Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

unfair


πέμπτη πρωί στη βαρβάκειο. περνάμε μπροστά από ένα ξενοδοχείο που βρίσκεται στην κάθετη οδό που ενώνει την αθηνάς με την σωκράτους, δίπλα στον τύπο που πουλάει τα πιο απίθανα αναψυκτικά στην αθήνα [σε τρίλιτρο]: δαμασκηνάδα, αχλαδάδα, σταφυλάδα κι ένα ροζ φλούο υγρό που θυμίζει σοφλάν ή υγρό για τα πιάτα και λέει στα αγγλικά grapefruit juice. όταν στρίψεις το μπουκάλι το γράφει και στα ρώσικα.
το ξενοδοχείο απ' εξω είναι μια χαρά, έχει και στόρια με σταμπωτά φρούτα παραλλαγής [για να ταιριάζει με τον περίγυρο], κίτρινες γλάστρες με αυτές τις πρασινάδες γραφείου που όταν τις τρίβεις παίρνεις λεφτά [μου το είχε πει μια γριά στο ικέα και αγόρασα δύο] και ένα λεβεντομαλάκα σεκιουριτά στο υπόστεγο που μας κοίταξε περίεργα και μας ακολούθησε μέχρι τη ρεσεψιόν. αν είχαν εμφανιστεί κουκουλοφόροι ή δυο τύποι με καλάζνικοφ και είχαν ζητήσει πληροφορίες είναι πολύ πιθανό να τους κοίταζε λιγότερο περίεργα. και σίγουρα ο ρεσεψιονίστ θα ήταν πιο ευγενικός [ο φόβος φυλάει τα έρμα].
η απάντηση στην ερώτηση "έχετε μια κάρτα να μου δώσετε;" ήταν "όχι" και στην επόμενη "μήπως μπορείτε τότε να μου πείτε τις τιμές;" ήταν "δεν τις ξέρω!".
μετά ποιος είδε το θεό και δεν τον φοβήθηκε. ο φρέντι πήρε ανάποδες, άρπαξε μια καρτέλα που διαφήμιζε τα ξενοδοχεία [4 συνολικά] και τηλεφώνησε στη διεύθυνση έξαλλος για να ενημερώσει ότι λόγω ρατσιστικής συμπεριφοράς και της μαλακίας που δέρνει τους υπαλλήλους τους, μόλις έχασαν τρεις πελάτες [τους ξένους που έρχονται και πολύ πιθανό να έμεναν εκεί] και έκαναν και δυο εχθρούς [ένας αυτός κι ένας εγώ].
τέλος πάντων, το μπέιμπι γραντ να' ναι καλά, είναι λίγο ακριβό αλλά μια χαρά θα βολευτούν οι ξένοι. οι άλλοι ας φάνε σκατά.
αργότερα, φτάνοντας στο σύνταγμα, είδαμε από μακριά μια κυρία με εμφανή κινητικά προβλήματα να στέκεται στη στάση του λεωφορείου. περίμενε να βρει ταξί και όλοι -μα όλοι- την προσπερνούσαν και έτρεχαν να αρπάξουν όσα έρχονταν απ' τη σταδίου στο ύψος της καραγιώργη σερβίας. είναι απ' τις περιπτώσεις που εύχεσαι να είχες ένα όπλο για να καθαρίσεις καμιά δεκαριά μήπως και βάλουν μυαλό οι υπόλοιποι, κυρίως ταξιτζήδες, που σε ρωτάνε πού πας και μόλις πεις εξαφανίζονται. ευτυχώς που έγινε πάλι έξαλλος ο φρέντι, παράτησε το μηχανάκι κι έτρεξε να πιάσει έναν ταξιτζή σχεδόν απ' το λαιμό για να τον πάει μπροστά στην απελπισμένη κυρία. προσπάθησε να διαμαρτυρηθεί, αλλά με τόσες φωνές δεν τόλμησε να βγάλει κιχ. τελικά οι φωνές είναι ο καλύτερος τρόπος για να ψαρώσεις τον άλλο, πάντα πιάνουν τόπο. κι όσο πιο άγριος γίνεσαι, τόσο το καλύτερο.
so unfair [θα μπορούσε να είναι ένα πολύ καλό κομμάτι των μάσιβ ατάκ].
κι εδώ είναι οι πολύτιμες aquarious tapes του φανταστικού ήχου.