Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2009

ears of stone


έχω πολύ καιρό να πάω σε συναυλία και να μ' αρέσει τόσο που να θέλω να κλάψω, χρόνια, νομίζω ότι η τελευταία φορά που είχα μείνει ξερός ήταν σε ένα live των broadcast. κάποτε έκλαιγα και πιο συχνά. γι' αυτό τον ζηλεύω τόσο πολύ αυτόν τον απίθανο τύπο, που μπορεί και χαίρεται σαν μικρό παιδάκι και παθιάζεται και μπορεί και κλαίει ακόμα σε συναυλίες.
σήμερα στο τηλέφωνο ήταν ευτυχισμένος που είδε τον edan λάιβ στο παρίσι, κι ήταν τόσος ο ενθουσιασμός του που με έκανε να ξανακούσω το beauty and the beat, με έκανε να τον ακούω για ώρες και είναι λες και τον ακούω για πρώτη φορά.
σκεφτόμουν μετά τι κακό έχουν κάνει όλοι αυτοί οι καρμίρηδες που ασχολούνται με μουσική και προσπαθούν να είναι ψύχραιμοι και γράφουν και σχολιάζουν λες και ξέχασαν το παλούκι στον κώλο, λες και μπορείς να είσαι ψύχραιμος όταν ασχολείσαι με μουσική.
love,
1, 2, 3, 4