Σάββατο, 18 Ιουλίου 2009

φόρτσα sally


μπορεί να αναθεματίσαμε πολλές φορές μέχρι να βρούμε πού γινόταν το live και να βλαστημήσαμε άλλες τόσες μέχρι να βρούμε από πού μπαίνεις στο χώρο της μπιενάλε [όταν βιάζεσαι τα πάντα πάνε κατα διαόλου και "το σύμπαν συνομωτεί για ν' αργήσεις ακόμα πιο πολύ", αυτό είναι νόμος], αλλά ο sally zero μας αποζημίωσε με το παραπάνω. κι ας προλάβαμε μόνο δυόμισι κομμάτια. εντυπωσιακά καλός, σίγουρα από τα πιο εντυπωσιακά ''ελληνικά'' live που έχω δει φέτος. υπόσχεται πολλά.
ήθελα να γκρινιάξω και για το χώρο της μπιενάλε [που πήγαν και την έκαναν στου διαόλου τη μάνα κλπ κλπ], αλλά δεν μας έφταιγε ο χώρος, όταν ξεκινάς χωρίς να ξέρεις πού ακριβώς πας [και το χειρότερο, πώς πας], αυτά παθαίνεις.
τι εστί sally zero;
Είναι 18 χρονών, μένει στη Λάρισα και φτιάχνει μουσική με μια απλή κονσόλα Gameboy. Το μέλλον της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής ποτέ δεν ήταν πιο λαμπρό. Και πιο ελπιδοφόρο…
To όνομα του Sally Zero πρωτοκυκλοφόρησε στους φαν της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής πέρσι το Νοέμβρη, όταν έγινε το πρώτο φεστιβάλ Error Code στην Αθήνα. Ο Sally Zero ήταν τότε 17 χρονών κι είχε εντυπωσιάσει όσους είχαν χωρέσει στο K44 -κυρίως με τη διασκευή του στο Just Like Honey των Jesus and Mary Chain, παίζοντάς το μόνο με τους ήχους μιας κονσόλας Gameboy. Η chiptunes ή 8bit σκηνή που κερδίζει όλο περισσότερους οπαδούς τα τελευταία 5 χρόνια περιέχει καλλιτέχνες που παίζουν μουσική με τη χρήση παιχνιδομηχανών περασμένων δεκαετιών. Σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Τόκιο και το Μιλάνο, η chiptunes σκηνή έχει αποκτήσει μεγάλη δυναμική, ενώ πάρα πολλοί αξιόλογοι νέοι καλλιτέχνες εμφανίζονται συνεχώς στο προσκήνιο. Ο Sally Zero που μένει στη Λάρισα και μόλις τέλειωσε την Τρίτη Λυκείου (τις ημέρες της συνέντευξης διάβαζε για τις Πανελλαδικές), είναι από τους ελάχιστους Έλληνες που φτιάχνουν μουσική με τον συγκεκριμένο τρόπο. «Αρχικά είχα μερικά απ’ αυτά τα φτηνά φορητά ηλεκτρονικά παιχνίδια, μέχρι που πήρα το Gameboy», λέει. «Κόλλησα για καναδυό χρόνια μ’ αυτό μέχρι να βγει το N64. Από τότε δεν έχω πάρει άλλη κονσόλα. Γενικά δεν είμαι αρκετά μεγάλος ώστε να έχω νοσταλγικές εμπειρίες από κονσόλες όπως το NES ή το Sega Game gear και δεν μπορώ να πω ότι κάνω μουσική με τέτοια συστήματα λόγω νοσταλγίας ή ότι έχω εμπνευστεί από video game music». Ανήκει στην τυχερή γενιά μουσικών που έχει μεγαλώσει με αφθονία μουσικής (δωρεάν) και έχει ανακαλύψει μόνη της τρόπους για να δημιουργεί. Η μεγαλύτερη επανάσταση του ίντερνετ ήταν η εύκολη πρόσβαση στην πληροφορία. Όπου κι αν βρίσκεσαι. «Πριν από περίπου 3 χρόνια άρχισα να ακούω ηλεκτρονική μουσική και γρήγορα με τράβηξαν είδη όπως το noise, το gabber και το breakcore», προσθέτει. «Διάβαζα ένα live review για μια συναυλία του DJ Scotch Egg στο οποίο έλεγε πως φτιάχνει του με ένα Nintento Gameboy. Μου φάνηκε περίεργο και αποφάσισα να το ψάξω λίγο. Γενικά έψαχνα εναλλακτικές μεθόδους (και κυρίως φτηνές) να κάνω ηλεκτρονική μουσική. Μου άρεσε η ιδέα γιατί ήταν αρκετά φτηνό για ν’ αρχίσεις και ο lo-fi ήχος δεν με πείραζε καθόλου –το αντίθετο μάλιστα».
Ο πρώτος του δίσκος με τίτλο L.A. Blues που μόλις κυκλοφόρησε περιέχει ξεκάθαρα τους ήχους που τον επηρέασαν, αλλά είναι αδύνατο να πιστέψεις ότι έχουν φτιαχτεί απλά με τη βοήθεια του
Nanoloop 1.3 του Oliver Wittchow που «τρέχουν» σε ένα Nintendo Game Boy DMG-01! Πέρα από τα τεχνικά σημεία που έχουν ενδιαφέρον, ακόμα μεγαλύτερο έχουν οι συνθέσεις του που συνθέτουν έναν εφιαλτικό, βιομηχανικό κόσμο με ξέφρενους ρυθμούς που κάποιες στιγμές θυμίζουν τα τέκνο παραληρήματα των αρχών των 90s, κάτι πολύ μακρινό για κάποιον 18χρονο. «Ως τώρα δεν έχω συνδυάσει chip music με άλλα όργανα, αλλά ίσως το κάνω στο μέλλον», λέει, αναφέροντας ως επιρροές του τους Animal Collective, Xanopticon, Devendra Banhart, The Birthday Party, The Velvet Underground, Masonna, Cecil Taylor και… Sonic Death Rabbit!
«Δε θα το έλεγα ακριβώς είδος, είναι απλά ένα μέσο», λέει. «Η παγκόσμια κοινότητα είναι σχετικά μικρή αλλά οργανώνονται events παντού. Ίσως το πιο διάσημο φεστιβάλ για chip music είναι το Blip Festival που γίνεται κάθε χρόνο στη Νέα Υόρκη. Στην Ελλάδα δεν έχω ιδέα πόσοι είναι που κάνουν μουσική με αυτόν τον τρόπο. Έχω ακούσει για την Amiga Scene που έβγαζε καλά πράγματα παλιά, αλλά τώρα μάλλον είμαστε 2-3 που κάνουμε chip, o Project Isidorre, οι Videogame Orchestra κι εγώ. Δεν ξέρω κάποιον άλλον. Τι θέλω να ξέρει κάποιος για μένα; Μένω στη Λάρισα, είμαι 18 χρονών, κάνω μουσική ως Sally Zero και είμαι μέλος των Quad Damage…».
Το άλμπουμ του υπάρχει διαθέσιμο για download στο http://errorcode.gr/?p=32