Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

σορ έρος


~οι kryptic minds στη μαρίτσα σε ένα ατμοσφαιρικό σετ μεγάλης εβδομάδας [μπορεί να 'παίξει' κι ο γαϊτάνος στο βάθος για να γίνει πιο ορθόδοξο -και δεν κάνω καθόλου πλάκα, είναι ιδανικό υπόβαθρο για βυζαντινούς ύμνους. είχα ένα σιντί με ψαλμωδίες του αγίου όρους, αύριο θα τα δοκιμάσω μαζί...]. εδώ το σετ τους, χωρίς τους ύμνους.
~οι τόνοι εμφανίστηκαν σήμερα ξαφνικά, έτσι [ξαφνικά] όπως χάθηκαν χθες. με τη βοήθεια του terminator.
~νομίζω ότι είναι ένα από τα 5 καλύτερα άλμπουμ που έχω ακούσει φέτος. υπνωτικό, dreamy, ''hazy, reflective reverb-drenched psych indie goodness via connecticut'' όπως λέει κι ο ongakubaka, αλλά κυρίως είναι ένα άλμπουμ που το αγαπάς με τη μία -και δύσκολα αγαπάς άλμπουμ πια. το second chants των sore eros είναι το άλμπουμ του robert robinson, πρώην μουσικού του ariel pink, που είναι παρόμοια περίπτωση με το person pitch: σου κολλάει με την πρώτη νότα και κάθε φορά που το ακούς το εκτιμάς περισσότερο.
~i love karpathakis.