Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

. . .


είχα σκοπό να γράψω ένα ποστ για τις μονογονεϊκές οικογένειες με γάτα, αλλά σήμερα το πρωί σκοτώθηκε ένας συμμαθητής μου απ' το δημοτικό [έπεσε έξω με τη μηχανή] και αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο στη μνήμη του. δεν μπορώ να γράψω πολλά για το σάββα γιατί δεν ξέρω, η τελευταία ανάμνηση που έχω απ' αυτόν ως συμμαθητή είναι στην πρώτη γυμνασίου, μετά έμεινε νομίζω και χαθήκαμε. τον ξαναβρήκα μετά από χρόνια, νοσοκόμο και πατέρα με παιδιά όταν με πήγαν κουβαλητό στα έκτακτα περιστατικά τα μεσάνυχτα από overdose καφεΐνης [είχα πιει 6 νες και είχα φάει και μια σοκολάτα υγείας] και μου έκανε ηρεμιστικές ενέσεις για να συνέλθω. από τότε δεν ξαναμιλήσαμε, χαιρετιόμασταν όμως μέσα από τα αυτοκίνητα κάθε φορά που συναντιούνταν οι δρόμοι μας. σπάνια δηλαδή.
δεν ξέρω γιατί στενοχωρήθηκα τόσο πολύ όταν μου το είπε η μάνα μου στο τηλέφωνο...