Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

ανταπόκριση από μόσκαου


~πραγματικά θα ευχαριστηθώ την στιγμή που ο γλυκύτατος μέχρι αηδίας «νορβηγός» ανοίξει τη θήκη του βιολιού, βγάλει το αυτόματο και αρχίσει να ξερνάει φωτιά και θάνατο [χαρούμενος στα όρια του παράλογου, με φάτσα καρπαζοεισπράκτορα -aka καλού παιδιού]. η στιγμή που θα θολώσει επειδή κανείς δεν προφέρει το όνομά του, δεν είναι μακριά. και επιπλέον, κάτι που κανείς για κάποιο λόγο δεν λέει ανοιχτά, το τραγούδι είναι ΠΑΡΑΦΩΝΟ. αλήθεια σας λέω, είναι επίτηδες παράφωνο και δεν έχει βγει κανένας υπεύθυνος να το πει χρησιμοποιώντας την ιδιότητά του -να το πει υπεύθυνα δηλαδή. όσο για τον σάκη τι να πω, ακόμα και ο εθνάρχης ο καραμανλής τον πέρασε -4ος- με 3 φορές απάνω περισσότερες τρίχες, στο φρύδι και στο στέρνο και σε άλλα σημεία που φυσιολογικά φύονται τρίχες –υποθέτω. κοιτώντας το σκισμένο μπλουζάκι του, σκεφτόμουν πόσο θα μας το έχουν τιμολογήσει και αν ο ρουβάς θα είχε κανονικά φαλάκρα αν δεν ήταν διάσημος και ένιωσα πολύ μίζερη γι’ αυτές τις σκέψεις. σε μια πιο χαρούμενη σημειωσούλα -on a happier note- τα τραγούδια που μου άρεσαν τελικά ήταν τα τραγούδια που θυμάμαι και σήμερα, και αυτός είναι και ο λόγος ο μοναδικός που μου άρεσαν. α, πρέπει να το πω. λοιπόν, αυτά ήταν της ρωσίας, της ουκρανίας που είχε τραγουδίστρια την ιακωβίδου την οδοντίατρος των διασήμων, και άλλο ένα που το ξέχασα, άρα μάλλον δεν θα μου άρεσε και πολύ τελικά. οι μαγγίρες είναι επικίνδυνες γιατί όχι μόνο δεν έχουν χιούμορ, αλλά νομίζουν πως έχουν χιούμορ και τελικά πόσο προχώ και αβάντ γκαρντ μπορείς να είσαι όταν έχεις αγκαλιά και χαριεντίζεσαι με όλο το μαλακισμένο σταρ σύστεμ που μας έχει βάλει να βυζαίνουμε το μαστάρι του λάηφ στάηλ τους και κοιμόμαστε όρθιοι.
[misirlou oubliez, από μόσκαου, για τον κύριο ιλό].
~σήμερα στο ταξί άκουσα ένα τραγούδι που ήταν διασκευή ινδικού άζματος των 60s και το οποίο έλεγε τώρα φεύγεις καλέ μου, στο καλό, όμως εμένα μου αφήνεις μόνο πόνο [ή κάτι τέτοιο, επαναλάμβανα συνέχεια το ρεφρέν για να μην το ξέχασω μέχρι να φτάσω στη δουλειά, αλλά στο ασανσέρ είπα καλημέρα σε μια γιαγιά και σβήστηκε απ' τη μνήμη μου!]. τέλος πάντων, ήθελα να πω ότι στο ταξί ήταν και ένας γεράκος που μιλούσε με περηφάνεια για το γιο του [δεν πρόλαβα την κουβέντα απ' την αρχή, λίγο στο τέλος και δεν έμαθα με ποια αφορμή τον παίνευε], κι όταν τον ρώτησε ο ταξιτζής "τι δουλειά κάνει ο γιος σου;" απάντησε ''φτιάχνει ΜΙΣΘΟσελίδες''. ο ταξιτζής έκανε ααα και δεν σχολίασε καθόλου, εγώ πλήρωσα 3.16 ευρώ σε κέρματα και κατέβηκα.
~ξεκίνησα να βλέπω όσες ταινίες πρότεινε ο wes anderson ως αγαπημένες του σε ένα blog -που πουστοδιάλο το πέτυχα και δεν μπορώ να το ξαναβρώ- και πέρασα τρία βράδια με το wages of fear του κλουζό, το murmur of the heart του λουί μαλ και ξαναείδα το rushmore για να το εμπεδώσω. έτσι έχασα το πιο μεγάλο μέρος της γιουροβίζιον, τον τελικό για τον πιο μεγάλο έλληνα και το αγαπημένο μου ντοκιμαντέρ της εβδομάδας, αυτό με τις φυλές ιθαγενών στο σκάι.
~my i-pod
the boy
-please make me dance
ducktails-ducktails
sunn o)))-monoliths & dimensions
wolf eyes-always wrong
various-space oddities [permanent vacation]
the field-yesterday and today
jef maarawi-egg hell
άγγελος κυρίου-άπαντα