Κυριακή, 31 Μαΐου 2009

mary_unedited


Μαίρη Τσώνη
Γεννήθηκα στην Αθήνα, στο Αλεξάνδρας. Μεγάλωσα στη Λειβαδιά μέχρι τα 12 και μετά πήγα στην Κρήτη, στα Χανιά, μέχρι τα 16 μου. Ο πατέρας μου είναι εργολάβος και ταξιδεύαμε. Μετά πέρασα στην κρατική σχολή χορού, στο φυτώριο, και ήρθα στην Αθήνα. Δεν μου ταίριαζε όμως, κι έφυγα. Τέλειωσα το λύκειο και πήγα στο Λονδίνο, σε μια σχολή μιούζικαλ, στο Dance Attic, που ήταν ωραία εμπειρία. Γνώρισα δασκάλους, χορευτές, έκανα αυτό που ήθελα. Τότε προέκυψαν οι Mary and The Boy και γύρισα στην Ελλάδα. Στην ουσία εκεί επισημοποιήθηκαν, στο Λονδίνο. Είχε έρθει ο Αλέξανδρος να με δει και αποφασίσαμε να φτιάξουμε συγκρότημα.
Από μικρή ήθελα να γίνω μπαλαρίνα. Με το χορό ασχολούμαι από τα τέσσερά μου και με τη μουσική αργότερα, στα 17. Έχω αποπειραθεί να μάθω κάποιο όργανο αλλά δεν μου βγήκε. Απλά τραγουδάω.
Έχω επηρεαστεί από διάφορα πράγματα: μουσική, κινηματογράφο, λογοτεχνία, αλλά δεν τις μπορώ τις ταμπέλες. Μεγάλη μου επιρροή στο χορό είναι ο Νιζίνσκι. Αυτή που με επηρεάζει όμως είναι η ζωή, η καθημερινότητα, οι συναναστροφές μου. Όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου κι αλλού στον κόσμο. Αυτά κάνω τραγούδι. Ή κάποιο κείμενο που θα διαβάσω. Όταν διάβασα τα ημερολόγια του Νιζίνσκι είχα ταραχθεί και γι’ αυτό βγήκε τόσο κλειστοφοβικός ο πρώτος δίσκος των Mary and The Boy.
Οι Mary and The Boy τέλειωσαν επειδή καταλάβαμε ότι παίρνουμε διαφορετικές κατευθύνσεις και είπαμε να το αφήσουμε. Ο Αλέξανδρος συνεχίζει μόνος του πολύ πετυχημένα, κι εγώ κάνω τα δικά μου. Αν συναντηθούμε ξανά θα είναι πάρα πολύ ωραίο, αν δεν συναντηθούμε θα χαιρόμαστε ο ένας για τον άλλο. Νιώθω μια νοσταλγία κάποιες στιγμές, αλλά δεν υπάρχει τίποτα άσχημο, καμιά πικρή γεύση. Ήταν ωραία που ήμασταν μαζί. Στεναχωρηθήκαμε, αλλά πιστέψαμε ότι αυτό έπρεπε να γίνει, ήταν από κοινού απόφαση, δεν την πήρε ένας. Απλά σταματήσαμε επειδή φτάσαμε σε ένα τέλμα και θέλαμε να κάνουμε μια αλλαγή.
Μεγάλωσα με το γκρουπ, έμαθα πράγματα πολλά, και ήταν τρομερή εμπειρία. Δεν πιστεύω ότι έχασα χρόνο, πέρασα πολύ ωραία, με όλα τα σκαμπανεβάσματα. Έκανα αυτό που μου άρεσε με ανθρώπους που σεβόμουν και αγαπώ πάρα πολύ, που έχουμε την ίδια αντίληψη για τα πράγματα, για αυτά που συμβαίνουν. Ήταν πολύ ωραία περίοδος οι Mary and The Boy για μένα.
Η πρώτη μου επαφή με το σινεμά ήταν με το Κακό 1 του Γιώργου Νούσια. Μετά δούλευα πίσω από τις κάμερες με τον Αλέξανδρο, σε φίλους, και προέκυψε ο Κυνόδοντας. Ο Λάνθιμος ήξερε τι ήθελε ακριβώς, έκανε πολύ καλό καστ, γι’ αυτό πέτυχε η ταινία. Το πιστεύω αυτό. Γι’ αυτό και επέλεξε την Αγγελική και το Χρήστο, τους γονείς, τη Μισέλ και τον Στέργιογλου.
Παίζω τη μικρή κόρη της δυσλειτουργικής οικογένειας, η οποία έχει ένα κόλλημα με την ιατρική, ασχολείται τα βιβλία που της φέρνει ο πατέρας της. Είναι αρκετά παθητική, δεν είναι ενεργητική όσο τα άλλα παιδιά, είναι πιο μαζεμένη. Οι γονείς έχουν κλείσει τα παιδιά στο σπίτι από μικρά και έχουν αναπτύξει μεταξύ τους δικούς τους κώδικες.
Δεν ήταν δύσκολος ο ρόλος γιατί ο Γιώργος ήξερε να μας κατευθύνει και ήξερε τι διάλεξε. Ήταν εύκολο για μας να υποδυθούμε. Σε καμιά περίπτωση αυτός ο ρόλος δεν είναι κοντά σε μένα και δεν μπορώ να πω ότι με επηρέασε. Μόνο μία σκηνή που κόπηκε, στην οποία η «αδερφή» μου με δέρνει. Έφαγα πολύ ξύλο και γέμισα μελανιές για κάποιους μήνες!
Η εμπειρία στις Κάνες ήταν παραπάνω από ωραία. Κόκκινο χαλί, φώτα, φλας, φωτογραφίες, πολλές φωτογραφίες και συνεντεύξεις. Στην πρεμιέρα ήμασταν λίγο σοκαρισμένοι όλοι, ήταν αναπάντεχο, ήρθαν όλα πολύ γρήγορα. Δεν ήξερα πόσο καλά θα πηγαίναμε, αλλά από την ανταπόκριση του κόσμου και τα σχόλια στα ξένα μέσα ήμουν σίγουρη ότι θα πάμε καλά.…
Πιο μεγάλη εντύπωση μου έκανε η διοργάνωση του φεστιβάλ, με κόσμο που έδειχνε ενδιαφέρον για τις ταινίες. Τους σταρ και το γκλάμουρ δεν τα έζησα πολύ επειδή έμεινα μόνο δυο μέρες κι είχαμε πολύ γεμάτο πρόγραμμα με συνεντεύξεις και φωτογραφήσεις. Δεν πρόλαβα και πολλά.
Ήταν πολύ θετικός ο ξένος τύπος για την ταινία, την κατάλαβαν πιο εύκολα οι ξένοι. Είναι λίγο μίζερο να σκέφτεσαι ότι εδώ πάντα ψάχνουν να βρουν το χειρότερο. Συμβαίνει όμως.
Μετανιώνω συνέχεια για πράγματα που κάνω. Καθημερινά. Είναι μεγάλη ιστορία. Δεν θα άλλαζα κάτι, ίσως να άλλαζα κάτι μόνο στη ροή των πραγμάτων, κάποια λάθη που έχουν γίνει.
Με κουράζει που είμαι αρκετά υποχόνδρια. Είμαι φοβικό άτομο, φοβάμαι γενικά, φοβάμαι τα πάντα. Καμιά φορά και τους ανθρώπους. Είμαι μεγάλο ελάττωμα αυτό, γι’ αυτό κουράζω όσους είναι δίπλα μου. Παραφοβάμαι, είμαι δύσπιστη, δεν πείθομαι εύκολα και δύσκολα εμπιστεύομαι τους ανθρώπους. Αν μου κάνει κλικ όμως κάποιος του δίνομαι ακραία. Είναι ελάχιστοι άνθρωποι που έχω εμπιστευτεί αλλά τους έχω εμπιστευτεί ολοκληρωτικά.
Θα ήταν ψέμα αν έλεγα ότι δεν με απασχολεί η εικόνα μου. Με απασχολεί αρκετά. Την φροντίζω καθημερινά. Όλοι οι άνθρωποι σκηνοθετούμε τις πράξεις μας ούτως ή άλλως, το πώς θα φερθούμε, το πώς θα ντυθούμε, το πώς θα μιλήσουμε. Όλα είναι σκηνοθετημένα.
Στην αρχή όταν άκουγα αρνητικά σχόλια για το συγκρότημα με έπαιρνε από κάτω. Σιγά σιγά μαθαίνεις να το διαχειρίζεσαι, αλλά πάντα σε ενοχλεί κάτι κακό. Από όπου κι αν ακούγεται. Είμαι αντίθετη στην κριτική ούτως ή άλλως. Ποιος είναι ο άλλος που θα με κρίνει; Δεν αντέχω τους ανθρώπους που έχουν πρόβλημα.
Είμαι πολύ μοναχική. Πάρα πολύ. Έχω λίγους φίλους. Δεν ήμουν έτσι πιο μικρή, με τα χρόνια το απόκτησα. Θα ήθελα να είμαι πιο αφελής και πιο ανοιχτή, μερικές φορές τις αναπολώ αυτές τις στιγμές.
Είναι σημαντικό όμως να αισθάνομαι οικείο το περιβάλλον που θα δουλέψω επειδή δεν μπορώ να λειτουργήσω αλλιώς, το είχαμε όλοι αυτό στο συγκρότημα. Θέλω να αισθάνομαι άνετα με όποιον συνεργάζομαι. Έχω κάνει και δουλειές που δεν αισθανόμουν άνετα κι ήταν περίεργα για μένα. Τηλεόραση δεν κάνω παρόλο που μου έχουν προτείνει επειδή δεν μ’ αρέσει. Δεν απορρίπτω τίποτα όμως, αν υπάρξει μια ενδιαφέρουσα πρόταση δεν θα πω όχι. Δεν είμαι υπεράνω των χρημάτων, δεν τα απαρνιέμαι. Εξαρτάται από την πρόταση. Δεν κατακρίνω και κανέναν για τις επιλογές του. Από τη στιγμή που το θεωρεί σωστό, καλά κάνει.
Έχω χαρεί πάρα πολύ με τη νίκη του Κυνόδοντα στις Κάνες, ήταν αναπάντεχη. Έχω τόση χαρά που δεν περιγράφεται, το σκέφτομαι συνέχεια, είναι πολύ έντονο. Συναντηθήκαμε με τα παιδιά το βράδυ που το μάθαμε και πήγαμε για ποτό κι ήμασταν ευτυχισμένοι.
Με εξοργίζει όλη αυτή η βρωμιά και η αρρώστια των Αθηνών, όσα γίνονται στο κέντρο και πίσω από την Ομόνοια, στην Ευριπίδου, το νυφοπάζαρο, δε νομίζω ότι γίνεται πουθενά αλλού στον κόσμο κάτι τέτοιο στην κεντρική πλατεία μιας πόλης. Δεν φρικάρω εύκολα, αλλά είναι hardcore, το ξύλο, οι ξυλοδαρμοί, τους λυπάσαι αυτούς τους ανθρώπους.
Είμαι υπερκινητικό άτομο και μου αρέσει όλη την ώρα να ασχολούμαι με κάτι, όταν είμαι σπίτι είμαι σε μια εκγρήγορση. Ή κάνω βόλτες, όχι αναγκαστικά με παρέα. Αυτή την περίοδο ετοιμάζω ένα σόλο πρότζεκτ, με παλιά μπλουζ κομμάτια, δουλεύω με δυο μουσικούς ένα άλμπουμ που θα βγει το χειμώνα. Μέχρι την Κυριακή έπαιζα στον Πινόκιο, σε μια παράσταση μουσικοχορευτική, του Κώστα Τσιούκα. Από το Σεπτέμβριο ετοιμάζουμε με τον Κώστα μια παράσταση για το Λυρισμό στο Εθνικό. Παίζω κάποιο ρόλο και στη νέα ταινία του Παναγιωτόπουλου.
Πέρσι με το Στάλιν του Μιχαήλ Μαρμαρινού πήγαμε στην Κολωνία στο φεστιβάλ πολιτικού θεάτρου και πήρε το πρώτο βραβείο!
Μου αρέσει ο Λίντς, ο Κρόνεμπεργκ, Οι Διχασμένοι είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες, ο Γιοντορόφσκι, ο Χάνεκε. Η ταινία που έχω δει πιο πολλές είναι το Χιροσίμα Αγάπη Μου.
Μου αρέσει να περπατάω στο λόφο του Στρέφη, στου Φιλοπάππου, πάρα πολύ η ανηφόρα της Καλλιδρομίου όπου έμενα παλιά, έχει κάτι γραφικό. Μου αρέσει το Rebound παρόλο που δεν είμαι πολύ του καφέ και του έξω. Μου αρέσει η Αθήνα, γι’ αυτό έχω επιλέξει να μένω εδώ, ίσως λιγότερο από παλιά. Τελευταία έχει αρχίσει να με κουράζει. Σκέφτομαι να φύγω για Λονδίνο κι ίσως για Αμερική, είναι σχέδια χρόνων. Από πολύ μικρή ήθελα να πάω στη Νέα Υόρκη, έστω για να δω πώς είναι.
Τα Εξάρχεια μου αρέσουν παρόλο που κάποιες στιγμές έχουν μια μιζέρια που πιάνεται η ψυχή σου. Μου αρέσουν όμως που έχουν χαρακτήρα, κάτι γίνεται πάντα, έχουν ζωή. Δεν μπορώ να συμμετέχω στις πρωτοβουλίες των κατοίκων, όπως δεν μπορώ να πηγαίνω και σε διαδηλώσεις αλλά μου αρέσουν που γίνονται, χαίρομαι κι ας μην μπορώ εγώ να συμμετέχω.
Η λέξη κρίση μου φέρνει στο νου τη λέξη πανικό, ταυτίζονται αυτές οι δύο έννοιες. Σε καμία περίπτωση κραχ. Η κρίση κρατάει δευτερόλεπτα, αρκεί όμως για να σε εξοντώσει. Δεν μπορείς να λειτουργήσεις.
Έχω πρόβλημα με τις συνεντεύξεις γιατί είναι σαν άσκηση εξουσίας, μου θυμίζουν ανάκριση. Δεν το αντέχω, γι’ αυτό δεν θέλω να δίνω.

Σάββατο, 30 Μαΐου 2009

σάββατο βράδυ


ντίπ-baite.
6.00. η may roosevelt ήταν καλεσμένη στο πρώτο tea party του vinyl microstore που σήμερα στις 5 εγκαινίασε ο felizol. τσάι και συμπάθεια.
8.30. στο meet market στην τεχνόπολη γινόταν χαμός. πήρα ένα από τα καταπληκτικά στένσιλ της lilioum [5 ευρώ] και μετά πλάκωσε κόσμος και ντουνιάς για το jazz festival. μιλιούνια, άσχετοι που άκουσαν τσάμπα σάββατο βράδυ κι έτρεξαν, αυτό το κοινό που ο m. ονομάζει 'κοινωνικό ξερατό'. μπορεί να ακούγεται υπερβολικός, αλλά ζήτημα είναι αν το 1/10 από όσους συνωστίζονταν μεταξύ σταθμού του μετρό και τεχνόπολης έχει ακούσει έστω και μια φορά τζαζ στη ζωή του. στο σταθμό του μετρό κόλαση, φύγαμε με λεωφορείο. στην κάθοδο της πειραιώς το αδιαχώρητο. η απελπισία του σαββατόβραδου. γυρίσαμε στο σπίτι.
11.00. στον πάγκο με τις εφημερίδες ούτε ένα dvd της προκοπής, πήρα τις κανονικές εκδόσεις με 2 ευρώ μετά από χμμμ... τρία χρόνια. ήμουν ο δεύτερος στη σειρά που αγόραζε ακριβώς τις ίδιες εφημερίδες χωρίς τα dvd και ο πωλητής με κοίταξε με απορία.
11.30. το πρώτο τεύχος του 'ποιητικού σκεύους' τεφλόν κυκλοφόρησε δωρεάν σήμερα σε σημεία του κέντρου [υπήρχε στην πολιτεία και στο vinyl microstore μέχρι το απόγευμα, αλλά θα εξαφανιστεί όποιος ενδιαφέρεται ας βιαστεί]. ένα καλοστημένο περιοδικό ποίησης που ξεκινάει με ποιήματα των γιάννη πολίτη και του jazra khaleed και περιέχει αρκετό 'νέο αίμα'. αξίζει πραγματικά.

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

[...]


με νέα γάτα. και μπόλικη καινούργια μουσική. και πολύ καλή μάλιστα. το άλμπουμ του πολ γουάιτ είναι λίγο πολύ αναμενόμενο [τα περισσότερα κομμάτια τα είχε στο myspace του εδώ και καιρό]. υπάρχει και νέο σινγκλ kode 9, κι αυτό αναμενόμενο...
τα υπόλοιπα αύριο.

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

check check


σίμι σίμι για

πράσινο πορτοκάλι

η ταξιτζού που με πήρε από την αχαρνών φορτωμένο με ένα ταψί μπακλαβά από το κοσμικόν [δεν πήρα γαλακτομπούρεκο, οι word of mouth με έπεισαν ότι ο μπακλαβάς δεν παίζεται] ήταν σαν τη λωξάντρα. δηλαδή τροφαντή, με ένα γέλιο απ' αυτά που λες 'έξω καρδιά' και ξεκινάνε από 'α' και όχι από 'χ' [άααααχαχαχαααααα-κααα-καααα] και απροσδιορίστου ηλικίας [50 κάτι σίγουρα]. μόλις μπήκα στο ταξί έβαλε τις φωνές, νόμισα ότι άνοιξε το κουτί κι έτρεχαν τα σιρόπια, αλλά απλά ήθελε να μου πει ότι μυρίζω ωραία. πολύ ωραία. στην αρχή επέμενα ότι μύριζε το γλυκό, άνοιξα το κουτί να βεβαιωθεί, αλλά δεν ήταν αυτό [εκείνο μύριζε βούτυρο]. έτσι άρχισε να με μυρίζει [''φοράς κολώνια;'' ''μήπως είναι το μαλακτικό;'', ''μπα, κολώνια είναι'']. δεν με ρώτησε τι και δεν της είπα.
οδηγούσε τέρμα αριστερά στο δρόμο σχεδόν ξύνοντας το κράσπεδο, της είχα πει ότι πάω αλεξάνδρας και αυτή πήγαινε ντουγρού στην αχαρνών. πήρα την πρωτοβουλία να της πω να στρίψει στην πατησίων γιατί κοντεύαμε να φτάσουμε στη μάρνης. δεν την ήξερε την πατησίων. συνέχισε πάντως να με μυρίζει.
οδηγώντας την στην πατησίων τη ρώτησα πόσο καιρό οδηγούσε το ταξί. μου είπε δύο μέρες. μετά την οδήγησα στην αλεξάνδρας. πριν κατεβώ με μύρισε μία τελευταία φορά και χεραιτηθήκαμε.
σύμπτωση; το ίδιο βράδυ είδα 'το άρωμα' που έδωσε μια εφημερίδα τρώγοντας τον μπακλαβά, αλλά δεν πρόκειται να ξαναπάρω. αυτό που είναι άπαικτο στο κοσμικόν είναι το γαλακτομπούρεκο.

Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

ariel the great

ο άριελ πινκ είναι αυτό ακριβώς που φαίνεται [καλά, δεν φαίνεται κι από μακριά, αλλά αν πας κοντά σιγουρεύεσαι]: ένας αυθεντικός πανκ τύπος με την πιο κουλ μπάντα του κόσμου. επίσης, αν σταθείς δίπλα του διαπιστώνεις ότι κάτι λείπει [ύψος], αλλά αυτό που του λείπει σε μπόι το 'χει σε φωνή, οπότε πάσο, κι μεγαλέξανδρος ήταν ένα και τριάντα αλλά βγήκε ο πιο μεγάλος έλληνας. θέλω να πω εδώ ότι όταν ξεκίνησε να παίζει λιώμα [δηλαδή κάποιος με τις μέσες αντοχές με τόσο ''ψημένο'' θα είχε πέσει τέζα] με έπιασε τρόμος, γιατί νόμισα ότι θα καταρρεύσει και θα μείνουμε χωρίς χεντλάινερ. είχαμε μείνει νωρίτερα χωρίς ζόμπι [ο ψυχάκιας, ο αγοραφοβικός δεν εμφανίστηκε και ακόμα το πρακτορείο ψάχνει να τον βρει]. δεν κατέρρευσε. αντιθέτως, μετά από δυο τρία τραγούδια [μπορεί και στο τέταρτο που ήταν το 4 kate i want] συνήλθε τελείως και έγινε τρομερός. ειδικά απ' την ώρα που έπαιξαν το can't hear my eyes και μέχρι το τέλος ήταν τόσο καλός που μου φαινόταν σχεδόν δίμετρος.
μετά έγινε απίστευτα κοινωνικός κι ευγενικός, πήγαιναν διάφοροι και του έλεγαν τι την ήθελες την μπάντα, πιο καλός ήσουν μόνος σου και αυτός απάνταγε με αδιανόητη ψυχραιμία. πολύ κουλ τύπος σου λέω. μόνο σε κάποια απάντησε με μια μπηχτή, αλλά δεν θυμάμαι τι της είπε.
κυριακή μεσημέρι στον πειραιά, σε μια ταράτσα με τον κ. τάκη να μας κάνει επίδειξη με βούτες σε ντάλα ήλιο [οι βούτες είναι περιστέρια, αλλά καμία σχέση με τα βρομοπερίστερα που γεννάνε κάθε μήνα στο μπαλκόνι και σου κάνουν μπουρδέλο τα σκουπίδια] και να μας λέει την ιστορία του ταχυδρομικού [κι αυτό περιστέρι]. ήθελε να μας χαρίσει κι ένα ζευγάρι με το ζόρι αλλά δεν δεχτήκαμε.
αύριο παίρνω γάτα.
my world

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

murmurs


εισαγωγή:
όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος γίνεται [όλο και] πιο δύσκολος. επίσης, κάνει μπάκα και ρυτίδες. μετά, μια μέρα παθαίνει καρκίνο και πεθαίνει.
πήγα να πάρω στυλό και σπατάλησα 23 λεπτά για ν’ αποφασίσω τι ακριβώς ν’ αγοράσω, χρόνος εντελώς χαμένος αν λάβεις υπόψη ότι τώρα πια χρησιμοποιώ το στυλό μόνο για να γράφω καναδυό τηλέφωνα και δυο [το πολύ τρία] ονόματα την ημέρα. καμιά φορά όταν βαριέμαι ζωγραφίζω σπείρες. δεν είχα ποτέ προσέξει ότι στις σελίδες που υπάρχουν δεμένες για να δοκιμάζεις τα στάμπιλο σχεδόν όλοι γράφουν το χρώμα του στυλό που δοκιμάζουν. δηλαδή γράφουν ΜΠΛΕ με την μπλε μελάνη, ΜΑΥΡΟ με τη μαύρη, ΠΡΑΣΙΝΟ με την πράσινη κλπ. κάποιος είχε γράψει ΡΟΖ με μοβ μελάνη, αλλά μπορεί να είχε αχρωματοψία. δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που το κάνουν, αλλά ποτέ δεν θα έγραφα ΚΑΦΕ με ένα καφέ στυλό, ούτε καν θα μου περνούσε απ’ το κεφάλι. πιο πιθανό θα ήταν να γράψω ΣΚΑΤΑ.
επίσης, πρόσεξα ότι ποτέ δεν αγοράζεις το στυλό που δοκιμάζεις, συνήθως το αφήνεις και παίρνεις ένα άλλο αχρησιμοποίητο. εκτός κι αν είναι το τελευταίο. κάτι που είναι εντελώς ηλίθιο, γιατί οι πιθανότητες να βρεις αχρησιμοποίητο είναι μηδενικές αν σκεφτείς ότι όλοι κάνουν το ίδιο. παρόλα αυτά, πάντα [μα πάντα] προτιμάς το δίπλα.
3.30 το πρωί, chat με τον πορτογάλο. στον σκάι δείχνει ένα ντοκιμαντέρ με τα θύματα του πολέμου στο ιράκ, γυναίκες θρηνούν, σκηνικό που μπορεί να σε φρικάρει και να σε αφήσει άυπνο. τον πορτογάλο τον έχω δει μόνο σε φωτογραφία, μία που παίζει με τα παιδιά του πριν αρρωστήσει. είναι περίεργο να ξέρεις τόσο προσωπικά πράγματα για κάποιον που δεν έχεις συναντήσει ποτέ και πολύ δύσκολο να βρεις κάτι να πεις, ειδικά όταν μαθαίνεις ότι κάνει δεύτερο γύρο χημειοθεραπείες. τον ρωτάω αν έχει δει το murmur of the heart [το έχει] και μετά μιλάμε για την παιδική μας ηλικία. όχι πώς ήμασταν μικροί, πώς ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΗΜΑΣΤΑΝ.
ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ο laurent της ταινίας του λουί μαλ που είδα προχθές. τον ζηλεύω, όχι φυσικά επειδή γάμησε τη μάνα του, αλλά επειδή έτσι θα ήθελα να ήμουν στα 14, cool και ψύχραιμος, να ακούω ντίζι γκιλέσπι και τσάρλι πάρκερ και να διαβάζω καμί και προυστ.
μετά έβαλα να δω μια ταινία του γούντι άλεν που έδινε κάποια εφημερίδα την κυριακή [αυτή που παίζει ο κόλιν φάρελ και ο γιούαν μακ-γκρέγκορ], αλλά με πήρε ο ύπνος.
fuck mixing, let's dance

Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

ανταπόκριση από μόσκαου


~πραγματικά θα ευχαριστηθώ την στιγμή που ο γλυκύτατος μέχρι αηδίας «νορβηγός» ανοίξει τη θήκη του βιολιού, βγάλει το αυτόματο και αρχίσει να ξερνάει φωτιά και θάνατο [χαρούμενος στα όρια του παράλογου, με φάτσα καρπαζοεισπράκτορα -aka καλού παιδιού]. η στιγμή που θα θολώσει επειδή κανείς δεν προφέρει το όνομά του, δεν είναι μακριά. και επιπλέον, κάτι που κανείς για κάποιο λόγο δεν λέει ανοιχτά, το τραγούδι είναι ΠΑΡΑΦΩΝΟ. αλήθεια σας λέω, είναι επίτηδες παράφωνο και δεν έχει βγει κανένας υπεύθυνος να το πει χρησιμοποιώντας την ιδιότητά του -να το πει υπεύθυνα δηλαδή. όσο για τον σάκη τι να πω, ακόμα και ο εθνάρχης ο καραμανλής τον πέρασε -4ος- με 3 φορές απάνω περισσότερες τρίχες, στο φρύδι και στο στέρνο και σε άλλα σημεία που φυσιολογικά φύονται τρίχες –υποθέτω. κοιτώντας το σκισμένο μπλουζάκι του, σκεφτόμουν πόσο θα μας το έχουν τιμολογήσει και αν ο ρουβάς θα είχε κανονικά φαλάκρα αν δεν ήταν διάσημος και ένιωσα πολύ μίζερη γι’ αυτές τις σκέψεις. σε μια πιο χαρούμενη σημειωσούλα -on a happier note- τα τραγούδια που μου άρεσαν τελικά ήταν τα τραγούδια που θυμάμαι και σήμερα, και αυτός είναι και ο λόγος ο μοναδικός που μου άρεσαν. α, πρέπει να το πω. λοιπόν, αυτά ήταν της ρωσίας, της ουκρανίας που είχε τραγουδίστρια την ιακωβίδου την οδοντίατρος των διασήμων, και άλλο ένα που το ξέχασα, άρα μάλλον δεν θα μου άρεσε και πολύ τελικά. οι μαγγίρες είναι επικίνδυνες γιατί όχι μόνο δεν έχουν χιούμορ, αλλά νομίζουν πως έχουν χιούμορ και τελικά πόσο προχώ και αβάντ γκαρντ μπορείς να είσαι όταν έχεις αγκαλιά και χαριεντίζεσαι με όλο το μαλακισμένο σταρ σύστεμ που μας έχει βάλει να βυζαίνουμε το μαστάρι του λάηφ στάηλ τους και κοιμόμαστε όρθιοι.
[misirlou oubliez, από μόσκαου, για τον κύριο ιλό].
~σήμερα στο ταξί άκουσα ένα τραγούδι που ήταν διασκευή ινδικού άζματος των 60s και το οποίο έλεγε τώρα φεύγεις καλέ μου, στο καλό, όμως εμένα μου αφήνεις μόνο πόνο [ή κάτι τέτοιο, επαναλάμβανα συνέχεια το ρεφρέν για να μην το ξέχασω μέχρι να φτάσω στη δουλειά, αλλά στο ασανσέρ είπα καλημέρα σε μια γιαγιά και σβήστηκε απ' τη μνήμη μου!]. τέλος πάντων, ήθελα να πω ότι στο ταξί ήταν και ένας γεράκος που μιλούσε με περηφάνεια για το γιο του [δεν πρόλαβα την κουβέντα απ' την αρχή, λίγο στο τέλος και δεν έμαθα με ποια αφορμή τον παίνευε], κι όταν τον ρώτησε ο ταξιτζής "τι δουλειά κάνει ο γιος σου;" απάντησε ''φτιάχνει ΜΙΣΘΟσελίδες''. ο ταξιτζής έκανε ααα και δεν σχολίασε καθόλου, εγώ πλήρωσα 3.16 ευρώ σε κέρματα και κατέβηκα.
~ξεκίνησα να βλέπω όσες ταινίες πρότεινε ο wes anderson ως αγαπημένες του σε ένα blog -που πουστοδιάλο το πέτυχα και δεν μπορώ να το ξαναβρώ- και πέρασα τρία βράδια με το wages of fear του κλουζό, το murmur of the heart του λουί μαλ και ξαναείδα το rushmore για να το εμπεδώσω. έτσι έχασα το πιο μεγάλο μέρος της γιουροβίζιον, τον τελικό για τον πιο μεγάλο έλληνα και το αγαπημένο μου ντοκιμαντέρ της εβδομάδας, αυτό με τις φυλές ιθαγενών στο σκάι.
~my i-pod
the boy
-please make me dance
ducktails-ducktails
sunn o)))-monoliths & dimensions
wolf eyes-always wrong
various-space oddities [permanent vacation]
the field-yesterday and today
jef maarawi-egg hell
άγγελος κυρίου-άπαντα

lifo night


παρασκευή, 22/5, στην τεχνόπολη στο γκάζι, με ελεύθερη είσοδο.
exposed by observers
fulgeance
word of mouth
one night stands
ariel pink's haunted graffiti
zomby
dj quentin
mike slott

Κυριακή, 17 Μαΐου 2009

jef


σαν σκηνή απ' το rushmore. ένα τραγούδι απ' το άλμπουμ του jef maraawi που έφτιαξε μόνος του και κυκλοφορεί χέρι με χέρι. υπάρχει και στο vinyl microstore. [o jef είναι 19 χρονών...]
gingerhead

Σάββατο, 16 Μαΐου 2009

w.o.m.


η σημερινή εκπομπή του πιτσιρίκου εδώ.

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009

exposed @ the park


the lie [again]

word of mouth


Sound Check by altar_boy_films
H λέξη «beatbox» μπορεί για τους περισσότερους να παραπέμπει στο...μποξ, δεν έχει όμως καμία σχέση. Το «human beatbox» είναι η τέχνη της αναπαραγωγής ρυθμών και ήχων που μιμούνται τα ηλεκτρονικά beat και τα scratch με τη χρήση μόνο του ανθρώπινου στόματος. Οι Word of Mouth είναι οι μόνοι που διαθέτουν σχολή που διδάσκει τις τεχνικές του beatboxing στην Ελλάδα. Ο Bitman και ο El Pap Chico, που αποτελούν την ομάδα, ασχολούνται με το beatbox πάνω από 10 χρόνια, ως σόλο beatboxers αρχικά. «Το να είσαι MC είναι πάρα πολύ εύκολο» μου λένε, «ενώ δεν είναι εύκολο να είσαι beatboxer. Υπάρχει κι ένα μότο, το "I am the beatboxer, they 're the MCs", που κάνει αισθητή τη διαφορά. Φτιάξαμε την ομάδα για να δώσουμε κάτι περισσότερο από αυτό που μπορούμε εμείς ως μονάδες. Το beatbox εξελίχθηκε με τα χρόνια και χάρη στο Ίντερνετ ξέφυγε από τα στενά όρια. Οι beatboxers πια χρησιμοποιούν παντομίμα, παράγουν γέλιο, εντυπωσιάζουν με όλες τις δυνατότητες που έχεις πάνω σε μια σκηνή».
Στις 30 του μήνα οι Word of Mouth θα συμμετάσχουν στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Beatbox στο Βερολίνο, τον μεγαλύτερο του είδους, που γίνεται κάθε 4 χρόνια με πολύ μεγάλη επιτυχία. Στην ουσία, και μόνο που συμμετέχεις εκεί, μπαίνεις στον παγκόσμιο χάρτη του beatbox. Απευθείας. Είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα συμμετέχει, και μάλιστα είναι και η πρώτη φορά που θα διαγωνιστούν ομάδες. Στους προηγούμενους παγκόσμιους δεν είχαν αναπτυχθεί τόσο, έκαναν απλά σόου, δεν έδιναν «μάχη» η μία ενάντια της άλλης. Φέτος, διαγωνίζονται δεκατρείς ομάδες και εμείς συμμετέχουμε ως τρίο με τη Sugah Spank! να αποτελεί τη γλυκιά πινελιά που θα κλέψει την παράσταση. Με τη Γεωργία μεταμορφωνόμαστε. Μπαίνει το τραγούδι, η μελωδία, είναι άλλο πράγμα. Περιμένουμε να δούμε πράγματα στις «μάχες» που να είναι πολύ εντυπωσιακά, αλλά πάμε στο Βερολίνο με αξιώσεις. Έχουμε προκριθεί, έχουμε περάσει στους 13 φιναλίστ, παρ' ότι δεν έχει γίνει ο ελληνικός διαγωνισμός. Μας είδαν κι αρέσαμε και προκριθήκαμε, χωρίς άλλη διαδικασία. Έτσι φτάσαμε στο Beatbox Battle, για να μην υπάρχουν απορίες. Υπάρχουν πολλά στάδια μέχρι να φτάσεις να σταθείς στη σκηνή και να εντυπωσιάσεις. Οι περισσότεροι beatboxers κάνουν κάτι που δεν είναι δικό τους. Μιμούνται το στυλ κάποιου άλλου, το οποίο δεν είναι κακό, αρκεί να το δηλώνεις. Αυτοί είναι οι κανόνες του παγκόσμιου beatboxing. Αν πεις "παίζω Rahzel", είναι ok, αρκεί να μην το παρουσιάζεις σαν δικό σου. Εμείς κάνουμε κάτι που είναι εντελώς δικό μας». Εντελώς δικό τους και πρωτότυπο είναι κι αυτό που ετοιμάζουν για Φεστιβάλ Αθηνών στο Σχολείον μαζί με τις Σανάδες, ένα πολυφωνικό γυναικείο γκρουπ που τραγουδάνε α καπέλα. «Δεν υπάρχει πολυφωνικό α καπέλα συγκρότημα με beatbox ούτε έξω» λένε. Μαζί διασκευάζουν γνωστά ελληνικά και ξένα κομμάτια και τα παρουσιάζουν σε ένα μοναδικό συνδυασμό, από Απόστολο Καλδάρα μέχρι Dr. John. «Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό από την αρχή» λέει ο Αποστόλης. «Το "Αγοράκι" το παίξαμε μία φορά στην πρόβα και από τότε έμεινε έτσι ακριβώς».
www.myspace.com/wordofmouthbeatboxers
[οι word of mouth αύριο σάββατο 16/5, στη μία το μεσημέρι, θα είναι καλεσμένοι στην εκπομπή του πιτσιρίκου στο σκάι 100,3 μαζί με την sugahspank!]

απόψε

μέχρι το σάββατο το βράδυ διαρκεί η ψηφοφορία για το διαγωνισμό τραγουδιού eurovision 2009 [της alternative που διοργανώνει ο winter academy, όχι αυτηνής με το σάκη. εδώ μπορείς -και επιβάλλεται- να επιλέξεις κομμάτι.
btw, η εμφάνιση του σάκη ήταν για το φέρετρο καβάλα. κυριολεκτικά].

Απόψε το βράδυ [Παρασκεύή, 15/5] οι FH ενώνουν τις δυνάμεις τους με τους Plaid Music και το δίδυμο των Outro και υποδέχονται τον Andrew Thomson απο το
Huntleys And Palmers Audio Club της Γλασκώβης. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ψυχεδελική χορευτική μουσική, ιδιώματα και στυλ απο τις Βαλεαρίδες νήσους, (σχεδόν) καθόλου τυρί, λίγο techno, λιγο electro, καθώς και εκλεκτισμό που δεν γνωρίζει όρια.

Huntleys And Palmers Top 10
:
1. Animal Collective - Taste
2. Ghost Note - Holy Jungle (Mark E's Pressure Dub)
3. Petar Dundov - Oasis (Gavin Russom Remix)
4. Findlay Brown -Teardrops In The Rain (LoveLee Remix)
5. Luca Baldini - Hooked (It's A Fine Line Remix)
6. Hardway Bros - A Diabolical Liberty
7. Poni Hoax – Images Of Sigrid (Chloe Remix)
8. Moon Unit - Connections (Ewan Pearson's Slo NRG Remix)
9. DJ Hell - The Angst
10. Zomby - Rumours & Revelations
Δύο mix απο Huntleys And Palmers (για σπιτική και όχι club ακρόαση)
εδώ και εδώ.
Plaid Music εδώ και γενικότερα εδώ.
Μερικά FH εδώ.

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009

live


συναυλίες, συναυλίες, συναυλίες... χαμός.
από σήμερα μέχρι την κυριακή με δέκα ευρώ μπορείς να δεις:
~το βερολινέζο ignaz schick και τον τάσο στάμου "σε ένα σετ ελεύθερου αυτοσχεδιασμού βασισμένο σε diy electronics, πειραγμένα turntables και αδόκιμα σόλο ακουστικών οργάνων και αντικείμένων". στο kinky kong, απόψε [πέμπτη 14/5], στις 9.30 το βράδυ.
~τον spyweirdos στην πρώτη παρουσίαση του νέου εξαιρετικού άλμπουμ του ten letters στο bios, μαζί με τον ισλανδό traject [που επίσης μόλις κυκλοφόρησε το άλμπουμ του trajectic στην creative space] και τον bjarni gunnarsson που ανοίγει τη βραδιά. αύριο [παρασκευή 15/5] στις 8.30 το βράδυ [μην αργήσεις].
~τους socos & the live project band με νέο δίσκο [objects in mirror are closer than they appear] στο κύτταρο, την κυριακή 17/5, στις 10 το βράδυ. ανοίγουν οι raintear.
επίσης:
~μίνι φεστιβάλ στο παρκάκι της ναυαρίνου για οικονομική ενίσχυση [όσα έχεις δίνεις] με συμμετοχή των larry gus, zebra tracks, berlin brides, my wet calvin και exposed by observers. από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 11.
~τους last drive [παρασκευή και σάββατο στις 9] με νέα δουλειά [heavy liquid] στο gagarin 205. ανοίγουν οι dustbowl. με 15 ευρώ.
~τη sugahspank! με τους the swing shoes στο half note. με 30 ευρώ.
~έχει και ζωντανούς αγγελάκα-βελιώτη στον τελευταίο όροφο του νέου metropolis [πανεπιστημίου 54 και εμ. μπενάκη] τη δευτέρα στις 10.30 το βράδυ. με 18 ευρώ.
~και στη θεσσαλονίκη, ένα event της granny records: το σάββατο 16/5 οι free piece of tape με τον inverz στο facta non verba [ίωνος δραγούμη 65]. στις 9.30. θα υπάρχει και το νέο άλμπουμ των eventless plot [ikon].
[ένα κομμάτι που αξίζει να γίνει χιτ]

οι αγάπες/επιστροφή


Ξέρεις κάτι;το κορίτσι λέει στο αγόρι καλέ μου,το αγόρι λέει στο κορίτσι καλή μου,ύστερα τονώνουν τα μπουζουάρ τζουζουνέ ένστικτα τους με δώρα και κάπου εκεί έρχεται το πάσχα.Η λαμπάδα δημιουργεί ένα ίσκιο θείου βασίλη ή μηνά πάνω στα στασίδια και το κορίτσι περνάει το λαμέ χέρι κάτω απ΄την μασχάλη ή αμασχάλη του αγοριού.Εκείνο χωρίς να χάσει χρόνο σε χρήμα αλλά σε δευτερόλεπτα φυσάει τα 3cm τσουλούφια του προς τα πάνω και προχωρά καμαρωτός.Η γιορτή του πάσχα μου φέρνει στο μυαλό πάντα μια εικόνα:οτι χαϊδεύω την μέση της ενώ τα κεριά λιώνουν πάνω μας και μας κάνουν όμοια.Απλά όμοια,ναι όμοια.Έστω ότι όσα διάβασες στις δυο προτάσεις που προηγήθηκαν,αποτελούν μία σκέψη του αγοριού 10 μήνες μετά τον χωρισμό τους.Όσοι περνούν πάσχα μαζί,τον ιούνιο χωρίζουν και το επόμενο πάσχα παίρνουν την περσινή ανάσταση ως γεγονός.Ξυπνούν ελαφρά ιδρωμένοι κυριακή ψιλή ή ψηλέ γιορτή απόγευμα ακούγοντας κάτι που όταν κυλούν στην τουαλέτα τσούζει πιο πολύ ή περισσότερο τελοσπάντων από λοίμωξη hype.Του αγίου γεωργίου γιορτάζουν οι γιώργηδες και έστω οτι αναφέρεται και κείνη ως εορτάζουσα μιας και μέχρι την συγκεκριμένη στιγμή δεν σκέφτηκε τίποτα.Όταν έρχεται η ώρα να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο,τα αυτόκινητα ξεκινούν την άνοδο και κείνη υποβόσκει μεταμορφωμένη σε κατάσταση.Λέξεις συννεφάκια καθώς δημιουργεί,γίνονται λευκά και σε άσπρο φόντο μοιάζουν αόρατα.Όταν λοιπόν οι μαυρίλα πέσει,τότε εμφανίζονται και..ΞΑΦΝΙΚΑ ζουζούνια και λοιπές μέλισσες έλκονται,λες και το μέλι αποτελούσε πάντα χόριο(ναι δεύτερο στρώμα μικίνι μου) ερωτευμένων και όχι προϊόν ή εργαλείο αυνανισμού.
[είναι δυο τρεις μπλόγκερ που με τρελαίνει ο τρόπος που γράφουν. αυτός εδώ είναι από τους αγαπημένους μου. κι αυτό από τα αγαπημένα μου. του το αφιερώνω].

the last drive

To 20000 Miles Ahead: A Last Drive Story είναι ένα ντοκυμανταίρ για τους Last Drive, το οποίο βρίσκεται στο στάδιο του μοντάζ.
Με αφορμή τις επερχόμενες συναυλίες στο Gagarin (Παρασκευή 15 & Σάββατο 16/5) οι δημιουργοί του ντοκυμανταίρ προσκαλούν τούς φίλους της μπάντας να φέρουν τυχόν αρχειακό υλικό που έχουν στην κατοχή τους στο Gagarin (πάγκος merchandise/Blind Bastard Records) ή να επικοινωνήσουν με το urbantropicalia@gmail.com. Αυτό μπορεί να είναι φωτογραφίες, βίντεο, ηχητικό υλικό ή και κάτι άλλο!
''Η βοήθεια σας μας είναι πολύτιμη στο να αφηγηθούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ιστορία των Drive. Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων''.

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2009

p is for park


the most important musician in the world [?]


ένα υπερενθουσιώδες, σχεδόν ερωτικό [και αποκλειστικό] κείμενο του john maus για τον ariel pink [ή πιο σωστά, που επιχειρεί να εξηγήσει γιατί ο ariel pink είναι ο κάτι σαν τους νέους beatles, τους sex pistols ή τους nirvana]...
I feel a bit like Nietzsche’s madman speaking with you about Ariel Pink. It seems I ‘have come too early’ as well. It seems ‘this tremendous event is still on its way, still wandering; it has not yet reached the ears of men.’
How else am I to consider the fact that our (musical) situation goes on mostly the same as it did before Ariel was represented within it? Indeed, it has been over five years since the vulgar machinery of (musical) representation and distribution provided Ariel a humble place amidst the otherwise garbage it celebrates unendingly, and in this five years, from the perspective of this machinery, nothing really substantial has changed. For example, music critics and journalists continue their descriptions, descriptions that serve only the State, as if there were something else than Ariel. Radio stations, and so on, when they play Ariel, do so only in between the usual, as if Ariel belongs, or is somehow exchangeable. Consumers continue, and year after year, making their lists, lists of the best record albums, the best songs, and so on. Sometimes they even include Ariel on these lists, as if he does destroy any and every context, especially a list that would appropriate him to some end. We can compare all of this with the remarkable transformations that usually accompany such events as Ariel: Presley in ’54, the Beatles in ’64, the Sex Pistols in ’77, Jackson in ’82, Nirvana in ’91, and so on. In each case, the fuss on the part of the vulgar machinery was worthy of the truth it was attempting to foreclose.
With respect to punk rock, Ariel Pink is the most important musician in the world. He is the most important musician in the world because he alone continues to wrest the infinite over the particular that characterizes the whole procedure of punk rock from Elvis Presley, through the Beatles, the Sex Pistols, et al. I have written about this elsewhere and have no desire to repeat that exercise here, save to say, I am of the conviction that nothing in punk rock music right now matters more than what Ariel Pink has done and is doing.
The music of Ariel Pink—every time it is its own world, and it is a world all the more special because, even in it its radical novelty, it remembers something. It is always impossible to speak about the truly singular, as anything that gives way easily to words is probably not singular at all. That being said, what makes Ariel’s music so great is always just beyond language. Here, I am tempted to foolishly draw a parallel with his biography. The person of Ariel is, in many ways, one of the most tragic figures I have ever met. To give any more detail than this would be to make a work of these tragedies, and that would be inexcusable. However, I can say there is profound melancholy about him, a melancholy he has not only earned, but of which he is also embarrassed, so that he would never flaunt it. This sadness runs deeper in him than it does in most, a sensitivity to the suffering and the joy of the entire world. Although he will hate me for telling it, I’ve seen him shiver from this sensitivity; I’ve heard his voice crack as he held back tears. Ariel’s music is often as a voice holding back tears, the breaking voice of one who needs so badly to cry but will not, and what matters most about his music, what makes it so significant, is precisely those tears that never come. Yes, there is anger too, and often he will make a funny joke, or do a funny voice, but just around the corner, there is always this profound awareness of what it means to be in the world right now, an unspeakable and inaccessible melancholy at this world’s strangeness. It is hard not to love this, whenever you see it, because it is quite a tender and beautiful thing. One has to resist, sometimes, holding the man, or crying for him.
You are thinking I have said nothing. But ask yourself, how often, if ever, do you really meet someone who fits this description? Perhaps you are answering “all the time, everywhere,” and so I must continue.
The next thing I might consider is his generosity. Since the moment he was able, Ariel has dedicated nearly every resource at his disposal to give, and often to his own detriment. If forced to chose between helping someone or coming-out stylish, he always helps, and so comes out the fool. Again, he will put on heirs, that life is boring, that nothing matters, and so on, but then why is the way he suggests these things always so exciting and so seemingly important? He claims that he does not try, that every time he picks up a pen he gets interesting results, but the only time I’ve ever seen him angry was precisely at indifference like this, that is, being indifferent to what one gives.
Forced to try to articulate the singular heartache about Ariel in a clearer way, I am reminded of that feeling I sometimes get about the loss of childhood, as at least for me, the adult world is just a little less wonderful, so that I sometimes find myself sadly missing childhood. This is a very peculiar form of longing, especially for us, that is, in this situation, twenty years is the difference between worlds, so that everything we were surrounded by—every sound, every image, every character, every tool, etc.—is now irrevocably gone from us. “That’s life,” you say, “get over it.” Believe me, I would, but the sadness at this fact I see about Ariel is particular in that it seems to suggest I have another option than “getting over it,” that part of what is so sad about this loss is that there could be another way than “getting over it” that we are all refusing to pursue. What would it mean to re-member those sounds, those images, those characters, and so on, so that they were never merely an arbitrary moment of the spectacular machinery that prescribes us, or a superficial manifestation of fashion at a given time, but also our eternal truths, echoing across history and culture? Bear witness to the possibility in that. The way our songs sounded, our movies looked and felt, our heroes behaved—these need not be entirely relegated to the junk pile of used up luxury commodities. Again, here is something singular about Ariel, instead of merely commenting on our situation and so being completely reducible to it, he opens another possibility.
Ariel’s tenderness has something childishly gentle about it, the way his hands move across a page, his over enthusiastic bearing, and so on. I remember once, he came running up to me, “Hey John” “Yes?” “Man, did you know that tape worms have eyes” “No?” “Yeah, they’ve got eyes, and one big tooth!” Now, that may seem like nothing more than a stupid story, a story I’m only recounting with pretension to wit, and so on, but the singularity of his disbelief at this abject accident of nature, with all of its childish wonder, truly escapes description. Wonder, who does wonder better than Ariel Pink? I dare anyone to answer this. By “doing wonder,” I mean registering a new, or singular, way of experiencing it for all eternity, as Ariel has. The sixth, or “F” section of the song “Haunted Graffiti,” for example, gives us a new way of experiencing wonder, Ariel’s way. The entirety of my life, of human life, of the Earth, of the entire Universe, is brought-forth here, is witnessed from a singular perspective.
Nearly everything else that exists today is garbage compared to Ariel Pink. It exists as nothing more than the shit and ash through which he pierces a hole. Ariel isn’t seen, and this is what he shows us. I’ve seen him not being seen, sitting on a hill, waiting for someone who never came. “Ah, but none of us are really seen,” you say. To which I answer, “Yes, but very few of us can ever really betray that about ourselves and so, in a sense, be seen.” The person of Ariel does exactly this, just as his music. Ariel would, of course, hate this letter, he is after all, infinitely more subtle than all of this.
Normally, I find parallels between biography and work detestable, but perhaps I am excused here to the extent that these descriptions of Ariel weren’t meant to explain his music, but rather only to get at its singularity through the metaphor of his person. What we have then, is a singularly melancholic music that is generous to a fault. At times, it pretends that it is bored or cynical, but it always does this in an exciting and meaningful way, so that it contradicts itself. There is a singularly utopic dimension to this music. This dimension gives another possibility (of experiencing wonder, the mystery of childhood) than those to which we would otherwise be limited.
Perhaps the reason the vulgar machinery of (musical) representation hasn’t made such a fuss over Ariel as it has over similarly significant musicians of the past is, if it failed to put his radicalism entirely to work, if it failed, in any way, to take Ariel up completely into itself, it, and the world of which it is a part, would be entirely ruined. [john maus].
ο ariel pink εμφανίζεται με την μπάντα του στην επόμενη lifo night στην τεχνόπολη στο γκάζι στις 12 το βράδυ [ακριβώς], μαζί με τους fulgeance, zomby, mike slott και one night stands.
με ελεύθερη είσοδο.

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

...


άφωνος

my i-pod


leyland kirby-sadly, the future is no longer what it was
scanner-rocket unto the edges of edges
nosaj thing-drift
cryptacize-mythomania
mordant music-picking o'er the bones
tortoise-beacons of ancestorship
the threshold houseboys choir-amulet edition
jar moff-tape a
sore eros- second chants
the horrors-primary colours

Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

καρτούν κίλερ


σόουμαν; περφόρμερ dj; όπως κι αν τον πεις σημασία έχει ότι είναι εντυπωσιακός και δεν θα αργήσει η μέρα που θα γίνει huge. ο χαμός έγινε με το come to daddy στο τέλος, αλλά αυτό το κομμάτι είναι ύμνος. για άλλη μια φορά: are you the one?

Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

μέσα στο δάσος

ανάθεμα


~μετά από ένα μπαράζ μαραθώνιων συζητήσεων χθες, από το μεσημέρι μέχρι αργά το βράδυ, το συμπέρασμα είναι ότι υπάρχουν μόνο μιας κατηγορίας οικογένειες: οι «δυσλειτουργικές». και δεν πα' να 'ναι κανείς όσο προχωρημένος και outsider θέλει, απ’ τη στιγμή που κάνει παιδιά γίνεται ίδιος με τους γονείς του [με αλλιώτικα μουσικά γούστα και λίγους περισσότερους μπάφους –ίσως τα μόνα στοιχεία που κάπως τον διαφοροποιούν].
μέσα σε όλα τα [αποκαρδιωτικά] υπόλοιπα, σχολιάσαμε και την προσευχή στα σχολεία [που μαζί με τις παρελάσεις παραμένουν απαράλλαχτες, διαχρονικές «αξίες»] με αφορμή την είδηση που διάβασα πρόσφατα στην ελευθεροτυπία:
«μαθητής σε λύκειο της αθήνας έχει κληθεί να πει την πρωινή προσευχή, ανεβαίνει στο μικρόφωνο, λέει τα πρώτα λόγια, σταματά και μιμούμενος αστέρα της νυχτερινής πίστας καλεί το ‘κοινό’ να συνεχίσει τραγουδώντας το ‘σουξέ’.
το σουξέ έλεγε ‘πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου…’ και κατέληγε ‘δικό σας τώρα!’».
~η αποστροφή που αισθάνομαι για οτιδήποτε ‘θρησκευτικό’ διαπιστώνω ότι ξεκινάει το δημοτικό, τότε που ο εβδομαδιαίος εκκλησιασμός ήταν υποχρεωτικός, σκατά στα μούτρα τους: στοιχημένοι, ακίνητοι και αμίλητοι μέσα στην εκκλησία, με την ορθοστασία να μας τρώει, έπρεπε να υποστούμε τις ψαλμωδίες και τα λιβάνια και την επόμενη μέρα την τιμωρία, γιατί ήταν αδύνατο να μην παραβείς τους κανόνες. θυμάμαι ότι μια δασκάλα στην τετάρτη δημοτικού [κακόχρονο να ’χει, την έλεγαν άννα, επώνυμο δεν θυμάμαι] μου είχε βάλει 7 στα θρησκευτικά επειδή βγήκα κρυφά στο προαύλιο και έχασα την ανάγνωση του ευαγγελίου. μετά έμεινε έγκυος και πήγε στα τσακίδια. ο επόμενος που μας ανέλαβε ήταν ακόμα χειρότερος, μας έσπαγε στο ξύλο και μας μίλαγε μόνο για βίους αγίων. κάθε πρωί στην προσευχή ευχόμουν α) να πεθάνει και β) να μην σώσω να ανέβω ποτέ εκεί πάνω να πω το πατερημών. η αλήθεια είναι ότι οι προσευχές μου εισακούστηκαν γιατί ο τρισκατάρατος έσπασε το πόδι του και γλιτώσαμε [ο επόμενος ήταν ο καλύτερος δάσκαλος που είχα ποτέ] και σε ολόκληρο το δημοτικό δεν έτυχε ποτέ να βγω να πω την προσευχή.
~επίσης, χθες το βράδυ διαπίστωσα με φρίκη ότι το πιο τρελό μου όνειρο έχει πραγματοποιηθεί εδώ και καιρό [όχι sort of, επακριβώς] και ότι δεν υπάρχει τίποτα πια να περιμένω.
~εδώ και μέρες ήθελα να ποστάρω αυτό το λινκ, αλλά πάντα κάτι γινόταν και το ξέχναγα. η μανία του πανουσόπουλου σε ριπ του φανταστικού ήχου από βιντεοκασέτα…

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009

γκάσλαμπ κίλερ


Έφτασε στο Λ.Α. από το Σαν Ντιέγκο με μία μικρή στάση στο Σαν Φρανσίσκο, το οποίο δεν τον ικανοποίησε όσο περίμενε. Εγκατεστημένος στο στούντιό του στο ανατολικό Λ.Α., παίζει μουσική για τους φίλους του, για τους θαμώνες του θρυλικού hip hop κλαμπ Low End Theory, αλλά βασικά για τον εαυτό του. «Το πιο σημαντικό για μένα όταν παίζω είναι να μη χάνω τη στιγμή. Αυτό που έχει τελικά σημασία δεν είναι το πώς θα μιξάρω το ένα κομμάτι με το επόμενο, αλλά το πόσο με κάνει να αισθάνομαι ελεύθερος» λέει. Τα dreadlocks του (τα οποία είναι πλέον πιο κοντά) και ο τρόπος που τα χρησιμοποιεί για να τονίσει την παρουσία του στη σκηνή είναι το σήμα κατατεθέν του. Ο Gaslamp Killer κάνει κανονικό σόου με τους ψυχεδελικούς ήχους του, με τα τρελά χορευτικά του, έχει τον τρόπο να επιβάλλει τους δικούς του όρους. Αν δεν ήταν DJ λέει ότι θα ήταν σίγουρα ηθοποιός, γιατί του αρέσει... να παίζει. Η Έλενα Χαρμπίλα τον συνάντησε στο χώρο του και μεταδίδει.
Πότε άρχισε να σε ενδιαφέρει το scratch και το DJing;
Όταν ήμουν δεκατριών άρχισα να πηγαίνω σε rave πάρτι και με εντυπωσίασαν η ατμόσφαιρα και η ενέργεια. Σκέφτηκα ότι θέλω κι εγώ να έχω αυτήν τη δύναμη, να μπορώ να κάνω τον κόσμο να χορεύει και να διασκεδάζει. Πρόσεξα ότι οι έμπειροι DJ χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά βινύλιο και έτσι αγόρασα ένα πικάπ και τους πρώτους μου δίσκους. Τότε ήμουν πιο πολύ προσανατολισμένος στο drum'n'bass, στο ραπ και στην ψυχεδελική rock. Στα δεκαέξι μου θυμάμαι ότι κάθε μέρα μετά το σχολείο κλειδωνόμουν στο δωμάτιό μου και έπαιζα με τις ώρες! Άλλα παιδιά πήγαιναν σινεμά, άλλοι κάπνιζαν χόρτο, άλλοι έκαναν γκράφιτι, εγώ ήθελα τους δίσκους μου!
Έχεις πολλές επιρροές από την Ανατολή στις μουσικές σου επιλογές, από βαλκανικές μέχρι και ινδικές.
Λατρεύω τη μουσική των Βαλκανίων και μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου η γιαγιά μου έπαιζε τουμπερλέκι. Οι ρίζες μου είναι από την Τουρκία και το Λίβανο, αλλά η μουσική με την οποία μεγάλωσα είναι η hip hop. Έτσι, όταν μπορώ και συνδυάζω αυτά τα δύο, το αποτέλεσμα είναι κάτι το αποκλειστικά δικό μου, κάτι το προσωπικό. Το όνειρό μου είναι να μπορώ κάποια στιγμή να μείνω στο Ισραήλ ή στην Ευρώπη, αλλά, προς το παρόν, χαίρομαι που μου δίνεται η ευκαιρία να ταξιδεύω σε τόσες χώρες κάνοντας αυτό που μου αρέσει..
Πες μου μία βασική διαφορά ανάμεσα στον τρόπο ζωής στην Αμερική και στην Ευρώπη.
Τα γκέτο, ο ρατσισμός και οι διαφορές μεταξύ των οικονομικών τάξεων. Κυρίως στο Λ.Α. υπάρχει υπέρμετρος διαχωρισμός, ακόμα και τώρα, ανάμεσα στους Μεξικανούς, στους μαύρους, στους Κορεάτες κ.λπ. Η κάθε φυλή έχει το γκέτο της και τις συμμορίες της και κυνηγάει ο ένας τον άλλον. Επίσης, υπάρχει το Μπέβερλι Χιλς από τη μία πλευρά, και 10 τετράγωνα πιο νότια βγαίνεις στο χειρότερο μαύρο γκέτο του Λ.Α. Δεν έχω δει τέτοια πράγματα στην Ευρώπη. Στην Ευρώπη, αντί για πιστολίδια και συμμορίες, έχετε διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες. Άκουσα και για τα επεισόδια στην Ελλάδα το Δεκέμβριο και με παραξένεψε η διάρκειά τους και το πώς η αστυνομία φαινόταν σαν να μην μπορεί να τα σταματήσει! Απίστευτο! Ενώ μου άρεσε το γεγονός ότι υπήρχαν διαδηλώσεις, με «πάγωσε» λίγο το πόσο καταστροφικές κατέληξαν να είναι. Προσωπικά, δεν πιστεύω στις βίαιες διαδηλώσεις καθόλου, δεν το έχω στο DNA μου! Και δυσανασχετώ με την απολυτότητα και τον εξτρεμισμό.
Τι σε εμπνέει στο Λ.Α.;
Οι ενέργεια των ανθρώπων. Αισθάνομαι ότι είμαι κομμάτι αυτής της πόλης, ότι ταιριάζει απόλυτα στους ρυθμούς μου, στον τρόπο που σκέφτομαι, που ντύνομαι και διασκεδάζω. Υπάρχουν τρομερή μουσική ποικιλία και ελευθερία έκφρασης. Η νότια Καλιφόρνια συνδυάζει για μένα τον καιρό της Χαβάης με το μητροπολιτικό χαρακτήρα της Νέας Υόρκης. Υπάρχουν όμως μέρη του Λ.Α. που αποφεύγω, όπως το Χόλιγουντ, γιατί σιχαίνομαι τους «φουσκωτούς» πορτιέρηδες στα κλαμπ και την κίνηση.
Τι νομίζεις ότι σε διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους DJ;
Ο ήχος μου, καταρχάς. Θα τον χαρακτήριζα ψυχεδελικό, ρυθμικά «ωμό» και έντονα συναισθηματικό. Αισθάνομαι ότι το «πάντρεμα» διαφόρων στυλ που κάνω είναι η σφραγίδα μου. Τουλάχιστον στην Αμερική, σε όσα κλαμπ έχω πάει, δεν έχω ακούσει κάτι παρόμοιο. Νομίζω ότι ο τρόπος που παίζω live είναι διαφορετικός επίσης. Δεν μιξάρω ιδιαίτερα μεταξύ των κομματιών και μου αρέσει πολύ να χορεύω και να προκαλώ το κοινό. Βλέπω πολλούς DJ να συγκεντρώνονται, να προσπαθούν να μην τους ξεφύγει ο ρυθμός, αλλά έτσι χάνουν τη στιγμή. Εγώ θέλω πάνω από όλα να περνάω καλά όταν παίζω και να είμαι 100% μέσα στο κλίμα της διασκέδασης!
Πες μου για το περιβόητο βίντεο στο YouTube που σου ξυρίζουν το κεφάλι...
Ήταν πολύ σημαντική στιγμή για μένα όταν αποφάσισα να ξεφορτωθώ το βαρύ φορτίο των dreadlocks μου μετά από 7 χρόνια! Κανένας από τους φίλους μου δεν θυμόταν το πρόσωπό μου πλέον, γιατί, εκτός από τα ντρεντς, είχα και μούσια και έτσι αισθανόμουν συνεχώς σαν να κρύβομαι! Τα μαλλιά μου είναι τόσο ακατάστατα και σγουρά. Θα ήθελα να είχα μαύρα και ολόισια μαλλιά, σαν του Μπρους Λι!
[αύριο το βράδυ στο bios με 5 ευρώ]. δεξί κλικ από κάτω και σέιβ ας...
............

listen up


-απόψε στο καφεθέατρο οι this fluid παρουσιάζουν το νέο άλμπουμ τους heartbreak hotel. στις 21.00.
-απόψε ο waajeed των ppp στο swing bar με δωρεάν είσοδο. οι πόρτες ανοίγουν στις 23.00.
+
listen up! @ higgs= 'hicc_ups!' το σάββατο 16 μαΐου 2009 στο higgs, απέλλου και ευπολίδος 4, στην πλατεία κοτζιά, δίπλα από την αθηνάς. από τις 23:00 το βράδυ, με δωρεάν είσοδο!

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2009

caretaker


“One thing I distinctly remember is being at my grandparents' place in the early 80s and whenever I used to go there I would just sit with headphones on going up and down the wavebands on their old stereo, finding all these weird foreign radio stations - just enjoying the static between and then the odd voice would fight through that. I guess that kind of stays with you and maybe somewhere down the line this comes out in some of the work.
“Apart from that, I don't remember too many specific musical moments when I was a child. I tend to remember television more and have been exploring a lot of old series which I used to watch when I was younger. It turns out that a lot of the things I remember often have very strange soundtracks, mainly electronic. For example the Look and Read series - which was pumped out to all British school kids in the 70s and 80s - particularly 'The Boy from Space' section. If you watch that again now you could be listening to a Ghost Box release. The Ghost Box guys have totally nailed that sound." “You tend to find you often unlock memories the older you get, when you are exposed to older audio. I was listening to 'Maid of Orleans' the other day by O.M.D. and when the synth kicked in I was straight back to '82 or '83. Pop music is, of course, probably the biggest influence - too many musicians are very elitist when it comes to their influences - you know, that need to look cool - so pop is dismissed in favour of their love of hip-hop or experimental music. Of course, pop is always our entry point-into music. The early 80s were a good time, I think - certainly better than now for Pop. Synth-based Pop was especially amazing when I was a kid…I mean, it was a new style - that futuristic dream we were all sold. You know the style, about how we would be riding around in little spaceships in our technological cities, with robots doing everything for us. I guess the title of the new release, Sadly, The Future Is No Longer What It Was, is a reflection on that ideal we were all sold back then - I mean, sadly it's not exactly Tomorrow's World today, really. It's not the techno city, really. Maybe we should reclaim that future ambition again. People seemed happier about the possibilities.”
“Τhe future is a funny old business... I need to think when the future stopped being the future for me (laughs)…it's an important question these days which must be answered [laughs].
“I am not a political man, but one thing about the future, I think, as a nation in Britain is when Tony Blair came in - we looked to a future out of the grip of the Conservatives as a time of change. When, in actual fact, we were given more of the same from New Labour and, in fact, it maybe even got worse. I think many lost their faith in the future then as change never came. As always, a constant in future is change. But remember the nation’s euphoria? - the same thing happened in America with Obama too and will ultimately lead down the same road with no new dawn. Where has that elation and hope gone? It's been ground away and we're just left with misery, despair and credit crunches everywhere these days back in Blighty. That's my Lilly Allen lyric there: "It's just misery, despair/ and credit crunches everywhere" - either her or the Arctic Monkeys can have that one on me [laughs].
“I have only played parts of the new album to a few people who have visited the flat here. Every response has been amazingly positive. Weirdly, one of the weakest tracks (to my ears) is the one from the video last year and that is a stunning track. I'm raising my own bar [laughs]. I've just spent the last 7 or so hours working on this one track, slowly distressing the audio so that it's at the point of breaking…The killer is that it almost brings me to tears each time I listen to it. So I've spent four hours on the edge of becoming a mess...strange times…
“The track itself reminds me of something somewhere between Les Baxter and Brian Eno (or Harold Budd), but with this strange futuristic (in a bad Dr. Who way) style wobble that appears from nowhere and goes back to nowhere. There's piano in there and it sounds totally out of tune, but somehow it works. I can't quite work out how it does work. The title is relevant too: 'When Did Our Dreams And Futures Drift So Far Apart ?'.
[ολόκληρη η καταπληκτική συνέντευξη εδώ]. κι ένα κομμάτι απ' το νέο άλμπουμ του εξκλούσιβ.
when did our dreams and futures drift so far apart

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009

λόβλι


απ’ την πρώτη φορά που ακούς το mythomania είσαι βέβαιος ότι ο chris cohen –των deerhoof και των curtains- θα ήθελε να ήταν ο phil spector ή ο colin blunstone. βρήκε και μια δικιά του veronica bennett [την nedelle torrisi] και τακίμιασαν. το mythomania είναι ο δεύτερος δίσκος των cryptacize και ο καλύτερός τους. δηλαδή είναι απ’ αυτούς που τους βάζουν όλοι 7 για να είναι σίγουροι ότι δεν θα εκτεθούν αν πουν ότι είναι αριστούργημα [δεν είναι], αλλά δεν γίνεται να του βάλουν και πιο λίγο, απλά επειδή είναι πάρα πολύ καλός δίσκος. όχι απ’ τους πολύ καλούς που δεν πρόκειται να ξανακούσεις ποτέ, απ’ τους πολύ καλούς που αν τον έχεις σε βινίλιο τον λιώνεις απ’ το παίξιμο και πας να τον ξαναγοράσεις. το 90% των πολύ καλών δίσκων δεν θέλεις πια να το έχεις στη δισκοθήκη σου, μερικούς τους πετάς ελαφρά τη καρδία κι απ’ τον σκληρό μόλις «παλιώσουν», ε, το mythomania δεν είναι απ’ αυτά. λέω τις ίδιες γενικότητες εδώ και πέντε λεπτά, ήθελα απλά να πω ότι είναι ένας πολύ όμορφος δίσκος, με τραγουδάκια που θυμίζουν αρκετά την εστέτ ποπ των broadcast και έτσι και τον ακούσεις είναι αδύνατο να τον ξεφορτωθείς. είναι μάης και ακόμα και τα γαϊδούρια ζευγαρώνουν [ζευγάρωναν, όταν υπήρχαν] τα πουλάκια κελαηδάνε, κάποτε υπήρχαν και πεταλούδες κλπ κλπ. δοκίμασε να τον ακούσεις και τα ξαναλέμε…
μυθομάνια