Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009

κιλ μπομπ ντίλαν


~κάθε φορά που πάω σουπερμάρκετ και βλέπω τη συγκεκριμένη μάρκα φέτας [αυτή που στη διαφήμιση παρουσιάζει την έγγυο με την κοιλιά στο στόμα να περιμένει το λεβεντομαλάκα για να του πει ''άντε κυρ θανάση γιατί κοντεύουν να μου σπάσουν τα νερά'' κι αυτός απαντάει σαν καθυστερημένος ένα ανεξήγητο ''φέεεεταααα.....'' που ακούγεται σαν ''σταρχίδιαμας''] αναρωτιέμαι αν υπάρχει άνθρωπος που να θέλει να δοκιμάσει το συγκεκριμένο τυρί [αν ήταν η μοναδική φέτα της γης, θα προτιμούσα να μην ξαναφάω φέτα]. δεν ξέρω τι γίνεται φέτος με τις διαφημίσεις για γαλακτοκομικά και είναι η μία χειρότερη απ' την άλλη. τι θέλει να πει δηλαδή ο δημιουργός του ''μπού-τυ-ρο'' με τους ηλίθιους τουρίστες που ανακαλύπτουν το φως το αληθινό [το βού-τυ-ρο''] σέ ένα πρωτόγονο εργαστήριο-πλυσταριό με μια γυναίκα σκλάβα -η uncut version την έδειχνε να κουβαλάει την καρδάρα με το γάλα στην πλάτη, να της πέφτει και να τρώει και μερικές ανάποδες [οι τουρίστες τράβαγαν φωτογραφίες]. περιμένω και μία ανάλογη για γάλα για να σταματήσω να τρώω γαλακτοκομικά.
~το περιστατικό είναι απίστευτο, αλλά αληθινό 100%: πάει ένας τύπος στον κτηνίατρο και του ζητάει να κάνει στο σκύλο του ευθανασία. ''τι έχει;'' τον ρωτάει αυτός. ''τίποτα'' είναι η απάντηση, ''απλά είναι 11 χρονών και όταν τον πήρα μου είπαν ότι θα ζήσει μέχρι 10''. αθήνα 2009.
ras g-stealth mode