάτι του monsieur minimal που ξεκινάει με ααα-αααα-αααα και είναι πολύ κολλητικό και cheesy όσο δεν παίρνει και μετά μπαίνει μια αντρική φωνή σαν omd και του γαμάει τη μάνα [το παίζει συνέχεια ο μπεστ] και έσπαγα το κεφάλι μου να βρω τι μου θυμίζει. δεν το ήξερα απλώς, ήμουν σίγουρος ότι το είχα δώσει περισσότερες από μία φορές στο μπλογκ γιατί ήταν το καλύτερο ποπ κομμάτι που είχα ακούσει εδώ και...πάρα πολύ καιρό.
πριν από δύο χρόνια [μπορεί και τρία, πάντως πριν από αρκετό καιρό] το είχα ακούσει με διαφορετικά φωνητικά και στίχους με μια ακαταμάχητη βρετανίλα που θύμιζε sarah records και χορευτικούς belle & sebastian [το τραγουδούσε ο χάρης ο vokal idiot και μου είχε έρθει σαν betty's bath με τίτλο bfm, αλλά μάλλον ήταν δικό μου λάθος, γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι το ίδιο κομμάτι, και εννοείται ότι η σύνθεση ανήκει στον monsieur minimal].
απλά δεν ξέρω πώς στο καλό ένα τέτοιο απίθανο κομμάτι χάνει στο άλμπουμ όλα τα στοιχεία που το έκαναν ακαταμάχητο και γίνεται τόσο αδιάφορο...
[πού είναι η single version, o-e-o?]

τα χαρτιά


g-bani-τα χαρτιά

άγγελος θεός


~μπορείς να συνειδητοποιήσεις πόσο αρχαίος έχεις γίνει όταν ψάχνοντας τους δίσκους σου πετυχαίνεις το done by the forces of nature στην πρώτη αμερικάνικη έκδοση του '89 [κυκλοφόρησε την τελευταία εβδομάδα της χρονιάς στην αμερική, στην ευρώπη βγήκε λίγο αργότερα. είναι η ίδια ασαφής περίπτωση με το london calling των clash. των jungle brothers στην αμερική πιάνεται '80s και στην ευρώπη '90s]. άθλια έκδοση, το ίδιο άθλιας ποιότητας ήταν και το 3 feet high and rising των de la soul [λεπτό βινίλιο, πολλά κομμάτια, κακογραμμένο]...
~χιπ χοπ σαββατοκύριακο με όλντ σκουλ. κυρίως. ακόμα και τα καινούργια που προέκυψαν τις τελευταίες μέρες επιστρέφουν σ' αυτόν τον ήχο. περιμένοντας το άλμπουμ των kids in tracksuits ορίστε το καταπληκτικό ep τους που έχει παλιώσει πια [είναι του 2006], αλλά είναι ακόμα αξεπέραστο και ξεσηκώνει. get your kit on.
στην ίδια εταιρία [την dealmaker] κυκλοφόρησε μόλις ένα πολύ καλό instrumental χιπ χοπ άλμπουμ των keaver & brause που θυμίζει dabrye και lukid και χρειάζεται δυνατή ένταση για να το απολαύσεις. όπως συνιστούν κι οι ίδιοι, το the middle way ή το ακους πολύ δυνατά σε καλό soundsystem, ή αλλιώς μην το επιχειρήσεις καθόλου...[καλά, μην τους πάρεις και της μετρητοίς].
~οι φωτο από το live του vm. α, και ο άγγελος κυρίου έχει νέο άλμπουμ. νόιζ. εδώ.

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009

πάρε φως


ο g-bani [αριστερά] και ο mc yinka [δεξιά] ήταν σήμερα καλεσμένοι στην εκπομπή του πιτσιρίκου στον skai. το νέο άλμπουμ του g-bani έχει τίτλο ''pune te pastra'', ενώ του mc yinka που μόλις κυκλοφόρησε έχει τίτλο ''αλάνα''. το εξαιρετικό κομμάτι που ανοίγει το δίσκο του yinka [σε μουσική yosebu] έχει τίτλο χαιρετισμός. περισσότερα προσεχώς.
το 14ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ στις 3, 4, 5 ιουλίου στο πάρκο ειρήνης στου ρέντη [αγίας άννης και πέτρου ράλλη] έχει πρόγραμμα για όλα τα γούστα [συζητήσεις, θέατρο, ρεμπέτικα, εργαστήρια, προβολές, εκθέσεις] αλλά κυρίως πολύ μουσική:
συναυλίες
παρασκευή 3 ιουλίου, 9.30 μ.μ.:
The Last Drive
Victory Collapse
Big Fat Lips
Sancturia
The Dogvilles
σάββατο 4 ιουλίου, 9.30 μ.μ.:
Βilbomatiks (ska, Χώρα των Βάσκων)
Dorretta Carter & Band (funk, Τζαμάικα, Αυστρία)
Melody Vice
Pink Tank Project
κυριακή 5 ιουλίου, 9.30 μ.μ.:
Η Μάρθα Φριντζήλα,
ο Φοίβος Δεληβοριάς
και η Ματούλα
τραγουδούν Μάνο Χατζιδάκι σε ενορχήστρωση Παναγιώτη Τσεβά.
σκηνή μεταναστών
παρασκευή 3 ιουλίου, 10 μ.μ.:
Χορευτικό Συγκρότημα-Γουινέα
Συγκρότημα απο τη «Γη του Πελαργού»-Ουκρανία
Dodona-Αλβανία
Συγκρότημα απο τον Ελληνοπακιστανικό Σύλλογο Ελλάδας
Renas, απο Δημοκρατική Ένωση Συρίας
MC Yinca
σάββατο 4 ιουλίου, 10 μ.μ.:
Αφιέρωμα στη δεύτερη γενιά μεταναστών με τους:
Χορευτικό απο την ‘Ενωση Αφρικανών Γυναικών
Who’s Next-Φιλιππίνες
Minus One-Φιλιππίνες
Renovatio-Αλβανία
Άκης-Αλβανία
Τe ver8et-Aλβανία
Black Jack-Κένυα
Neoyorubapeople
κυριακή 5 ιουλίου, 10 μ.μ.:
Rodina-Πολυφωνικό βουλγαρικό συγκρότημα
Al Mahaba
Συγκρότημα απο τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μπανγκλαντές (DOEL)
Συγκρότημα απο την Μαροκινή κοινότητα
Rajbir group–Ινδία
Συγκρότημα Πολιτιστικού Κέντρου Κουρδιστάν
[μορ σουν...]

the age of love [άντε πάλι]


~ο φλοίσβος άδειος. οι περαστικοί κοντοστέκονταν, κοιτούσαν φευγαλέα και συνέχιζαν τη βόλτα τους. μόνο μερικοί τουρίστες στάθηκαν για λίγα λεπτά [ως περισσότερο εκπαιδευμένοι στην τέχνη του θυρύβου -ή έτσι έδιναν την εντύπωση]. ο boy έπαιξε στην παραλία με την παιδική χαρά πάνω στο παρατηρητήριο του ναυαγοσώστη, κι ο ku σε ένα διαλυμένο τροχόσπιτο-διαστημόπλοιο που μετά το τέλος της μπιενάλε θα αυτοκαταστραφεί [αν καταφέρει κι αντέξει μέχρι τότε]. δεν είχε καθόλου κόσμο, ακόμα και με ελεύθερη είσοδο ο φλοίσβος φαίνεται ότι παραπέφτει μακριά για τον αθηναίο. να δεις που σήμερα στις 5.30 το vinyl microstore θα έχει περισσότερο κόσμο και από τα δύο χθεσινοβραδινά live. μαζί.
στο μεταξύ, ο momus στο μπλογκ του γράφει τα χειρότερα για τη φετινή μπιενάλε [πήγε και πρόσεξε όλα τα στραβά. ίσως επειδή τα έβλεπε μόνο μ' ένα μάτι]. κι εδώ αυτά που γράφει για το remap.
~δεν είναι το πρώτο άλμπουμ τους, είναι όμως το πρώτο που φτιάχνουν απ' το μηδέν, και είναι απ' αυτά που θα χαλάσουν κόσμο τους επόμενους μήνες. οι sa-ra creative partners έφτιαξαν ένα απίθανο νεο-σόουλ άλμπουμ ανακατεύοντας όλα τα υβρίδια που εμφανίστηκαν τα τελευταία 10 χρόνια, την φωνή της έρικας μπαντού σε υπέροχη sweet soul, acid rock, φανκαντέλικ, και ένα beat που σε κάποιες στιγμές σε στέλνει στο διάστημα. το nuclear revolution: the age of love δεν είναι ένας καλός δίσκος, είναι ένας σπουδαίος δίσκος. είναι για το 2009 ό,τι ήταν το done by the forces of nature των jungle brothers το 1989... music for a new era.
[υπάρχει ολόκληρο πιο κάτω, στο my i-pod].
melodee n'mynor

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009

άι αμ βέρι σόριιιιι...


ξανακυκλοφόρησε σε 7ιντσο από την finders keepers και γίνεται ένα αναπάντεχο καλοκαιρινό χιτ. αυτή η εκτέλεση είναι η πρώτη [και η καλύτερη]:
noor jehan-danka pyar waa [για τον πιτσιρίκο].

notes


~(((euphoria is standing next to utopia.
the smoke and mirrors reflect them in spatial apprehension.
there are colourful nights
and fragments of lights.
if they start dissolving, the darkness will come.
a hallucination of thoughts
sounds and odours
will disappear as if it never even existed.
cheap special effects for expensive moments.
painting the sky orange
and purple.
i see in drones.)))
o ku αύριο το βράδυ στις 10 στην μπιενάλε με λιβάνια και καπνούς. λεπτομέρειες το απόγευμα.
~"το σάββατο αυτό 20 ιουνίου, στις 5:30 το απόγευμα στο vinyl microstore θα φιλοξενήσουν τους γιώργο καρπαθάκη, τον άγγελο κυρίου και τον the boy σε ένα ζωντανό σετ με λίγο από ρεύμα... η είσοδος είναι ελεύθερη, υπάρχει βέβαια πάντα ο κουμπαράς του vm που ίσως κουδουνίσει από κάποια κέρματα που εθελοντικά πάντα μπορείτε να ρίξετε για τα λειτουργικά έξοδα του χώρου"...
~my i-pod
01. sa-ra creative partners-nuclear evolution the age of love
02. giuseppe ielasi-stunt/(another) stunt
03. biomass-electrozali
04. jeans wilder-antiques
05. the boats-words are something else
06. bibio-ambivalence avenue
07. richard youngs-beyond the valley of ultrahits
08. rooms in negative-rooms in negative
09. big blood-already gone ii
10. vibes-psychic ep

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

r.y.


o richards youngs σε μεγάλα κέφια. σε τόσο μεγάλα που είναι σχεδόν αγνώριστος [ρυθμικός και dreamy, λες και του έχει κάνει παραγωγή ο brian eno]. το νέο άλμπουμ του έχει τίτλο beyond the valley of ultrahits και είναι ό,τι πιο ποπ έχει κάνει ποτέ. το cd-r είναι ήδη εξαντλημένο.

κούλι τζι


ναρστ

[heart]


this album

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2009

notes


από άποψης προσέλευσης κόσμου το φετινό synch ήταν το πιο πετυχημένο μέχρι τώρα. από άποψης line up φαινόταν να είναι το χειρότερο, αλλά τελικά χειρότερο από το περσινό δεν γίνεται. η πρώτη μέρα κύλισε μεταξύ κούρασης και αδιαφορίας, με την ebony bones να την προλαβαίνω στο τελευταίο κομμάτι και έτσι δεν μπορώ να πω και πολλά. από κει και πέρα τα είδα σχεδόν όλα μέχρι τις 5 το πρωί και σήμερα τα ξέχασα, οπότε τίποτα δεν μου έκανε εντύπωση και εντελώς ειλικρινά, δεν υπήρχε τίποτα που να σε ενθουσιάζει ή να δημιουργεί ρίγος όπως τις πρώτες χρονιές. ούτε καν οι tortoise που ήταν το όνομα που περίμενα να έχει ενδιαφέρον μετά από το νέο δίσκο τους [πού είναι ο jamie lidell, οι liars, οι wolf eyes...] το περίεργο είναι ότι ενώ τίποτα δεν ήταν κακό, δεν υπήρχε κανένα όνομα που να μπορέσει να σε κρατήσει στη σκηνή του απ' την αρχή μέχρι το τέλος. έβλεπες τρία τέσσερα κομμάτια κι ήθελες να πας να τσεκάρεις τι παίζει δίπλα. κι αυτό κάναμε, αλλά χάνεσαι στη μετακίνηση. η μόνη εξαίρεση ήταν η florence που μας έδιωξε στο δεύτερο τραγούδι. ούτε η forence ήταν κακή, αλλά αν αυτό είναι το νέο μπιγκ θινγκ της αγγλίας καλύτερα να πέσουν να πνιγούν στη μάγχη. κάποτε οι άγγλοι έβγαζαν συναρπαστική μουσική, σήμερα το καλό το ψάχνεις με το τηλεσκόπιο. βέβαια, ποτέ δεν μ' άρεσε η κατ πάουερ, δεν είμαι και οπαδός του ήχου της [αυτή μου θύμισε], αλλά η florence δεν ήταν όνομα για μεγάλη σκηνή, χίλιες φορές να είχαν παίξει εκεί οι friendly fires [ούτε αυτοί μ' άρεσαν, αλλά ήταν τουλάχιστον ρυθμικοί και ξεσήκωσαν].
η εμφάνιση που περίμενα το πρωί χάθηκε μέσα σε τεχνικά προβλήματα, την κατέστρεψε ο ήχος, και μάλλον η παρασκευή είναι μια μέρα που την έχει φάει ήδη η λήθη, ευτυχώς που απ' το πρωί πέρασα μια πολύ εντονη μέρα στην ύδρα...
το σάββατο αντιθέτως, δεν υπήρχε ούτε μία εμφάνιση που να μην μ' αρεσε. από τον herbet και τον mulatu και τους heliocentrics που ήταν αναμενόμενα καλοί, χωρίς εκπλήξεις, τον squarepusher που έπαιζε venom [και άρεσε μόνο σε μένα μάλλον γιατί όλοι στην παρέα απογοητεύτηκαν], τους junior boys που ομολογώ ότι ήταν καλύτεροι απ' ότι περίμενα, μέχρι τον hudson mohawke που ήταν σαν βρετανός έφηβος σε σχολική εκδρομή, αλλά όταν άρχισε να παίζει με εντυπωσίασε. όχι ότι με ξετρέλανε, αλλά μόνο και μόνο το ότι άντεξε μετά από μια σαρωτική εμφάνιση όπως του bug και του flowman ήταν αρκετό για να τον εκτιμήσω. κι άλλο. ο bug ήταν η κορυφαία εμφάνιση του φετινού synch για μένα. με διαφορά. κι ο nteibint, που ήταν εξαιρετικός, αλλά δεν γινόταν να είσαι και στους δύο ταυτόχρονα. στον fennesz έφυγα γιατί έγινε το αδιαχώρητο...
σήμερα περίμενα πώς και πώς να δω τον merzbow αλλά ας όψεται η γρίπη...

the bug

hudson mohawke

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2009

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2009

f.b.s.


Family Battle Snake

Ο Βασίλης Κουλιγκάς έφυγε από την Ελλάδα το καλοκαίρι του 2005 για σπουδές στο Λονδίνο. Από τότε έχει ζήσει και δουλέψει στην αγγλική πρωτεύουσα και στο Βερολίνο, έχει κυκλοφορήσει ένα σωρό δίσκους σε ξένες εταιρίες, έχει συνεργαστεί με ονόματα που μπορείς να ονομάσεις χωρίς καμία αμφιβολία πρωτοποριακά, έχει παίξει σε μεγάλα φεστιβάλ, έχει περιοδεύσει σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα ξημερώματα του Σαββάτου εμφανίζεται στο Αμφιθέατρο της Τεχνόπολης και αυτή είναι μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του.
Μίλησέ μου για το μουσικό σου background.
Ξεκίνησα με τη μουσική σαν ντράμερ το 1996. Αρχικά και για αρκετά χρόνια έπαιξα σε διάφορα hardcore punk συγκροτήματα και κατόπιν σε οτιδήποτε άλλο προέκυπτε και μου ταίριαζε ηχητικά την εκάστοτε περίοδο. Όλα ήταν ένα σύνολο πολύ πρωτόγνωρων και έντονων καταστάσεων που δημιούργησαν μια τρελή όρεξη για την ενασχόληση με τη μουσική.
Έχεις συνεργαστεί με πολλούς ξένους καλλιτέχνες. Με ποια κριτήρια επιλέγεις τις συνεργασίες σου;
Η φύση της πειραματικής μουσικής προσφέρει μια ελευθερία στην σκέψη και παράλληλα στην έκφραση. Αυτό δίνει και την ευκαιρία να συνεργάζεσαι συνεχώς με μουσικούς διαφορετικής ηλικίας, είδους μουσικής κλπ. Από τις πιο ωραίες συνεργασίες σε επίπεδο φιλίας και επικοινωνίας είναι σίγουρα η πολύχρονη σχέση μου με τον Joke Lanz-Sudden Infant. Έχουμε κάνει ήδη αρκετές συναυλίες μαζί και μια περιοδεία το 2006 μαζί με Prurient, Monotract και Aaron Dilloway, καθώς και δύο κυκλοφορίες. Ο Joke είναι από τους πιο ωραίους και ψυχικά καθαρούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει, και κάθε μουσική συναναστροφή μεταξύ μας, μάς φέρνει όλο και πιο κοντά. Με τον Chris Corsano (Bjork, Sonic Youth, Sunburned Hand, Jim O’ Rourke) σε ένα live στο Bios πριν χρόνια ήταν πολύ καλά. Είναι από τους πολύ αγαπημένους μου μουσικούς και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτή την σύμπραξη. Επίσης, με τον κολλητό μου Pete από Magik Markers έχουμε παίξει πάρα πολλές φορές μαζί και έχουμε πολλές ώρες με ηχογραφήσεις. Άλλες καλές συνεργασίες μου είναι με Anla Courtis (Reynols), Ashtray Navigations, No Neck Blues Band, Mark Durgan και την Karen Constance από Blood Stereo. Και φυσικά με το Χάρη Άστρα που ξεκινήσαμε το γκρουπ μαζί και παραμείναμε ντουέτο για τρία χρόνια. Δεν υπάρχει κάποιο κριτήριο επιλογής. Το βασικό συστατικό είναι η φιλία και η επικοινωνία, τα άλλα έρχονται μόνα τους.
Ετοιμάζεσαι να εμφανιστείς στο No Fun Festival στη Σουηδία. Πόσο σημαντική εμπειρία είναι για σένα αυτές οι εμφανίσεις και η γνωριμία με όλους αυτούς τους μουσικούς; Πόσο σε έχουν αλλάξει;
Το πιο βασικό απ’ όλα είναι η συνεχόμενη επαφή και τριβή με τους άλλους μουσικούς, κάτι που λείπει πάρα πολύ από την Αθήνα, δυστυχώς. Στο σημείο που βρίσκεται η πρόσβαση είναι πολύ δύσκολη για να περνάνε όλα τα αμερικάνικα και ευρωπαϊκά περιοδεύοντα συγκροτήματα. Γίνονται συνεχώς κινήσεις, αλλά δεν είναι αρκετές για να μπει η Αθήνα στον πολιτισμικό χάρτη. Δυστυχώς, δεν υπάρχει η κατάλληλη στήριξη από τον κόσμο αλλά και πολύ περισσότερο η οικονομική, οπότε κανένα από όλα αυτά τα γκρουπ δεν μπορεί να έρθει να παίξει Αθήνα. Επομένως και το κοινό χάνει το ενδιαφέρον του, ο Έλληνας μουσικός δεν έχει μέτρο σύγκρισης, επιρροής και αλληλεπίδρασης και όλα γίνονται ένας φαύλος κύκλος. Τα δισκοπωλεία σταματάνε να πουλάνε δίσκους, καταφεύγουν στην εύκολη λύση της οποιασδήποτε περιστασιακής δυνατότητας εντός συνόρων και πάει λέγοντας. Με τα περισσότερα συγκροτήματα από το No Fun έχουμε παίξει αρκετές φορές μαζί και έχω προσωπική σχέση χρόνια τώρα. Αυτό είναι πολύ ωραίο και σημαντικό στο πώς αλληλοστηρίζονται οι προσπάθειες όλων και μετά από καιρό πάλι καταλήγουμε στον ίδιο προορισμό. Άλλοι πολύ πιο underground, άλλοι πολύ πιο δημοφιλείς. Δεν έχει σημασία το πνεύμα του φεστιβάλ, έχει απλά άλλο χαρακτήρα και ας υποστηρίζουν μερικοί το αντίθετο. Έχει βοηθήσει και συνεχίζει να βοηθάει τη σκηνή να είναι συγκεντρωμένη και να κρατάει αυτόν τον ενθουσιασμό που την διακατέχει.
Με τι άλλο ασχολείσαι εκτός απ’ τη μουσική; Πες μου κάτι που θα ήθελες να ξέρει κάποιος για σένα.
Είμαι freelance γραφίστας. Σχεδιάζω επίσης ένα νέο μουσικό περιοδικό με έδρες σε Αμερική και Αγγλία. Θα είναι πολύ μεγάλη παραγωγή, κάτι αντίστοιχο του Wire, μόνο που θα εστιάζει πιο πολύ στο underground και όχι τόσο στον ακαδημαϊσμό και τη χορευτική μουσική. Είναι μια πολύ φιλότιμη και ανεξάρτητη προσπάθεια, με συντάκτες ανθρώπους μέσα από τη σκηνή όπως οι GX Jupiter Larsen (The Haters), Spencer Yeh (Burning Star Core), John Olson (Wolf Eyes), κλπ ...
Στο τελευταίο Wire έχουν κάνει μια πολύ καλή παρουσίαση του δίσκου σου, τι μπορεί να σημαίνει αυτό εκτός από ηθική ικανοποίηση; Υπάρχουν πια έντυπα που επηρεάζουν;
Κανένα έντυπο δεν με επηρεάζει σε κανένα βαθμό. Τα καλά σχόλια είναι θετικά και τα κακά ακόμα πιο σημαντικά, εφόσον είναι καλοπροαίρετα και όχι κομπλεξισμοί. Λίγη σημασία έχει η αναφορά στο Wire, γιατί στη μουσική με την οποία ασχολούμαι το κοινό είναι πολύ πιο μικρό και πολύ πιο υποψιασμένο. Για να κατανοήσεις και να εντρυφήσεις σε αυτές τις μουσικές θέλει πολύ όρεξη και ψάξιμο. Δεν πρόκειται λοιπόν κανένα έντυπο να σε καθοδηγήσει, παρά μόνο οι αισθητικές σου αναφορές.
Παρακολουθώντας το ελληνικό Myspace και τις online κυκλοφορίες διαπιστώνεις ότι υπάρχει πολύς κόσμος που ασχολείται με μουσική που δεν θα τολμούσε να κυκλοφορήσει ποτέ μια ελληνική εταιρία. Ποιο νομίζεις ότι είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα και όλα αυτά παραμένουν «κρυφά»;
Τίποτα δεν παραμένει «κρυφό». Το ίντερνετ είναι τόσο δυνατό που έχει κυριέψει ακόμα και τις πολυεθνικές εταιρίες. Έχεις πλέον πρόσβαση στα πάντα και δεν έχεις ανάγκη ούτε να πληρώσεις, ούτε να κυνηγήσεις το άφθαστο για να ενημερωθείς. Το μεγάλο πρόβλημα με τις ελληνικές δισκογραφικές είναι κυρίως με τους ανθρώπους που δουλεύουν σε αυτές και τα αισθητικά τους κριτήρια. Δεν υπάρχει συσπειρωμένη μουσική σκηνή ώστε ο κάθε τύπος με εταιρία να δει κάποια κίνηση και να στηρίξει την οποιαδήποτε προσπάθεια. Όλα ακόμα λειτουργούν στο επίπεδο ποιος είναι πιο μεγάλος καλλιτέχνης και ποιος είναι πιο heavy rock από τον άλλο. Καμιά αλληλεπίδραση μεταξύ των συγκροτημάτων, ανεξάρτητα από είδος. Στον τομέα της πειραματικής μουσικής φαίνεται ακόμα περισσότερο, όταν η μουσική από μόνη της είναι outsider. Υπάρχουν απλά άνθρωποι που παραμένουν ενεργοί και σιωπηλοί και συνεχίζουν μια μοναχική πορεία, κάνοντας αυτό που αγαπούν. Τρανό παράδειγμα ο Νικόλας Μαλεβίτσης με την εταιρία Absurd, που έχει κλείσει ήδη 15 ενεργά χρόνια και έχει κυκλοφορήσει δεκάδες σημαντικούς δίσκους, ελληνικούς και μη. Αυτό πρέπει να γίνει το καλύτερο παράδειγμα για όσους νομίζουν ότι από τη μια μέρα στην άλλη όλα είναι εφικτά. Τίποτα δεν είναι αλλά και όλα μπορεί να γίνουν, αρκεί να υπάρχει όρεξη, σωστή χρήση των πραγμάτων και γνώση στο πού πηγαίνουν τα πράγματα. Μπορεί να μην σημαίνει απαραιτήτως λαμπρή καριέρα, αλλά και στην τελική τι σημαίνει καριέρα; Τα πάντα γίνονται για να γεμίζουν μια μικρή καθημερινότητα είναι.
Είναι μεγαλύτερο το ποσοστό του κοινού που ασχολείται με πειραματική μουσική έξω; Πόσο διαφορετικό είναι το καθεστώς στα live;
Το ποσοστό που ασχολείται με αυτή τη μουσκή δεν είναι πουθενά τεράστιο. Σε μεγάλο βαθμό είναι αρκετά μεγαλύτερο από το ανύπαρκτο της Ελλάδας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουν γνώση και είναι πιο υποψιασμένο στο τι είναι πειραματική μουσική. Σίγουρα, με όλα αυτά τα γκρουπ που έκαναν κάπως πιο ποπ καριέρα όλα αυτά τα χρόνια (βλέπε Black Dice, Gang Gang Dance, Wolf Eyes, Fennesz κλπ), το κοινό ήρθε πιο κοντά στο underground κι άρχισε να ψάχνεται και σε πιο δύσβατα ηχητικά μονοπάτια. Μόνο θετικό το βρίσκω αυτό. Από εκεί που για χρόνια το κοινό ήταν μόνο ειδήμονες και ακαδημαϊκοί σνομπίστες, μπλέχτηκαν αρκετοί νέοι και μη, με πραγματική όρεξη και καθαρό μυαλό και έγινε μια πολύ μεγάλη ανασυγκρότηση πραγμάτων. Νέες πειραματικές σκηνές δημιουργήθηκαν, μπασταρδεμένα είδη και πιο συσπειρωμένο κοινό. Έτσι ξεκίνησαν και τα συγκροτήματα να περιοδεύουν πιο πολύ και να παίζουν σε πόλεις και κράτη που κανείς δεν φανταζόταν κάποτε. Υπάρχουν πλέον παντού μικροί και μεγάλοι χώροι που φιλοξενούν καθημερινά live και έχεις τη δυνατότητα να έρθεις σε επαφή με όλο και περισσότερο κόσμο.
Έχεις ζήσει την κατάσταση στην Αθήνα, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο. Πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα από της Αθήνας, όσον αφορά τη μουσική που δεν είναι mainstream;
Η μέρα με τη νύχτα στον τομέα της εξουσίας και επιρροής που το mainstream ασκεί στον κόσμο. Το mainstream είναι παντού το ίδιο και συγκεκριμένα στο Λονδίνο και στο Βερολίνο επηρεάζει ακόμα πιο πολύ απ’ αυτό της Αθήνας. Η εμπορική του δύναμη και η σημασία του στον οικονομικό τομέα είναι τεράστιες και στις δυο αυτές μεγαλουπόλεις. Όταν π.χ. μια πόλη έχει για παράδοση τον Lennon μπορείς να καταλάβεις ότι το κράτος από μόνο του σε ωθεί να παράγεις μουσική. Οποιονδήποτε σκοπό κι αν έχει αυτό, και σίγουρα αποφέρει και μια παράδοση εκατοντάδων χρόνων συλλογικής, πολιτισμικής ιστορίας. Σημαίνει ότι η πόλη από μόνη της σηκώνει ένα πολύ μεγάλο φορτίο που προσφέρει τη δυνατότητα της μετάδοσης και γνώσης της καλλιτεχνικής ιστορίας σε πιο δομημένο αποτέλεσμα και όχι μόνο μέσω βιβλίων και εικόνων. Δυστυχώς στην Αθήνα ακόμα όλα τα παρακολουθείς με κιάλια. Είναι σαν μια φούσκα έξω από την πραγματικότητα όπου όλα ενθουσιάζουν και φαίνονται φανταστικά. Όλα είναι σε μια λογική υπερβατού και μη πραγματικού που όμως δεν ισχύει σε κανένα επίπεδο.
Ποια είναι τα άμεσα σχέδιά σου;
Να ετοιμάσω τη βαλίτσα μου γιατί πετάω σε λίγες ώρες, να ποτίσω τα λουλούδια, να χαιρετήσω το φίλο μου Kouhei που φεύγει για Ιαπωνία. Γενικότερα, τελειώνω αυτές τις μέρες άλλη μια φουρνιά από βινίλια στην εταιρία που θα κυκλοφορήσουν στις 25 Ιουνίου. Τελειώνω επίσης δύο full length Family Battle Snake κυκλοφορίες που θα βγουν από την Harbinger Sound και την Bo’Waevil το Σεπτέμβρη-Οκτώβρη. Νέα τελείως κατεύθυνση, πιο δύσπεπτη θα έλεγα: tape loops, electronics, analog synths, που φέρνουν στο νου την πρώιμη industrial κασετοκουλτούρα και ηλεκτρονική ψυχεδέλεια. Τον Ιούλιο ηχογραφώ στο Λονδίνο ένα δίσκο με το Steve Noble στα drums. Είναι ένα μίγμα τρελαμένης music concrete, free jazz και αφρικανικής ψυχεδέλειας.
Τι θα παρουσιάσεις στο Synch; Τι να περιμένουμε;
Acid in the style of Franz Zwartjes. Όλα τα live είναι 100% αυτοσχεδιαστικά. Αυτό κρατάει και το ενδιαφέρον μου συνεχώς σταθερό. Ποτέ δεν ξέρω τι θα προκύψει, πάντα ξεκινάω με διαφορετικό set up και αποδομώ τους ήχους. Ίδωμεν…
Ο Family Battle Snake εμφανίζεται την Παρασκευή (προς Σάββατο) στις 4.15 το πρωί στη Αμφιθέατρο της Τεχνόπολης.

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2009

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

ένας ένας


~ακούγονται σαν gang gang dance, περισσότερο σαν τον ήχο που έχουν οι gang gang dance στα πρόσφατα live τους, δηλαδή με πιο πολλά ethnic στοιχεία. το kabukimono των rainbow arabia που κυκλοφορεί στις 27 ιουλίου είναι ποπ και συμπαθητικό και μια χαρά για τη ζέστη [αν η ζέστη είναι υποφερτή, τίποτα δεν αντέχεται στη μεγάλη ζέστη].
~συζητώντας πριν από λίγο με τον s.o. [αυτός μου έδωσε και το ep των rainbow arabia] διαπίστωσα ότι τους πιο απολαυστικούς ύπνους τους έριξα στο περσινό synch, στο αμφιθέατρο της τεχνόπολης, με συνοδεία noiz. θα πρέπει να κοιμήθηκα περισσότερο απ' το μισό χρόνο που πέρασα καθιστός, ενώ κάποιες στιγμές ήταν τόση η ντάγκλα απ' την υποβλητική μουσική, που κοιμόμουν ευχαρίστως και όρθιος. ο ύπνος στο αμφιθέατρο με συνοδεία noiz είναι λίγο πιο απολαυστικός από τον αμέσως επόμενο στη δικιά μου σειρά προτίμησης: τον ύπνο σε αστικό λεωφορείο σε ώρα αιχμής, ειδικά την ώρα που πλησιάζεις στον προορισμό σου και πρέπει σώνει και καλά να κρατήσεις τα μάτια ανοιχτά, για να μην χάσεις τη στάση.
το synch δυστυχώς είναι μια φορά το χρόνο και σε λεωφορείο έχω να μπω πριν από το περσινό synch. το μετρό δεν με εμπνέει για ύπνο.
~μία ώρα προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς γίνεται στη φώτο [όχι το χαμούρεμα, τα άλλα χέρια, τα αδέσποτα] και δεν μπορώ να βρω άκρη...

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

diary


φουλ σ/κ.
περνώντας έξω από βιντεοκλάμπ της λ. αλεξάνδρας ανάμεσα από μαγαζιά που έχουν βάλει πρόσφατα λουκέτο πρόσεξα μια αφίσα που διαφήμιζε τον στραγγαλιστή της βοστόνης. ο στραγγαλιστής της βοστόνης είναι αυτός ο τύπος στη φωτο που μοιάζει με τον κώστα σόμερ με στραπατσαρισμένη φάτσα [πλησιάζοντας πιο κοντά διαπίστωσα ότι είναι όντως ο κώστας σόμερ με στραπατσαρισμένη φάτσα].
χθες το βράδυ, την ίδια ώρα που τα έξιτ πολ έδειχναν το νικητή και απ' έξω ακούγονταν οι πανηγυρισμοί [το χωριό μου ψηφίζει πασόκ] στο σπίτι του γείτονα έβλεπαν τον στραγγαλιστή της βοστόνης. πρόλαβα να δω πέντε λεπτά μέχρι να βάλουν μέγκα [την ώρα που έκανε δήλωση ο τσιτουρίδης -οι γείτονες ψηφίζουν νουδού] αλλά ο σόμερ μου φάνηκε ίδιος όπως πάντα. δεν έμοιαζε καθόλου με στραγγαλιστή και η στραπατσαρισμένη φάτσα νομίζω ότι ήταν μόνο για την αφίσα.
το σάββατο ήταν η μέρα που η γιαγιά μου επέστρεψε σπίτι της μετά από δύο μήνες σε κέντρο αποκατάστασης [της έμαθαν απ' την αρχή να περπατάει]. υποτίθεται ότι πρέπει να πηγαίνει παντού με το πι, αλλά χθες το πρωί την πιάσαμε στα πράσα να πλένει τα εξώφυλλα με το λάστιχο, το πι το είχε στου διαόλου τη μάνα. μόλις μας είδε το ξαναχρειάστηκε.
στο μεταξύ η γειτόνισσα που της άπλωσε το μπαστούνι και την έριξε, πέθανε πριν από μια εβδομάδα, της ανέβηκε το ζάχαρο. "ευτυχώς" μας είπε η γιαγιά την ώρα που την πηγαίναμε απ' το νοσοκομείο στο σπίτι, "γιατί αν την προλάβαινα θα την έσκιζα εγώ σαν μπάκακα!".
κατά τ' άλλα τα ίδια. σήμερα όλοι είναι ικανοποιημένοι από τα αποτελέσματα [διότι σε όλα υπάρχει η θετική πλευρά, εξαρτάται από τη διάθεση που τα βλέπεις]. η ακροδεξιά κέρδισε κι άλλο έδαφος στην ευρώπη και ο κωστάκης εξακολουθεί να είναι πρωθυπουργός. τρελή αισιοδοξία.
γλεντήστε: dadje von o von non

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2009

άναγκραμ τζαμ


οι tandy love and mad smooth είναι ο andy votel με τον dom thomas και το anagram jam εκτός από παιχνίδι με τα αναγραμματισμένα ονόματά τους είναι το νέο άλμπουμ τους με παλιά σαϊκοφόλκ-σαϊκοφάνκ κομμάτια από ολόκληρο τον κόσμο που έχουν ρεμιξάρει και έχουν προσθέσει beat [κάτι σαν τα άλμπουμ που έφτιαχνε ο dj shadow με τον cut chemist]. είναι πολύ καλό, ντανς οριεντάλ, με μπόλιγουντ, τούρκικα και ρώσικα κι όσο περνάει η ώρα γίνεται όλο και καλύτερο και καλύτερο και καλύτερο...
κι αυτό είναι το ομώνυμο single που δεν υπάρχει στο δίσκο.

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2009

τζέρι μουρ

o jerry moore [το ομορφόπαιδο αριστερά] είναι γιος βαφτιστή παπά που από μικρός τραγούδαγε γκόσπελ. στη νέα υόρκη έφτασε το 1964 και κάποιος από την esp [ο randy burns] τον άκουσε να τραγουδάει φολκ στο greenwich village -δεν ξέρω αν ήταν σε εκκλησία ή σε κάποιο μαγαζί, αλλά τον αύγουστο του 1967 ηχογράφησε για την εταιρία 7 τραγούδια [δικές του συνθέσεις] που γέμισαν τις δυο πλευρές του πρώτου άλμπουμ του. στην ηχογράφηση συμμετείχαν ο eric gale και ο ralph macdonald που στη συνέχεια έγιναν μεγάλοι και τρανοί και ήταν περιζήτητοι μουσικοί. ο moore εκτός από μουσικός και τραγουδιστής είναι και ποιητής και θεολόγος, ενώ πρόσφατα έγινε και street minister στο λος άντζελες [που σημαίνει πάστορας που κύρηττε στο δρόμο, όχι υπουργός]. τραγουδάει σόουλ φολκ με δυνατούς στίχους. στο ballad of birmingham μελοποιεί ένα ποίημα του duddley randall που αναφέρεται στα επεισόδια στο birmingham της alabama το σεπτέμβριο του 1963: τέσσερα κορίτσια σκοτώθηκαν στην επίθεση της κουκουξκλάν σε εκκλησία που σχετιζόταν με τον martin luther king jr.
αυτά μέσες άκρες λέει το wax poetics. είναι πολύ καλός δίσκος. λίγο παραπάνω φολκ απ' όσο αντέχω τώρα, αλλά ok.
jerry moore-life is a constant journey home

μάιτι κλαρκ


από χθες το απόγευμα μπορεί να το έχω ακούσει και είκοσι φορές [μπορεί και παραπάνω, αν υπολογίσεις ότι έπαιζε όλη τη νύχτα]. δεν είναι μόνο ο καλύτερος δίσκος του clark, είναι απ' τα άλμπουμ που μπαίνουν αυτόματα στην τριάδα με τους δίσκους της χρονιάς. στο clash magazine το είχαν γράψει απ' το φεβρουάριο, αλλά ποιος τους έδινε σημασία: "WARNING! if you ignore these next 77 words then your life will never be the same. clark has forged his best record EVER… this is the sound of clark having fun. and it’s the best dance music we’ve heard in 2009. simple...". αυτό ακριβώς.
κατα τ' άλλα, oneida και ξερό ψωμί, stonephace [ένας εξαιρετικός τζαζ δίσκος] και stoopz n' breeze [ένα απίθανο μέλοου χιπ χοπ άλμπουμ με τίτλο turn up the smooth. μου θύμισαν digable planets και είναι σοο νάηντις...].
ο boy σε album release party μαζί με τον bolek αύριο [6/6] στο kinky kong. live. συν προβολή ταινίας μμ του γιάνη βεσλεμέ ''ο φωταγωγός''.
α, και ο άγγελος κυρίου είναι θεός. κι αύριο το μεσημέρι από 1 μέχρι 2 θα είναι στον πιτσιρίκο. στον σκάι 100,3.
τοτέμζ φλέαρ

[. . .]


lullaby from rosemary's baby

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

\m/


my i-pod
clark
-totems flare
lee fields & the expressions-my world
oneida-rated o
j dilla-jay stay paid
various-dub echoes
giuseppe ielasi-(another) stunt
el michels affair-enter the 37th chamber
paul white-the strange dreams of paul white
city center-city center
άγγελος κυρίου-εμφάνιση

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2009

ντίλα και κίλα


~απόψε ο ghostface killah στο gagarin. το πρώτο live του ιούνη -που προβλέπεται εξουθενωτικός για όποιον έχει σκοπό να παρακολουθήσει έστω κι ένα μέρος απ' όσα συμβαίνουν [ποια κρίση; στις ''μέρες ευημερίας'' των 90s είχε μόνο το rockwave...].
~ο j. dilla κυκλοφορεί νέο δίσκο απ' τον τάφο με ηχογραφήσεις που έγιναν στο νοσοκομείο [είναι δισκάρα, αλλά αν υπολογίσουμε τα tribute και τα bootleg κοντεύει να ξεπεράσει τον jeff buckley σε μετά θάνατον κυκλοφορίες, κι ας έχουν περάσει μόνο τρία χρόνια από ''τότε'']. το just stay paid όμως είναι τόσο ολοκληρωμένο και απολαυστικό που δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο για να μιλήσεις για αρπαχτή [κι ας είναι στην ουσία, κανείς δεν θα μάθει αν θα ήθελε ποτέ ο δημιουργός του να το δει στα δισκάδικα]. αποδεικνύει εν μέρει γιατί όλος ο χαμός μετά θάνατον: επειδή δεν πρόλαβε να εκτιμηθεί όσο ζούσε με τον τρόπο που του άξιζε [αλλά μήπως είναι ο μόνος;]. μπορεί να βρίσκεται στην κορυφή των influentials των 90s και να του αξίζει και η θέση, αλλά σίγουρα αν δεν είχε πεθάνει θα ήταν διαφορετικό το ''εκτόπισμά'' του.
~ακουγόταν σε μια τηλεοπτική διαφήμιση την ώρα που επέστρεψα στο σπίτι:
first the tide rushes in / plants a kiss on the shore / then rolls out to sea / and the sea is very still once more / so I rush to your side / like the oncoming tide / with one burning thought / will your arms open wide / at last we're face to face / and as we kiss through an embrace / i can tell, i can feel / you are love, your are real / really mine in the rain / in the dark, in the sun / like the tide at its ebb / i'm at peace in the web of your arms...
ebb tide