Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

λευκή κορδέλα


~όταν πήγαινα στο σχολείο είχα ένα συμμαθητή που ο πατέρας του ήταν δάσκαλος. ο συμμαθητής μου ήταν μια χαρά παιδί, ακόμα είναι, ο πατέρας του όμως ήταν ένα τέρας, όταν ακούω τη λέξη φασίστας είναι το πρώτο πρόσωπο που μου ερχεται στο μυαλό. έψελνε στην εκκλησία, μας μίλαγε συνέχεια για το θεό και μας τσάκιζε στο ξύλο [τετάρτη δημοτικού, έβαλε όλα τα αγόρια στη σειρά και μας τσάκισε τα χέρια με μια βέργα που είχε κόψει απ' το δέντρο της αυλής. κάποιος από μας είχε κάνει το ''έγκλημα'' να πετάξει πετραδάκια στο παράθυρο μιας συμμαθητριάς μας, κόρης αστυνόμου]. μας έδερνε συχνά με την παραμικρή αφορμή και κανείς δεν τόλμησε να παραπονεθεί, γιατί για να σε δέρνει ο δάσκαλος ήσουν αυτομάτως φταίχτης.
~δεν ήθελα να ξαναπάω σχολείο. κάθε πρωί στην προσευχή ευχόμασταν από μέσα μας να πεθάνει, να πεθάνει, ώσπου μια μέρα έπεσε κι έσπασε το πόδι του και μας άλλαξαν δάσκαλο. ήρθε μια ηλίθια που την έλεγαν άννα, ακόμα πιο θρησκόληπτη, αλλά για μας ήταν λύτρωση, αυτός να έφευγε και ας μας έπαιρνε κι ένα ορκ.
χθες το βράδυ βλέποντας τη λευκή κορδέλα θυμήθηκα αυτόν και τα απογεύματα στο δωμάτιο του συμμαθητή μου που ήταν γεμάτο θρησκευτικά βιβλία, ''ζωή του παιδιού'' και μια ατμόσφαιρα τρόμου. δεν πήγαινα και συχνά στο σπίτι τους, αλλά θα μπορούσε να ήταν άνετα σε μία από τις ιστορίες της ταινίας - μείον την αισθητική dreyer και τους μπεργκμανικούς ρυθμούς.
μου έρχονταν όλη νύχτα στο μυαλό ιστορίες γι' αυτόν τον άνθρωπο, όλες μαύρες και κακές.
[πόσο σπουδαίος σκηνοθέτης είναι ο χάνεκε...]
~μια διασκευή των parenthetical girls που επίσης σε στοιχειώνει.