Σάββατο, 11 Ιουλίου 2009

κόκορο


~το ένα από τα δύο τραγούδια στο άλμπουμ των la roux που αντέχονται είναι κόπια του when doves cry [το quicksand], το άλλο το λένε as if by magic και θυμίζει καλές στιγμές των 80s. αν εξαιρέσεις και τα δυο πρώτα πετυχημένα single που ανοίγουν το δίσκο [προσωπικά τα βρίσκω αδιάφορα, το ίδιο και τη φωνή της elly -έως εκνευριστική] το 'la roux' είναι γεμάτο με electro-pop της σειράς που αν έβγαινε πριν από 25 χρόνια μπορεί και να μην ασχολιόταν κανείς. αυτά απ' τη μία.
απ' την άλλη, μπορεί και να είμαι άδικος και να είναι πραγματικά το ποπ φαινόμενο που θα σώσει τον κόσμο [της μπρίτιsh μιούζικ ίνταστρι].
~κι ενώ τα media έχουν πάθει παροξυσμό με τις μετριότητες των la roux και ξανα-ανακαλύπτουν το synth pop μέσα απ' τις αγριάδες μιας πιτσιρίκας με μαμά ηθοποιό της αγγλικής τηλεόρασης και ταυτόχρονα μέντιουμ [η "πρόβλεψή" της ότι το επόμενο single της κόρης της θα πάει κατευθείαν στο νο1 φορ σουρ βγήκε αληθινή] δεν μπορείς να αγνοήσεις το τεράστιο appeal που έχουν σε ένα συγκεκριμένο κοινό και ότι η elly-falsetto-from-the-ghetto φαίνεται να έχει πραγματικό τσαμπουκά.
επίσης, τυγχάνει να έχει έναν μπαμπά με "κάποιον φίλο με διασυνδέσεις στην polydor" ο οποίος [φίλος του μπαμπά] μόλις έλαβε τα ντέμο ενθουσιάστηκε, και η συνέχεια είναι γνωστή. αλλιώς η ασχημο-ομορφούλα πιτσιρίκα με την ραγισμένη καρδιά θα καθόταν ακόμα και θα έκλαιγε σαν τη μικρή ελένη...
~δεν είναι ο χειρότερος δίσκος της χρονιάς φυσικά, αλλά σιγά να μην είναι και "the final word in the synth-pop generation"...
~ένας ψευδοεξπεριμένταλ ηλεκτρονικός δίσκος που είναι πολύ καλύτερος απ' ότι αφήνει να εννοηθεί το φρικτό όνομα του 25μελούς σουπεργκρούπ που έφτιαξαν μέλη άλλων πολύ γνωστών συγκροτημάτων [τους λένε the phenomenal handclap band] κυκλοφόρησε πριν από μερικές μέρες και είναι ένα μίγμα από "προγκρέσιβ ροκ και ντίσκο, electro και ψυχεδέλεια" από τους patrick wood, nicholas movshon, luke o’malley, laura marin, quinn luke, and joan tick, με την βοήθεια των aurelio valle, carol c, jaleel bunton, bart davenport και lady tigra -μεταξύ άλλων. χαλαρές και ταυτόχρονα γκρούβι συνθέσεις με τον jon spencer να συμμετέχει στα φωνητικά και νεοϋορκέζικο cool ήχο που μπορεί να μην είναι κραυγαλέα εντυπωσιακός στην πρώτη ακρόαση, αλλά δεν υπάρχει ούτε ένα κομμάτι που να θέλεις να προσπεράσεις. τον δίνει ο helmet στο blog του.
~το αριστουργηματικό of time and the city του terence davies είναι από τις ταινίες που κουβαλάς για καιρό -ένα ντοκιμαντέρ που σε καθηλώνει. κυριολεκτικά. αυτοβιογραφικό σινεμά όπως όλες οι ταινίες του, αυτή τη φορά για την πόλη του, το λίβερπουλ, που το παρουσιάζει με τον εντελώς δικό του προσωπικό τρόπο, από τις πρώτες μεταπολεμικές μέρες μέχρι σήμερα, μέσα από νεανικές αναμνήσεις, αρχειακό υλικό, μουσικά κομμάτια, λογοτεχνικά αποσπάσματα και σαρκαστικά, αιρετικά σχόλια για γεγονότα που είναι ιστορικά: το γάμο και την ενθρόνιση της ελισάβετ, το πανζουρλισμό που προκαλούσαν οι εμφανίσεις των beatles, τα swinging 60s κλπ που γίνονται η αφορμή για τις πιο απολαυστικές ''παρατηρήσεις". αναφέρει για παράδειγμα όλα τα δώρα που έλαβε το βασιλικό ζεύγος στο γάμο του και τα λεφτά που στοίχισε η τελετή ενθρόνισης καταλήγοντας:
''the trouble with being poor is that it takes up all of your time -[willem de kooning]. the trouble with being rich is that it takes up everybody else's''.
~kokoro σημαίνει στα γιαπωνέζικα ''καρδιά''. σημαίνει κι άλλα αρκετά, αλλά αυτή ήταν η αρχική μετάφραση του τίτλου της ταινίας του kon itchikawa που γύρισε το 1955, ακριβώς πριν την burmese harp, και μάλλον από τις παραγνωρισμένες του. με σενάριο βασισμένο στο πολύ δημοφιλές [στην ιαπωνία] μυθιστόρημα του natsume soseki είναι το χρονικό μιας περίεργης φιλίας μεταξύ δύο ανδρών που έχει κακό τέλος και γίνεται το βάσανο και η τιμωρία για τον πρωταγωνιστή που ζει σε έναν κόσμο προσωπικής απομόνωσης. μυστικοπαθής και αποστασιοποιημένος από τη γυναίκα του -την οποία έχει χρόνια να αγγίξει ερωτικά- έχει αναπτύξει μια σχέση δασκάλου-μαθητή με το νεαρό hioki και μια φιλία σε βαθμό παρεξηγήσης. είναι πολύ καλύτερο από αυτό που καταλαβαίνεις διαβάζοντας τις 8 παραπάνω σειρές, τα κάδρα είναι απίθανα, το ίδιο και το αινιγματικό φινάλε...
[το of time and the city σε dvd από το bfi και το kokoro σε dvd της masters of cinema].

~δεν είναι απ' το καινούργιο ep του, είναι απ' το προηγούμενο cle de bras, το remix του daedelus στο pouls του debruit όμως απλά ''σκοτώνει''. [δυνατά!].
pouls