Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

ariel the great

ο άριελ πινκ είναι αυτό ακριβώς που φαίνεται [καλά, δεν φαίνεται κι από μακριά, αλλά αν πας κοντά σιγουρεύεσαι]: ένας αυθεντικός πανκ τύπος με την πιο κουλ μπάντα του κόσμου. επίσης, αν σταθείς δίπλα του διαπιστώνεις ότι κάτι λείπει [ύψος], αλλά αυτό που του λείπει σε μπόι το 'χει σε φωνή, οπότε πάσο, κι μεγαλέξανδρος ήταν ένα και τριάντα αλλά βγήκε ο πιο μεγάλος έλληνας. θέλω να πω εδώ ότι όταν ξεκίνησε να παίζει λιώμα [δηλαδή κάποιος με τις μέσες αντοχές με τόσο ''ψημένο'' θα είχε πέσει τέζα] με έπιασε τρόμος, γιατί νόμισα ότι θα καταρρεύσει και θα μείνουμε χωρίς χεντλάινερ. είχαμε μείνει νωρίτερα χωρίς ζόμπι [ο ψυχάκιας, ο αγοραφοβικός δεν εμφανίστηκε και ακόμα το πρακτορείο ψάχνει να τον βρει]. δεν κατέρρευσε. αντιθέτως, μετά από δυο τρία τραγούδια [μπορεί και στο τέταρτο που ήταν το 4 kate i want] συνήλθε τελείως και έγινε τρομερός. ειδικά απ' την ώρα που έπαιξαν το can't hear my eyes και μέχρι το τέλος ήταν τόσο καλός που μου φαινόταν σχεδόν δίμετρος.
μετά έγινε απίστευτα κοινωνικός κι ευγενικός, πήγαιναν διάφοροι και του έλεγαν τι την ήθελες την μπάντα, πιο καλός ήσουν μόνος σου και αυτός απάνταγε με αδιανόητη ψυχραιμία. πολύ κουλ τύπος σου λέω. μόνο σε κάποια απάντησε με μια μπηχτή, αλλά δεν θυμάμαι τι της είπε.
κυριακή μεσημέρι στον πειραιά, σε μια ταράτσα με τον κ. τάκη να μας κάνει επίδειξη με βούτες σε ντάλα ήλιο [οι βούτες είναι περιστέρια, αλλά καμία σχέση με τα βρομοπερίστερα που γεννάνε κάθε μήνα στο μπαλκόνι και σου κάνουν μπουρδέλο τα σκουπίδια] και να μας λέει την ιστορία του ταχυδρομικού [κι αυτό περιστέρι]. ήθελε να μας χαρίσει κι ένα ζευγάρι με το ζόρι αλλά δεν δεχτήκαμε.
αύριο παίρνω γάτα.
my world