Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

mysteries


~έβλεπα απόψε το harold and maude και μου ήρθε στο μυαλό αυτό το υπέροχο κομμάτι της beth gibbons που λέει «god knows how i adore life / when the wind turns on the shores lies another day / i cannot ask for more…» και που είναι αδύνατο να το ακούσω χωρίς να με πιάσει σφίξιμο στο στομάχι.
~στο ταμείο του μετρόπολις, στην ουρά για να πληρώσει ο man ένα cd του shawn lee [σε προσφορά]. η κυρία ακριβώς μπροστά του που κρατάει στα χέρια της 4 cd γυρίζει και τον ρωτάει, «συγγνώμη, μήπως ξέρετε τι μουσική έχουν αυτά που έχω πάρει;» -κόκαλο ο man. μου θύμισε αυτή τη διαφήμιση που κάποιος μπαίνει σε ένα βιβλιοπωλείο και ζητάει ένα βιβλίο, του δίνουν το πρώτο που βρίσκουν μπροστά τους, το παίρνει και φεύγει.
ήξερα ανθρώπους που διαλέγουν βιβλία απ’ το εξώφυλλο, απόψε πέτυχα και κάποια που ψωνίζει cd στην τύχη. ακόμα χειρότερα, απόψε πέτυχα έναν υπάλληλο σε αλυσίδα ηλεκτρονικών στο section των τηλεοράσεων που του φαινόταν αδιανόητο το 2010 να αγοράζει κανείς dvd ή blu ray όταν μπορείς να τα κατεβάσεις και μάλιστα αστειευόταν όταν άκουσε για συσκευασία και για έξτρα μιλώντας για ποπ κορν και για σουβλάκια.
δεν το συνέχισα, γιατί ήταν σαν να εξηγώ στην 16χρονη ανιψιά μου τη διαφορά του mp3 απ’ το βινίλιο. όσο κι αν προσπαθήσεις είναι μάταιο.
~δεν ξέρω αν μπορεί να υπάρξει χειρότερη διασκευή στο κομμάτι του ντίλαν, τόσο κακή που είναι αδύνατο να της αντισταθείς.
baby blue