Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2009

golden stream


μπορεί γενικά να μην είμαι φίλος των γιορτών, αλλά τις απόκριες τις απεχθάνομαι [τα καρναβάλια, τις μεταμφιέσεις και τα λάτιν. τα χειρότερά μου]. ίσως να φταίει η τραυματική εμπειρία που έχω ζήσει στο πατρινό καρναβάλι, αν και τώρα που το σκέφτομαι, την απέχθεια την είχα και πριν απ' αυτή.
μια χρονιά πριν από καμιά δεκαριά χρόνια [μπορεί και παραπάνω] με κάλεσε ένας φίλος που σπούδαζε στην πάτρα και πήγα απ' την πέμπτη μέχρι την καθαρή δευτέρα για να ζήσω την "μοναδική εμπειρία" [που μεταφραζόταν σε τέσσερα 24ωρα αϋπνίας, κακή μουσική, μαγαζιά που ασφυκτιούσες, ελεεινές στολές, φιλοξενία σε ένα σπίτι που ήταν άλλα 8 άτομα -τα 7 δεν τα ήξερα]. α, και πολλά ναρκωτικά [απ' αυτά που σε κάνουν να γελάς].
την πέμπτη και την παρασκευή όλα καλά, πήγαμε για κούρεμα στο ζαχαράτο [τότε ήταν ο κομμωτής-ατραξιόν που έκανε πολύ πετυχημένες μιμήσεις της βουγιουκλάκη στα σόου της ρούλας, μεγάλη φίρμα]. μας κούρεψε και μας έκλεισε και ραντεβού για το επόμενο βράδυ, όχι σε μαγαζί, στο σπίτι μας. btw, δεν είχε κάνει ακόμα τα χείλια τούμπανο και ήταν σκέτο ''τάκης''. από τον τάκη δεν θυμάμαι και πολλά, μόνο ότι στην τηλεόραση έπαιζε το 1900 του μπερτολούτσι που δεν είχα ξαναδεί και όλους τους είχε πιάσει τέτοια λογοδιάρροια που δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. anyway, το θέμα είναι άλλο.
το βράδυ βγήκαμε και με πήγαν σε ένα μαγαζί που ήταν τόσο τιγκαρισμένο που χρειάστηκε μισή ώρα να φτάσουμε στο μπαρ. έπρεπε να φτάσουμε μέχρι εκεί οπωσδήποτε, επειδή ο ένας μπάρμαν ήταν φίλος μας [φίλος των άλλων, εγώ πρώτη φορά τον έβλεπα] και έπρεπε να του πούμε ένα γεια.
το ένα γεια έγινε κανα τρίωρο στημένοι μπροστά στο μπαρ, ακούνητοι και σαρδελοποιημένοι πίνοντας μπίρες και κερασμένα σφινάκια μέχρι να σκάσουμε. κυριολεκτικά. με τόσα υγρά πρέπει να πας κάποια στιγμή να αδειάσεις τη φούσκα σου, αλλά με την κατάσταση του μαγαζιού και ειδικά της τουαλέτας [ουρές] ήταν αδιανότητο. αν έχεις φίλο μπάρμαν όμως τη βρίσκει τη λύση, μας έδωσε από ένα ποτήρι, γυρίσαμε προς το μπαρ, κατουρήσαμε [τέσσερις] και του το δώσαμε να το αδειάσει. πιο σωστά, κατουράγαμε και του το δίναμε να το αδειάσει. απ' τον περίγυρο δεν πήρε χαμπάρι κανείς. όταν είσαι μασκαρεμένος και παίζει λάτιν και στούκας να σκάσει δίπλα σου εσύ γκάου μπίου.
ξαφνικά ο σ. [σ. τον έλεγαν τον μπάρμαν φίλο μας] άρχισε να κερνάει σφινάκια όλο το μαγαζί. όλους ανεξαιρέτως. ΚΑΙ εμάς. είχαμε πιει δυο τρία όταν συνειδητοποιήσαμε ΤΙ ήταν αυτό που πίναμε ανακατεμένο με αλκοόλ...
δεν θέλω να μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες και τι έγινε στη συνέχεια. σταματάω εδώ.
ο σ. μπορεί να επέζησε και να τέλειωσε και τη σχολή [σήμερα είναι γιατρός] αλλά οι δρόμοι μας δεν ξανασυναντήθηκαν.