Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009

ντεζαβού


déjà vu. άλλη μια αυγουστιάτικη νύχτα καταστροφής [και μια ακόμα χειρότερη μέρα. μπορεί το καλοκαίρι να μην το συμπαθώ ιδιαίτερα ως εποχή, γενικά, αλλά σίγουρα τον αύγουστο τον μισώ]. τόσες χιλιάδες χρόνια πολιτισμού και ακόμα μια τρύπα στο νερό. ακόμα ηλίθια πλάσματα, συντηρητικά, κατεστραμμένα από την πρωτόγονη ιουδαϊκή ηθική και την αρχαιολατρεία, ανυπεράσπιστα μπροστά στα στοιχεία της φύσης.
1.48 και ούτε ένα χαρακίρι. ή έστω μια αυτοκτονία με δηλητήριο [the greek way, χωρίς αίματα].
επίσης, μια νύχτα με τον απίθανο δίσκο των four levels of existence. όπως και στο άλλο ελληνικό ψυχεδελικό αριστούργημα [το δίσκο του κουκουτάρα] η μουσική μπορεί να είναι 'απογειωτική', αλλά οι σουρεαλιστικοί στίχοι με όση δόση συμπάθειας κι αν τους δεις σήμερα ακούγονται ξεπερασμένοι και μάλλον ανόητοι. βεβαίως, αυτή ακριβώς η αθωότητα και η φαινομενική αφέλεια γεμάτη κλισέ της εποχής [και βουκολικά 'στοιχεία'] κάνει ακόμα πιο ακαταμάχητους και τους δύο δίσκους, κι ας αισθάνεσαι λίγο [ή αρκετά] άβολα όταν ακούς [τους four levels πχ] να τραγουδάνε:
για δες χαράζει στο βουνό, η νύχτα χαιρετάει, κοντεύουν τ' άστρα να σβηστούν, κι ο ουρανός γελάει.
ακούς φλογέρα του βοσκού, από τη ράχη πέρα, στέλνει γλυκούς χαιρετισμούς, στο φως και στην ημέρα...
anyway, να άλλο ένα εξαιρετικό άλμπουμ της ίδιας περιόδου [με πολύ καλύτερους στίχους]:
αγάπανθος.