Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

this is [not] the end


η πρώτη φορά που άκουσα τραγούδι της έφης θώδη ήταν από μια κασέτα που μου έδωσε κάποιος απ’ τη θήβα, ο οποίος κοιμόταν δίπλα μου στο θάλαμο νεοσύλλεκτων. νομίζω λεγόταν κοκοντίνης και ο παππούς του έπαιζε κλαρίνο στους δίσκους της έφης και τη συνόδευε στα πανηγύρια της περιοχής [όπου περιοχή δες ανατολική στερεά και θεσσαλία].
ήταν ήδη μεγάλη φίρμα, μόνο εγώ δεν την ήξερα.
τότε ήμουν φαντάρος στη σπάρτη και στο γουόκμαν μπορούσα ν’ ακούσω τα πάντα, η δε έφη ήταν πασίγνωστη σταρ των λαϊκών αγορών και των παζαριών της επαρχίας [και στην πελοπόννησο όπως αποδείχτηκε, σε μια έξοδο στη σπάρτη άκουσα το ‘σε συνάντησα στη φύση, η καρδιά μου έχει ραΐσει’ σε ένα σουβλατζίδικο].
αυτός που κοιμόταν δίπλά μου μού έδινε ν’ ακούσω έφη θώδη κι εγώ του έδινα τις κασέτες που είχα γράψει για να ξεπεράσω το σοκ του στρατού, δηλαδή μία με επιλογές των my bloody valentine, το fear of the black planet των public enemy και το sun sessions του elvis [μου το έκλεψε την ημέρα της ορκωμοσίας ένας μουσουλμάνος μαζί με το γουόκμαν και όσα λεφτά είχα μέσα στο σάκο, πρόλαβε κι ορκίστηκε στο κοράνι, πήρε ότι γούσταρε κι εξαφανίστηκε. εμείς οι χριστιανοί λιποθυμάγαμε απ’ την ορθοστασία στον ήλιο και ξεροσταλιάζαμε ώρες ολόκληρες με το χέρι προτεταμένο σαν χάνοι, δίνοντας όρκους πίστης προς την πατρίδα. σκατά πατρίδα. ακόμα συγχίζομαι όταν το σκέφτομαι].
μία μέρα που του είχα δώσει ν’ ακούσει την κασέτα των my bloody valentine [εγώ άκουγα το μπήκαν τα γίδια στο μαντρί] μου την επέστρεψε έντρομος γιατί νόμισε ότι την είχε χαλάσει, άκουγε κάποιο b side τους με φοβερό distortion και ήταν σίγουρος ότι την είχε μασήσει το κασετόφωνο. δεν μου ξαναζήτησε κασέτα.
μετά πήραμε μεταθέσεις και φύγαμε ο καθένας γι’ αλλού, χαθήκαμε και έτσι τέλειωσε κι η σχέση μου με την έφη. την επόμενη φορά που την συνάντησα ήταν στο γλέντι του αρραβώνα της ξαδέρφης μου. όλοι οι παρευρισκόμενοι από το σόι του πατέρα της [από τη θεσσαλία] μόλις άκουγαν κομμάτι της πάθαιναν ομαδικά αμόκ και έκαναν σαν τρελοί. κυριολεκτικά σαν τρελοί, δεν είναι σχήμα λόγου. ανέβαιναν στους καναπέδες, στα τραπέζια, έσπαγαν ότι έβρισκαν μπροστά τους, μεράκλωναν σε σημείο να διαλύσουν το σπίτι [ένας ερήμωσε τα ντουλάπια της θειας μου που καμάρωνε να της σπάνε τα πιάτα και τα ποτήρια με χαμόγελο ανοχής, από μέσα της έβραζε]. μόλις άλλαζε η μουσική, όλοι ηρεμούσαν και χόρευαν κόσμια.
το ίδιο καλοκαίρι την είδα να τραγουδάει σε ένα πανηγύρι ντυμένη με το ίδιο ακριβώς φουστάνι με την αδελφή της μάνας μου [όχι του αρραβώνα, την άλλη] χαλαρή και ήρεμη και σε τρελά κέφια. δεν είχαν αρχίσει ακόμα να την καλούν στις εκπομπές της τηλεόρασης.
η συνέχεια είναι γνωστή. την τελευταία φορά που την είδα ήταν με ένα αρνί στους ώμους σε μια αφίσα στην πειραιώς, είκοσι τουλάχιστον χρόνια νεότερη από το photoshop. πίστευε ότι ήταν ο ιησούς.
χθες το πρωί έμαθα ότι την έκλεισαν στο τρελοκομείο [το μόνο σίγουρο είναι ότι και τον ιησού εκεί θα τον έκλειναν αν εμφανιζόταν σήμερα. εκτός κι αν ήταν μαύρος. τότε μπορεί να γινόταν πρόεδρος].