Κυριακή, 14 Ιουνίου 2009

notes


από άποψης προσέλευσης κόσμου το φετινό synch ήταν το πιο πετυχημένο μέχρι τώρα. από άποψης line up φαινόταν να είναι το χειρότερο, αλλά τελικά χειρότερο από το περσινό δεν γίνεται. η πρώτη μέρα κύλισε μεταξύ κούρασης και αδιαφορίας, με την ebony bones να την προλαβαίνω στο τελευταίο κομμάτι και έτσι δεν μπορώ να πω και πολλά. από κει και πέρα τα είδα σχεδόν όλα μέχρι τις 5 το πρωί και σήμερα τα ξέχασα, οπότε τίποτα δεν μου έκανε εντύπωση και εντελώς ειλικρινά, δεν υπήρχε τίποτα που να σε ενθουσιάζει ή να δημιουργεί ρίγος όπως τις πρώτες χρονιές. ούτε καν οι tortoise που ήταν το όνομα που περίμενα να έχει ενδιαφέρον μετά από το νέο δίσκο τους [πού είναι ο jamie lidell, οι liars, οι wolf eyes...] το περίεργο είναι ότι ενώ τίποτα δεν ήταν κακό, δεν υπήρχε κανένα όνομα που να μπορέσει να σε κρατήσει στη σκηνή του απ' την αρχή μέχρι το τέλος. έβλεπες τρία τέσσερα κομμάτια κι ήθελες να πας να τσεκάρεις τι παίζει δίπλα. κι αυτό κάναμε, αλλά χάνεσαι στη μετακίνηση. η μόνη εξαίρεση ήταν η florence που μας έδιωξε στο δεύτερο τραγούδι. ούτε η forence ήταν κακή, αλλά αν αυτό είναι το νέο μπιγκ θινγκ της αγγλίας καλύτερα να πέσουν να πνιγούν στη μάγχη. κάποτε οι άγγλοι έβγαζαν συναρπαστική μουσική, σήμερα το καλό το ψάχνεις με το τηλεσκόπιο. βέβαια, ποτέ δεν μ' άρεσε η κατ πάουερ, δεν είμαι και οπαδός του ήχου της [αυτή μου θύμισε], αλλά η florence δεν ήταν όνομα για μεγάλη σκηνή, χίλιες φορές να είχαν παίξει εκεί οι friendly fires [ούτε αυτοί μ' άρεσαν, αλλά ήταν τουλάχιστον ρυθμικοί και ξεσήκωσαν].
η εμφάνιση που περίμενα το πρωί χάθηκε μέσα σε τεχνικά προβλήματα, την κατέστρεψε ο ήχος, και μάλλον η παρασκευή είναι μια μέρα που την έχει φάει ήδη η λήθη, ευτυχώς που απ' το πρωί πέρασα μια πολύ εντονη μέρα στην ύδρα...
το σάββατο αντιθέτως, δεν υπήρχε ούτε μία εμφάνιση που να μην μ' αρεσε. από τον herbet και τον mulatu και τους heliocentrics που ήταν αναμενόμενα καλοί, χωρίς εκπλήξεις, τον squarepusher που έπαιζε venom [και άρεσε μόνο σε μένα μάλλον γιατί όλοι στην παρέα απογοητεύτηκαν], τους junior boys που ομολογώ ότι ήταν καλύτεροι απ' ότι περίμενα, μέχρι τον hudson mohawke που ήταν σαν βρετανός έφηβος σε σχολική εκδρομή, αλλά όταν άρχισε να παίζει με εντυπωσίασε. όχι ότι με ξετρέλανε, αλλά μόνο και μόνο το ότι άντεξε μετά από μια σαρωτική εμφάνιση όπως του bug και του flowman ήταν αρκετό για να τον εκτιμήσω. κι άλλο. ο bug ήταν η κορυφαία εμφάνιση του φετινού synch για μένα. με διαφορά. κι ο nteibint, που ήταν εξαιρετικός, αλλά δεν γινόταν να είσαι και στους δύο ταυτόχρονα. στον fennesz έφυγα γιατί έγινε το αδιαχώρητο...
σήμερα περίμενα πώς και πώς να δω τον merzbow αλλά ας όψεται η γρίπη...