Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

murmurs


εισαγωγή:
όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος γίνεται [όλο και] πιο δύσκολος. επίσης, κάνει μπάκα και ρυτίδες. μετά, μια μέρα παθαίνει καρκίνο και πεθαίνει.
πήγα να πάρω στυλό και σπατάλησα 23 λεπτά για ν’ αποφασίσω τι ακριβώς ν’ αγοράσω, χρόνος εντελώς χαμένος αν λάβεις υπόψη ότι τώρα πια χρησιμοποιώ το στυλό μόνο για να γράφω καναδυό τηλέφωνα και δυο [το πολύ τρία] ονόματα την ημέρα. καμιά φορά όταν βαριέμαι ζωγραφίζω σπείρες. δεν είχα ποτέ προσέξει ότι στις σελίδες που υπάρχουν δεμένες για να δοκιμάζεις τα στάμπιλο σχεδόν όλοι γράφουν το χρώμα του στυλό που δοκιμάζουν. δηλαδή γράφουν ΜΠΛΕ με την μπλε μελάνη, ΜΑΥΡΟ με τη μαύρη, ΠΡΑΣΙΝΟ με την πράσινη κλπ. κάποιος είχε γράψει ΡΟΖ με μοβ μελάνη, αλλά μπορεί να είχε αχρωματοψία. δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που το κάνουν, αλλά ποτέ δεν θα έγραφα ΚΑΦΕ με ένα καφέ στυλό, ούτε καν θα μου περνούσε απ’ το κεφάλι. πιο πιθανό θα ήταν να γράψω ΣΚΑΤΑ.
επίσης, πρόσεξα ότι ποτέ δεν αγοράζεις το στυλό που δοκιμάζεις, συνήθως το αφήνεις και παίρνεις ένα άλλο αχρησιμοποίητο. εκτός κι αν είναι το τελευταίο. κάτι που είναι εντελώς ηλίθιο, γιατί οι πιθανότητες να βρεις αχρησιμοποίητο είναι μηδενικές αν σκεφτείς ότι όλοι κάνουν το ίδιο. παρόλα αυτά, πάντα [μα πάντα] προτιμάς το δίπλα.
3.30 το πρωί, chat με τον πορτογάλο. στον σκάι δείχνει ένα ντοκιμαντέρ με τα θύματα του πολέμου στο ιράκ, γυναίκες θρηνούν, σκηνικό που μπορεί να σε φρικάρει και να σε αφήσει άυπνο. τον πορτογάλο τον έχω δει μόνο σε φωτογραφία, μία που παίζει με τα παιδιά του πριν αρρωστήσει. είναι περίεργο να ξέρεις τόσο προσωπικά πράγματα για κάποιον που δεν έχεις συναντήσει ποτέ και πολύ δύσκολο να βρεις κάτι να πεις, ειδικά όταν μαθαίνεις ότι κάνει δεύτερο γύρο χημειοθεραπείες. τον ρωτάω αν έχει δει το murmur of the heart [το έχει] και μετά μιλάμε για την παιδική μας ηλικία. όχι πώς ήμασταν μικροί, πώς ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΗΜΑΣΤΑΝ.
ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ο laurent της ταινίας του λουί μαλ που είδα προχθές. τον ζηλεύω, όχι φυσικά επειδή γάμησε τη μάνα του, αλλά επειδή έτσι θα ήθελα να ήμουν στα 14, cool και ψύχραιμος, να ακούω ντίζι γκιλέσπι και τσάρλι πάρκερ και να διαβάζω καμί και προυστ.
μετά έβαλα να δω μια ταινία του γούντι άλεν που έδινε κάποια εφημερίδα την κυριακή [αυτή που παίζει ο κόλιν φάρελ και ο γιούαν μακ-γκρέγκορ], αλλά με πήρε ο ύπνος.
fuck mixing, let's dance