Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009

amon duul ii


το σάββατο 21 του μήνα θα είναι στην αθήνα με τη σύνθεση του 1968 για να γιορτάσουν την 40ή τους επέτειο, κι εδώ υπάρχει ένα σύντομο στόρι και τα άλμπουμ τους...
στο gagarin205, με 35 ευρώ.
Με τον John Weinzierl μίλησε ο Πέτρος Αντωνάκης:
«Δεινόσαυροι», «τελειωμένοι» κλπ. ΟΚ. Περνάνε από το μυαλό όλων αυτά καθώς μαθαίνεις πως καταφθάνουν στα μέρη σου για live (στις 21 στο Gagarin). Μιλάς όμως με τον τύπο από αυτή την ιστορική μπάντα από τα γερμανικά rock αρχεία και καταλαβαίνεις γιατί το ρημάδι το ασυνείδητο έσπρωξε κάποιες (πολλές…) περιόδους τη μουσική σου δίαιτα προς τις krautrock γεύσεις. Ουπς, λάθος λέξη…
Αναφέρετε συνέχεια πως δεν είστε μία krautrock μπάντα. Ποια πιστεύετε πως είναι αισθητικά η διαφορά σας με το είδος;
Η έκφραση krautrock είναι μία προσβολή ενός άγγλου δημοσιογράφου, που δεν του άρεσαν όλοι αυτοί οι Krauts που έρχονταν στην Βρετανία. Κάποιος ηλίθιος, μάλλον γερμανός, πήρε την έκφραση και παγιώθηκε. Δεν κατηγοριοποιεί ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, αλλά όλα τα είδη από τη στιγμή που και μόνο υπάρχουν γερμανοί σ’ ένα συγκρότημα. Ήμασταν περισσότερο avant garde, world, ethnic και ψυχεδελικά underground. Εγώ πάντως πιστεύω πως στις μέρες μας με όλο αυτό τον καπιταλιστικό φασιστικό happening που συμβαίνει στον «φυσιολογικό» κόσμο, υπάρχουν πολλοί καλοί λόγοι για να κινηθούμε ξανά στο underground.
Τις παλιές μέρες συνηθίζατε να λέτε πως «ο καθένας μπορεί να γίνει μουσικός». Σήμερα αυτό το motto μπορεί να αποδειχθεί μία… καταστροφή;
Όχι, είναι ακόμα αλήθεια. Ο καθένας μπορεί να ξεφύγει από το καλούπι του. Τότε όμως θέλαμε επίσης να εκφράσουμε πως δεν είμαστε εκείνοι που θα διδάξουμε, αλλά που θα σε θυμόμαστε.
Προτιμήσατε τις κλασικές φόρμες παρά εκείνες της pop. Σκεφτήκατε ποτέ πως ίσως κάποιες απ’ αυτές να σας είχαν φανεί χρήσιμες;
Πιστεύουμε πως η μουσική βρίσκεται εκεί για επικοινωνία. Πιστεύουμε στην προφανή επικοινωνία και όχι στην υπερφίαλη pop της πόζας. Είμαστε ένα «έργο τέχνης» και για να στήσουμε το έργο μας, χρειαζόμαστε περισσότερες στροφές, ρεφρέν και στροφές για να εκφράσουμε τον ισχυρισμό μας. Φυσικά και εμείς μερικές φορές χρησιμοποιούμε καθαρές pop φόρμες, αλλά δεν είμαστε ένα pop γκρουπ.
Ποια ήταν η πρώτη σκέψη για το πώς θέλατε το συγκρότημα να είναι; Ήταν περισσότερο χαοτικό απ’ όσο θέλουμε να πιστεύουμε ή πιο ξεκάθαρο και κοντρολαρισμένο;
Πιστεύω πως ήταν περισσότερο χαοτικό απ’ όσο θα ήθελες να ξέρεις. Εάν θέλεις να δημιουργήσεις κάτι καινούργιο ή όχι κοινότυπο, δεν υπάρχουν κανόνες στην αρχή. Υπάρχουν όνειρα και επιθυμίες και πρέπει να δει πως μπορείς να καταδείξεις αυτό χωρίς να δηλητηριαστείς, σταυρωθείς, πυροβοληθείς ή κλειδωθείς σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ψάχναμε για έναν καλύτερο τρόπο ζωής, και διαλέξαμε τον κίνδυνο να το ζήσουμε εκτός πραγματικότητας. Δεν ήταν ένας εύκολος δρόμος να ακολουθήσεις και η ζωή είναι περισσότερο επικίνδυνη απ’ όσο νομίζεις, από την στιγμή που θα γείρεις το κεφάλι σου έξω από το παράθυρο. Απλώς θυμήσου τα επεισόδια σας στην Αθήνα…
Δεν υπήρξε ποτέ ένας ηγέτης στο συγκρότημα. Αυτό ήταν το κλειδί στον ήχο και στην έκφρασή σας;
Ο καθένας είναι ένας ηγέτης! Φυσικά και είχε την επιρροή του στον ήχο και στην έκφραση. Η διαφορετικότητα του ατόμου είναι η δύναμη της κοινότητας. Μπορείς να ζεις μαζί και να έχεις μία τεράστια μονοκουλτούρα με ένα αφεντικό ή δικτάτορα στη κορυφή ή μπορείς να έχεις μία κοινότητα με την πολλαπλότητα πολλών ξεχωριστών ατόμων που κάνει ο ένας τον άλλον δυνατό…
Υπολογίζατε την τέχνη και την κοινωνική σημασία το ίδιο με την μουσική. Αυτό είναι το σημείο που κάνει την διαφορά ανάμεσα σ’ έναν αληθινό καλλιτέχνη και έναν απλό μουσικό;
Η μουσική είναι η εκδήλωση της τέχνης, της κοινωνικής συνείδησης και κάποιων μορφών κοινωνικής πληροφόρησης. Είναι επιστήμη, μαθηματικά επίσης. Έναν πραγματικό καλλιτέχνη τον απασχολούν οι νόμοι και τα κείμενα τους, τον απλό μουσικό μόνο το γεύμα του (άντε και η σεξουαλική του ζωή). Ωστόσο δεν μπορείς να υποτιμήσεις τον απλό μουσικό…
Ξεκινήσατε τις δραστηριότητές σας στην καρδιά των πανεπιστημίων. Θα μπορούσε να γίνει με διαφορετικό τρόπο;
Θα μπορούσε να γίνει με πολλούς τρόπους, σύμφωνα με τις συντεταγμένες στο χώρο και τον χρόνο. Τώρα δεν μπορεί να γίνει όπως το κάναμε, πρέπει να γίνει όπως μπορείς να το κάνεις σήμερα.
Ονόμασε μία κομμούνα που υπάρχει σήμερα και σημαίνει κάτι…
Amon Duul. Και υπάρχουν κι άλλες στον κόσμο, αλλά κανείς δεν θέλει να ξέρει. Είναι όλοι βυθισμένοι στον εγωισμό, την απληστία και το χρήμα, υπνωτισμένοι από τα media. Το underground γνωρίζει. Τα πράγματα θα αλλάξουν όταν ο κόσμος ενδιαφερθεί στο να κατανοεί ξανά, αντί να αντιδρά…
Πως αισθάνεσαι με φιλμ όπως το The Baader Meinhof Complex;
Ο παππούς μου έλεγε να μην λες τίποτα, όταν δεν έχεις κάτι καλό να πεις. Εάν θέλεις πραγματικά να μάθεις με τον Andreas και την Ulrike, δεν θα το καταφέρεις με το να δεις αυτή την ταινία. Το πιο θλιβερό είναι όταν σκέφτεσαι πόσο κοντά στις αυθεντικές πληροφορίες ήταν ο Bernd Eichinger και τι παρήγαγε τελικά… Εμείς ήμασταν εκεί…
Στα ‘70s στην Γερμανία το παλιό συγκρούστηκε με το νέο. Μέχρι σήμερα όλοι πάλευαν με τον εαυτό τους. Αυτή η κρίση όμως, έστω και κάτω από συνθήκες τρόμου, σαν να μας ενώνει. Λες να μας κάνει καλό στο τέλος;
Ας το ελπίσουμε, αν και δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος. Νομίζω πως το μωρό πρέπει πρώτα να τρέξει και να χτυπήσει στον τοίχο. Στον κόσμο αρέσουν πολύ οι δικαιολογίες…
Πως αισθάνεστε επί σκηνής; Πιο χαλαροί από ποτέ;
Όχι, όχι χαλαροί, απλά υπέροχα. Όλα αλλάζουν και πρέπει να προσαρμοστείς σε κάθε κατάσταση με έναν καινούργιο τρόπο. Το κάθε κοινό είναι πολύ διαφορετικό από μέρη σε μέρη…
Και τι περιμένετε στην Ελλάδα εκτός από ήλιο και καλό φαγητό;
Στην πραγματικότητα δεν περιμένουμε τίποτα. Θα έρθουμε να δούμε και να ξαφνιαστούμε…
[από εδώ]