Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

χαρούκω


όσο κόλλημα είχα φάει πριν από 4-5 χρόνια με την αναβίωση της φολκ, τις μαρίσες νάντλερ, τους έσπερς και όλα τα συναφή –ολόκληρο κατεβατό, πού να θυμάμαι τώρα ονόματα- [που μου άρεσαν στα αλήθεια, τη μαρίσα μάλιστα την είχα βρει εξαιρετική και στα δύο λάιβ της στο μικρό μουσικό], τόσο απωθητική μου φαίνεται τον τελευταίο καιρό.
το σετ κιθάρα, κλάψα και στίχοι για κορίτσια που δολοφονούνται στα άγρια δάση και τα θάβουν σε φέρετρα από ξύλο αγριοσφένδαμου [απ’ αυτό που φτιάχνουν και το σιρόπι για βάφλες] μου φαίνεται σχεδόν ανυπόφορο [σχεδόν, υπάρχουν και χειρότερα].
η haruko [χαρούκω] είναι της ίδιας συνομοταξίας, κι αυτή ακούγεται να κλαίει τη μοίρα της με μια κιθάρα, ακόμα κι όταν οι στίχοι είναι -ας τους πούμε- πιο αισιόδοξοι. τα θέματα που τραγουδάει είναι μία απ’ τα ίδια: για φθινοπωρινά χρυσά φύλλα, ηλιαχτίδες, πρωινά όνειρα, τα δάκρυα του δράκου, τον άνθρωπο στο φεγγάρι [βαρέθηκα ήδη]. ετοιμαζόμουν να πετάξω το άλμπουμ μόλις το δοκίμασα, αλλά…
αλλά η haruko αφενός είναι γιαπωνέζα [έστω και της γερμανίας] και έχει κάτι ανατολίτικο στη φωνή της [που το ξεχνάς όμως μετά το δεύτερο κομμάτι], αφετέρου γράφει τόσο όμορφα τραγούδια που λες ας πάει και το παλιάμπελο, θα το ακούσω ολόκληρο, τι θα πάθω;
και το ακούς. και μετά δεν έχεις τίποτα κακό να πεις, απεναντίας, νομίζεις ότι έχεις πετύχει τον πιο ωραίο φολκ δίσκο από την εποχή του ys της joanna newsom [που δεν είναι και τόσο μακρινή, αλλά έχουν μεσολαβήσει τόσο κουραστικά φολκ άλμπουμ που φαίνεται σαν αιώνας]. το wild geese είναι πραγματικά πολύ ωραίος δίσκος, δες το βίντεο που παίρνει τα δάση σαν την αστέρω με μια βαλίτσα παραμάσχαλα και θα καταλάβεις...]
μετά κατέβασ’ τον εδώ. αξίζει.
και αυτό είναι ένα τραγούδι που με έχει 'αρρωστήσει' απόψε:
the knockouts-darling lorraine