Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

free farewell party


LAST EVER night @ Jazz Upstairs 30/4
Official Closing of GURU
Ital Soundz presents a night of Great Lengths
... Η κατάσταση στην Πλατεία Θεάτρου και στους γύρω δρόμους είναι ανυπόφορη και τα παιδιά που το έχουν εδώ και δώδεκα χρόνια κάνουν pause μέχρι νεωτέρας. Σίγουρα μετά τις 11 Απριλίου που είχαν τον τελευταίο jazz guest, η μόνη ημερομηνία που έχουν επίσημα διαθέσει είναι το πάρτι που οργανώνουμε στις 30 του μηνός. Από ότι έμαθα βγήκε και η επίσημη ανακοίνωση ότι το μέρος του χρόνου ΔΕΝ θα είναι καν ανοιχτό, ενώ την Πέμπτη το ΜΟΝΟ που θα είναι ανοιχτό θα είναι το JazzUp, το υπόλοιπο μαγαζί είναι ήδη κλειστό από το Πάσχα.
Έτσι λοιπόν αυτό είναι το τελευταίο μας email/bulletin για events στο χώρο.
Αναμένεται μεγάλη προσέλευση γι’ αυτό ελάτε νωρίς: από τη στιγμή που θα γεμίσει με 200 άτομα θα είναι σχεδόν απίθανο να μπορέσουμε να βάλουμε και άλλο κόσμο μέσα, μιας και η διεύθυνση του μαγαζιού δεν θα το επιτρέψει. Αυτό λοιπόν που έχουμε κανονίσει είναι να υπάρχει μια τυπική λίστα εισόδου (no charge on the door, it's FREE) οπότε αν θέλετε στείλτε μου ένα reply με το όνομα σας και πόσα άτομα guest entries θέλετε να έχετε. Αν μπορείτε να έχετε και ονόματα ακόμα καλύτερα.
SET TIMES:
23.30 - 01.30 Runner
01.30 - 03.00 Martyn
03.00 - 04.30 TRG
04.30 - LATE farewell setage
>>> watch this space for that, more on the door>>
Στα decks του Guru πέρασαν πολλά ονόματα τα τελευταία 2 1/2 χρονια στις βραδυές μας: DJ Flight (Metalheadz/Play:Musik), Shylo MC (Future Thinking), Rohan (Bassbin), Justyce MC (Metalheadz), Pinch (Tectonic), DJ Storm (Metalheadz), Calibre (Signature/Soul:R/Deep Medi), Macc (Outsider), Loefah (DMZ), Stamina MC, Mala (DMZ), Marcus Intalex (Soul:R/Revolve:R), MC DRS (Soul:R), Sgt Pokes MC (DMZ), Silkie & Quest (Deep Medi), από Αγγλία
&
Yegor, MC Yinka, Anna Mystic, MC Daz, Lo Fi, Alexees (Jazz Upstairs), Skitlab, Petit Bear (Beatknicks), Mista Operator (Dubwise HiFi), Thomey Bors (Beatknick) & J Melik (Re:Vinyl), our own Lowdown North DJs A.Kid & Saint από Αθήνα & Θεσσαλονίκη.
Επίσης είχαμε και την ευκαιρία να κάνουμε και το μοναδικό μας Lowdown night εκεί με τον DJ Cocoe/Ubiquity από LA/Orange County area μαζί με τον Espeekay τον Σεπτέμβριο του 07, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίξαμε και προωθήσαμε one off events όπως αυτό των Black Athena με IG Culture (CO OP).
Weeee thank you ALL for performing there. It was a special place, the kind of dark, smokey floating room we all busted moves till late am hrs...
Ευχαριστούμε όλους όσους πέρασαν από το JU και έζησαν το vibe των Ital Soundz και γενικότερα των βραδιών μας εκεί κάθε 2-3 μήνες. Από τότε πoυ γυρίσαμε από Αγγλία με τον Boycott πάντα θέλαμε να έχουμε ένα τέτοιο χώρο σαν πλατφόρμα για gritty bass music από το εξωτερικό και όχι μόνο. Το concept απέκτησε γερά θεμέλια με την προσθήκη των a:formal και την κοινή μας πείνα για bass around the 100-165bpm spectrum και νιώθουμε περήφανοι για όλα τα parties εκεί, προσφέροντας ένα άλλο soundtrack σε σχέση με οτιδήποτε άλλο έπαιζε στην πόλη και κάποια very special moments for those who remember.
Οι d2 & a:formal θα επιστρέψουν combined μαζί του χρόνου για άλλα 1-2 parties. Το που και το πότε θα ανακοινωθούν τον Σεπτέμβριο.
[
http://www.bargurubar.gr/newsletter/d2/index10.html]
martyn-hear me

δολοφόνος φάλαινα


σίτι σέντερ

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

γκόντζα σούφι


o gonja sufi είναι αυτός ο μαύρος με το μοβ σκουφί ανάμεσα στον flying lotus και τον gaslamp killer [είχε τραγουδήσει και στο los angeles του πρώτου, και στα kobwebs και robots του δεύτερου]. κι αυτό είναι το ep του που είναι απλά απίστευτο! τι στο διάλο γίνεται εκεί στο l.a.?
μιλάμε για εξαιρετικό και...ασυνήθιστο.

Κυριακή, 26 Απριλίου 2009

thomey bors


το tracklist για το μιξ υπάρχει μέσα στα lyrics/subtitles του mp3. όλα τα κομμάτια είναι του thomey bors [το ήμισυ των beatnicks]. χωρίς σχόλια. [thanku. greatful].
thomey bors-broad thinking mix

κυριακή


~χθες μετά το πάρτι του vm φορτωμένος με τις κυριακάτικες εφημερίδες [δηλαδή ένα i'm not there και μία charlotte gray] κάθισα σε ένα παγκάκι στην πλατεία εξαρχείων δίπλα σε ένα παρατημένο purple fashion magazine [!]. ο jazra έπινε μίλκο κι ετοιμαζόταν να πάει στο πάρκο να αποχαιρετήσει μια φίλη του, απέναντι ένα σκυλί μύριζε τον κώλο κάποιου άλλου σκυλιού, ένας πιτσιρικάς πέρασε με μια σακούλα τίγκα στα βινίλια [το σκηνικό]. αφού εξέφρασα την απορία [ποιος παρατάει σε παγκάκι το purple fashion magazine;], ξεφύλλισα τον τόμο και είδα ότι ήταν το τεύχος που είχε vincent gallo, harmony corine, the virgins [το γκρουπ], wes anderson, lizzie bougatsos [των gang gang dance]. κοίταξα γύρω, κανείς δεν ενδιαφερόταν, το έβαλα στην τσάντα και το πήρα [btw, ζύγιζε όσο τρεις κυριακάτικες εφημερίδες]. και οι τρεις φωτο είναι απ’ αυτό.
~ο martyn θα είναι στην αθήνα την πέμπτη το βράδυ στην αποχαιρετιστήρια βραδιά των ital soundz για αυτή τη σεζόν [και του guru] μαζί με τους trg και runner. με ελεύθερη είσοδο. αύριο ποστ με λεπτομέρειες.
~δεν είναι τυχαίο, σίγουρα. οι καλύτερες μουσικές του σ/κ ήταν φτιαγμένες από έλληνες, κι είναι η πρώτη φορά που δεν ακολουθούμε σαν φτωχοί συγγενείς όλα αυτά που γίνονται έξω. το μεσημέρι άκουσα τη νέα καταπληκτική δουλειά του miho cod [που τώρα υπογράφει ως jar moFF] και πριν από λίγο έλαβα ένα απίθανο μιξ του thomey bors αποκλειστικά με δικά του κομμάτια. ακολουθεί ποστ με το μιξ...
~τη νέα δουλειά του ο stuart murdoch των belle & sebastian την υπογράφει ως god help the girl και είναι τόσο καλή όσο και τα πρώτα άλμπουμ των b&s, με γυναικεία φωνητικά, ένα σωρό guest και μερικά πολύ όμορφα ποπ τραγουδάκια που σου φτιάχνουν την κυριακή. πολύ 60s, αρκετά γλυκανάνατα, λίγο grease...
my i-pod
thomey bors
-broad thinking mix
jar moff-tape a
sir richard bishop-the freak of araby
god help the girl-god help the girl
martyn-great lengths
ariel pink-grandes exitos greatest hits
florian hecker-acid in the style of david tudor
intelligence-fake surfers
fink-sort of revolution
jarvis cocker-further complications

Σάββατο, 25 Απριλίου 2009

ντάιαρι


~ο ταξιτζής που με πήρε απ’ την ερμού [όμορφη φάτσα, νεαρός, ευδιάθετος και ομιλητικός] ήταν φανερό ότι με προτίμησε από την αλλοδαπή με τις σακούλες που του ζήταγε με σπαστά ελληνικά να την πάει στην αγίου κωνσταντίνου. την προσπέρασε και ζήτησε στον πατριώτη να μπει στο ταξί [εμένα]. βιαζόμουν και μπήκα, με όσες τύψεις αυτό μπορεί να συνεπάγεται, αλλά μπρος στη βιασύνη τι είναι οι τύψεις…
μου το είπε κιόλας να το ξέρω: η μισή ντροπή δική του που δεν πήρε την ξένη, η άλλη μισή δική μου που δέχτηκα να μπω στο ταξί. τη μοιραζόμασταν. μετά μιλήσαμε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ξενιτεμένος μακριά απ’ την πατρίδα [δεν σε παίρνουν τα ταξί] και μου εκμυστηρεύτηκε τι έκανε μικρός όταν τον ρωτούσε κάποιος άγνωστος προς τα πού ήταν η οδός που έψαχνε: τον έστελνε στην αντίθετη κατεύθυνση.
μετά δεν θυμάμαι πώς πήγε η συζήτηση προς τα εκεί, αλλά άρχισε να αναρωτιέται αν υπάρχει κανείς που ξεπερνάει τον πρώτο του έρωτα [υπάρχει, εξαρτάται πώς είναι ο δεύτερος] και αν μπορεί ποτέ να ξεχάσει την πρώτη γυναίκα που έκανε σεξ [μόνο με βαριάς μορφής αμνησία]. δεν ήταν έτσι ακριβώς διατυπωμένη η ερώτηση αλλά anyway, σημασία έχει ότι τον έπιασε νοσταλγία για την πρώτη του γκόμενα και σε 20 λεπτά έμαθα τα πάντα για την σεξουαλική τους ζωή: ποιο ήταν το ρεκόρ τους σε μια μέρα [11 φορές!], πώς το έκαναν [τα έκαναν όλα], πώς χώρισαν [αυτή ήταν τραγουδίστρια της όπερας, 26 χρονών, έφυγε στο παρίσι για καριέρα κι έμεινε εκεί, αυτός -20 χρονών- έφυγε στα καράβια και έμεινε μέχρι τώρα, στα 29 του], ότι η παλιά γκόμενα έμοιαζε με τη δήμητρα ματσούκα, ότι την απόδοση της τωρινής του γκόμενας τη βαθμολογούσε με 7 [στα 10] –καθόλου κακή, αν σκεφτείς τα χειρότερα. «αν άφησες μια γκόμενα που έμοιαζε με τη ματσούκα, κάνατε τρελό σεξ και ήταν και τραγουδίστρια της όπερας να σου φύγει είσαι άξιος της μοίρας σου» του είπα για να τον αποτελειώσω.
«πώς είναι δυνατό να ξέχασε 11 φορές σε μια μέρα ρε φίλε» με ρώταγε, «ξεχνιέται τέτοιο σεξ;». στο μεταξύ ανακαλύψαμε ότι είχε προσπεράσει 250 νούμερα το σημείο που έπρεπε να κατέβω στην πειραιώς, γύρισε πίσω και μετά δεν βρίσκαμε τον αριθμό, το ξαναπροσπεράσαμε, ξαναγύρισε και όταν τελικά έφτασα στο καταραμένο κτίριο το ταξίμετρο είχε γράψει 7,5 ευρώ.
με ευχαρίστησε για τις συμβουλές μου [τις ποιες;] και έφυγε παίρνοντας έναν γέρο για καστέλλα…
~απόψε στις 6 [μέχρι τις 11 το βράδυ] το vinyl microstore γιορτάζει την κυκλοφορία του φετινού cd των γιουρίων [yuria 2008] στην cantina social [λεωκορίου 6-8, ψυρρή] και κάνει πάρτι.
~απόψε επίσης ο greg haines εμφανίζεται στο kinky kong μαζί με τον βρετανό κιθαρίστα και έτερο μέλος των liondialer, danny saul. o στέλιος ρωμαλιάδης (luup) και η ελένη αδαμοπούλου (magnitophono) θα εμφανιστούν για πρώτη φορά επί σκηνής με τον νίκο αγλούπα (ottomo) στα τύμπανα. στις 9.30, με 10 ευρώ.
~στις φωτο ο γιάννης φιλιππάκης και οι τρεις foals χθες το βράδυ έξω απ' το γιόγκα μπάλα. έλειπε ο ντράμερ.
~φσσσντρκσσσσσγκντρ

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2009

ariel pink


ariel’s tenderness has something childishly gentle about it, the way his hands move across a page, his over enthusiastic bearing, and so on. i remember once, he came running up to me, “hey john” “yes?” “man, did you know that tape worms have eyes” “no?” “yeah, they’ve got eyes, and one big tooth!” now, that may seem like nothing more than a stupid story, a story i’m only recounting with pretension to wit, and so on, but the singularity of his disbelief at this abject accident of nature, with all of its childish wonder, truly escapes description. wonder, who does wonder better than ariel pink? i dare anyone to answer this. by “doing wonder,” i mean registering a new, or singular, way of experiencing it for all eternity, as ariel has. the sixth, or “f” section of the song “haunted graffiti,” for example, gives us a new way of experiencing wonder, ariel’s way. the entirety of my life, of human life, of the earth, of the entire universe, is brought-forth here, is witnessed from a singular perspective.
αυτά γράφει μεταξύ πολλών άλλων ο john maus για τον ariel pink σε ένα κείμενο-ύμνο [ολόκληρο προσεχώς].
αυτό είναι το best of του που περιέχει υλικό μιας ολόκληρης δεκαετίας -το σιντί που πουλάνε στην περιοδεία τους.
οι ariel pink θα είναι full band στις 22 μαΐου ζωντανά στην αθήνα στην επόμενη lifo night μαζί με καμιά δεκαριά ακόμα ονόματα΄...
κι αυτός είναι ο νέος αγνώριστος jarvis. angela.

στρέιντζ ντριμς


~είναι από τα άλμπουμ που περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον τον επόμενο μήνα [δείγματα το βράδυ]. το πρώτο άλμπουμ της one-handed music είναι το the strange dreams of paul white και σύμφωνα με το fact άξιζε η αναμονή. το μιξ που έκανε πάντως είναι κίλερ.
~ο jarvis cocker έφτιαξε ένα πολύ καλό νέο άλμπουμ.

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

gaslamp killer


o gaslamp killer είναι μεγάλη αδυναμία μου -απ' τους νέους παραγωγούς και djs της αμερικής που έχουν όλες τις ''προδιαγραφές'' να γίνουν μάσιβ. και θα γίνει. ονειρευόταν να παίξει μαζί με heliocentrics και τον mulatu astatke ζωντανά στην αθήνα αλλά δεν πραγματοποιούνται και όλα τα όνειρα, τελικά θα έρθει να κάνει dj set το σάββατο 9 μαΐου. στο bios. του αρκεί πάντως που θα είναι στην αθήνα και δηλώνει πολύ ενθουσιασμένος. ο gaslamp killer έχει τουρκολιβανέζικες ρίζες και δηλώνει πως θα ήθελε να έχει μαύρα και ολόισια μαλλιά σαν του μπρους λι [τώρα έχει κοντά ντρέντλοκς και ξύρισε το μούσι]. περισσότερα στη συνέντευξή του την άλλη τετάρτη στη lifo.
εδώ είναι το μικρό μιξ που έστειλε για το μπλογκ [αυτό το είχε φτιάξει για την εκπομπή της μαρίτσας και είναι το ορίτζιναλ]. το μεγάλο μιξ το εξκλούσιβ την επόμενη εβδομάδα μαζί με τη συνέντευξη.
το παρακάτω απόσπασμα που έχει τίτλο ''ο αγράμματος'' και λέει τα εξής:
"Οι υπολοιποι θεοι κοροιδευαν καποια στιγμη τον θεο των χριστιανων γιατι ηταν αγραμματος και σε οτι εφτιαχνε εβαζε για υπογραφη σταυρο, αυτος ομως δεν εδωσε σημασια και ακομα και σημερα παραμενει αγραμματος αλλα ειναι ευτυχισμενος γιατι μια φορα που δεν εβαλε υπογραφη οταν εφτιαξε το γιο του, του τη βαλαν οι ανθρωποι. Ετσι αποσυρθηκε για 5000 χρονια στο εξοχικο του στο Παρνασο και κανει σκι και πινει μπυρες και στην Αραχωβα αν και αγραμματος. Οχι θα κατσει να σκασει"
είναι κλεμμένο από εδώ.

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

live

~το άλμπουμ we buy gold των sancho 003 μόλις κυκλοφόρησε από την quetempo και την παρασκευή [24/4] το βράδυ στο kinky kong το παρουσιάζουν ζωντανά. στις 10 μμ, με ελεύθερη είσοδο.
~την ίδια ώρα στο σταυρό του νότου οι my wet calvine και lumiere brother θα παρουσιάσουν τα άλμπουμ τους που έρχονται από την archangel. στις 9.30 το βράδυ, με 12 ευρώ [με ποτό].
~vialka. τούρμπο φολκ θορυβο-τζαζ αποχρώσεων από γαλλία-καναδά στο μηχανουργείο [στο πολυτεχνείο]. επίσης παρασκευή, κατά τις 9.30.
~o gaslamp killer έστειλε δυο μιξ για dnld [με την άδειά του], ένα δείγμα του τι πρόκειται να ακουστεί στις 9/5 στο bios... stay tuned. [ακολουθεί ποστ]

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2009

simon


~το χρονικό δημιουργίας ενός αριστουργήματος. εδώ.
~«ο συμεών της ερήμου είναι ένας χαρακτήρας που βρήκα στο golden legend, μια θαυμάσια αγιογραφία του jacobus de voragine από τον δέκατο τρίτο αιώνα» λέει ο luis bunuel στα αποσπάσματα της συνέντευξης που συνοδεύει την πρόσφατη κυκλοφορία του simon of the desert απ’ την criterion. «μου πρότεινε να τη διαβάσω ο garcia lorca. o federico βρήκε το κεφάλαιο για τον άγιο συμεών τον στυλίτη απολαυστικό: πρόκειται για κάποιον άγιο που έζησε πάνω σε μια κολώνα στη μέση της ερήμου. ο federico εκτίμησε ιδιαιτέρως αυτή την περιγραφή: ‘σκατά κυλούσαν προς τα κάτω στην κολώνα ακριβώς όπως και οι λιωμένες στάλες κυλάνε στα κεριά’. δεν είναι μια γαργαλιστική εικόνα; -επειδή έχουμε το παράδειγμα της πνευματικότητας δίπλα στο παράδειγμα του ρεαλισμού. στη διάρκεια του μεσαίωνα οι ζωγράφοι κι οι συγγραφείς που ασχολούνταν με τα ιερά και τα όσια δεν δίσταζαν να καταγράψουν τις πιο ωμές λεπτομέρειες». ο simon of the desert δεν περιέχει τόσο χοντροκομμένες σκηνές, έχει όμως ένα σωρό προκλητικές λεπτομέρειες, ειδικά στην σκηνή του δαιμονισμένου μοναχού που αρχίζει να βρίζει τη θρησκεία εκστομίζοντας με τη σειρά: «down with the sacret hypostasis, death to the anastasis, long live the apocatastasis, death to jesus christ»! οι υπόλοιποι μοναχοί αντιδρούν φωνάζοντας viva! σε ό,τι αυτός καταριέται. μέσα στο χαμό με τις κατάρες και τα βίβα, ένας μοναχός μπερδεύεται και φωνάζει muerta jesu christo αντί για βίβα ενώ κάποιος άλλος γυρνάει και ρωτάει κρυφά τον διπλανό του «τι στο καλό είναι αυτό το apocatastasis;». κι ο άλλος σηκώνει τις πλάτες δείχνοντας ότι το αγνοεί. απλά φωνάζουν βίβα. η 45λεπτη ταινία τελειώνει ξαφνικά σε ένα κλαμπ της νέας υόρκης όπου νεαρά ζευγάρια χορεύουν ξέφρενο…«σέικ» και ο θηλυκός πειρασμός που προσπαθεί σε όλη την ταινία να δελεάσει τον ασκητή βγάζει μια παρατεταμένη κραυγή. ο bunuel δεν πρόλαβε να την τελειώσει όπως ήθελε γιατί στο μεταξύ τέλειωσαν τα λεφτά του χρηματοδότη…
my i-pod
01. alamaailman vasarat
-huuro kolkko ...
02. κόρε ύδρο-όλη η αλήθεια για τα παιδιά του 78
03. black moth super rainbow-eating us
04. shawn lee-soul in the hole
05. various-g-spots, the spacey folk electro-horror sounds of the studio g library
06. gary war-opens cs
07. mokira-persona
08. this fluid-heartbreak hotel
09. sir richard bishop-the freak of araby
10. here we go magic-here we go magic

Σάββατο, 18 Απριλίου 2009

birthday


~όλα τα κομμάτια στο νέο δίσκο του shawn lee [που έχει τίτλο soul in the hole] είναι τόσο πετυχημένα παλιομοδίτικα που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι είναι σημερινές συνθέσεις. σπάνια πετυχαίνεις πια τέτοια καθαρόαιμη 60s-70s σόουλ που να κλέβει ασύστολα από παντού, αλλά να μην ακούγεται σαν ρέπλικα. ο shawn lee έκανε μια τόσο εντυπωσιακή ''στροφή'' στον ήχο του που θυμίζει την περιπτωσάρα jamie lidell, μάζεψε φωνάρες να τον συνοδεύουν και έφτιαξε ένα άλμπουμ που διαθέτει τα πάντα στον υπερθετικό, χωρίς όμως να κραυγάζει πουθενά. το σόουλ ιν δε χόουλ αντέχει σε απανωτές ακροάσεις και έχει κι ένα [τουλάχιστον] κομμάτι που αν είχε βγει πριν από 40 χρόνια σήμερα θα ήταν κλασικό. jigsaw, με τη φωνή της nicole willis.
~θα μου πεις σιγά το κατόρθωμα, εδώ πέτυχα 97χρονο που προσπαθεί να μάθει να χειρίζεται υπολογιστή! -στα 96 του αγόρασε νέο τρακτέρ, ζητώντας μάλιστα απ' τον πωλητή να τον διαβεβαιώσει ότι θα αντέξει όσο το παλιό [το οποίο το είχε 40 χρόνια...]. μπορεί να ακούγεται σαν ανέκδοτο, αλλά αυτός ο άνθρωπος σε αναγκάζει να πετάξεις τη λέξη ''γέρος'' απ' το λεξιλόγιό σου.
~το καινούργιο κομμάτι του flying lotus με τον declaime και την pattie blingh γκεστ στη φωνή είναι αυτή εδώ η κομματάρα που λέγεται whole wide world

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009

μεγάλη παρασκευή [τεράστια]


~σήμερα διαπίστωσα ότι όλοι οι γάμοι που έχω πάει τελευταία ή προετοιμάζονται για το άμεσο μέλλον γίνονται αφού έχει προηγηθεί μια γέννα [ή και δύο], οπότε συνδυάζονται και με βαφτίσια. η μία ξαδέρφη μου που παντρεύεται τον ιούλιο έχει 10 μηνών παιδί, η άλλη έχει μόνο τριών μηνών, αλλά δεν σκοπεύει να παντρευτεί μέχρι το χειμώνα. [φίλοι και συγγενείς εξώλης και προώλης, στον γάμο του καλύτερού μου φίλου συμμετείχαμε σε μια μαραθώνια λειτουργία ενός γάμου και δυο βαφτίσεων που ξεκίνησε από νωρίς το απόγευμα και τέλειωσε αργά το βράδυ, βάλε και τις χαιρετούρες και τις πόζες για φωτογραφίες, σχεδόν 5 ώρες σερί].
~σήμερα επίσης διαπίστωσα πόσο παραπλανητικές μπορεί να είναι οι πένθιμες καμπάνες της μεγάλης παρασκευής, χτύπαγαν απ΄ το πρωί και σε όλους φαινόταν φυσιολογικό λόγω της ημέρας, έτσι πέρασε στο ντούκου ο θάνατος της πρώτης ξαδέρφης του παππού μου, όταν το πήραμε είδηση την είχαν θάψει. επίσης, στην εκκλησία είχαν ήδη στολίσει τον επιτάφιο και δεν υπήρχε χώρος για το φέρετρο, έτσι τη νεκρώσιμη ακολουθία την έψαλλαν στην είσοδο.
[πρέπει να σημειωθεί ότι φέτος τον επιτάφιο τον είχαν στολίσει με ταπεινές άσπρες και μωβ ορχιδέες λόγω της κρίσης, διότι η φτώχια θέλει και τη χλίδα της! κάποιος θρήσκος τοπικός παράγοντας πλήρωσε 4000 ευρώ για να απαλλαγούμε επιτέλους από την φτωχομπινεδιάρικη βιολέτα και το γαρίφαλο που αφήνουν στην περιφορά μυρωδιές επιτάφιου. φέτος ο επιτάφιος ήταν άπερ κλας και άοσμος για να ξεχωρίζει από του μπύθουλα].
~anyway, σήμερα επίσης έκανα ηλιοθεραπεία, κάηκα, είδα το zigeunerweisen του seijun suzuki και ξαναδιάβασα τα σονέτα του σαίξπιρ:
[...] όταν κοιτώ πως κάθε τι που μεγαλώνει / μόνο για μια στιγμή στο τέλειο μένει,
και πως το σύμπαν τούτο εικόνες μόνο κλείνει / που μυστικά τ' αστέρια τις επηρεάζουν
όταν κοιτώ πως οι άνθρωποι είναι σαν λουλούδια / που ο ίδιος ουρανός τα ζει και τα σκοτώνει,
κομπάζουν για την ομορφιά τους και πεθαίνουν, / κ' η μικρούλα τους θέση χάνεται απ' τη μνήμη
[...] όταν, μακριά από μάτι ανθρώπου και ευτυχία, / μόνος θρηνώ γιατ' είμαι απόκληρος του κόσμου,
όταν καλώ με μάταιο κλάμα τον κουφό ουρανό, / και τον εαυτό μου βλέποντας τη μοίρα καταριέμαι
[...] όταν στις ώρες σιωπής κ' ήσυχης θλίψης / φέρνω στη μνήμη μου ξανά τα περασμένα
κι αναστενάζω για όσα αγάπησα και σβήσαν, / του ακριβού μου καιρού το ξόδεμα θρηνώντας,
τότε μπορούν να κλάψουν τα στεγνά αυτά μάτια / για καλούς φίλους που τους κρύβει αιώνιο βράδυ,
να δακρύσουν ξανά γι' αλλοτινές αγάπες, / και για ακριβούς μου που από χρόνια έχουν πεθάνει [...]
~και μια εναλλακτική ανάσταση στο μηχανουργείο για όσους δεν θα περάσουν το σαββατόβραδο κατανυκτικά ανάμεσα σε βαρελότα και πυροτεχνήματα:
"Στις επίσημες γιορτές εν γένει, ο άνθρωπος απαλλαγμένος από τα δεσμά της δουλειάς και τους ευπρεπισμούς της καθημερινότητας, κάνει φανερό ένα μέρος της πραγματικής του φύσης. Επιδίδεται δηλαδή σε αναρίθμητες πράξεις κτηνωδίας, αφροσύνης και απλής βρωμερής ανθρωπιάς. Το Πάσχα ωστόσο δύναται να διεκδικεί... ειδική μνεία στην ιεραρχία της ποταπότητας. Η Ελληνική οικογένεια επανενώνεται μέσα σε ποταμούς αίματος και εντοσθίων, οι μικρές δολοφονικές καθημερινότητες του σογιού επιστρέφουν με δηλητηριώδη λύσσα, το παπαδαριό ζει μέρες δόξας και ακόμη και τα πλέον «προοδευτικά» κομμάτια της κοινωνίας ενδίδουν στο εσωτερικό τους κάλεσμα και αφήνονται στο βόρβορο του «λαικού»γλεντιού. Και αν τουλάχιστον τα Χριστούγεννα το κρύο και οι ανάγκες της αγοράς κρατάν όλη αυτή την αθλιότητα κρυμμένη σε διαμερίσματα και μεζονέτες, το Πάσχα οι οικογενειάρχες είθισται να εκδράμουν στην φύση για να εκτελέσουν τις ωμοτητές τους. Οι ανοιξιάτικες μαργαρίτες και παπαρούνες ποδοπατιούνται από ένα ανθρώπινο χείμαρο, πιο βορβορώδη και από τον ασωπό, και λιβάδια, δάση και κήποι σπιλώνονται με τόνους πλαστικού και χημικών, που αφήνουν πίσω τους οι μανιασμένοι εκδρομείς, μαζί με τις βρωμερότερες των εκδηλώσεων από τα παραγεμισμένα με σάρκες και ζωικά σπλάχνα, εντερά τους. Ο φυσικός κόσμος κρατά την ανάσα του και δεν εκπνέει παρά μόνο μετά το τελευταίο ζωώδες ρέψιμο, μετά την ύστατη ανθρώπινη κλανιά που υποδηλώνει ότι η μεγάλη σφαγή του Πάσχα έφτασε στο τελος της.Κάποιοι μπορεί εύλογα να υποστηρίξουν ότι οι Ρωμαίοι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Δεν υπήρχαν και ούπα τότε βλέπετε. Κάποιοι υποθετικοί εξωτερικοί παρατηρητές, θα αναρωτιόντουσαν, έκθαμβοι μπροστά στο Αουσβιτς που με περίσσια χαρά και μοχθηρία στήνει η ανθρωπότητα για αρνιά και κατσίκια, αν αυτή η υποθετική
παμπάλαιη θεότητα, στο όνομα της οποίας επιτελείται αυτό το όργιο ξεκοιλιάσματος, δεν είχε σκοτωθεί από κέρατα αίγαγρου ή κουτουλιά προβάτου. Κοντολογής: πρόκειται αληθώς για μια εβδομάδα των παθών, τόσο για τον φυσικό κόσμο, όσο και για την αισθητική. Ψήγματα αισιοδοξίας μπορούν να βιωθούν μόνο καθώς αυτή η αιμοσταγής φρενίτιδα πλησιάζει στο τέλος της.
Σ΄αυτά τα ψήγματα, στις ελάχιστες ακτίνες φωτός που διαπερνούν το βόθρο του ανθρώπινου, θα στηριχτούμε, για να διοργανώσουμε το Live των Νορβηγών MoHa! το Μ.Σάββατο 18 Απρίλη, στο Μηχανουργείο, στις 22:00 το βράδυ."
Το ντουέτο των Νορβηγών, χρησιμοποιεί τύμπανα, κιθάρα και super collider, για να αποδομήσει φόρμες και να μετουσιώσει πανκ ροκ, noise, grind και jazzcore σε ολιγόλεπτες ηχητικές επιθέσεις. Για περισσότερες πληροφορίες:
www.n-collective.com/moha, www.myspace.com/themoha.
Θα ακολουθήσουν ρυθμικά και εξαπλωτικά ηχοτοπία εν είδη ντι τζει σετ.
ε γκουντ σονγκ

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2009

φυτολόγιο


το άλμπουμ των here we go magic -που ακόμα δεν έχει κυκλοφορήσει επίσημα, θα βγει τον άλλο μήνα απ’ την western vinyl- το είχε δώσει ο .flp στο averagemusicblog λίγο πριν το τέλος του 2008, αλλά είχε χαθεί μέσα στις ανασκοπήσεις και στο χαμό με τις λίστες. μετά ήρθαν οι animal collective και όλοι οι wannabe a.c. πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. τουλάχιστον μέχρι να κοπάσει ο θόρυβος απ’ το merriweather.
o luke temple είναι μπογιατζής, αλλά καλλιτέχνης μπογιατζής, φτιάχνει τοιχογραφίες σε κτίρια της νέας υόρκης. με τη μουσική το παλεύει την τελευταία πενταετία κι έχει κυκλοφορήσει και δυο άλμπουμ, το hold a match for a gasoline world το 2006 και το snowbeast το 2007, δημιουργώντας μάλιστα και κάποιο «θόρυβο» όταν το κομμάτι του make right with you απ’ το πρώτο άλμπουμ του ακούστηκε στο grey’s anatomy. το πιο μεγάλο του κατόρθωμα είναι το here we go magic, ένα άλμπουμ που ήδη σχολιάζεται πολύ στα αμερικάνικα blog [με ό,τι ανοησία μπορείς να διανοηθείς, κάποιος έγραφε ότι ''κάνει όσα ο ariel pink προσπαθεί και δεν καταφέρνει όλα αυτά τα χρόνια'']
και χθες το βράδυ ο φανταστικός ήχος που μου το επισήμανε το χαρακτήρισε «το άλμπουμ της φετινής άνοιξης». έψαχνα του σκοτωμού να το βρω στο slsk τα ξημερώματα όταν ανακάλυψα ότι το είχα κατεβάσει και μάλιστα το είχα σώσει δυο φορές για ασφάλεια! οι καλύτερες στιγμές του είναι το πρώτο και το τελευταίο κομμάτι, είναι πολύ συμπαθητικό, ακούγεται ευχάριστα, αλλά συμπαθητικό ''για wannabe animal collective...'', τώρα πόσο καλό είναι αυτό ο καιρός θα δείξει…
[κάνε κλικ στο λίνκ της πρώτης σειράς].
τον φανταστικό τον εμπιστεύομαι, αλλά το άλμπουμ της φετινής άνοιξης είναι των κόρε ύδρο.

κόρε ύδρο

΄
οι πρώτες φράσεις που ακούγονται στο νέο άλμπουμ των κόρε ύδρο είναι "όταν σε έφτυνα στο πρόσωπο / για τις χυδαίες και ανήθικες εμπνεύσεις σου" σε ένα κομμάτι που το λένε το μόνο έγκλημα και συνεχίζει "ποιος να μου το 'λεγε πως σήμερα θα ζέσταινες / με λόγια αγάπης εκλεκτά τις κρύες νύχτες μου;". είναι το μόνο που είχα ξανακούσει από ολόκληρο το δίσκο [δεν θυμάμαι από πού το ξέρω, μάλλον απ' τα live]. το άλμπουμ που έχει τίτλο "όλη η αλήθεια για τα παιδιά του 78" [κι είναι η καλύτερη δουλειά τους μέχρι τώρα, από κάθε άποψη] έχει ενορχηστρώσεις που θυμίζουν χατζηνάσιο και σπανό, [αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να προσδιορίσω ποιο σάουντρακ μου θυμίζουν], τραγούδια που θα μπορούσαν να είναι τεράστια ιταλικά χιτ στα 70s και τους πικρούς στίχους του παντελή που δεν ξέρεις αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις -όπως στο παρακάτω τραγούδι που είναι όλα τα λεφτά:
πρωινή διερώτηση [για να μην κάθομαι άνεργος]
αράχνες στο κρεβάτι μου, γυναίκες το πρωί να ψιθυρίζουν: "δε δουλεύει αυτός; γιατί ξυπνάει τόσο αργά; έχει ο πατέρας του λεφτά;"
''μπα..."
''η μάνα του δε λέει πολλά..."
"εμένα ο μεγάλος έπιακε δουλειά στην α τράπεζα και ο μικρός δουλεύει εποχιακός στην πυροσβεστική -έπιακα ένα βουλευτή".
''και ο δικός μου είναι διορισμένος στην αθήνα, στο υπουργείο, κι άλλος μόλις άνοιξε εδώ δικό του φροντιστήριο και το πάσχα αρραβωνιάζεται και θα 'ρθουν τα πεθερικά με τη νύφη από τα γιάννενα, πολύ καλή οικογένεια. δοξάζω τον άι-σπυρίδωνα που έβγαλα καλά παιδιά. σπουδάσανε, τελειώσανε και το στρατιωτικό τους κανονικά το κάμανε κι αμέσως πιάκανε δουλειά -θα μεγαλώσουνε παιδιά... με το κεφάλι του ψηλά ο κακομοίρης ο άντρας μου κι εγώ βασανιστήκαμε για να τα μεγαλώσουμε. δεν θέλουμε άλλο τίποτα -να βγάλουνε καλά παιδιά, να βγάλουνε κι αυτά λεφτα, να μη μιλάει κανείς γι' αυτά... κι αν μας έχει ο θεός καλά, μακάρι να δούμε και δισέγγονα και ωραία να πεθάνουμε, τι άλλο να γνωρίσουμε μετά;..."
το άρτγουορκ του κωνσταντίνου αμύγδαλου και του γιώργου αρβανιτάκη εκπληκτικό, επίσης.
περισσότερα το πρωί...

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

[.]

voices of light


απ' το wikipedia: voices of light is a 1994 musical composition by richard einhorn. it was inspired by the silent film the passion of joan of arc (dir. carl theodor dreyer), which is also accompanied with a live performance. the libretto is based on excerpts from a variety of ancient writings, most of it from medieval female mystics. it is scored for a small orchestra, chorus and soloists.
in the 1980s, richard einhorn was developing a large piece on a religious subject when a friend suggested joan of arc as the subject. while sifting through the archives of the museum of modern art, he found a still from the movie the passion of joan of arc. after watching the film, he set to work on the entire piece. the piece premiered in early 1994 as live accompaniment of the dreyer film in western massachusetts.
an album was released in 1995, and featured the netherlands radio philharmonic orchestra and the netherlands radio choir, the former conducted by steven mercurio, and featured the vocals of anonymous 4, susan narucki, corrie pronk, frank hameleers and henk van heijnsbergen. it totals 14 tracks and contains a 28-page booklet further detailing the background and history of the pieces.
when the criterion collection released the film on dvd, they included as an audio option a specially edited performance -using the 1995 recording- of the oratorio as a soundtrack accompanying the film.
part 1 & part 2

diary


~στο 166ο παράρτημα της εθνικής [τράπεζας] στα εξάρχεια τα μέτρα ασφαλείας είναι τόσο εκνευριστικά υπερβολικά, που καλύτερα να το κλείσουν για ηρεμήσουν κι αυτοί απ' το φόβο και οι πελάτες απ' την ταλαιπωρία. έτσι κι αλλιώς όσοι έχουν υποστεί τη δοκιμασία δεν πρόκειται να ξαναπατήσουν, έχει κι αλλού τράπεζες. πρέπει να περιμένεις έξω στο δρόμο, να σε βάλει στη σειρά ο φύλακας και να σου επιτρέψει να μπεις μέσα [ένας-ένας], να ανοίξει την πόρτα και να μπεις σε ένα προθάλαμο, να κοιτάξεις την κάμερα για να σου σκανάρουν την κόρη του ματιού, να περιμένεις ν' ανοίξει άλλη μια πόρτα, να μπεις στην τράπεζα. εκεί χρησιμοποιείς το atm [πρέπει να είσαι πολύ απελπισμένος για να θέλεις να χρησιμοποιήσεις το συγκεκριμένο atm, το οποίο λειτουργεί μόνο ώρες καταστημάτων] ή παίρνεις αριθμό για να εξυπηρετηθείς στα ταμεία. για να βγεις πρέπει να περιμένεις να ανοίξει η πόρτα και ο άλλος φύλακας να σε βάλει στον προθάλαμο [ένας-ένας], να σε τσεκάρουν, να περιμένεις να ανοίξει η άλλη πόρτα και να βγεις στο δρόμο βρίζοντας που έχασες ένα όλόκληρο πρωί για να κάνεις μία αίτηση για διακοπή κάρτας.
~οι occasional flickers** έπαιξαν κανονικό λάιβ χθες και όχι ''ακουστικό'' [εκτός κι αν συνοδεύονται από την ορχήστρα της ερτ στις άλλες εμφανίσεις τους και στο background παίζουν electronics σαν την bjork στο royal opera house] και για μεγάλη τρίτη βράδυ ήταν ιδανικά. δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο σωστό το τάιμινγκ: ξεκίνησαν την ώρα που οι θεούσες της ζωοδόχου πηγής έφευγαν από την εσπερινή συγκεντρωση [μόλις είχαν σταματήσει να ψάλλουν το τροπάριο της κασσιανής] και κατέβαιναν χαρούμενες και γαλήνιες τη διδότου με ταγιεράκια μέχρι τον αστράγαλο και ίδιο στρογγυλό κότσο. ακριβώς ίδιο λουκ έχει κι η γιαγιά μου [82*], μόνο που ούτε φέτος κατάφερε να πάει να τις σιγοντάρει. έπεσε κι έσπασε το πόδι της [το δεξί, το αριστερό το είχε σπάσει πέρσι, λίγο πριν τη μεγάλη εβδομάδα]. χθες χειρουργήθηκε και μέχρι το βράδυ έλεγε ασυναρτησίες απ' τη νάρκωση.
~για την ακρίβεια δεν έπεσε, την έριξε η γειτόνισσα. είχε πάει επίσκεψη και καθόταν απέναντι, χτύπησε το τηλέφωνο, σηκώθηκε η γιαγιά να τρέξει, άπλωσε η γειτόνισσα το μπαστούνι [η γιαγιά είναι σίγουρη ότι το έκανε επίτηδες], σκόνταψε και το κακό έγινε, πάλι λίγο πριν τη μεγάλη εβδομάδα...
[*χρονών, **ο μπασίστας των dinosaur jr όλα τα λεφτά]
~ένα hit από το νέο εξαιρετικό [εξαιρετικο!], groovy άλμπουμ των this fluid. ακούγονται λίγο σαν out hud, λίγο σαν lcd, πάρα πολύ σαν νεοϋορκέζοι σε κέφια. αν δεν ήταν έλληνες αυτή τη στιγμή θα ήταν γεγονός στο pitchfork. λέγεται heartbreak hotel και κυκλοφορεί από την cultroad records.
disco balls-this fluid

Τρίτη, 14 Απριλίου 2009

μπλου ον μπλου


~στο νέο δίσκο τους οι black moth super rainbow ακούγονται σαν ''τη συνέχεια του moon safari'' [θα μπορούσε να ήταν ένας νέος πολύ καλός δίσκος των air] και περιέχει καυλιάρικα κομμάτια σαν κι αυτό που το λένε bubblegum animals. είσαι σίγουρος ότι από κάπου θα βγει η ναθαναήλ και θα αρχίσει να κυνηγιέται στις ακρογιαλιές. το άλμπουμ λέγεται eating us και ''κυκλοφορεί'' με δυο κομμάτια ελαττωματικά [το 6 και το 8, όποιος το έχει βρει ολόκληρο παρακαλείται να τα ανεβάσει...]
~πριν από μερικά χρόνια είχα πάει σε pet shop του κέντρου ν' αγοράσω μια ιγκουάνα -ήταν το μόνο που ήθελε για δώρο γενεθλίων ο γιος κάποιου φίλου, την αγόρασα, του την πήγα, φρίκαραν οι γονείς του και την επέστρεψα το επόμενο πρωί. του πήρα ένα χάμστερ. anyway, στο ίδιο μαγαζί πούλαγαν και
χαμαιλέοντες, κάτι ταλαίπωρα, ζαβλακωμένα ζωντανά μέσα σε γυάλα που σε κοίταζαν με περιστρεφόμενα μάτια. τα θυμήθηκα το βράδυ που είδα ένα ξένο ντοκιμαντέρ στην ετ1 για τον χαμαιλέοντα της πύλου -τον σπάνιο και μοναδικό στην ευρώπη αφρικανικό χαμαιλέοντα που σε λίγο θα εξαφανιστεί εντελώς. ήθελα μέρες να το γράψω αλλά δεν έβρισκα την ευκαιρία. υποτίθεται ότι είναι προστατευόμενο είδος, η λέξη 'προστατευόμενο' όμως δεν σημαίνει και τίποτα στην ελλάδα. απολύτως. τα μισά σκοτώνονται στα έργα 'ανάπλασης' της περιοχής απ' τις μπουλντόζες ή τα πατάνε τα αυτοκίνητα, τα υπόλοιπα τα μαζεύουν συλλέκτες για να βρεθούν σε γυάλινα κουτιά μέσα σ' ένα καθιστικό. ο αφρικανικός χαμαιλέοντας της πύλου είναι πολύ πιο ακριβός από τους υπόλοιπους και όχι μόνο λόγω σπανιότητας. είναι πιο ανθεκτικός στο κλίμα της ευρώπης και οι συλλέκτες πληρώνουν όσο κι όσο για να τον αποκτήσουν [τα μικρά μιας φωλιάς μπορούν να σου αγοράσουν ένα αυτοκίνητο]. εδώ έχει περισσότερα. σχεδόν όλοι πεθαίνουν στην αιχμαλωσία. από έντονο στρες.
~το σάμπλαραν οι royksopp στο so easy τότε που ήταν ένα πολύ καλό ποπ γκρουπ [σήμερα φτιάχνουν αηδίες], το έχω ακούσει καμιά 50αριά φορές από χθες και μπορώ να το ακούω ασταμάτητα μέχρι το ξημέρωμα:
gals and pals-blue on blue

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

φουρ γίρ'ς


~4 χρόνια. νομίζω ότι ήταν κυριακή των βαΐων όταν ξεκίνησα το μπλογκ. απρίλιος του 2005. στα πρώτα αθώα posts έβαζα τίτλους-στίχους από τραγούδια των smiths και έγραφα για το 7ιντσο των tenfoots που είχα αγοράσει σε κάποιο δισκάδικο του hornsey [για 30 p, αυτό το θυμάμαι γιατί έχει ακόμα την τιμή στο οπισθόφυλλο]. δεν ξέρω άλλον άνθρωπο που να έχει δίσκο των tenfoots, ούτε αν έσωσαν να κυκλοφορήσουν επόμενο, από πού ήρθαν και πού κατέληξαν. σημασία έχει ότι το milk and honey είναι ένα παγκοσμίως άγνωστο κομμάτι που πάντα με τρέλαινε όταν το άκουγα -κι ακόμα μ' αρέσει όσο τότε στο φίνσμπουρι παρκ, παρ' όλη την κατάρα που κουβαλάει: το έχω κάνει mp3 ένα σωρό φορές και πάντα εξαφανίζεται απ' τον σκληρό, δεν μπορώ ποτέ να βρω πού το σώζω. επίσης, παρόλο που το έχω δώσει δύο φορές απ' το μπλογκ, μάλλον κανείς δεν το κατέβασε. τώρα θεωρείται scarce new wave και κοστίζει 55 δολάρια.
~δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να ξαναδιαβάσει τα παλιά ποστ του χωρίς να αισθάνεται ηλίθιος. είναι απίστευτο πόσες βλακείες μπορεί να γράψει κανείς σε ένα ποστ -ειδικά κάτι ποιητικά που μετά από τέσσερα χρόνια σε κάνουν να αισθάνεσαι από άβολα μέχρι μαλάκας.
~ο πιο αγαπημένος μου blogger ήταν 17 χρονών όταν τον ανακάλυψα. υπόγραφε ως μάικα. καταπληκτικός. ζούσε με ένα σκύλο στο σπίτι της γιαγιάς του κι έγραφε τα πάντα για τη ζωή του σε ένα memoir συγκλονιστικό, δεν έχω ξαναδιαβάσει παρόμοιο από έλληνα. αν ήμουν εκδότης θα ήταν ο πρώτος που θα τσακιζόμουν να βγάλω βιβλίο του. δεν ξέρω τι του συνέβη, ένα πρωί έσβησε το μπλογκ κι εξαφανίστηκε. το τελευταίο ποστ που είχε βάλει ήταν για τον πρώτο δίσκο των pigeonhead.
la llarona-kid congo & the pink monkey bird

Κυριακή, 12 Απριλίου 2009

drama


kamal ahmed feat noor jehan-i am very sorry

my i-pod


sore eros-second chants
tim hecker-an imaginary country
cryptic minds @ mary anne hobbs
paul white-one eye open ep
sancho 003-we buy gold
greg haines & danny saul-liondialer live!
patrick watson-wooden arms
night control-death control
the horrors-primary colours
10-20-10-20

απέραντα χωράφια


το ep των φανταστικών ήχων με κομμάτια από το 2007. το έδωσε δώρο το mic την προηγούμενη πέμπτη στο πάρτι τους στο soul. στο τελευταίο κομμάτι ακούγεται η φλέρυ νταντωνάκη να απαγγέλλει το fool on the hill των beatles στα ελληνικά.
απέραντα χωράφια

κίλερς


~στο δρόμο ο νεαρός ταξιτζής [καρντάσι] σχολίαζε τις περαστικές και φανταζόταν την εξέλιξή τους βάση του νόμου των πιθανοτήτων [''τόσο νέα και τόσο μεγάλες βυζάρες, φαντάσου να μεγαλώσει...''], μιλήσαμε για βλάχες πόρνες [δύο κορίτσια που μας προσπέρασαν] και όταν πέσαμε στην κίνηση της πειραιώς [που ήταν σίγουρος ότι ήταν η ιερά οδός] ξεστόμισε την ατάκα "φαντάσου να με έπιανε κόψιμο σ' αυτήν την κίνηση, τι θα έκανα;''. μετά μάθαμε τι κάνει ένας ταξιτζής όταν τον πιάνει κόψιμο: πάει σε καφετέριες ή φαστ φουντ ή σε κάποιον περιφερειακό και αμολάει λίπασμα σε ανύποπτα δεντράκια. μας έβαλε δυνατά ένα τέκνο σιντί που έδινε το περιοδικό ντιτζέι, σχολίασε κάποιον σπουδαίο παραγωγό που στο κομμάτι του τραγουδάει ο ίγκι ποπ [ξέχασα πώς τον λένε] και ξαφνικά σταμάτησε να μιλάει.
~η βραδιά των black athena καταπληκτική. ο ekelon και ο αυστριακός πιτσιρικάς έκαναν εντυπωσιακά live, τον gemmy δεν τον είδαμε γιατί είχε πάει τρεις και φύγαμε. οι καλύτερες στιγμές του ντόριαν κόνσεπτ ήταν το clap beep boom και το ρεμίξ του στο little bit of feel good του jamie lidell. live ήταν ακόμα καλύτερος απ' ότι στο άλμπουμ.
~η επίθεση των γιγαντιαίων ρομπότ-αραχνών δολοφόνων. το νέο κομμάτι του pinch.

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

δέκα-είκοσι


δέκα-είκοσι

live


~o dorian concept που πήρε -λέει- το όνομά του από το αρχαιοελληνικό ''δώρειο τρόπο'' είναι o αυστριακός 25χρονος που πριν από λίγες μέρες* κυκλοφόρησε το when planets explode, το πρώτο άλμπουμ του που ξετρέλανε τον gilles peterson και τον αποκάλεσε ''the new joe zawinul of austria!''. απόψε παίζει ζωντανά στο cloud city [και όχι city cloud] των black athena στην τεχνόπολη, μετά τον gemmy και τον ekelon. μετά τις 11.
~στις 16 του μήνα [τη μεγάλη πέμπτη το βράδυ, λίγο πριν τα 12 ευαγγέλια] οι spinalonga κλείνουν 4 χρόνια ζωής [να τα εκατοστήσουν] και κάνουν πάρτι στο an club για να το γιορτάσουν. θα παίξουν ζωντανά οι planet of zeus, semen of the sun, bliss, misuse, sugah galore, yellow devil sauce, birthmark, liquidust, 3wayplane, fingers crossed, afformance, the dive, bad mathematics, velvoids.
με ελεύθερη είσοδο.
~την τρίτη 14 απριλίου οι occasional flickers επαναπατρίζονται και κάνουν ένα ακουστικό live στο vinyl microstore στις 8.30 το βράδυ [μαζί με το τροπάριο της κασσιανής]. κι αυτό με ελεύθερη είσοδο.
* με επιφύλαξη, έτσι όπως κυκλοφορούν μήνες πριν τα άλμπουμ στο νετ ποτέ δεν είσαι σίγουρος για την ημερομηνία.

σορ έρος


~οι kryptic minds στη μαρίτσα σε ένα ατμοσφαιρικό σετ μεγάλης εβδομάδας [μπορεί να 'παίξει' κι ο γαϊτάνος στο βάθος για να γίνει πιο ορθόδοξο -και δεν κάνω καθόλου πλάκα, είναι ιδανικό υπόβαθρο για βυζαντινούς ύμνους. είχα ένα σιντί με ψαλμωδίες του αγίου όρους, αύριο θα τα δοκιμάσω μαζί...]. εδώ το σετ τους, χωρίς τους ύμνους.
~οι τόνοι εμφανίστηκαν σήμερα ξαφνικά, έτσι [ξαφνικά] όπως χάθηκαν χθες. με τη βοήθεια του terminator.
~νομίζω ότι είναι ένα από τα 5 καλύτερα άλμπουμ που έχω ακούσει φέτος. υπνωτικό, dreamy, ''hazy, reflective reverb-drenched psych indie goodness via connecticut'' όπως λέει κι ο ongakubaka, αλλά κυρίως είναι ένα άλμπουμ που το αγαπάς με τη μία -και δύσκολα αγαπάς άλμπουμ πια. το second chants των sore eros είναι το άλμπουμ του robert robinson, πρώην μουσικού του ariel pink, που είναι παρόμοια περίπτωση με το person pitch: σου κολλάει με την πρώτη νότα και κάθε φορά που το ακούς το εκτιμάς περισσότερο.
~i love karpathakis.

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

doob


μας έχει διαλύσει η άνοιξη.
μια διασκευή του hang on to a dream που ''σκοτώνει''. gandalf.

fuck word


~ο
fruto 5 και ο chevy αποψε στο k44. στις 11, με ελευθερη εισοδο.
~το 12ιντσο του ekelon μολις κυκλοφορησε κι ειναι sold out στο boomkat [το techrische ep κυκλοφορει απο την creative space]. το σαββατο το βραδυ εμφανιζεται μαζι με τον dorian concept και τον gemmy στο city cloud των black athena στο gaz a l'eau loft place στην τεχνοπολη στο γκαζι [το χωρο πανω απ' το μπαρ]. μετα τις 11 το βραδυ.
~εχασα τους τονους απ το word, δεν ξερω τι πατησα και μου βγα΄΄ινουν ΄΄ετσι... [αν ξερει κανεις πως τους επαναφερω θα με υποχρεωσει!].
~ο night control στο death control ειναι λιγο απ' ολα, λιγο αχταρμας, στο -x-x-x- ομως θελει να γινει cure και τα καταφερνει μια χαρα [θα μπορουσε να ηταν ενα πολυ καλο κομματι των cure].
~ο kode 9 στο εξωφυλλο του wire μαιου, ο caretaker 4 σελιδες θεμα...
~νεο 7ιντσο black moth super rainbow. born on a day the sun didn't rise.

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

kid moxie


from l.a. with love: το selector είναι ένα κομμάτι απ' το άλμπουμ της έλενας χαρμπίλα [υπογράφει ως kid moxie] που θα κυκλοφορήσει μέχρι το τέλος του μήνα απ' την undo. το άλμπουμ έχει τίτλο medium pleasure, κι αυτό είναι το jizzmix του selector, στο δίσκο ακούγεται σε άλλη εκτέλεση... περισσότερα σύντομα.

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009

γίδα γαλιάντρα

πάτρικ γουότσον


μετά από πολύ καιρό άκουσα επιτέλους έναν καναδέζικο ορχηστρικό [και αρκετά κλαψιάρικο] δίσκο ολόκληρο και μ' άρεσε. το καινούργιο άλμπουμ του συγκροτήματος του patrick watson με τίτλο wooden arms είναι χαλαρό και έχει και αντικειμενικά όμορφες συνθέσεις [αν υπάρχουν ''αντικειμενικά'' όμορφες], είναι απ' αυτά που έτσι και το βάλεις να παίζει δεν υπάρχει περίπτωση να μην το αφήσεις να τελειώσει -είχε πολύ καιρό να μου συμβεί με δίσκο του είδους. ποιου είδους; τον patrick τον συγκρίνουν με τον rufus wainwright αλλά μου είναι αδύνατο ν' ακούσω ολόκληρο δίσκο του rufus, όπως μου είναι πολύ δύσκολο να ξανακούσω ολόκληρο δίσκο του jeff buckley, όσο κι αν μου άρεσε κάποτε. στο man like you πάντως θυμίζει jeff buckley και στο machinery of heavens ακόμα πιο πολύ. υποθέτω ότι μ' αρέσει τόσο γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, αλλά δεν ξέρω αν αυτό πρέπει να το θεωρήσω καλό ή κακό [μάλλον καλό]. το firewood που ανοίγει το δίσκο έχει τη δομή σεξουαλικής πράξης, υπέροχο, μόνο που κάποιος τελειώνει πρόωρα...

Τρίτη, 7 Απριλίου 2009

καρπαθάκης λάιβ


το αντιγράφω ολόκληρο από το blog του καρπαθάκη [κτίρια τη νύχτα] επειδή μου άρεσε πολύ [μου έδωσε και φώτο, αλλά θα την ανεβάσω την παρασκευή]:
"ένα από τα κοινά στοιχεία που έχει (και) το λάιβ με το σεξ είναι ότι αν κάτσεις να φανταστείς και να προσχεδιάσεις την κάθε λεπτομέρεια, τότε την πάτησες. όταν ποθείς μια γυναίκα, περνάνε διάφορες ερωτικές εικόνες από το νου σου, ακόμα κι ασυναίσθητα. μπορεί να είναι ασαφείς, μπορεί να είναι κάτι που αδυνατείς να περιγράψεις ή τελικά μπορεί να είναι και κάτι συγκεκριμένο που θες να γίνει. αλλά αν κάνεις το λάθος να προβάρεις -στο νου σου- όλη τη διαδικασία σε πραγματικό χρόνο, τότε τα πράγματα (όταν θα έρθει εκείνη η ωραία ώρα) θα πάνε κατά διαόλου -τουλάχιστον. κάπως έτσι είναι και οι πρόβες, αυτές τις μέρες. δεν έχω ακόμα παίξει ούτε ένα τραγούδι ολοκληρωμένο (θα ήταν σαν να τον έπαιζα μόνος μου -με το συμπάθιο). πάω σαν να θέλω απλά να κάνω σεξ με μια κοπέλα που μου αρέσει. ξέρω ότι θα κάνω σεξ γιατί την ποθώ, αλλά δεν ξέρω τι θα γίνει. κι όσο κι αν είμαι εγώ αυτός που το κατευθύνει (έστω ότι εκεί μου βγαίνει περισσότερο το αντρικό στοιχείο), ξέρω ότι δεν μπορώ και δεν θέλω να το ορίσω απόλυτα. διότι, ούτε στο σεξ είσαι μόνος (εκτός αν είσαι κάφρος), ούτε στο λάιβ είσαι μόνος (εκτός αν είσαι κάφρος). σε κάθε περίπτωση, το σημαντικό είναι (α) να νιώθεις κάθε δευτερόλεπτο μια μίξη ρίγους και καύλας που σε θολώνει και (β) να μην γίνονται ανούσιες παύσεις που αδίκως σε γλυστράνε έξω από το ερωτικό διάστημα".
ο γιώργος καρπαθάκης -λέει το δελτίο τύπου του kinky kong- παρουσιάζει την μίνιμαλ εκδοχή αποσπασμάτων από το project "κτίρια τη νύχτα" και το concept album "ΩΕΜ και η λαίμαργη αγάπη, οι υποθέσεις του πέμπτου κόσμου", που θα κυκλοφορήσει σύντομα, στο οποίο οι αστικές ιστορίες συνδυάζονται με τα ηχητικά τοπία του eraserhead και το ασφυκτικό κλίμα του europa.
την παρασκευή, 10 απριλίου στις 9 το βράδυ παίζει στο kinky kong με 5 ευρώ. μαζί με τον χάρη electron και τον χρύσανθο χριστοδούλου.
εδώ είναι το ep του καρπαθάκη

κι αυτό είναι το myspace του. [α, και οι φωτο κλεμμένες...]

τί σερτ


από εδώ.
με συνοδεία: hustle-paul white

μια βόλτα, ένα χρονικό και μια καταγγελία


Στο δρόμο για το Πέραμα προσπαθώ να φανταστώ την εικόνα του Ξέρξη να παρακολουθεί τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς το όνομα του πιο «αδικημένου» νησιού του Σαρωνικού. Δεν είναι τουριστικό, δεν είναι δημοφιλής προορισμός για εκδρομές, συνήθως δεν την επισκέπτεσαι αν δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος. Την ώρα που η «παντόφλα» αφήνει το λιμάνι του Περάματος προσπαθούμε να θυμηθούμε ποια ήταν η τελευταία φορά που ήρθαμε στη Σαλαμίνα: η Σ. είχε έρθει στα 17 της για να χαστουκίσει κάποιο ναύτη, -πήγε και τον βρήκε στο πλοίο που υπηρετούσε, τον χαστούκισε και επέστρεψε με την επόμενη «παντόφλα»! Στη δικιά μου μνήμη είχα εικόνες από παράγκες και παραπήγματα κάπου στο εσωτερικό του νησιού, άσχημο τοπίο και δύο σκυλιά να… «ζευγαρώνουν». Είχε φέρει ο αδερφός μου τη σκύλα του να βρει γαμπρό με pedigree και είχαμε περάσει στο εκτροφείο μία ολόκληρη μέρα, ανάμεσα σε γαυγίσματα και μυρωδιές από ούρα. Οι εικόνες που είχα στο μυαλό μου για τη Σαλαμίνα δεν ήταν κι οι καλύτερες, και μάλλον η πρώτη επαφή που έχεις με το νησί στα Παλούκια δεν αρκεί για τις αλλάξουν: τσιμέντο, πλοία του πολεμικού ναυτικού παραταγμένα στα δεξιά, τσιγγανάκια που πουλάνε χαρτομάντιλα, αυτοκίνητα που κατεβαίνουν βιαστικά απ’ την «παντόφλα και «Το Ναυτάκι», το πρώτο μαγαζί που συναντάς μόλις βγεις απ’ το λιμάνι [προφανώς, με είδη για ναύτες]. Είναι Σάββατο πρωί και μόλις ξεφορτώσει το πλοίο το λιμάνι ερημώνει. Και οι δρόμοι το ίδιο. Δεν κυκλοφορεί ψυχή, βλέπουμε μόνο περιπτεράδες και ιδιοκτήτες καταστημάτων (άδειων) με επιγραφές που σε κάνουν να χαμογελάς: «Κουρέματα χωρίς νάρκωση, μόνο με ραντεβού». Ψάχνουμε για χάρτη. Μάταιο. Δεν έχει κανείς. Στον κεντρικό δρόμο περνάμε τρία pet shop απανωτά, δύο μαγαζιά με είδη αλιείας και κυνηγιού –σχολιάζουμε το οξύμωρο της οικολογικής Σαλαμίνας, απ’ τη μία αγαπούν τα ζώα (σε κλουβιά), απ’ την άλλη τα σκοτώνουν- και κάνουμε μία ακόμα απόπειρα για χάρτη στο τελευταίο περίπτερο πριν βγούμε απ’ το λιμάνι. Ο περιπτεράς έχει έναν αλλά δεν μπορεί να μας τον πουλήσει, τον κρατάει για «μαγιά». Πρέπει να δώσει τον συγκεκριμένο να τον ξανατυπώσουν [!].
Οι δυο πλευρές του παραλιακού δρόμου που οδηγεί στο μοναστήρι της Φανερωμένης είναι σπαρμένες με ασφόδελους και το τοπίο –επιτέλους!- αρχίζει να θυμίζει νησί. Πεύκα (γεμάτα κουκούλια), χαμόσπιτα, ανθισμένες αμυγδαλιές, πράσινες πλαγιές με κίτρινα αγριολούλουδα και η θάλασσα που έχει μια ασυνήθιστη ηρεμία. Η διαδρομή μέχρι το σπίτι του Σικελιανού -που εμφανίζεται μέσα στην ερημιά, μοναχικό και καλοδιατηρημένο- είναι όμορφη. Απέναντι ακριβώς είναι το μοναστήρι της Παναγίας της Φανερωμένης, προσφορά του Αγίου Λαυρεντίου, «θυμίαμα εύοσμο, μύρο πολύτιμο» απ’ τον 17ο αιώνα (βοήθειά μας), αυτό που μας τραβάει όμως την προσοχή είναι οι συριστικοί ήχοι από μαρσαρίσματα και μικροσκοπικά αυτοκίνητα που κάνουν κόντρες. Τρεις χομπίστες μοντελιστές κάνουν επίδειξη των οχημάτων τους γύρω από το σπίτι του Σικελιανού, παλεύοντας με τα τηλεχειριστήρια. Είναι οι μόνοι θόρυβοι που σπάνε την ηρεμία και οι φωνές τους «για 2μιση κιλά βενζίνης που έγιναν καπνός». Αναζητούμε τον όρμο των Περιστεριών και τη σπηλιά του Ευριπίδη. Έχει πάει μεσημέρι και κατευθυνόμαστε στην άλλη πλευρά του νησιού, ψάχνοντας κάποιον περαστικό που θα μας δώσει οδηγίες. Κανείς. Μόνο φραγκοσυκιές, μαργαρίτες, πρώιμες παπαρούνες κι ερημιά. Προσπερνάμε ένα ψιλικατζίδικο με την επιγραφή «Μίνι Μαρκετάκι» και σταματάμε για καφέ σε μια απομονωμένη παραλία. Οι ιδιοκτήτες του καφενείου μοιάζουν μάλλον ξαφνιασμένοι, έρχονται να καθαρίσουν τις πλαστικές καρέκλες με μουσκεμένα σφουγγαρόπανα και κρυφακούμε τα τηλεφωνήματά τους. Αναγκαστικά. Οι γάτες που μαζεύονται τριγύρω και τρίβονται πάνω μας γουργουρίζοντας είναι άσχημες και βρώμικες.
Από τη λεωφόρο Αιαντείου -που οδηγεί στην Κακή Βίγλα- μέχρι το Περιστέρια μπορείς να περιπλανιέσαι για ώρες μέχρι να πετύχεις τη στροφή που σε βγάζει στον όρμο. Τη σωστή, οι πιο πολλές οδηγούν σε αδιέξοδα. Στην περιπλάνησή μας με το αυτοκίνητο εμφανίζεται ένα βομβαρδισμένο παλάτι στη μέση του πουθενά. Οριεντάλ σκηνικό, πέπλα που ανεμίζουν στον αέρα και στον στύλο μια ξεχασμένη επιγραφή απ’ την καλοκαιρινή συναυλία του Ρουβά. Το κέντρο Nahar μοιάζει με σομόν φάντασμα που μας τραβάει την προσοχή και σταματάμε να το επεξεργαστούμε. Διαπιστώνουμε ότι το σομόν είναι πολύ αγαπημένο χρώμα των ντόπιων, οι περισσότερες νεόδμητες οικοδομές μοιάζουν με τούρτες γάμου και μάλιστα πολυόροφες. Η επόμενη στάση είναι μέσα στην εξοχή, σε έναν οικισμό από μονοκατοικίες που δύσκολα τα χαρακτηρίζεις σπίτια για παραθέριση. Πολλοί από τους κατοίκους της Σαλαμίνας πηγαινοέρχονται καθημερινά, δουλεύουν στην Αθήνα αλλά επιστρέφουν στο νησί τους [η διαδρομή Πέραμα-Παλούκια από την ώρα που λύνει το πλοίο μέχρι που δένει είναι μόνο 15 λεπτά]. Αυτό που ξεχωρίζει είναι ένα σπίτι 70s αισθητικής με τεράστια ξύλινα παράθυρα που θυμίζει βορευευρωπαϊκό εξοχικό, με κήπο με λαχανικά και ένα παροπλισμένο καραβάκι που χρησιμοποιούν για να δέσουν το σχοινί της μπουγάδας! Ο σκύλος εμφανίζεται με άγριες διαθέσεις, αλλά όταν μας πλησιάζει ξαπλώνει φαρδύς πλατύς και γίνεται…αρνάκι. Η σωστή στροφή για να βγεις στα Περιστέρια είναι λίγο μετά το συνεργείο «Car Styling Fourtozos», πριν από μια μάντρα με πήλινα και ακριβώς στην επιγραφή «κάρβουνα άγρια». Στρίβεις δεξιά και στο αριστερό σου χέρι συναντάς έναν πρώην ανεμόμυλο σε μία από τις πιο όμορφες περιοχές του νησιού, την Κακή Βίγλα. Το τοπίο απίθανο, με αιωνόβιους ελαιώνες, οργωμένα χωράφια και πανοραμική θέα στον κόλπο.
Το ενδιαφέρον μας για τον αρχικό μας προορισμό [τη σπηλιά του Ευριπίδη] εξανεμίστηκε απ’ την πρώτη εικόνα που αντικρίσαμε τον όρμο: μια παιδική χαρά σουρεαλιστική, άδεια τροχόσπιτα, ένα παρατηρητήριο για ναυαγοσώστες, κατασκευές που θύμιζαν τον παραμυθένιο [και εφιαλτικό] κόσμο του Tim Burton. Αυτό που μας περίμενε όμως προχωρώντας στην παραλία ξεπερνάει ακόμα και την πιο τρελή μας φαντασία: απ’ αυτά που πετυχαίνεις στις σελίδες των περιοδικών και τα ζηλεύεις. Μπορεί να μην είναι και Gaudi, να μην σε πιάνει το δέος που σου κόβει τα πόδια όταν αντικρίζεις τη Sagrada Familia, απ' τη στιγμή που περνάς όμως την εξώπορτα για να μπεις στην αυλή μένεις άφωνος. Χρειάζεται αρκετή ώρα για να συνειδητοποιήσεις τι ακριβώς έχει κάνει ο καλλιτέχνης [ένας Πολωνός που ονομάζεται Φέλιξ]. Χιλιάδες ξύλα σε ακανόνιστα σχήματα συνδεδεμένα με τσιμέντο φτιάχνουν ένα γκόθικ κατασκεύασμα [τρίπατο] που θυμίζει βράχο και είναι τέλεια ενσωματωμένο στο περιβάλλον [μέσα στα πεύκα, δίπλα στη θάλασσα], χωρίς σπιθαμή ανεκμετάλλευτη, με εκατοντάδες φυτά, καταρράκτη, γέφυρες, ένα απίθανο playroom στο ισόγειο με λαχανί τζάμι και ενυδρεία χτισμένα στο φράκτη [!]. Πιο φορτωμένο δεν γίνεται, τόσο μελετημένο όμως, που δεν σου αφήνει περιθώρια να το χαρακτηρίσεις κακόγουστο. Ήταν το highlight της εκδρομής και δεν το είχαμε καν στο μέτρο. Την ώρα που τρώγαμε μαρίδες και καλαμαράκια [και μια άθλια σαλάτα μαρούλι που ήταν σαν χαρτί] ο Dirty έπαιζε το ηρωικό «Αναγκάζομαι να κομματιάζομαι», μετά Ρίτα: "μ[ν]ια ζωή πληρώνω αμαρτίες αλλωνών" και ένα τραγούδι που άκουγα για πρώτη φορά και έλεγε "μηδέν σου βάζω στην αγάπη, μηδέν στη συμπεριφορά, δεν συγκινούμαι απ' το δάκρυ, δεν έχεις μέσα σου καρδ[γ]ιά", -μπορεί να μου ξέφυγαν λίγο οι στίχοι, πάντως ωραίο τραγούδι... Η μέρα πέρασε αστραπιαία, είχε πέσει το σκοτάδι όταν πήραμε την «παντόφλα» της επιστροφής κι ο απολογισμός μας βρήκε και τους τρεις ευδιάθετους απ’ την αναπάντεχα απολαυστική βόλτα στη Σαλαμίνα. Όταν βιάζεσαι, ο χρόνος τρέχει…

Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

my i-pod


01. the boy-please make me dance
02. wooden shjips-dos
03. beatnicks-demo mix
04. various-14 tracks in search of wonky part one & two
05. fever ray-fever ray .......
06. wet hair-dream .......
07. el-b-the roots of el-b
08. larry gus-iasmos
09. kurt vile-god is saying this to you...
10. lindstrom and prins thomas-ii

πουλιά


~αστεία-αστεία, το καλύτερο που μπορείς να πετύχεις στο ικέα είναι φαγώσιμα. και δεν εννοώ φυσικά τον καπνιστό σολωμό και το φιλέτο ταράνδου που είχαν φαγωθεί όλοι ότι είναι ανεπανάληπτα και "μην τυχόν και δεν τα δοκιμάσω γιατί θα χάσω" [το πακέτο με το σολωμό το είχα στο ψυγείο τέσσερις μήνες και όταν το τσέκαρα είχε λήξει πριν από τρεις. το φιλέτο ταράνδου το άνοιξα, αλλά με αηδίαζε η ιδέα ότι τρώω τάρανδο. το έριξα στις γάτες της γειτονιάς, το μύρισαν και δεν το άγγιξαν. δεν τις λένε άδικα γάτες...]. anywayz, η ουσία είναι ότι τα αγαπημένα μου είναι α) τα anna's orange thins, κάτι λεπτά τραγανά μπισκοτάκια με γεύση πορτοκάλι που είναι ιδανικά για τσάι και για καφέ [στο πακέτο γράφουν pappearkakor apelsin] και β) μια πλακέ καραμέλα βουτύρου καλυμμένη με σοκολάτα που τη λένε daim [στη συσκευασία λέει milky chocolate (42%) with a crunchy almond centre, αλλά αμύγδαλο δεν έχω πετύχει ούτε για δείγμα].
~χθες το βράδυ στο κ44 οι beatnicks [δηλ. ο thomey bors και ο petit bear] μοίρασαν 50 cd με αυτό το καταπληκτικό μιξ [το playlist υπάρχει στο pdf]. η επόμενη εμφάνισή τους είναι στο meet market [E.P.A.S.K.T στην πλάκα] από 9-11 το βράδυ. το μιξ ακούγεται δυνατά.
~εδώ είναι οι δύο συλλογές του μπούμκατ με το πιο βλακώδες όνομα που μπορεί να έχει συλλογή [άκου ''wonky''!] αλλά έχουν μαζέψει όλα τα άνθεμς του είδους και αξίζουν πραγματικά. 1 και 2.
~διαβάζω στην κυριακάτικη ελευθεροτυπία για το birdsong radio, έναν σταθμό στην αγγλία που εδώ και 14 μήνες έχει μόνο τιτιβίσματα και κελαηδίσματα πουλιών, από τις 6 το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα και 500 χιλιάδες ακροατές, φανατικούς μάλιστα... [όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα την είδηση στο site της εφημερίδας]. χίλιες φορές ν' ακούς πουλιά να τραγουδάνε παρά σκυλιά να γαυγίζουν, το μόνο σίγουρο...
~οι φώτο είναι απ' το no found. [btw, υπάρχει μια φωτογράφος που τη λένε hasisi park. και στο ισόγειο του νέου μετρόπολις σοβαρά πουλάνε τo diy toy που τo λένε munny. σε διάφορα μεγέθη. από munny-ακια μέχρι munny-άρες].