Κυριακή, 9 Αυγούστου 2009

δίσκοι


~υπάρχουν κάποιοι που παραληρούν για τα live τους, ένας τύπος μάλιστα γράφει και χρονικό: για το πώς τις ακολούθησε και στα τρία live τους σε 24 ώρες στη νέα υόρκη [το ένα στο υπόγειο ενός μαγαζιού με γλειφιτζούρια, το άλλο στην πίσω αυλή μιας ψησταριάς κλπ, διάβασε το ποστ του στο λινκ πιο κάτω για περισσότερα]. αξιοσημείωτα, πάντως, είναι τα σχόλια που συνοδεύουν όλα [ανεξαιρέτως] τα ποστ που πέτυχα: είναι του τύπου wow και thanks και άλλα τέτοια ενθουσιώδη, που σε κάνουν ν' αναρωτιέσαι τι στο καλό ακούνε που δεν μπορείς ν' ακούσεις, γιατί τέτοιες πιτσιρίκες που παίζουν με ξεκούρδιστες κιθάρες και τραγουδάνε με μέτριες φωνές βγαίνουν με τη σέσουλα στην αμερική. τέλος πάντων, αυτές τις λένε 'ζωντοχήρες' [grass widow] και όλο και κάτι περισσότερο θα ξέρουν αυτοί που τις έχουν δει ζωντανά. εδώ δίνει όλα σχεδόν τα κομμάτια που έχουν γράψει.
~ούτε οι ganglians είναι τίποτα που σε αφήνει άφωνο, ξεκινάνε πάντως το άλμπουμ τους εντυπωσιακά και ακούγονται ευχάριστα, ενώ απ' το πρώτο αααα [που γίνεται σαλαλάλα σαλαλά] καταλαβαίνεις τι άκουγαν μικροί. οι beach boys έχουν καταστρέψει [ή σώσει] άπειρα νέα γκρουπ. [σταματάω εδώ, γιατί μου βγαίνει να γράψω μόνο τι άλλο μου θυμίζουν]. το monster head room είναι ένα πολύ καλό καλοκαιρινό άλμπουμ [απ' αυτά όμως που μου αρέσουν και το χειμώνα], έχουν ωραία φωνητικά, συμπαθητικές συνθέσεις, αντέχουν σε συνεχόμενες ακροάσεις, προτείνεται γιατί τελικά είναι πιο καλός δίσκος απ' όσο φάνηκε στην αρχή...
~μέσα σε όλα αυτά τα "λευκά" ο νέος πολύ καλός [και πολύ δύσκολος] δίσκος της georgia anne muldrow πέρασε άδικα σε δεύτερη μοίρα, -αυτός κι αν χρειάζεται ακροάσεις για να συνειδητοποιήσεις τι λέει το στόμα της και τι γίνεται στο background από ήχους και θορύβους! νέα αλλά καθόλου μοδάτη σόουλ, πολύ μαύρος ήχος, σύγχρονος, όχι και τόσο οικείος, πολύ "άφρο", σύνθετος, με τη φωνή της georgia να εμφανίζεται σε "στρώματα" και μια παραγωγή που σε ζαλίζει. απ' το 2006 που κυκλοφόρησε το προηγούμενο "κανονικό" άλμπουμ της μεσολάβησαν πολλά, έγινε μαμά, βγήκε ο ομπάμα πρόεδρος [η ίδια τα λέει έξω απ' τα δόντια: "τι οσάμα τι ομπάμα"!], έχασε φίλους, αγαπημένα πρόσωπα, συμμετείχε στο δίσκο της erykah badu, τραγούδησε το roses στον τελευταίο δίσκο του mos def [υπάρχει και στο umsindo σε δύο μάλιστα εκτελέσεις], είχε αρκετές συμμετοχές και κυκλοφορίες φανερές και 'κρυφές'. σιγά σιγά και σταθερά έγινε αυτό που της άξιζε πάντα: μια πρώτης τάξης σοόουλ ντίβα. το άλμπουμ της υπάρχει στο cbox.