Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009

μεγάλη παρασκευή [τεράστια]


~σήμερα διαπίστωσα ότι όλοι οι γάμοι που έχω πάει τελευταία ή προετοιμάζονται για το άμεσο μέλλον γίνονται αφού έχει προηγηθεί μια γέννα [ή και δύο], οπότε συνδυάζονται και με βαφτίσια. η μία ξαδέρφη μου που παντρεύεται τον ιούλιο έχει 10 μηνών παιδί, η άλλη έχει μόνο τριών μηνών, αλλά δεν σκοπεύει να παντρευτεί μέχρι το χειμώνα. [φίλοι και συγγενείς εξώλης και προώλης, στον γάμο του καλύτερού μου φίλου συμμετείχαμε σε μια μαραθώνια λειτουργία ενός γάμου και δυο βαφτίσεων που ξεκίνησε από νωρίς το απόγευμα και τέλειωσε αργά το βράδυ, βάλε και τις χαιρετούρες και τις πόζες για φωτογραφίες, σχεδόν 5 ώρες σερί].
~σήμερα επίσης διαπίστωσα πόσο παραπλανητικές μπορεί να είναι οι πένθιμες καμπάνες της μεγάλης παρασκευής, χτύπαγαν απ΄ το πρωί και σε όλους φαινόταν φυσιολογικό λόγω της ημέρας, έτσι πέρασε στο ντούκου ο θάνατος της πρώτης ξαδέρφης του παππού μου, όταν το πήραμε είδηση την είχαν θάψει. επίσης, στην εκκλησία είχαν ήδη στολίσει τον επιτάφιο και δεν υπήρχε χώρος για το φέρετρο, έτσι τη νεκρώσιμη ακολουθία την έψαλλαν στην είσοδο.
[πρέπει να σημειωθεί ότι φέτος τον επιτάφιο τον είχαν στολίσει με ταπεινές άσπρες και μωβ ορχιδέες λόγω της κρίσης, διότι η φτώχια θέλει και τη χλίδα της! κάποιος θρήσκος τοπικός παράγοντας πλήρωσε 4000 ευρώ για να απαλλαγούμε επιτέλους από την φτωχομπινεδιάρικη βιολέτα και το γαρίφαλο που αφήνουν στην περιφορά μυρωδιές επιτάφιου. φέτος ο επιτάφιος ήταν άπερ κλας και άοσμος για να ξεχωρίζει από του μπύθουλα].
~anyway, σήμερα επίσης έκανα ηλιοθεραπεία, κάηκα, είδα το zigeunerweisen του seijun suzuki και ξαναδιάβασα τα σονέτα του σαίξπιρ:
[...] όταν κοιτώ πως κάθε τι που μεγαλώνει / μόνο για μια στιγμή στο τέλειο μένει,
και πως το σύμπαν τούτο εικόνες μόνο κλείνει / που μυστικά τ' αστέρια τις επηρεάζουν
όταν κοιτώ πως οι άνθρωποι είναι σαν λουλούδια / που ο ίδιος ουρανός τα ζει και τα σκοτώνει,
κομπάζουν για την ομορφιά τους και πεθαίνουν, / κ' η μικρούλα τους θέση χάνεται απ' τη μνήμη
[...] όταν, μακριά από μάτι ανθρώπου και ευτυχία, / μόνος θρηνώ γιατ' είμαι απόκληρος του κόσμου,
όταν καλώ με μάταιο κλάμα τον κουφό ουρανό, / και τον εαυτό μου βλέποντας τη μοίρα καταριέμαι
[...] όταν στις ώρες σιωπής κ' ήσυχης θλίψης / φέρνω στη μνήμη μου ξανά τα περασμένα
κι αναστενάζω για όσα αγάπησα και σβήσαν, / του ακριβού μου καιρού το ξόδεμα θρηνώντας,
τότε μπορούν να κλάψουν τα στεγνά αυτά μάτια / για καλούς φίλους που τους κρύβει αιώνιο βράδυ,
να δακρύσουν ξανά γι' αλλοτινές αγάπες, / και για ακριβούς μου που από χρόνια έχουν πεθάνει [...]
~και μια εναλλακτική ανάσταση στο μηχανουργείο για όσους δεν θα περάσουν το σαββατόβραδο κατανυκτικά ανάμεσα σε βαρελότα και πυροτεχνήματα:
"Στις επίσημες γιορτές εν γένει, ο άνθρωπος απαλλαγμένος από τα δεσμά της δουλειάς και τους ευπρεπισμούς της καθημερινότητας, κάνει φανερό ένα μέρος της πραγματικής του φύσης. Επιδίδεται δηλαδή σε αναρίθμητες πράξεις κτηνωδίας, αφροσύνης και απλής βρωμερής ανθρωπιάς. Το Πάσχα ωστόσο δύναται να διεκδικεί... ειδική μνεία στην ιεραρχία της ποταπότητας. Η Ελληνική οικογένεια επανενώνεται μέσα σε ποταμούς αίματος και εντοσθίων, οι μικρές δολοφονικές καθημερινότητες του σογιού επιστρέφουν με δηλητηριώδη λύσσα, το παπαδαριό ζει μέρες δόξας και ακόμη και τα πλέον «προοδευτικά» κομμάτια της κοινωνίας ενδίδουν στο εσωτερικό τους κάλεσμα και αφήνονται στο βόρβορο του «λαικού»γλεντιού. Και αν τουλάχιστον τα Χριστούγεννα το κρύο και οι ανάγκες της αγοράς κρατάν όλη αυτή την αθλιότητα κρυμμένη σε διαμερίσματα και μεζονέτες, το Πάσχα οι οικογενειάρχες είθισται να εκδράμουν στην φύση για να εκτελέσουν τις ωμοτητές τους. Οι ανοιξιάτικες μαργαρίτες και παπαρούνες ποδοπατιούνται από ένα ανθρώπινο χείμαρο, πιο βορβορώδη και από τον ασωπό, και λιβάδια, δάση και κήποι σπιλώνονται με τόνους πλαστικού και χημικών, που αφήνουν πίσω τους οι μανιασμένοι εκδρομείς, μαζί με τις βρωμερότερες των εκδηλώσεων από τα παραγεμισμένα με σάρκες και ζωικά σπλάχνα, εντερά τους. Ο φυσικός κόσμος κρατά την ανάσα του και δεν εκπνέει παρά μόνο μετά το τελευταίο ζωώδες ρέψιμο, μετά την ύστατη ανθρώπινη κλανιά που υποδηλώνει ότι η μεγάλη σφαγή του Πάσχα έφτασε στο τελος της.Κάποιοι μπορεί εύλογα να υποστηρίξουν ότι οι Ρωμαίοι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Δεν υπήρχαν και ούπα τότε βλέπετε. Κάποιοι υποθετικοί εξωτερικοί παρατηρητές, θα αναρωτιόντουσαν, έκθαμβοι μπροστά στο Αουσβιτς που με περίσσια χαρά και μοχθηρία στήνει η ανθρωπότητα για αρνιά και κατσίκια, αν αυτή η υποθετική
παμπάλαιη θεότητα, στο όνομα της οποίας επιτελείται αυτό το όργιο ξεκοιλιάσματος, δεν είχε σκοτωθεί από κέρατα αίγαγρου ή κουτουλιά προβάτου. Κοντολογής: πρόκειται αληθώς για μια εβδομάδα των παθών, τόσο για τον φυσικό κόσμο, όσο και για την αισθητική. Ψήγματα αισιοδοξίας μπορούν να βιωθούν μόνο καθώς αυτή η αιμοσταγής φρενίτιδα πλησιάζει στο τέλος της.
Σ΄αυτά τα ψήγματα, στις ελάχιστες ακτίνες φωτός που διαπερνούν το βόθρο του ανθρώπινου, θα στηριχτούμε, για να διοργανώσουμε το Live των Νορβηγών MoHa! το Μ.Σάββατο 18 Απρίλη, στο Μηχανουργείο, στις 22:00 το βράδυ."
Το ντουέτο των Νορβηγών, χρησιμοποιεί τύμπανα, κιθάρα και super collider, για να αποδομήσει φόρμες και να μετουσιώσει πανκ ροκ, noise, grind και jazzcore σε ολιγόλεπτες ηχητικές επιθέσεις. Για περισσότερες πληροφορίες:
www.n-collective.com/moha, www.myspace.com/themoha.
Θα ακολουθήσουν ρυθμικά και εξαπλωτικά ηχοτοπία εν είδη ντι τζει σετ.
ε γκουντ σονγκ