Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

ανάθεμα


~μετά από ένα μπαράζ μαραθώνιων συζητήσεων χθες, από το μεσημέρι μέχρι αργά το βράδυ, το συμπέρασμα είναι ότι υπάρχουν μόνο μιας κατηγορίας οικογένειες: οι «δυσλειτουργικές». και δεν πα' να 'ναι κανείς όσο προχωρημένος και outsider θέλει, απ’ τη στιγμή που κάνει παιδιά γίνεται ίδιος με τους γονείς του [με αλλιώτικα μουσικά γούστα και λίγους περισσότερους μπάφους –ίσως τα μόνα στοιχεία που κάπως τον διαφοροποιούν].
μέσα σε όλα τα [αποκαρδιωτικά] υπόλοιπα, σχολιάσαμε και την προσευχή στα σχολεία [που μαζί με τις παρελάσεις παραμένουν απαράλλαχτες, διαχρονικές «αξίες»] με αφορμή την είδηση που διάβασα πρόσφατα στην ελευθεροτυπία:
«μαθητής σε λύκειο της αθήνας έχει κληθεί να πει την πρωινή προσευχή, ανεβαίνει στο μικρόφωνο, λέει τα πρώτα λόγια, σταματά και μιμούμενος αστέρα της νυχτερινής πίστας καλεί το ‘κοινό’ να συνεχίσει τραγουδώντας το ‘σουξέ’.
το σουξέ έλεγε ‘πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου…’ και κατέληγε ‘δικό σας τώρα!’».
~η αποστροφή που αισθάνομαι για οτιδήποτε ‘θρησκευτικό’ διαπιστώνω ότι ξεκινάει το δημοτικό, τότε που ο εβδομαδιαίος εκκλησιασμός ήταν υποχρεωτικός, σκατά στα μούτρα τους: στοιχημένοι, ακίνητοι και αμίλητοι μέσα στην εκκλησία, με την ορθοστασία να μας τρώει, έπρεπε να υποστούμε τις ψαλμωδίες και τα λιβάνια και την επόμενη μέρα την τιμωρία, γιατί ήταν αδύνατο να μην παραβείς τους κανόνες. θυμάμαι ότι μια δασκάλα στην τετάρτη δημοτικού [κακόχρονο να ’χει, την έλεγαν άννα, επώνυμο δεν θυμάμαι] μου είχε βάλει 7 στα θρησκευτικά επειδή βγήκα κρυφά στο προαύλιο και έχασα την ανάγνωση του ευαγγελίου. μετά έμεινε έγκυος και πήγε στα τσακίδια. ο επόμενος που μας ανέλαβε ήταν ακόμα χειρότερος, μας έσπαγε στο ξύλο και μας μίλαγε μόνο για βίους αγίων. κάθε πρωί στην προσευχή ευχόμουν α) να πεθάνει και β) να μην σώσω να ανέβω ποτέ εκεί πάνω να πω το πατερημών. η αλήθεια είναι ότι οι προσευχές μου εισακούστηκαν γιατί ο τρισκατάρατος έσπασε το πόδι του και γλιτώσαμε [ο επόμενος ήταν ο καλύτερος δάσκαλος που είχα ποτέ] και σε ολόκληρο το δημοτικό δεν έτυχε ποτέ να βγω να πω την προσευχή.
~επίσης, χθες το βράδυ διαπίστωσα με φρίκη ότι το πιο τρελό μου όνειρο έχει πραγματοποιηθεί εδώ και καιρό [όχι sort of, επακριβώς] και ότι δεν υπάρχει τίποτα πια να περιμένω.
~εδώ και μέρες ήθελα να ποστάρω αυτό το λινκ, αλλά πάντα κάτι γινόταν και το ξέχναγα. η μανία του πανουσόπουλου σε ριπ του φανταστικού ήχου από βιντεοκασέτα…