Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

the boy


Σινεμά έβλεπα από πολύ μικρός λόγω οικογένειας. Ήμουν πολύ καλός στη στατιστική και τα μαθηματικά και καθόμουν και μάθαινα απ' έξω πόσες ταινίες έχει κάνει ο κάθε σκηνοθέτης, πόσα βραβεία έχει πάρει, έπαιζα με τους αριθμούς. Το ίδιο και με τη μουσική, έκανα πρωταθλήματα με το πόσο γρήγορα μπορούσα να παίξω τα κομμάτια. Και το μπάσκετ με τον ίδιο τρόπο το αντιμετώπιζα.
Από την πρώτη δημοτικού άρχισα να παίζω πιάνο, ένα μάθημα που μισούσα και τα 7 χρόνια που κράτησε συνολικά. Στο τέλος του γυμνασίου που άκουσα ροκ αποφάσισα ν’ ασχοληθώ σοβαρά με τη μουσική. Πήγα τότε σε ένα μουσικό που μου είπε ότι για να τα καταφέρω πρέπει να δουλεύω δέκα ώρες τη μέρα. Φρίκαρα και αποφάσισα να ασχοληθώ με το σινεμά.
Η πιο μεγάλη μου επιρροή είναι ο Κιούμπρικ, είναι ο μοναδικός που όταν αναφέρω το όνομά του παθαίνω ολικό black out. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτ’ άλλο.
Απ’ τα 16μιση μέχρι τα 18μιση είχα μια παρέα που κάναμε trash ταινιάκια με βίντεο. Μέσα σ’ αυτά τα δύο χρόνια φτιάξαμε γύρω στα 50, από σάτιρες ταινιών μέχρι ψευτοτσόντες και τρόμου. Απ’ αυτά έμαθα πώς να χειρίζομαι την κάμερα, μοντάζ, φωτισμούς, επειδή όλα τα κάναμε μόνοι μας. Στα 20 έκανα το «Κλαις;». Την εποχή αυτή ήμουν στη φάση ‘Happiness-Λαμπιούτ-Χάρλεϊ’, δούλευα στον ‘Καλύτερό μου φίλο’ του Λάνθιμου και του Λαζόπουλου και στον ελεύθερο χρόνο μου κράταγα σημειώσεις. Ήταν η πρώτη ταινία όλων όσων συμμετείχαν και ήταν πολύ ωραία εμπειρία, κάναμε έξι μήνες πρόβες αλλά τελικά είχε πολύ αυτοσχεδιασμό και πολύ πλάκα.
Έχω καταλήξει ότι ενώ μ’ αρέσει να συνεργάζομαι με ανθρώπους, αυτά που κάνω μόνος μου τα αγαπάω και τα χαίρομαι περισσότερο. Ίσως επειδή αισθάνομαι πιο ελεύθερος.
Προσπαθώ να παλεύω μόνος μου και να μην κάνω συμβιβασμούς. Από 18 χρονών αποφάσισα να κάνω αυτό που θέλω, να ζήσω από αυτό που μ’ αρέσει και πίστευα ότι μέχρι τα 25 μου θα τα είχα καταφέρει. Μετά έβαλα όριο τα 28 και τώρα βάζω όριο τα 32. Απλά είναι κουραστικό, γιατί αναγκάζεσαι να κάνεις πολλά άσχετα πράγματα και στο τέλος βλέπεις ως αγγαρεία αυτό που ήθελες αρχικά. Τώρα κάνω σεμινάρια σινεμά, γράφω κείμενα σε περιοδικά, θα κάνω τον DJ σε ένα μαγαζί συν καμιά συναυλία. Δεν βγαίνει και πολύ εύκολα.
Μου αρέσει να ψάχνω όλη μέρα στο YouTube και να βλέπω μουσική. Δεν μ’ αρέσει ν’ ακούω μουσική. Μ’ αρέσει να μην έχω δουλειά και να κανονίζω ολοήμερες εξορμήσεις με τους φίλους μου για φαγητό και ταινίες, μου αρέσει να βλέπω ταινίες, να μαγειρεύω, να κάνω συναυλίες, να νιώθω καλά με αυτό που κάνω.
Οι άνθρωποι είναι πολύ πιο ηλίθιοι από ό,τι νομίζουν. Ο,τιδήποτε τους προκαλεί ανασφάλεια το καταστρέφουν. Αυτό που έχω μάθει είναι ότι μόνο όσοι μπορούν να κάνουν κακό στους άλλους μπορούν να επιβιώσουν. Αν δεν μπορείς, κάποιος θα σε φάει. Δεν υπάρχει χώρος για όλους…
περισσότερα, εδώ.