Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

ungh


απόγευμα στη θάλασσα. στην παραλία ψυχή, μόνο κάποιοι περίεργοι που σταμάταγαν τα αυτοκίνητα για να χαζέψουν το πιο παράξενο σπίτι που έχω συναντήσει ποτέ. ή τουλάχιστον, που έχω δει από κοντά. όλο και κάποιο πετυχαίνεις στις σελίδες των περιοδικών, αλλά δεν είναι το ίδιο. μπορεί να μην είναι και γκαουντί, να μην σε πιάνει το δέος που σου κόβει τα πόδια όταν αντικρίζεις τη sagrada familia, απ' τη στιγμή που περνάς όμως την εξώπορτα για να μπεις στην αυλή μένεις άφωνος. χρειάζεται λίγη ώρα για να συνειδητοποιήσεις τι ακριβώς έχει κάνει ο καλλιτέχνης. χιλιάδες ξύλα σε ακανόνιστα σχήματα συνδεδεμένα με τσιμέντο φτιάχνουν ένα γκόθικ κατασκεύασμα [τρίπατο] που θυμίζει βράχο και είναι τέλεια ενσωματωμένο στο περιβάλλον [μέσα στα πεύκα, δίπλα στη θάλασσα], χωρίς σπιθαμή ανεκμετάλλευτη, με εκατοντάδες φυτά, καταρράκτη, γέφυρες, ένα απίθανο playroom στο ισόγειο με λαχανί τζάμι και ενυδρεία χτισμένα στο φράκτη [!]. πιο φορτωμένο δεν γίνεται, τόσο μελετημένο όμως, που δεν σου αφήνει περιθώρια να το χαρακτηρίσεις κακόγουστο. ήταν το highlight της εκδρομής και δεν ήταν καν στη λίστα με όσα ήθελα να επισκεφτώ [δεν πρόλαβα να δω ούτε τα μισά].
την ώρα που τρώγαμε μαρίδες και καλαμαράκια [και μια άθλια σαλάτα μαρούλι που ήταν σαν χαρτί] ο ντέρτι έπαιζε το ηρωικό "αναγκάζομαι να κομματιάζομαι", μετά ρίτα: "μ[ν]ια ζωή πληρώνω αμαρτίες αλλωνών" και ένα άζμα που άκουγα για πρώτη φορά και έλεγε "μηδέν σου βάζω στην αγάπη, μηδέν στη συμπεριφορά, δεν συγκινούμαι απ' το δάκρυ, δεν έχεις μέσα σου καρδ[γ]ιά", -μπορεί να μου ξέφυγαν λίγο οι στίχοι, πάντως ωραίο τραγούδι...
στο δρόμο της επιστροφής ο ταξιτζής άκουγε ένα κομμάτι που μισώ [και με όλο το σεβασμό στο θεοδωράκη, μεγάλος καλλιτέχνης, σπουδαίος κλπ, δεκτόν, πλην ποτέ δεν τον άντεξα, -αν θέλεις να με βασανίσεις βάλε μου θεοδωράκη] και που παραθέτει στη σειρά τρεις από τις λέξεις που σιχαίνομαι: κοπελιά, γαϊτανόφρυδο και λενιώ [να σε λένε ελένη και να σε φωνάζουν λενιώ είναι σαν να σε λένε χρυσάνθη και να σε φωνάζουν τσιάφω -μα την παναγία, το υποκοριστικό είναι υπαρκτό!]. όταν τ' ακούω μου έρχεται στο μυαλό μια ξαδέρφη του πατέρα μου κουμουνίστρια που άκουγε μόνο θεοδωράκη και όποτε πηγαίναμε σπίτι της ήταν σαν μεγάλη παρασκευή. [θεός σχωρέστη, πέθανε από έμφραγμα]. μου θυμίζει και μια τραυματική εμπειρία όταν ήμουν 14, αλλά δεν χρειάζεται να τη μοιραστώ κι αυτή, ήθελα απλά να πω ότι προτιμάω και τα τρία κομμάτια που συγκράτησα την ώρα του φαγητού από τον "απρίλη" και ότι ο ταξιτζής μου θύμισε τη μακαρίτισσα...
supervillainz [he's back]
κι εδώ είναι 40 χρόνια μετά το σάουντρακ του σπανού απ' τις σκιές στην άμμο.