Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

(ο-Ο)


~είναι ελάχιστοι οι μουσικοί της ''γενιάς'' τους [ειδικά αυτού του ήχου] που έχω έστω την περιέργεια ν' ακούσω νέα δουλειά τους και η αλήθεια ειναι ότι τους τους flaming lips τους είχα ξεγράψει εδώ και χρόνια.
όμως....
το embryonic -με virals, ''μυθολογία'' και ιντερνετικά σχόλια που θύμιζαν την καμπάνια του merriweather- είναι ένας απρόσμενα καλός δίσκος, πάρα πολύ καλός δίσκος. ακόμα κι αν δοκιμάσεις να τον ακούσεις με τη χειρότερη διάθεση και σου φαίνεται too much -διότι ποιος αντέχει πια άλμπουμ με 18 κομμάτια;- είναι πολύ δύσκολο να του αντισταθείς και να μην τον αφήσεις να παίζει μέχρι το τέλος. ακόμα κι αν χρειαστεί να βλαστημίσεις καναδυο φορές που τραβάει και τραβάει [και τραβάει...] και έχει το ατελείωτο.
όμως...
εκεί που ετοιμάζεσαι να πεις ''αμάν να τελειώσει'' σου πετάνε κάτι κομμάτια σαν το powerless ή το silver trembling hands που το βουλώνεις και αναρωτιέσαι γιατί τους πήρε τόσα χρόνια να γράψουν τέτοια τραγούδια, τι στο καλό στοίχημα έβαλαν και ποιους θέλουν να ξεπεράσουν; [ξέρεις...]
μόλις περάσει ο αρχικός ενθουσιασμός [που μπορείς να τον πεις και σοκ, γιατί το ξεκίνημα μέχρι το τρίτο κομμάτι σε αφήνει μαλάκα] αντιλαμβάνεσαι ότι το embryonic μπορεί να μην είναι ο δίσκος που θα σε κάνει να πραμιλάς όπως σου φάνηκε στο ξεκίνημα, αλλά ειναι σίγουρα αυτός που σε κάνει να δεις διαφορετικά τους flaming lips. και ένας δίσκος που ακούγεται καλύτερος κάθε φορά που τον δοκιμάζεις.
θέλω να ξανα-αγοράσω δίσκο των flaming lips, αυτό φτάνει.
~κι ενώ η προηγούμενη ημέρα ανήκε στους flaming lips [και θα τους ανήκουν κι ο επόμενες, γιατί θα γίνει σίγουρα χαμός], ο πρώτος προσωπικός δίσκος του andrew weatherall σε 20 χρόνια πέρασε σχεδόν απαρατήρητος. το a pox of the pioneers προσωπικά με ξάφνιασε ακόμα πιο πολύ κι από το άλμπουμ των flaming lips, γιατί αν αυτούς τους είχα ξεγράψει μία, τον weatherall τον είχα σβήσει εντελώς.
ο weatherall έχει φτιάξει τον καλύτερο 80s δίσκο που άκουσα φέτος με διαφορά, τόσο παλιομοδίτικο που καταντάει ενοχλητικό. ξεκινάει κι αυτός όμως τόσο δυναμικά με το fail we may, sail we must -ένα τραγούδι σαν outtake απ' τον πρώτο δίσκο των big audio dynamite- που ενθουσιάζεσαι. και πάλι, εκεί που θες να τον βρίσεις το βουλώνεις και αφήνεις το δίσκο να παίξει μέχρι το τέλος.
υπάρχουν στιγμές που είναι σχεδόν συγκινητικές γιατί καταφέρνει να συμπυκνώσει όλα τα 80s σε 10 κομμάτια -στιγμές που θέλεις να θυμάσαι, όχι τις μαλακίες που επιστρέφουν ακόμα χειρότερες [η κακή μουσική είναι πάντα κακή, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όπως κι αν στη σερβίρουν]. krautron, disco, dub, λίγο 'πρωτόγονο' techno, electro rockabilli, μια φωνή που γυρνάει ξανά και ξανά σε 'αγγλικές' μελωδίες, με ξεκάθαρα βρετανική προφορά.
δεν είναι όλα τα κομμάτια το ίδιο δυνατά, ok, υπάρχουν κάποια που θα μπορούσαν να λείπουν, ο weatherall δεν έχει καμία σχέση με τον super dj που ήταν κάποτε, έχει ξεχάσει ακόμα και τι σημαίνει screamadelica, αλλά έφτιαξε ένα δίσκο που αξίζει πραγματικά να ασχοληθείς μαζί του... εδώ.