Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009

ράστι


το ''this fucking bastard'' έχει τόση σχέση με το ''γαμημένος μπάσταρδος'' στη μετάφραση όση έχει και η λέξη ''πουλάκι'' με τη λέξη ''πούτσος''. καμία δηλαδή. σήμερα εκτός απ' τη νέα αναμενόμενα καλή δουλειά των wooden shjips άκουσα αυτό το μιξ του ράστι που αν τον αποκαλέσεις ''γαμημένο μπάσταρδο'' ακούγεται σαν να τον βρίζεις, αν πεις όμως ''δις φακιν μπάσταρντ μέιντ ε φάκιν γκρέιτ μιξ'' περιγράφεις λίγο άκομψα [αλλά πολύ πετυχημένα] αυτό που έχει κάνει. wicked.
το ίδιο κι αν πεις "έφαγα τα σκατά μου" με την έννοια που το λέει ο λάρι, δηλαδή εννοείς κάτι πάρα πολύ καλό, ενώ δοκίμασε να πεις σε κάποιον ''φάε σκατά'' και αν το θεωρήσει καλό, τρύπα μου την μύτη.
ακούω [και ξανακούω και ξανακούω] δείγμα από τη νέα δουλειά του caretaker που είναι ένα αριστούργημα -μυρίζουν απ' έξω κι οι νεραντζιές και με αποδιοργανώνουν εντελώς, τώρα καταλαβαίνω τι εννοούσε η γιαγιά μου όταν έλεγε ''με έχει πιάσει η άνοιξη''. νομίζω ότι δεν υπάρχει καλύτερη εποχή στην αθήνα από την άνοιξη, εκτός ίσως από την επιστροφή στην πόλη μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. πάντα ήταν η αγαπημένη μου περίοδος της χρονιάς, αρκεί να μην έπρεπε να πάω σχολείο.
ο ταξιτζής που με πήγε στο νέο ψυχικό πριν από λίγο με ρώτησε αν έχω περάσει ανεμοβλογιά [έχω, το καλοκαίρι μετά την πρώτη λυκείου] και μέχρι να φτάσουμε στο φάρο μου εκμυστηρεύτηκε ότι είχε κολλήσει η αδελφή του και υποψιαζόταν ότι είχε έρθει κι η σειρά του. για να τον καθησυχάσω του είπα ότι την ανεμοβλογιά δεν την υποψιάζεσαι, βγάζεις σπυριά στον ουρανίσκο, στο κεφάλι, στα μάτια και σε όλα τα απόκρυφα σημεία, έχεις φοβερή φαγούρα και είναι χειρότερα από βασανιστήριο γιατί δεν κάνει να τα αγγίξεις για να μην σου μείνουν σημάδια. ψιλοφρίκαρε και αποφάσισε να μείνει αλλού μέχρι να γίνει καλά η αδελφή του. η κυρία που ήταν πίσω του είπε ''παιδί μου άντε πήγαινε στο σπίτι σου, αν η αδελφή σου είναι τέσσερις μέρες με ανεμοβλογιά έχεις ήδη κολλήσει'' και σχεδόν κατάπιε τη γλώσσα του. λίγο πριν κατέβω τον ρώτησα αν έχει περάσει μαγουλάδες [δεν έχει] και η κυρία του είπε ''η ανεμοβλογιά δεν είναι τίποτα μπροστά στις μαγουλάδες, οι μαγουλάδες είναι πολύ επικίνδυνες για άντρες της ηλικίας σου [είναι 25] και μπορεί να πάθεις πολύ σοβαρή ζημιά. σου πρήζονται οι αδένες''. ''ποιοι αδένες'' της είπε αυτός, ''στο λαιμό;''
''όχι'' του είπε αυτή, ''εκεί κάτω και μένεις στείρος''. μετά πλήρωσα 6 ευρώ και κατέβηκα και τους άφησα να συνεχίσουν την εποικοδομητική κουβέντα. ελπίζω να μην τράκαραν πουθενά στη συνέχεια γιατί ο οδηγός είχε φρικάρει εντελώς.

αρλέτα


Έχω γεννηθεί κι έχω μεγαλώσει στην Αθήνα στο περίφημο «τρίγωνο του θανάτου». Μέχρι την εφηβεία μου ήμουνα στο Μεταξουργείο, στην Αγίου Κωνσταντίνου, μετά μετακόμισα στο κοσμικό προάστιο των Εξαρχείων όπου έμεινα όλη μου τη ζωή. Κι αυτό θεωρώ πατρίδα μου, τα Εξάρχεια.
Όποιος δεν ξέρει από μεγάλες πόλεις τα παρεξηγεί. Κι επειδή οι περισσότεροι Αθηναίοι είναι παρεπιδημούντες και όχι Αθηναίοι, είναι φυσικό αυτό. Τώρα έχω μετακομίσει στο άλλο κοσμικό προάστιο, στην Κυψέλη. Αγαπάω πολύ το κέντρο της Αθήνας, σαν ιδεολογία, ειδικά τώρα που τη βαράνε όλοι την αγαπάω ακόμα περισσότερο.
Είμαι έξω φρενών με όσα λέγονται για τα Εξάρχεια, το 99% είναι ψέματα και συκοφαντίες του αισχίστου είδους. Έχω ζήσει όλη μου τη ζωή σε αυτή την περιοχή, 50 χρόνια πάνω απ’ το Μουσείο, δεν πέρασα απλώς για να πάω σ’ ένα καφενείο ή για να διασκεδάσω ένα βράδυ. Είναι η πιο ανεκτική γειτονιά. Όχι μόνο της Αθήνας, είναι μία από τις πιο ανεκτικές γειτονιές της Ευρώπης, κάτι που είναι εξαιρετικά σημαντικό κατά τη γνώμη μου. Υπάρχουν κέντρα απεξάρτησης και τέτοιου είδους στα Εξάρχεια –όταν δοκίμασαν να φτιάξουν κάτι ανάλογο αλλού ξεσηκώθηκε όλη η περιοχή. Λες και αυτοί οι άνθρωποι δεν υφίστανται. Έχω πει προ πολλού ότι θα έπρεπε να έχουν κηρυχθεί αυτόνομο κρατίδιο. Απ’ ότι βλέπω τα καταφέρνουν σιγά σιγά οι κάτοικοι και το δημιουργούν από μόνοι τους.
Ο πατέρας μου ήταν γιατρός. Δυστυχώς για μας ήταν ιδεολόγος γιατρός, παραπάνω απ’ ότι θα έπρεπε. Το δυστυχώς το λέω επειδή δεν εκτιμάται αυτό το πράγμα, κι όπως ήταν φυσικό πέθανε στην ψάθα. Ήταν γιατρός των φτωχών, κι όχι απλά δεν έπαιρνε λεφτά, αλλά έδινε κιόλας. Πού τα έβρισκε δεν ξέρω…Η μητέρα μου ήτανε από καταγωγή αρχόντισσα και στη συνέχεια υπηρέτρια δύο παιδιών κι ενός συζύγου, πράγμα το οποίο δεν ξεπέρασε ποτέ της. Έχω και μία αδελφή μεγαλύτερη. Εκείνο που τους ενδιέφερε, κι αυτό έγινε, ήταν να μας σπουδάσουν. Τίποτα άλλο. Και οι δυο μας σπουδάσαμε με τα μέσα της εποχής και τις δυνατότητες που είχαμε.
Έχω τελειώσει το Αρσάκειο, αλλά πριν πάω στο Αρσάκειο πήγαινα στο δημόσιο του Μεταξουργείου κι ήμουνα πάρα πολύ ευτυχής. Με πήγαν στο Αρσάκειο επειδή είχα αγριέψει πάρα πολύ, η μαμά μου ήθελε να μην είμαι τόσο άγρια –όχι ότι ξεαγρίεψα, αλλά εν πάση περιπτώσει…
Μικρή ήθελα να γίνω λούστρος. Το εξάσκησα το επάγγελμα από τα πέντε μου μέχρι τα οχτώ. Μετά δεν με έπαιρνε άλλο και σταμάτησα. Η Ομόνοια πριν από το λοξό σιντριβάνι του Καραμανλή ήταν μια ωραιότατη μαρμάρινη πλατεία με άσπρο πεντελικό μάρμαρο και πάνω εκεί ήταν τα ανθοπωλεία και οι λούστροι. Τα ανθοπωλεία πήγαν δίπλα απ’ τη Βουλή και οι λούστροι πολυτελείας εξαφανίστηκαν. Ο πατέρας μου ήταν πολύ κομψός και πολύ κοκέτης, γυάλιζε τα παπούτσια του σχεδόν κάθε μέρα και κάθε Κυριακή που βγαίναμε τα γυαλίζαμε κι εμείς. Πάντα με εντυπωσίαζαν πάρα πολύ αυτοί οι λούστροι. Έτσι, βρήκα ένα κασελάκι και κατέστρεψα κάλτσες και παπούτσια… αλλά δεν τολμούσε κανείς να μου πει όχι, γιατί ήμουν πολύ επίμονο παιδί. Μετά για ένα φεγγάρι ήθελα να γίνω άλογο. Το σίγουρο είναι ότι δεν είχα υπόψη μου κανένα επάγγελμα συγκεκριμένο. Δεν ήθελα να γίνω δηλαδή ούτε δικηγόρος, ούτε γιατρός, ούτε αρχιτέκτων. Αργότερα, αρκετά αργότερα, ήξερα τι ήθελα να κάνω. Ήθελα να σπουδάσω ζωγραφική.
Ζωγράφος δεν σπουδάζεις, γίνεσαι. Την τέχνη δεν την σπουδάζεις, την πράττεις. Είναι πράξη, είναι ποίηση. Αυτό πιστεύω. Κι αυτό που ήθελα, αυτό σπούδασα. Μπήκα στη σχολή καλών τεχνών, εξαιρετικά δύσκολο κατόρθωμα: οι μηχανολόγοι ηλεκτρολόγοι στο πολυτεχνείο ήταν ένας προς 9, εμείς ήμασταν ένας προς 20. Μάλιστα έγινα δεκτή στο εργαστήριο του Μόραλη, πράγμα το οποίο πολύ το ευχαριστήθηκα. Εντελώς τυχαία την ίδια εποχή βρέθηκα να τραγουδάω. Γνώρισα το Γιώργο Παπαστεφάνου σε μια εκδρομή την Καθαρή Δευτέρα στην Ύδρα, κι αυτός είναι υπεύθυνος για την περιπέτειά μου στο τραγούδι. Ουδέποτε μου είχε περάσει από το μυαλό να γίνω τραγουδίστρια και μεταξύ μας δε νομίζω ότι έγινα και ποτέ. Το πήρα πολύ στα αστεία για πολύ καιρό –στα σοβαρά το τραγούδι το πήρα τουλάχιστον 15 χρόνια αργότερα.
Άλλα πράγματα κάνει ένας τραγουδιστής, εγώ έκανα ακριβώς ό,τι δεν έπρεπε. Όλη μου τη ζωή. Δεν το κυνήγησα ποτέ μου, δεν έκανα καριέρα. Δεν ξέρω τι σημαίνει καριέρα. Αλλά επειδή έτσι λένε, κι εγώ έτσι πρέπει να πω. Δεν έκανα τίποτα από αυτά που συνηθίζεται. Μάλλον τα αντίθετα έκανα. Ποτέ δεν με ενδιέφερε η εμφάνισή μου, ποτέ δεν με ενδιέφερε να διαλέξω τα πιο αβανταδόρικα τραγούδια, έχω απορρίψει τραγούδια που έγιναν μεγάλες επιτυχίες και το ήξερα ότι θα γίνουν. Θεωρούσα ότι δεν μου ταιριάζουν. Άρχισα να γράφω τραγούδια σε μια εποχή όντας γυναίκα, όντας νέα και μη όντας ιδιαίτερα φιλόδοξο άτομο. Δεν ήμουν διατεθειμένη να γράψω πράγματα που να είναι ευχάριστα και χαϊδευτικά στα αυτιά, δεν μπορούσα να το κάνω. Άρχισα να γράφω τραγούδια για να πω αυτό που ήθελα και δεν ήταν και ό,τι καλύτερο. Δεν διαφημίστηκα ποτέ μου, μου έγραφαν καλές κριτικές για δίσκους που είχα κάνει δέκα χρόνια πριν. Πάντα καθυστερημένα. Όταν σε ανακαλύπτουν οι νέοι αλλάζει το πράγμα, αλλά έπρεπε να περιμένω 40 χρόνια για να γίνει αυτό;
Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ προνομιούχο για ένα πράγμα: ό,τι αγόρασα στη ζωή μου κι ό,τι έκανα το πλήρωσα με τραγούδια. Βέβαια το πλήρωσα και με την υγεία μου, καταστράφηκε –δεν ήταν και ποτέ ιδιαίτερα καλή- γιατί σε αυτή τη δουλειά πρέπει να έχεις πολύ γερά νεύρα και να είσαι και πολύ γερός. Αλλιώς δεν αντέχεις. Και δεν είχα ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Τα προσόντα μου ήταν πολύ περιορισμένα. Είχα μόνο ταλέντο στη δουλειά μου, πουθενά αλλού. Πάντα χρειάζονταν πολλά, δεν είναι μόνο σήμερα έτσι. Έχουν τη συνήθεια οι άνθρωποι να λένε ότι μία εποχή είναι τόσο διαφορετική από την άλλη, ίσως επειδή η άλλη έχει μασκαρευτεί πάρα πολύ ωραία, έχει κρυφτεί. Η δικιά μας η φουρνιά μασκαρεύτηκε τόσο καλά πίσω από το πέπλο του «είμαστε καλλιτέχνες» που κανένας δεν αναφέρει ότι είναι η χειρότερη γενιά δραχμοφονιάδων που έχει περάσει απ’ την Ελλάδα. Η δικιά μου ήταν λίγο πιο κοντά στους προηγούμενους οι οποίοι ήταν και λίγο πιο ιδεολόγοι, του πολυτεχνείου ήταν ακόμα χειρότερη. Από τη σημερινή γενιά που τη λένε χ, ψ και των 700 και μαλακίες, περιμένω πάρα πολλά. Αυτά τα παιδιά έχουν αρχίσει και ψάχνουν, έχουν αρχίσει και ξυπνάνε, έχουν αρχίσει και βαράνε και καλά κάνουν. Δεν εννοώ τη βία, το πιο βαρύ όπλο που μπορείς να χρησιμοποιήσεις είναι ο λόγος. Αν τον έχεις βέβαια…
Αυτό που με ενοχλεί στην εποχή που ζούμε είναι η πλήρης αποπνευματοποίηση των πάντων. Ανακάλυψα με τα χρόνια είτε μ’ αρέσει είτε δεν μ’ αρέσει ότι είμαι πολύ βαθιά ελληνίδα. Και για μένα ελληνικότητα σημαίνει αυτό: σημαίνει πνευματικότητα ενός πολύ συγκεκριμένου και πολύ ωραίου είδους. Είχα την τύχη να με μπάσουν σε αυτό το πράγμα άνθρωποι πολύ σημαντικοί. Είχα πολύ καλούς δασκάλους. Σημαντικούς ανθρώπους που χαίρομαι πάρα πολύ που τους συνάντησα στη ζωή μου. Πρώτη και καλύτερη ήταν μία φιλόλογος που είχα στο σχολείο, το όνομά της ήταν Αντιγόνη Στρεψιάδη η οποία ήταν μία πάρα πολύ ειδική περίπτωση εκπαιδευτικού. Με ξύπνησε 17 χρονών γιατί μέχρι τότε κοιμόμουν. Βαριόμουν αφάνταστα στο σχολείο. Με έπαιρνε ο ύπνος. Είχε σπουδάσει και θέατρο και ήταν φίλη με τον Σικελιανό και με τον Παλαμά. Στο πρώτο μάθημα μας μίλησε για τα λάθη του Αριστοτέλη και με μάγεψε.
Το καλύτερο σχολείο είναι ο δρόμος. Εκεί έμαθα τη ζωή την πραγματική. Και το ότι δεν έζησα ποτέ μου συμβατικά το θεωρώ πολύ σημαντικό. Δε νομίζω ότι είμαι αντιδραστική, απλά αυτό το οποίο πιστεύω, το υποστηρίζω. Το ζω. Είναι όπως το ροκ που δεν είναι απλά μία κουβέντα. Είναι ένας τρόπος ζωής. Δεν μπορείς να λες δηλαδή ότι είσαι ροκ και να σου σιδερώνει τα ρουχαλάκια η μαμά σου, να σε συντηρούν οι δικοί σου και είσαι ελεύθερος και ωραίος.
Θαυμάζω τους ανθρώπους που μόνοι τους κατάφεραν να ζήσουν και να φτιάξουν και σπίτι και οικογένεια. Εγώ δεν έκανα ποτέ μου οικογένεια ούτε ήθελα ποτέ μου να έχω. Θεωρώ ότι το πιο δύσκολο πράγμα που μπορεί να κάνει κανένας είναι αυτό: οικογένεια και παιδιά που θα τα μεγαλώσει και σωστά. Δεν υπάρχει πιο δύσκολο και πιο επώδυνο πράγμα και τους σέβομαι αυτούς τους ανθρώπους. Βαθιά.
Έχω να βγάλω δίσκο πάνω από δέκα χρόνια. Έτυχαν πολλά. Σε αυτά τα δέκα χρόνια είχα έξι πολύ σοβαρές αρρώστιες. Μόλις τελείωνε η μία άρχιζε η άλλη και το κλου ήταν το τελευταίο που έπαθα –απορώ γιατί βρίσκομαι εδώ και σας μιλάω. Δεν έπρεπε να είμαι εδώ κανονικά. Νομίζω ότι δεν με θέλανε εκεί που πήγαινα και με στείλανε πίσω. Τώρα κάποιο λόγο θα είχανε, αλλά δεν τον έχω καταλάβει ακόμα. Χαίρομαι ιδιαίτερα γατί αυτή η περιπέτεια της υγείας μου μού έδωσε την ευκαιρία να δω ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που με αγαπάνε, κι αυτό δεν το ήξερα. Το έμαθα τώρα και αισθάνομαι μεγάλη υποχρέωση. Συνήλθα από την αρρώστια έχοντας πολλά «χρέη» σε πολλούς ανθρώπους: στο γιατρό που με έσωσε, σε φίλους που έμειναν δίπλα μου για μήνες, σε ανθρώπους της κλινικής. Όταν συνήλθα ήμουν παράλυτη τελείως και δεν πίστευα ότι θα μπορέσω να ξαναστηθώ στα πόδια μου. Δεν μπορούσα αν κουνήσω ούτε το δακτυλάκι μου. Αν δεν είχα φίλους δεν θα ήμουν εδώ τώρα…
Φίλος δεν είναι αυτός που είναι δίπλα σου όταν περνάτε καλά. Κι εγώ είχα πολλές δυσκολίες. Όταν αρρωσταίνεις κι όταν έχεις δυσκολίες εξαφανίζονται όλοι. Ως δια μαγείας. Ακόμη και άνθρωποι που δεν το πιστεύεις ότι θα κάνουν κάτι τέτοιο εξαφανίζονται.
Πρέπει να αλλάξει η εξυπηρέτηση στα μέσα μεταφοράς. Το κατάλαβα τώρα που έχω κινητικά προβλήματα και δεν μπορώ να ανέβω σε λεωφορείο. Δεν έχουν πρόβλεψη, αυτά τα πελώρια σκαλιά ποιος μπορεί να τα ανέβει; Ούτε στο τρένο δεν μπορώ να ανέβω. Έχω ένα φίλο παραπληγικό που πήγε στην Κίνα με το καροτσάκι του και μου είπε ότι αισθάνθηκε πάρα πολύ άνετα. Σήκωνε το χέρι του και σταμάταγαν 4 ταξί. Εδώ αν ένας άνθρωπος σε καροτσάκι σηκώσει το χέρι του για ταξί, λακίζουν όλοι.
Δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις, και γερός να είσαι πέφτεις και σκοτώνεσαι. Πλήρωσαν ένα σωρό λεφτά να κάνουν πεζοδρόμια ειδικά για τυφλούς με ειδικά πλακάκια και τα 9 στα 10 οδηγούν σε κάποιον στύλο ή σε κάποιο εμπόδιο! Στο ΚΑΤ που ήμουν δύο μήνες δεν μπορούσες να πας μια βόλτα με καροτσάκι γιατί οι διάδρομοι δεν είναι κατάλληλοι, κι εκεί που ήταν οι ράμπες ήταν παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Φαντάσου στο δρόμο. Μετά μου λένε γιατί επεμβαίνουν και γίνονται χούλιγκανς οι άνθρωποι.
Πήγα στο Παρίσι κάποτε και μου είχε κάνει εντύπωση πόσοι ανάπηροι κυκλοφορούσαν στο δρόμο. Κάποιος που ήταν μαζί μου σχολίασε «πολλούς αναπήρους έχουν εδώ». Η αλήθεια είναι ότι κι εμείς έχουμε αλλά είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους. Για να μπορείς να κυκλοφορήσεις στην Αθήνα θα πρέπει να είσαι νέος, ευκίνητος, χορευτής ή αθλητής.
Αν μπορούσα να γύριζα το χρόνο πίσω θα ήμουν 40 κιλά λιγότερη. Θα ήμουνα και λιγότερο αφελής ίσως, αν και δεν με δυσαρεστεί πολύ αυτό, προτιμώ τους αφελείς από τους πολύ ξύπνιους. Ίσως να μην έκανα και κάποια λάθη που τότε δεν τα θεωρούσα λάθη. Συμπεριφοράς κυρίως.
Θεωρώ ότι έχω ζήσει μια καλή ζωή, παρόλα τα όσα έχω τραβήξει από άποψη υγείας, και από πολύ νέα. Κατά τα’ άλλα θεωρώ τον εαυτό μου προνομιούχο γιατί πόσους ξέρετε στη ζωή τους να έχουν κάνει αυτό που θέλανε; Εγώ έκανα αυτό που ήθελα και αυτό μου δίνει την ευκαιρία όσο μεγαλώνω να κερδίζω παρά να χάνω. Πιστεύω ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος, δεν είναι ούτε οικονομικό, ούτε πρακτικό. Είναι καθαρά ότι κερδίζεις τον εαυτό σου εάν κάνεις αυτό που θέλεις στη ζωή. Κι εγώ έκανα αυτό που ήθελα και αυτό που πίστευα. Δεν ήταν εύκολα, πιστέψτε με, κάποιες φορές ήταν πολύ δύσκολο.
Ο πιο μεγάλος μου φόβος είναι να μείνω ανάπηρη. Και να είμαι βάρος σε άλλους. Μόνο αυτό. Δεν είναι φόβος ακριβώς, δεν θα ήθελα να συμβεί. Όχι γιατί δεν μπορώ να το αντέξω, μπορώ, αλλά δεν θέλω να επιβαρύνω τους άλλους. Τίποτε άλλο.
Δεν υπάρχει ευτυχία διαρκείας. Ευδαιμονία υπάρχει. Υπάρχουν στιγμές ευτυχισμένες, υπάρχει η κατάσταση που τα έχεις καλά με τον εαυτό σου και με τους γύρω σου. Αυτό χρειάζεται δουλειά και για να το κάνεις πρέπει να έχεις χρόνο. Και ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει χρόνο. Είναι πολύ απασχολημένος με το να συσσωρεύει πράγματα. Προσωπικά δεν το είχα ποτέ αυτό, το μόνο πράγμα που συσσώρευσα ήταν κιθάρες.
Όταν ήμουνα μικρή δεν ήθελα κούκλες καθόλου, δεν μ’ αρέσανε, μόνο τις ξεμάλλιαζα και τις ξεκοίλιαζα. Και τους έβγαζα τα μάτια με πιρούνι, ήμουνα πολύ περίεργη να δω τι έχουν από μέσα. Τα έσπαγα τα παιχνίδια, κι έφτιαχνα μόνη μου τα δικά μου. Τώρα μαζεύω αυτές τις μικρές φτηνές κούκλες από τα παλιτζίδικα.
Έχω κάνει συμβιβασμούς, πάρα πολλούς. Ακόμα και το γεγονός ότι αυτόν τον καιρό δεν μπορώ να κυκλοφορήσω, δεν μπορώ καν να πάω μόνη μου σε ένα περίπτερο, είναι συμβιβασμός. Πρέπει να πάω με συνοδεία. Έχω κάνει συμβιβασμούς στην κινητικότητά μου, στην ελευθερία μου, στα θέλω μου, στις επιθυμίες μου, άπειρες φορές. Και το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό και νόμιμο. Όποιος πει ότι δεν έχει κάνει συμβιβασμούς λέει απλά ψέματα. Δεν μπορείς να ζήσεις αλλιώς. Και η ίδια η ζωή είναι μία σύμβαση. Μόνο στα πιστεύω μου δεν έχω κάνει συμβιβασμούς.
Ο έρωτας έχει παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου κι εξακολουθεί να παίζει με τη γενική του έννοια. Φοβάμαι όμως ότι κι αυτόν τον περιορίζουν. Στην πρώτη πρώτη συνέντευξη που έδωσα ο Γιώργος ο Πηλιχός με ρώτησε αν είμαι ερωτευμένη, ήμουνα 20 χρονών τότε, και του απάντησα «με τι, με άνθρωπο»; Θεωρούμε ότι ο μόνος που είναι άξιος να ερωτευτούμε είναι άνθρωπος. Εγώ ερωτεύομαι συνέχεια με πράγματα, με ζώα, με τοπία, με τα πάντα. Ελπίζω και εύχομαι αυτό να μην σταματήσει ποτέ. Μπορεί να ερωτευτώ με έναν άνθρωπο για πέντε λεπτά, επειδή πέρασε μπροστά μου κι ήταν καλή η στιγμή. Η ουσία είναι να είσαι ερωτευμένος με τον έρωτα, κι εγώ είμαι έτσι.
Νομίζω ότι είμαι πολύ παρεξηγημένη και ως καλλιτέχνις. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουνε μείνει σε ένα πολύ χαμηλότονο, απαλό και ολίγον γλυκερό κατά τη γνώμη τους πράγμα. Το γλυκερό προσωπικά ποτέ δεν το άντεξα και δεν πιστεύω ότι υπήρξα ποτέ μου γλυκερή. Πρέπει κάποιος να ακούει χωρίς να είναι προκατειλημμένος, χωρίς λάβει υπόψη αυτά που έχουνε πει διάφοροι άσχετοι. Το Νέο Κύμα μπορεί να ήταν λυρικό, μπορεί να ήταν αφελές, γλυκερό όμως δεν ήταν, πολύ σπάνια.
Είχα ευκαιρίες πραγματικές για διεθνή καριέρα. Δύο ή τρεις φορές. Δεν ήθελα ποτέ να φύγω απ’ την Ελλάδα. Κι ο λόγος για τον οποίο παρέμεινα στην Ελλάδα, ο κυριότερος, ήταν η γλώσσα. Είμαι ερωτευμένη τελείως με την ελληνική γλώσσα κι αυτό δεν θα περάσει ποτέ. Παλιότερα ένας άνθρωπος αμόρφωτος σχεδόν, που είχε τελειώσει την τρίτη δημοτικού, ήξερε να γράφει, να διαβάζει και να μιλάει καλά. Κι αυτός που ήξερε να γράφει, να διαβάζει και να μιλάει κυρίως ελληνικά ήτανε αυτομάτως καλλιεργημένος άνθρωπος. Εάν ξέρεις να χειρίζεσαι καλά [και όχι εξαιρετικά] αυτή τη γλώσσα είσαι καλλιεργημένος έτσι κι αλλιώς. Κουβαλάει πάρα πολύ πράγμα μέσα της. Σήμερα θλίβομαι γιατί τα νέα παιδιά δεν ξέρουν ανάγνωση και γραφή. Επικοινωνούν με «φραγκοχιώτικα», μια γλώσσα με λατινικούς χαρακτήρες. Πώς μπορείς να μάθεις μια ξένη γλώσσα, αν δεν ξέρεις τη δική σου; Αν δεν ξέρουν καλά ελληνικά είναι καταδικασμένα να μην μάθουν ποτέ να επικοινωνούνε σωστά σε καμία γλώσσα. Να εκφραστούν γλωσσικά. Το χειρότερο είναι ότι είναι ευχαριστημένα που δεν την ξέρουν, επειδή θεωρούν πως ο,τιδήποτε ελληνικό είναι κατώτερο.
Θυμάμαι ένα περιστατικό, πριν από πολλά χρόνια, όταν είχε έρθει στην Αθήνα μία έκθεση με έργα του Picasso. Κάποιος ηλίθιος πήρε απόφαση να φέρουν σχολεία απ’ την επαρχία να δουν την έκθεση. Παιδιά που είχαν ακούσει τον Picasso σαν όνομα, σαν σπουδαίο ζωγράφο, αλλά δεν είχαν ποτέ δει έργο του. Κάποιο παιδί έριξε μελάνη πάνω σε ένα έργο γιατί το θεώρησε βλακεία και το βρήκα πολύ φυσιολογικό. Δεν πηγαίνεις ένα παιδί να δει Picasso όταν δεν ξέρει, όταν δεν έχει δει τίποτα άλλο πέρα από Ταρζάν και κόμιξ, είναι σαν να του λες είσαι ηλίθιος. Δεν είναι απλά ακατανόητα, τον τρελαίνουν αυτά που βλέπει. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει εισαγωγή από κανενός είδους τέχνης στην Ελλάδα, πουθενά. Είμαστε απαίδευτοι σε βαθμό εγκληματικό. Με αυτό τον τρόπο υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να λένε ό,τι αρλούμπα θέλουνε και κανείς να μην αντιδρά. Ο νέος άνθρωπος σήμερα είναι πιο ενημερωμένος, μόνο ένα πράγμα δεν μπορείς να κάνεις πια, να τον κοροϊδέψεις τόσο εύκολα.
Χωρίς να το καταλάβω και χωρίς να ξέρω πώς έχω κάνει αρκετή δουλειά, μόνο που για πάρα πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα είχα σταματήσει να τραγουδάω. Όπως επί χούντας, που επί τρία χρόνια δεν μου επέτρεπαν να τραγουδήσω. Όταν τελείωσε η χούντα ήταν ν’ αλλάξω εταιρία και να πάω σε άλλη και μου παρουσιάζουν ένα συμβόλαιο που μου σηκώθηκαν τα μαλλιά όρθια, το οποίο προφύλασσε την εταιρία από καινούργια χούντα. Αυτό δεν το’ χω ξαναδεί. Είχε αυτόν ακριβώς τον όρο: σε περίπτωση που υπάρχει πάλι έκρυθμη κατάσταση το συμβόλαιο θα πάψει να ισχύει και θα αρχίσει να ισχύει ξανά όταν πάψει να ισχύει η έκρυθμη! Και αυτό ήταν η αιτία που δεν άλλαξα εταιρία. Παρέμεινα στη Λύρα.
Στην Αθήνα μου αρέσει το γεγονός ότι μπορείς να χαθείς, το γεγονός ότι μπορείς να βρεις ένα πολύ ωραίο στέκι, το φως, ακόμα και έτσι κατεστραμμένη η Αθήνα είναι όμορφη. Μου αρέσουν τα free press, τα διαβάζω, και τη Lifo τη διαβάζω, όχι απλώς την ξεφυλλίζω. Είναι πιο ελεύθερος ο τρόπος που εκφράζονται, γράφουν για πράγματα εναλλακτικά που ο τύπος δεν έγραφε ποτέ και το θεωρώ πάρα πολύ θετικό αυτό. Έκανε τη διαφορά το free press. Κάποτε διάβαζα τρεις εφημερίδες την ημέρα, αλλά τώρα δεν μπορώ γιατί έχω βαρεθεί ν’ ακούω για την οικονομική κρίση που μας έχει πνίξει, έχω βαρεθεί να διαβάζω ότι σε ένα δυο χρόνια θα καταστραφεί ο κόσμος. Γεννήθηκα τη χρονιά που έπεσε ο μπόμπα της Χιροσίμα και για πολλά χρόνια είχα αυτό το φόβο επειδή είχα δει πολλά, ο φόβος με παρέλυε.
Έχω κουραστεί από την καταστροφολογία. Γιατί μέσα από όλο αυτό να μην υπάρξει ένα γύρισμα προς το καλύτερο; Όταν βλέπω ότι κάποιος το πάει προς την καταστροφή απλά γυρίζω κανάλι ή σελίδα. Όταν είναι να γίνει μία καταστροφή θα γίνει, δεν θέλω να την ξέρω πιο πριν. Να τη ζήσω πέντε δέκα φορές ακόμα, να περιμένω με αγωνία και να ασχολούμαι μαζί της απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ. Δεν κοιτάμε καλύτερα να σώσουμε κανα δεντράκι από τον Ομέρ Πριόνη…
Ετοιμάζω ένα διπλό δίσκο ο οποίος είναι σε κατάσταση υλικών με παλιότερα πράγματα και καινούργια τραγούδια. Έχει σταματήσει δύο φορές για λόγους ανωτέρας βίας, για λόγους υγείας. Ελπίζω αυτή τη φορά να τελειώσει. Ήμουνα μοναχικός λύκος, εμφανιζόμουν με άλλους δυο μουσικούς και τραγουδούσα για τρεις ώρες. Αυτό δεν μπορώ να το κάνω πια. Πρέπει να εμφανιστώ μαζί με κάποιον άλλο.
Μου έχει συμβεί δυο τρεις φορές να φτάσω στη στιγμή πριν πεθάνω, αλλά ξαναγύρισα. Η ζωή μου έμαθε ότι είμαι ακόμα εδώ. Ότι τίποτα δεν είναι που φαίνεται, πρέπει να το ψάξεις πιο βαθιά. Αν είναι κάτι που δεν μπορώ, είναι η ρηχότητα. Έχω κάνει λάθη από αυτό το πράγμα, να κρίνω επιπόλαια και τώρα πια είμαι πολύ μεγάλη για να δικαιούμαι να κάνω λάθη. Δεν μπορεί να είναι κανείς στο απυρόβλητο όμως, από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Όποιος είναι αλάθητος σημαίνει ότι δεν έμαθε τίποτα…
[η φωτο είναι του σπύρου στάβερη]

ignatz & veliotis

IGNATZ
O σχεδιαστής George Herriman δημιούργησε το χαρακτήρα κόμικς Ignatz to 1910, ένα σατανικό ποντίκι που πρωταγωνιστούσε στο κόμικ Krazy Kat. H αγαπημένη ασχολία του Ignatz ήταν να πετάει τούβλα στο κεφάλι του Krazy Kat, o οποίος πίστευε πως αυτό ήταν ένα σημάδι της αγάπης του ποντικιού προς αυτόν. Ο Bέλγος Bram Devens χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Ignatz για το δικό του μουσικό drone-blues alter ego.Χρησιμοποιώντας μόνο μια κιθάρα, ένα σάμπλερ και τη φωνή του, που απηχεί μπλουζ ήρωες σαν τον Skip James και τον Robert Johnson, o Ignatz οικειοποιείται και επανασυνθέτει τα μπλουζ με το δικό του μοναδικό τρόπο συνδυάζοντας δημιουργικά τη Γιαπωνέζικη ψυχεδέλεια, το Krautrock και το Industrial. Aμερικανοί καλλιτέχνες σαν τους Jandek και Alexander Tucker βρίσκουν σε έναν νεαρό κάτοικο Bρυξελλών έναν απρόσμενο μουσικό συνοδοιπόρο, ενώ ο ήχος των Aππαλαχίων και του Δέλτα του Μισσισσιππή βρίσκει εντελώς αναπάντεχα πρόσφορο έδαφος στην παλιά Eυρώπη μέσα από την ρέτρο-φουτουριστική blues-folk και bluegrass ενός λευκού Eυρωπαίου.O Bram Devens αυτοαποκαλείται φασίστας του lo-fi. Στα 15 του συνήθιζε να ξετυλίγει παλιές κασέτες, να τσαλακώνει τη μαγνητοταινία και μετά να τις τυλίγει πάλι πίσω. Όταν άρχισε να ηχογραφεί κλωτσούσε το τετρακάναλο για να πετύχει το εφέ που ήθελε ή άφηνε απλά τις κασέτες των ηχογραφήσεων έξω στη βροχή ή τις έθαβε στο νοτισμένο χώμα.Ο αυτοσχεδιαστικός αυθορμητισμός είναι η βάση στη μουσική του Ignatz. Oταν ένα κομμάτι ηχογραφείται τελειώνει και το μουσικό του ταξίδι. O,τιδήποτε ηχογραφεί έχει παιχτεί μία και μοναδική φορά, χωρίς επαναλήψεις, έτσι ώστε να μη χαθεί η μαγεία της στιγμής. Τα κομμάτια του δεν περιέχουν προηχογραφημένα τμήματα. Όταν πλέον το κομμάτι έχει μεταφερθεί στη κασέτα, σβήνει το sample που χρησιμοποίησε στην ηχογράφηση έτσι ώστε να μην το ξαναπαίξει προ-ηχογραφημένο ή με τον ίδιο τρόπο ποτέ ξανά. Τα τραγούδια επανασυντίθενται όταν παίζονται live, όπου ο ένας ήχος φέρνει σχεδόν συνειρμικά τον επόμενο.
Mε τρία Lp και μερικά ep στο βιογραφικό του-τα οποία έχουν εκδοθεί στο εκλεκτικό βέλγικο label KRA-AK-, στην πρώτη του εμφάνιση στην Aθήνα ο Ignatz θα εστιάσει στον τελευταίο του δίσκο, Ignatz III (2008) που έτυχε διθυραμβικών κριτικών από έγκυρα διεθνή μουσικά έντυπα.
www.myspace.com/ignaztwww.ignatz.be
NIKOΣ BEΛIΩTHΣ
O τσελίστας Nίκος Bελιώτης δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Mουσικός αυτοσχεδιαστής με καριέρα που χρόνια τώρα ξεπερνά τα σύνορα της χώρας. Ασχολείται με την πειραματική μουσική και εικόνα από τα τέλη της δεκαετίας του 90 με βασικό όργανο το βιολοντσέλο. Εκτός από σόλο ηχογραφεί και εμφανίζεται με γκρουπ όπως οι CRANC, Looper, texturizer (μαζί με τον Coti K.–ηλεκτρονικά) και tricycle. Τα βίντεο έργα του βασίζονται σε στατικές στρώσεις ψηφιακών ‘σκουπιδιών’ που βρίσκει στο ιντερνετ, συνδυασμό με ήχο ή σιωπή. Συγχρόνως έχει μία σταθερή σχέση με την ποπ–ροκ μουσική όπως μέσα από την συνεργασία του με τον David Grubbs. Eνώ τα τελευταία χρόνια η συνεργασία του με τον Γιάννη Αγγελάκα τον έχει συστήσει σε ένα ευρύτερο κοινό στην Eλλάδα. O Nίκος Bελιώτης στην εμφάνιση του στην Aθήνα με τον Ignatz, θα χρησιμοποιήσει το NEO του τσέλο σε ένα σετ ενισχυμένων-και μη βόμβων.
www.myspace.com/nikosveliotis, www.nikosveliotis.com
τη συναυλία θα ακολουθήσει dj set στο booze upstairs του Booze Cooperativa.
Περισσότερες Πληροφορίες Τηλ. 2114000863

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009

urbania


τα είχε όλα: και πολύ καλή μουσική και μία πολύ καλή εμφάνιση του λάρι και ωραίο κόσμο και επιτυχία ως πάρτι. ok, κάηκε λίγο η φώτο, αλλά αυτή είναι η μαγεία της polaroid, καταστρέφεται λίγο η άκρη και βγαίνει ο manbat λίγο πιο ηλιοκαμένος απ' ότι είναι, αλλά η στιγμή είναι ιστορική. και urban και tropicalia.
το πάρτι της lifo απόψε ξεκινάει στις 11 ακριβώς, λίγο πριν αλλάξει η ώρα [το πρόγραμμα υπολογίζεται με την παλιά ώρα...]
11.00-black athena
12.30-mark pritchard/harmonic 313
02.00-kode 9
03.30-peverelist
στο beat, στην πλατεία καρύτση, με ελεύθερη είσοδο.
και μία ευχάριστη έκπληξη από κάποιον που δεν είχα αντέξει ποτέ ν' ακούσω ολόκληρο άλμπουμ του.

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

dUb


~ο τελευταίος δίσκος των pet shop boys που μου άρεσε ήταν μάλλον το introspective, εκτός ίσως από τις συλλογές με τα single τους -πάντα έβγαζαν πολύ καλύτερα single από άλμπουμ. το yes μπορεί να μην τους χαλάει το σερί, αλλά έχει πάλι κάποια κομμάτια που θυμίζουν τις παλιές καλές μέρες τους και ακούγοντάς το μεταξύ ύπνου και ξύπνιου ήταν ένα πολύ ευχάριστο deja vu. ακόμα κι αν δεν τον ξανακούσω ποτέ, πρέπει να παραδεχτώ ότι έγραφαν και γράφουν ωραία ποπ τραγούδια. την ειδική έκδοση συνοδεύει ένα έξτρα σιντί με διαφορετικά ρεμίξ όλων των κομματιών του yes κι αυτό είναι το the way it used to be [left of love dub] σε μία εκτέλεση που θυμίζει κάπως το small town boy...
~δεν ξέρω γιατί έχω κολλήσει έτσι με αυτό το τραγούδι, ο kurt vile τραγουδάει my best friends [don't even pass this] κι από χθες το πρωί προσπαθώ να εντοπίσω τι μου θυμίζει...
~το sonik κυκλοφορεί με 7ιντσο στέρεο νόβα, το ποπ & ροκ κυκλοφορεί με μια συλλογή της λένας πλάτωνος κι ένα καινούργιο αγγλόφωνο κομμάτι που το λένε red rosy [πέτυχα χαλασμένο σιντί και δεν έπαιζε, το ξαναγόρασα κι είναι κομματάρα. με την etten στα φωνητικά]. αυτά. ραντεβού στο πάρτι των urban tropicalia σε λίγο, κατά τις 11 παίζει ο larry...

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

μακ-γκρικ


~πρώτα έπεσε το μάτι μου σε μια διαφήμιση του 1979 για το bone fone με υπέρτιτλο ''stereo breakthrough'' και επεξήγηση ''a new concept in sound technology may revolutionize the way we listen to music'' [the bone fone surrounds your entire body with a sound almost impossible to imagine] -δείχνει μια ξανθιά με κολάρο-συσκευή σαν πλαστικό κασκώλ [περασμένη γύρω απ' το σβέρκο], με έκφραση μάλλον απόλαυσης: στραβό χαμόγελο, μάτια μισόκλειστα, το ένα χέρι έτοιμο να κάνει όπα, το άλλο κουλό. μετά διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο bite me και υπότιτλο a brief history of dentistry and music, που ξεκίναγε κάπως έτσι: ''the auditory capacities of teeth may be demonstrated through a simple test. first, find a quiet room to sit in. if you are wearing an analog watch, remove it from your wrist. open your mouth wide and suspend the timepiece inside your mouth without actually touching your teeth. you will hear a quiet ticking. but close your teeth upon the watch, and you will hear a loud ticking. this is because you are hearing with your teeth''. αυτά που γράφει παρακάτω είναι ακόμα χειρότερα. πέρασα μιάμιση ώρα διαβάζοντας για τα ηχεία δοντιού και το στερεοφωνικό σύστημα στις μασέλες, το μέλλον δηλαδή στη στερεοφωνία...
~μακντόναλντς ιζ γκρικ εντ πράουντ οβ ιτ.
~μεσημέρι, στο σπίτι της αρλέτας με 8μιση κιθάρες και δεκάδες πλαστικά κουκλάκια σε βιτρίνα [απ' αυτά τα γυμνά μωρά που πουλάνε στα παλιατζίδια]. ''όταν ήμουνα μικρή δεν ήθελα κούκλες καθόλου, δεν μ’ αρέσανε, μόνο τις ξεμάλλιαζα και τις ξεκοίλιαζα. και τους έβγαζα τα μάτια με πιρούνι. τις ξεμάτιζα, ήμουνα πολύ περίεργη να δω τι έχουν από μέσα. τα έσπαγα τα παιχνίδια, κι έφτιαχνα μόνη μου τα δικά μου''. η συζήτηση με την αρλέτα είναι απολαυστική [αυτή διηγείται ιστορίες κι εγώ ακούω] έχει ένα σαρκαστικό χιούμορ που μου θυμίζει με κάποιον τρόπο τις ταινίες του wes anderson, όλες οι εικόνες που σχημάτιζα στο μυαλό μου ήταν σαν σκηνή απ' τον αρχάριο ή την οικογένεια τένενμπαουμ, [όλα τα περιστατικά που διηγείται έχουν μια δόση χιούμορ και ...συγκίνησης].
''θυμάμαι ένα περιστατικό, πριν από πολλά χρόνια, όταν είχε έρθει στην αθήνα μία έκθεση με έργα του picasso. κάποιος ηλίθιος πήρε απόφαση να φέρουν σχολεία απ’ την επαρχία να δουν την έκθεση. παιδιά που είχαν ακούσει τον picasso σαν όνομα, σαν σπουδαίο ζωγράφο, αλλά δεν είχαν ποτέ δει έργο του. κάποιο παιδί έριξε μελάνη πάνω σε ένα έργο γιατί το θεώρησε βλακεία και το βρήκα πολύ φυσιολογικό. δεν πηγαίνεις ένα παιδί να δει picasso όταν δεν ξέρει, όταν δεν έχει δει τίποτα άλλο από ταρζάν και κόμιξ, είναι σαν να του λες είσαι ηλίθιος. δεν είναι απλά ακατανόητα, τον τρελαίνουν αυτά που βλέπει. από τη στιγμή που δεν υπάρχει εισαγωγή από κανενός είδους τέχνης στην ελλάδα, πουθενά. είμαστε απαίδευτοι σε βαθμό εγκληματικό. με αυτό τον τρόπο υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να λένε ό,τι αρλούμπα θέλουνε και κανείς να μην αντιδρά.
ο νέος άνθρωπος σήμερα είναι πιο πληροφορημένος, μόνο ένα πράγμα δεν μπορείς να κάνεις πια, να τον κοροϊδέψεις τόσο εύκολα.
ήμουν τυχερή από αυτή την άποψη. ο πατέρας μου, παρόλο που ήταν χωριατόπαιδο, επειδή του είχαν λείψει αυτά τα πράγματα, μας είχε βοηθήσει πάρα πολύ να εξοικειωθούμε με την τέχνη. την πρώτη μου επίσκεψη στο μουσείο το αρχαιολογικό την έκανα όταν ήμουν πέντε χρονών. κανένας δεν μου είπε τι να δω, απλά περνώντας ανάμεσα από τα αγάλματα μία, δύο, τρεις, πέντε, δέκα, άρχισα να τα βλέπω και σιγά σιγά άρχισα να ξεχωρίζω κάποια πράγματα. την ομορφιά την πρόσεξα σιγά σιγά. θέλει χρόνο αυτό, ειδικά αν είσαι μικρό παιδί''.
η συνέχεια στην αυριανή lifo...
~ο ras g έχει νέο δίσκο, πασχαλιάτικο, με τίτλο brotha from anotha planet κι εδώ είναι ένα μιξ που έχει φτιάξει μαζί με τον flying lotus και τον samiyam. είναι το πρώτο podcast που δίνει ο f.l. στο brainfeeder...

σκριμ


galassia

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009

κλαπ μπιπ μπουμ


~χθες στην τεχνόπολη είδα να ζευγαρώνουν δυο γεράκια στο πιο ψηλό σημείο της καμινάδας [και να μην ήθελες να τα δεις, έκαναν τόση φασαρία που σε ανάγκαζαν να τα προσέξεις], σήμερα στο γουδί είδα δυο παπαγάλους να κυνηγιούνται και μετά να τσακώνονται πάνω σε έναν ευκάλυπτο [χωρίς σεξ].
~το πάρκο της γλυπτοθήκης [δεν φαίνεται στη φωτο, είναι μπροστά απ' το στρατιωτικό αρτοποιείο] είναι ένα πάρα πολύ ωραίο πάρκο, 5 λεπτά με τα πόδια απ' το σταθμό κατεχάκη, με ωραίο καφέ που αν ήταν στη στοκχόλμη ή στο άμστερνταμ θα ήταν ''και γαμώ'' και θα το κουβάλαγες μαζί σου ως ανάμνηση για να το λες στους φίλους σου [με πολύχρωμα καθίσματα στην αυλή, παιδική χαρά και πολύ συμπαθητικό χώρο μέσα]. εδώ απλά το 'χεις πάρει απόφαση ότι δεν υπάρχουν πάρκα και ακόμα κι αν περνάς απ' έξω είναι δεδομένο ότι δεν θα τα επισκεφτείς [δεν είμαστε και λονδίνο ή βερολίνο, ok, αλλά αν έχεις διάθεση, όλο και κάτι βρίσκεις γύρω απ' το κέντρο]. η αλήθεια είναι ότι ακόμα και με ήλιο χαρά θεού προτιμάς να κλειστείς μέσα και να δεις dvd, ή να αράξεις σε μια καφετέρια, παρά να πας για ξάπλες στα γρασίδια. [σήμερα, κυριακή με λιακάδα στο πάρκο δεν είχε πάνω από 10 άτομα. στο καφέ είχε καμιά πενηνταριά. μέσα κυρίως].
στο αυτοκίνητο την ώρα της επιστροφής πάλι γκρινιάζαμε ότι δεν έχουμε πάρκα [μέχρι να φτάσω στο σπίτι περάσαμε τρία, χώρια τον εθνικό κήπο]...
~ο dorian concept είναι 24χρονος αυστριακός [τι στο διάλο γίνεται κι όλα τα 24χρονα φτιάχνουν clap beep boom περιωπής φέτος;] που κυκλοφόρησε το when planets explode, άλλον έναν πολύ καλό δίσκο με ξεχαρβαλωμένα beats στο στυλ των bullion, ras g, fulgeance, paul white κλπ [φτιάχνουν ήδη δικιά τους κατηγορία]. στις 11 απριλίου έρχεται στην αθήνα για να εμφανιστεί στο τέταρτο cloud city party στην τεχνόπολη. αμήν.
clap beep boom-dorian concept

kode 9


ενώ όλο και περισσότεροι dubstep παραγωγοί απαρνούνται το dubstep o snoop dogg μετατρέπει το eastern jam των chase and status σε αυτό το κομμάτι που θα τον κάνει ακόμα πιο millionaire [το λέει ο ίδιος στους στίχους]. ωραίο κομμάτι, btw.
στο μεταξύ ο kode 9 [στην polaroid που κρατάει ο spaceape] λίγο πριν έρθει στην αθήνα μιλάει στο fact για το funky και δηλώνει “pretty tired of people taking the whole micro-segmentation of the uk scene so seriously.”
“part of me thinks that all this stuff, funky, bassline, two-step, grime, dubstep, is all part of the inter-connected, post-garage world of underground music in the uk. you don't have to like everything within one niche or another. i can't remember how i got into funky –probably listening to some sets in the little room at fwd/rinse at the end early in 2008. i just noticed instantly how much better the dancing and vibe was when the uk house came on, as opposed to what was happening in the big room at that time.
“the funky house scene, as far as I'm aware, was probably where the more soulful side of ukg went –i think some people used to call it urban house– when its moodier or more aggressive side went into grime and dubstep. No doubt it wasn't as interesting - it wasn't for me, anyway - as it's only recently that some grime producers have started experimenting with it [house]. it's just a bit rawer and less tasteful, hopefully, although I think retaining the female vocal element is important.”
“the pirates are supporting this stuff heavily and helping the scene grow. people are recording the sets and trading them online –as usual they're building their scene from the bottom up. [rinse fm owner] geeneus has been making house for quite a while and rinse always tries to spread itself across what is fresh at the time.”
“it's nice to stir elements of uk house, hip-hop, grime, dubstep, techno and garage into the pot, without too many pre-conceptions about what you should or shouldn't do. as micro-scenes get older, you have all these unwritten rules and habits that define the boundaries of a scene. they kind of plague you, and block you as a producer. they become toxic. any tactic that helps you forget these when you need to is handy.”
“some of the rhythms are great: fun, danceable and infectious. there has always been a lop-sidedness to some of the best dance music to come out of the uk, something that literally knocks you off balance, makes you fall. hence the elaborate styles people adopt to stop themselves from falling on the floor from the impact. funky has that rhythmic twitch that all of the best house and garage has, whatever the strain. it's got this percussive, broken, war-dance vibe going for it that is really infectious. the closest comparisons that could be made, i think, are in certain older house tracks by kenny dope, dj gregory and karizma, but obviously also afrobeat, soca, dancehall and two-step and broken beat.”
[o kode 9 με τον mark pritchard και τον peverelist θα παίξουν στη lifo night στο beat το σάββατο 28/3]

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

μπόντις


~μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τα εκθέματα στην τεχνόπολη [τεμαχισμένα πτώματα μικροσκοπικών ανθρώπων, σκελετοί και όργανα ταρριχευμένα συν μια συλλογή από εξωγήινους σε βαζάκια στο τέλος που στην πραγματικότητα είναι έμβρυα κινέζων] έχουν τα σημειώματα που αφήνουν οι νεαροί επισκέπτες στα βιβλία εντυπώσεων. ένας πιτσιρικάς νόμισε ότι του ζήτησαν να γράψει έκθεση κι έχει γράψει ένα απολαυστικό χρονικό. δυστυχώς, δεν επιτρέπονται οι φωτογραφίες και δεν μπορώ να αναπαράγω το σπαρταριστό του κείμενο: ήταν ο αρχηγός των σκίουρων και μιλούσε για μια κυρία που τον παρενοχλούσε δίπλα και δεν μπορούσε να ξεράσει με την ησυχία του. είναι αυτή ακριβώς η αίσθηση που σου δημιουργούν τα εκτεθιμένα [κυριολεκτικά] σώματα και η πιο ειλικρινής δήλωση ανάμεσα σε επαίνους και ενθουσιώδη σχόλια. [επίσης, τα 8 στα 10 παιδιά γυμνασίου χαρακτηρίζουν την έκθεση ''ενδιαφέρον'', δηλαδή ''είναι μια πολύ ενδιαφέρον έκθεση'', ''είναι η πιο ενδιαφέρον έκθεση που έχω δει'' κλπ, χρειάστηκε να ξεφυλλίσω πολλές σελίδες για να πετύχω τη λέξη ''ενδιαφέρουσα'']. ένας άλλος έγραφε ''περισσότερο με σόκαραν τα έμβρυα, κυρίως που κάποτε ήμουν όσο ένα κορν φλέικ!".
~ο καινούργιος δίσκος των socos & the live project band ''objects in mirror are closer than they appear'' που κυκλοφορεί από την puzzlemusic έχει τέτοια παραγωγή που δεν πιστεύεις στ' αυτιά σου. έχω πάρα πολύ καιρό ν' ακούσω ελληνόφωνο δίσκο που να μου αρέσει τόσο [του φανταστικού ήχου εξαιρείται]. διασκευάζουν jean-baptiste lully και noir desir και κλείνουν το δίσκο με υπέροχες συνθέσεις σαν κι αυτή: cantata-socos & the live project band
~αυτό το κομμάτι που ονομάζεται her and carry on είναι η συνεργασία του kite και του larry [πιο σωστά, το ρεμίξ του kite στο κομμάτι του larry gus] και μάλλον τώρα που το ανεβάζω θα πρέπει να το έχουν όλοι όσοι μπαίνουν στο μπλογκ. είναι ''χιτ''.
~επιτέλους, μετά από μια στεγνή εβδομάδα εμφανίστηκαν και δυο τρεις δίσκοι της προκοπής [the super vacations, dorian concept-when planets explode...].

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

le cool


when i wake up, in the morning, i have a smile upon my face / i look up & see the sunshine, now i'm ready for a brand new day / don't wanna a work, wanna leave my job, take the time out to play / i'm happy i'm living, now i'm ready for a brand new day!
pleasure-brasstooth
ένα παλιό τραγουδάκι [εννιά χρόνια πριν], από τότε που υπήρχαν ακόμα χαμόγελα και είχαν διάθεση να γράψουν κομμάτια με τίτλο celebrate life.

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

party party


οι urban tropicalia κάνουν πάρτι στις 27 μαρτίου [παρασκευή βράδυ], το velvet festival ξεκινάει απόψε στο bios με ottomo, larry gus, etten, my wet calvine και dj cunted daughter. το σάββατο το πέμπτο what street party στους δρόμους της αθήνας [το πρόγραμμα εδώ].
η φτώχια θέλει καλοπέραση [ως γνωστόν...].

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

nosdam


μπορεί να μην την αναφέρει στο τρακλίστ αλλά ο odd nosdam παίζει μαρίκα παπαγκίκα [απ' το λεπτό 20 μέχρι το 23] στο εξαιρετικό αυτό μιξ απ' το xlr8r. κι εδώ.

lifo night_28/3/09


σάββατο
28 μαρτίου. στην πλατεία καρύτση.

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

τζι-σποτς


-------------------------------------------------------------------

ντάι χαρντ


~τώρα που το σκέφτομαι, από τα πιο ωραία δώρα που έχω λάβει ποτέ είναι ένα σετ χαρτιών για οριγκάμι που μου πλήρωσε με το ζόρι ένας φίλος στο λονδίνο. δεν είχα καταλάβει τι τα κάνεις, από τα μικρά είχα κόψει καμια δεκαριά καλλιγραφικά αρχιγράμματα για τις προσκλήσεις γάμου μιας φίλης και δύο μεγάλα τα χρησιμοποίησα για να ντύσω το μόλεσκιν όταν μου είπε ότι δεν ήταν απλά χρωματιστά χαρτιά με ψυχεδελικά σχέδια [τα αρχιγράμματα τελικά δεν τα έδωσα, τα κόλλησα στο μόλεσκιν].
σήμερα άνοιξα ένα φάκελλο πάνω στο γραφείο [πρέπει να ήταν εκεί άθικτος απ' τα χριστούγεννα] και είδα ότι εκτός απ' τις ευχές έχει και 6 χαρτιά για οριγκάμι [ένα μοιάζει με το εξώφυλλο του merriweather] και οδηγίες για να φτιάξεις το larry the frog, τη mary the fox και το trinnie the bird. έφτιαξα το βάτραχο [επίπεδο α] και την αλεπού [επίπεδο β], αλλά μάλλον θα σταματήσω εδώ γιατί δεν υπάρχει πιο βαρετό πράγμα απ' το οριγκάμι. χίλιες φορές να κόβεις αρχιγράμματα.
~πριν από μερικές μέρες προσπαθούσα να φανταστώ πώς είναι να σε θάβει το κατοικίδιό σου και πώς μια χελώνα που ζει 150 χρόνια θα πρέπει να την αφήσουν τουλάχιστον δυο φορές κληρονομιά, αλλά σήμερα το πρωί η καημένη με έβγαλε από τη δύσκολη θέση γιατί πήγε και πέθανε πρώτη. δηλητηριάστηκε από μαρούλι. δεν ξέρω πώς θα είναι η ζωή χωρίς χελώνα από δω και στο εξής, την είχα 7; 8; 9 χρόνια; [δεν θυμάμαι] και την είχα συνηθίσει, μπορεί και να τη συμπαθούσα, θα δείξει. το σίγουρο είναι ότι ήδη μου λείπει. [μουσική δεν έχει, λόγω πένθους].
~''κατάλαβα ότι σημασία δεν έχει να είσαι κουλ, αλλά λεπτός'' [ο λάρι ''έγραψε''].

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

ungh


απόγευμα στη θάλασσα. στην παραλία ψυχή, μόνο κάποιοι περίεργοι που σταμάταγαν τα αυτοκίνητα για να χαζέψουν το πιο παράξενο σπίτι που έχω συναντήσει ποτέ. ή τουλάχιστον, που έχω δει από κοντά. όλο και κάποιο πετυχαίνεις στις σελίδες των περιοδικών, αλλά δεν είναι το ίδιο. μπορεί να μην είναι και γκαουντί, να μην σε πιάνει το δέος που σου κόβει τα πόδια όταν αντικρίζεις τη sagrada familia, απ' τη στιγμή που περνάς όμως την εξώπορτα για να μπεις στην αυλή μένεις άφωνος. χρειάζεται λίγη ώρα για να συνειδητοποιήσεις τι ακριβώς έχει κάνει ο καλλιτέχνης. χιλιάδες ξύλα σε ακανόνιστα σχήματα συνδεδεμένα με τσιμέντο φτιάχνουν ένα γκόθικ κατασκεύασμα [τρίπατο] που θυμίζει βράχο και είναι τέλεια ενσωματωμένο στο περιβάλλον [μέσα στα πεύκα, δίπλα στη θάλασσα], χωρίς σπιθαμή ανεκμετάλλευτη, με εκατοντάδες φυτά, καταρράκτη, γέφυρες, ένα απίθανο playroom στο ισόγειο με λαχανί τζάμι και ενυδρεία χτισμένα στο φράκτη [!]. πιο φορτωμένο δεν γίνεται, τόσο μελετημένο όμως, που δεν σου αφήνει περιθώρια να το χαρακτηρίσεις κακόγουστο. ήταν το highlight της εκδρομής και δεν ήταν καν στη λίστα με όσα ήθελα να επισκεφτώ [δεν πρόλαβα να δω ούτε τα μισά].
την ώρα που τρώγαμε μαρίδες και καλαμαράκια [και μια άθλια σαλάτα μαρούλι που ήταν σαν χαρτί] ο ντέρτι έπαιζε το ηρωικό "αναγκάζομαι να κομματιάζομαι", μετά ρίτα: "μ[ν]ια ζωή πληρώνω αμαρτίες αλλωνών" και ένα άζμα που άκουγα για πρώτη φορά και έλεγε "μηδέν σου βάζω στην αγάπη, μηδέν στη συμπεριφορά, δεν συγκινούμαι απ' το δάκρυ, δεν έχεις μέσα σου καρδ[γ]ιά", -μπορεί να μου ξέφυγαν λίγο οι στίχοι, πάντως ωραίο τραγούδι...
στο δρόμο της επιστροφής ο ταξιτζής άκουγε ένα κομμάτι που μισώ [και με όλο το σεβασμό στο θεοδωράκη, μεγάλος καλλιτέχνης, σπουδαίος κλπ, δεκτόν, πλην ποτέ δεν τον άντεξα, -αν θέλεις να με βασανίσεις βάλε μου θεοδωράκη] και που παραθέτει στη σειρά τρεις από τις λέξεις που σιχαίνομαι: κοπελιά, γαϊτανόφρυδο και λενιώ [να σε λένε ελένη και να σε φωνάζουν λενιώ είναι σαν να σε λένε χρυσάνθη και να σε φωνάζουν τσιάφω -μα την παναγία, το υποκοριστικό είναι υπαρκτό!]. όταν τ' ακούω μου έρχεται στο μυαλό μια ξαδέρφη του πατέρα μου κουμουνίστρια που άκουγε μόνο θεοδωράκη και όποτε πηγαίναμε σπίτι της ήταν σαν μεγάλη παρασκευή. [θεός σχωρέστη, πέθανε από έμφραγμα]. μου θυμίζει και μια τραυματική εμπειρία όταν ήμουν 14, αλλά δεν χρειάζεται να τη μοιραστώ κι αυτή, ήθελα απλά να πω ότι προτιμάω και τα τρία κομμάτια που συγκράτησα την ώρα του φαγητού από τον "απρίλη" και ότι ο ταξιτζής μου θύμισε τη μακαρίτισσα...
supervillainz [he's back]
κι εδώ είναι 40 χρόνια μετά το σάουντρακ του σπανού απ' τις σκιές στην άμμο.

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009

lemonpie


i met a girl people used to call her lemonpie / i don't know why i don't know why / they kept calling her lemonpie / i said hello i asked her out / she didn't hear it i said it loud / i said hello she said goodbye / oh why oh why you lemonpie / i need to sleep but i'd rather die / if i don't eat this lemonpie / so hard tonight to forget my appetite / i went to her home and said to her / please don't be shy i'm just a guy / who wants to love you lemonpie / she turned to me oh you poor guy / put that thing out of your mind / you'll never eat my sugar mine / go fuck yourself get out of here / i'm not so sweet i'm not so real / don't even call me lemonpie
απ' το νέο δίσκο του felizol, birthdays, στην puzzlemusic που μόλις κυκλοφόρησε
>>>lemonpie feat. dr hector

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009

kill your favourite


~στην αρχή είδα ''kill your favourite beatle'', αλλά:
α) λέει "kiss"
και β) λέει "favorite" που σημαίνει ότι είναι αμερικάνικη αφίσα. αν θα έπρεπε σώνει και καλά να σκότωνα κάποιον beatle θα ήταν πολύ δύσκολη η επιλογή [ενώ έναν στόουν π.χ. τον σκότωνα με κλειστά μάτια. οποιονδήποτε, στην τύχη]. ο αγαπημένος μου beatle ήταν μάλλον ο λένον και μετά ο χάρισον, ενώ αγαπημένος στόουν δεν υπάρχει. αυτό σημαίνει:
α) ότι όλα τα γκρουπ πρέπει κάποια στιγμή να αποσύρονται γιατί στο τέλος τα σιχαίνεται ο κόσμος [χμμμ, όχι όλος, ένα μικρό μερίδιο, όλοι οι υπόλοιποι τρέχουν και γεμίζουν στάδια].
και β) ότι αυτό το ντεζαβού είναι εφιαλτικό. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ το 2009 να θεωρούνται το "πιο μεγάλο συγκρότημα του κόσμου" οι u2 [κοντεύω να γεράσω και τους άκουγα στς 13], να είναι γεγονός οι depeche mode στη μαλακάσα [επίσης] και να γίνεται θέμα ο νεός δίσκος του springsteen, σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με τη σημερινή μουσική. ή ότι η μουσική πέθανε.
~απ' την άλλη, πόσο άδικο να τους δώσεις; έχω μέρες ν' ακούσω έναν καλό καινούργιο δίσκο, όλα όσα μ' αρέσουν τελευταία είναι παλιά.
κι αυτό είναι σταθερά ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια ever. στη συγκεκριμένη εκτέλεση. [updated: και αυτή]

my heart wanted to die...

"When we parted my heart wanted to die"
After "The Death of Rave" comes...what? The Death of V/VM?
An ending, a transition, a change for the better...? Let's hope so.
From the Artist (Possibly) Formerly Known As V/VM - who created some of the year's (and the one before's) most compelling music as The Stranger, The Caretaker, etc - comes "When we parted my heart wanted to die" by Leyland James Kirby.
It's every bit as wonderful as you might expect.
A return to Ambient's roots, I guess - hints of Eno and Harold Budd hover over the proceedings, but with a distinct post-millennial hauntological twist.
The accompanying film is amazing - an endless parallax'd view of Berlin streets from a walker's point of view, double-exposed, blurry, granulated...shifting in and out of focus with itself as we walk an endless streetscape, accompanied only by the sound of our own perpetual heartbreak. It's incredibly simple, but devastatingly effective and intensely personal, invoking a sense of profound emotional dislocation.
And still the walker walks on and on and on and on...never stopping....through superimposed street scenes, their multiple points-of-view creating a set of new imaginary thoroughfares thru which the walker drifts..."all in a dream...all in a dream..."
I hope James doesn't mind me quoting him, but he says: "...that video is about walking the same streets for months, with hangovers, with girls, with friends, in the rain, sleet, snow, sunshine and heat... all the time the ground beneath you is not solid, but fluid... it's about lost hopes and dreams and then finding new dreams and new hopes. It's an ending of a period of time and the beginning of another."
Bloody marvellous. [brainwashed]

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009

amon duul ii


το σάββατο 21 του μήνα θα είναι στην αθήνα με τη σύνθεση του 1968 για να γιορτάσουν την 40ή τους επέτειο, κι εδώ υπάρχει ένα σύντομο στόρι και τα άλμπουμ τους...
στο gagarin205, με 35 ευρώ.
Με τον John Weinzierl μίλησε ο Πέτρος Αντωνάκης:
«Δεινόσαυροι», «τελειωμένοι» κλπ. ΟΚ. Περνάνε από το μυαλό όλων αυτά καθώς μαθαίνεις πως καταφθάνουν στα μέρη σου για live (στις 21 στο Gagarin). Μιλάς όμως με τον τύπο από αυτή την ιστορική μπάντα από τα γερμανικά rock αρχεία και καταλαβαίνεις γιατί το ρημάδι το ασυνείδητο έσπρωξε κάποιες (πολλές…) περιόδους τη μουσική σου δίαιτα προς τις krautrock γεύσεις. Ουπς, λάθος λέξη…
Αναφέρετε συνέχεια πως δεν είστε μία krautrock μπάντα. Ποια πιστεύετε πως είναι αισθητικά η διαφορά σας με το είδος;
Η έκφραση krautrock είναι μία προσβολή ενός άγγλου δημοσιογράφου, που δεν του άρεσαν όλοι αυτοί οι Krauts που έρχονταν στην Βρετανία. Κάποιος ηλίθιος, μάλλον γερμανός, πήρε την έκφραση και παγιώθηκε. Δεν κατηγοριοποιεί ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, αλλά όλα τα είδη από τη στιγμή που και μόνο υπάρχουν γερμανοί σ’ ένα συγκρότημα. Ήμασταν περισσότερο avant garde, world, ethnic και ψυχεδελικά underground. Εγώ πάντως πιστεύω πως στις μέρες μας με όλο αυτό τον καπιταλιστικό φασιστικό happening που συμβαίνει στον «φυσιολογικό» κόσμο, υπάρχουν πολλοί καλοί λόγοι για να κινηθούμε ξανά στο underground.
Τις παλιές μέρες συνηθίζατε να λέτε πως «ο καθένας μπορεί να γίνει μουσικός». Σήμερα αυτό το motto μπορεί να αποδειχθεί μία… καταστροφή;
Όχι, είναι ακόμα αλήθεια. Ο καθένας μπορεί να ξεφύγει από το καλούπι του. Τότε όμως θέλαμε επίσης να εκφράσουμε πως δεν είμαστε εκείνοι που θα διδάξουμε, αλλά που θα σε θυμόμαστε.
Προτιμήσατε τις κλασικές φόρμες παρά εκείνες της pop. Σκεφτήκατε ποτέ πως ίσως κάποιες απ’ αυτές να σας είχαν φανεί χρήσιμες;
Πιστεύουμε πως η μουσική βρίσκεται εκεί για επικοινωνία. Πιστεύουμε στην προφανή επικοινωνία και όχι στην υπερφίαλη pop της πόζας. Είμαστε ένα «έργο τέχνης» και για να στήσουμε το έργο μας, χρειαζόμαστε περισσότερες στροφές, ρεφρέν και στροφές για να εκφράσουμε τον ισχυρισμό μας. Φυσικά και εμείς μερικές φορές χρησιμοποιούμε καθαρές pop φόρμες, αλλά δεν είμαστε ένα pop γκρουπ.
Ποια ήταν η πρώτη σκέψη για το πώς θέλατε το συγκρότημα να είναι; Ήταν περισσότερο χαοτικό απ’ όσο θέλουμε να πιστεύουμε ή πιο ξεκάθαρο και κοντρολαρισμένο;
Πιστεύω πως ήταν περισσότερο χαοτικό απ’ όσο θα ήθελες να ξέρεις. Εάν θέλεις να δημιουργήσεις κάτι καινούργιο ή όχι κοινότυπο, δεν υπάρχουν κανόνες στην αρχή. Υπάρχουν όνειρα και επιθυμίες και πρέπει να δει πως μπορείς να καταδείξεις αυτό χωρίς να δηλητηριαστείς, σταυρωθείς, πυροβοληθείς ή κλειδωθείς σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ψάχναμε για έναν καλύτερο τρόπο ζωής, και διαλέξαμε τον κίνδυνο να το ζήσουμε εκτός πραγματικότητας. Δεν ήταν ένας εύκολος δρόμος να ακολουθήσεις και η ζωή είναι περισσότερο επικίνδυνη απ’ όσο νομίζεις, από την στιγμή που θα γείρεις το κεφάλι σου έξω από το παράθυρο. Απλώς θυμήσου τα επεισόδια σας στην Αθήνα…
Δεν υπήρξε ποτέ ένας ηγέτης στο συγκρότημα. Αυτό ήταν το κλειδί στον ήχο και στην έκφρασή σας;
Ο καθένας είναι ένας ηγέτης! Φυσικά και είχε την επιρροή του στον ήχο και στην έκφραση. Η διαφορετικότητα του ατόμου είναι η δύναμη της κοινότητας. Μπορείς να ζεις μαζί και να έχεις μία τεράστια μονοκουλτούρα με ένα αφεντικό ή δικτάτορα στη κορυφή ή μπορείς να έχεις μία κοινότητα με την πολλαπλότητα πολλών ξεχωριστών ατόμων που κάνει ο ένας τον άλλον δυνατό…
Υπολογίζατε την τέχνη και την κοινωνική σημασία το ίδιο με την μουσική. Αυτό είναι το σημείο που κάνει την διαφορά ανάμεσα σ’ έναν αληθινό καλλιτέχνη και έναν απλό μουσικό;
Η μουσική είναι η εκδήλωση της τέχνης, της κοινωνικής συνείδησης και κάποιων μορφών κοινωνικής πληροφόρησης. Είναι επιστήμη, μαθηματικά επίσης. Έναν πραγματικό καλλιτέχνη τον απασχολούν οι νόμοι και τα κείμενα τους, τον απλό μουσικό μόνο το γεύμα του (άντε και η σεξουαλική του ζωή). Ωστόσο δεν μπορείς να υποτιμήσεις τον απλό μουσικό…
Ξεκινήσατε τις δραστηριότητές σας στην καρδιά των πανεπιστημίων. Θα μπορούσε να γίνει με διαφορετικό τρόπο;
Θα μπορούσε να γίνει με πολλούς τρόπους, σύμφωνα με τις συντεταγμένες στο χώρο και τον χρόνο. Τώρα δεν μπορεί να γίνει όπως το κάναμε, πρέπει να γίνει όπως μπορείς να το κάνεις σήμερα.
Ονόμασε μία κομμούνα που υπάρχει σήμερα και σημαίνει κάτι…
Amon Duul. Και υπάρχουν κι άλλες στον κόσμο, αλλά κανείς δεν θέλει να ξέρει. Είναι όλοι βυθισμένοι στον εγωισμό, την απληστία και το χρήμα, υπνωτισμένοι από τα media. Το underground γνωρίζει. Τα πράγματα θα αλλάξουν όταν ο κόσμος ενδιαφερθεί στο να κατανοεί ξανά, αντί να αντιδρά…
Πως αισθάνεσαι με φιλμ όπως το The Baader Meinhof Complex;
Ο παππούς μου έλεγε να μην λες τίποτα, όταν δεν έχεις κάτι καλό να πεις. Εάν θέλεις πραγματικά να μάθεις με τον Andreas και την Ulrike, δεν θα το καταφέρεις με το να δεις αυτή την ταινία. Το πιο θλιβερό είναι όταν σκέφτεσαι πόσο κοντά στις αυθεντικές πληροφορίες ήταν ο Bernd Eichinger και τι παρήγαγε τελικά… Εμείς ήμασταν εκεί…
Στα ‘70s στην Γερμανία το παλιό συγκρούστηκε με το νέο. Μέχρι σήμερα όλοι πάλευαν με τον εαυτό τους. Αυτή η κρίση όμως, έστω και κάτω από συνθήκες τρόμου, σαν να μας ενώνει. Λες να μας κάνει καλό στο τέλος;
Ας το ελπίσουμε, αν και δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος. Νομίζω πως το μωρό πρέπει πρώτα να τρέξει και να χτυπήσει στον τοίχο. Στον κόσμο αρέσουν πολύ οι δικαιολογίες…
Πως αισθάνεστε επί σκηνής; Πιο χαλαροί από ποτέ;
Όχι, όχι χαλαροί, απλά υπέροχα. Όλα αλλάζουν και πρέπει να προσαρμοστείς σε κάθε κατάσταση με έναν καινούργιο τρόπο. Το κάθε κοινό είναι πολύ διαφορετικό από μέρη σε μέρη…
Και τι περιμένετε στην Ελλάδα εκτός από ήλιο και καλό φαγητό;
Στην πραγματικότητα δεν περιμένουμε τίποτα. Θα έρθουμε να δούμε και να ξαφνιαστούμε…
[από εδώ]

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009

με της αγίας αικατερίνης [τη χορωδία]


την πέμπτη το βράδυ 12 μαρτίου οι modrec θα εμφανιστούν για μία και μόνο βραδιά στην κεντρική σκηνή του σταυρού του νότου, σε μία συναυλία που -όπως υπόσχεται το δελτίο τύπου- θα συζητηθεί…
"η διάθεση των modrec να παντρεύουν τα μουσικά άκρα [i.e. παιδική χορωδία στα φωνητικά post-punk τραγουδιών] είναι ο λόγος που στα πλαίσια αυτού του live θα συμμετέχει η εικοσαμελής χορωδία γυμνασίου-λυκείου του βρετανικού σχολείου: saint catherine’s, προσφέροντας μία διάσταση του live, πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα.
η χορωδία θα συμμετέχει σε τρία τραγούδια, ένα εκ των οποίων είναι η διασκευή που έχουν κάνει οι modrec στο eleanor rigby των beatles, ενώ τα άλλα δύο είναι το πολυαγαπημένο των fans three armed man και το holograms".
το event έχει και φιλανθρωπικό σκοπό, θα βοηθήσει τη διεθνή αμνηστία: στο stand δεν θα πωλούνται cd, αλλά μπλουζάκια της διεθνούς και δικό τους merchandise [της διεθνούς].
ανοίγουν οι absent without leave.
ώρα προέλευσης: 9. το εισιτήριο κάνει 10 ευρώ [5 ευρώ το πρώτο ποτό].

true romance

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2009

babylon band

επειδή πολλοί κατέβασαν το ep, αλλά λίγοι έκαναν τον κόπο να δουν τι ακριβώς κάνει ο kutiman [φτιάχνει μουσική μιξάροντας βίντεο απ' το youtube, όταν δεις το παραπάνω θα καταλάβεις] ορίστε ένα d'n'b τζαζ οριεντάλ με μπουζούκι. και τώρα ψάξε τα λινκ να δεις και τα υπόλοιπα, αξίζουν...

σμαρτ_σμάρτερ


''Ζηλεύω την έμπνευση, ζηλεύω την έπαρση, ζηλεύω τα μάτια σου αλήτττ. ΕΤΣΙ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ ΒOLD ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ
μικρά πολύ μικρά και οι τελείες μεγάλες''.
μια κυριακή με άγγελο κυρίου. κι αυτό το τραγούδι...

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

μπούλιον


από την εμφάνισή του στη lifo night η τιμή του εκτινάχθηκε στα ύψη και το νέο ep του αποδεικνύει το γιατί. ο bullion στην καλύτερη στιγμή του μέχρι τώρα και μάλλον αυτή είναι η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της αγγλικής ποπ. ή έστω, μία από τις ελάχιστες πλευρές της που έχουν ακόμα ενδιαφέρον...
γιανγκ χέρτεϊκ

sunday cool


~το πιο εντυπωσιακό με τον kutiman είναι ηλικία του: είναι μόνο 25 [αυτός στα δεξιά που ποζάρει με την οδοντογλυφίδα στο στόμα]. επίσης, τα βίντεο που συνοδεύουν το νέο ep του [που δίνει δωρεάν] είναι πιο εντυπωσιακά απ' τη μουσική του. το άλμπουμ του με τίτλο το όνομά του που είχε βγει στο τέλος του 2007 είχε ωραία τραγούδια σαν κι αυτό, αυτό κι αυτό, ενώ το ep καλύτερα να το βλέπεις, παρά να τ' ακούς. όχι επειδή δεν αξίζει, αλλά επειδή μόνο έτσι θα τον εκτιμήσεις [όταν δεις τι κάνει θα καταλάβεις]. έχει και μια δακρύβρεχτη μπαλάντα με τίτλο just a lady που θα μπορούσε να γίνει και χιτ [όχι εδώ, αλλού]...
~μια φίλη επιμένει ότι αν κλείσεις την τηλεόραση και σταματήσεις να διαβάζεις τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων "ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός, μια λεμονιά θ' ανθίσει στη γειτονιά" κλπ. μπορεί να μην αλλάξει τίποτα και όλα γύρω σου να εξακολουθούν να είναι σκατά [εντάξει, όχι και όλα], αλλά δεν χρειάζεσαι γουρλομάτηδες σε τρανς ''δυσοίωνου μέλλοντος'' να σου υπενθυμίζουν ότι δεν υπάρχει ελπίδα. ειδικά όταν αυτοί που σου μεταδίδουν το άγχος είναι από τους πιο καλοπληρωμένους υπαλλήλους στην ελλάδα. [το δοκίμασα αλλά τζίφος...]
~η dum dum girls είναι η ομορφούλα της φωτο [και του παρακάτω βίντεο] που λέει ότι φτιάχνει melodramatic popular songs και έχει κυκλοφορήσει αυτό το ep. είναι απ' το l.a. και είναι φίλη των crocodiles [προς το παρόν αυτό δεν σημαίνει τίποτα, αλλά πολύ σύντομα οι crocodiles θα είναι big thing].
~πιουρ ελληνική ποπ. δεν τον είδα. φςςςςςςς.

ντουμ ντουμ

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009