Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

γουέιτινγκ φορ γιου


μπορεί να είναι περισσότερο σκοτεινό απ' το blue lines [είναι τόσο σκοτεινό όσο οι πολύ σκοτεινές στιγμές του mezzanine, έρεβος], με αργόσυρτα, πνιχτά beat που δεν σε αφήνουν να ανασάνεις και θυμίζουν το sign of dub, αλλά και groovy εξάρσεις που θυμίζουν φώτα που αναβοσβήνουν, με ψιθύρους και φωνητικά χαμηλών τόνων απ' τον ποιητή roger robinson, γυναικεία backing vocals και ακαταλαβίστικους στίχους που θυμίζουν τον καημό των σκυλάδικων [like the sun holds the sea, you must belong to me / watch the stars kiss the sky, I have to make you mine / you’re the shade in the crowd, wish you were here by now / when your tears fell like rain, honey I was to blame... στο υπέροχο lost].
μπορεί να μην είναι καθόλου εύκολος δίσκος στην πρώτη ακρόαση και μέχρι να φτάσεις στο lost να σου φαίνεται πολύ flat, να αισθάνεσαι να σε πιάνει κάτι στο λαιμό, να σου λείπει κάτι σημαντικό, κι αυτό επειδή δεν σου έχει κόψει να ανοίξεις την ένταση στο τέρμα.
μετά γίνεται κάτι σαν αποκάλυψη, προσέχεις όλους τους ήχους, τα κρακ και το μπάσο που χτυπάει στο ρυθμό της καρδιάς, τα περίεργα synth που φτιάχνουν τους ρυθμούς στο backgroung και δεν το χορταίνεις.
το αφήνεις να ξαναπαίξει απ' την αρχή. και πάλι απ' την αρχή.
οι δυο king midas sound το δούλευαν για σχεδόν τρία χρόνια, έφτιαξαν ένα δίσκο που είναι επιπέδου blue lines [γι' αυτό οι τόσες αναφορές], απ' τους τρεις [;] καλύτερους που βγήκαν φέτος και ταφόπλακα για ένα ολόκληρο είδος. αυτά. το λινκ υπάρχει στο σιμπόξ.
γκοντ μπλες δε μπαγκ.