Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009

oh, shit!


~μπορεί να μίλαγε σαν τους φίλους του πατέρα μου η ταξιτζού, με φράσεις-κλισέ ["κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε, τώρα ζούμε για να δουλεύαμε''] αλλά σήμερα τη σκεφτόμουν κάθε μισή ώρα. κυριακή με δουλειά.
~και μια και ανάφερα τη λέξη 'πατέρας', έρχεται μια μέρα που με τρόμο συνειδητοποιείς ότι μιλάς όπως κι ο πατέρας σου [δηλαδή αντιδράς όπως θα αντιδρούσε κι αυτός στη συγκεκριμένη περίπτωση]. το πρωί διαπίστωσα ότι απάντησα με δικά του λόγια. ακριβώς. είχε πολύ πλάκα, γιατί το απόγευμα ξεφυλλίζοντας το παιδικό ημερολόγιο μιας φίλης [στο οποίο έγραφε από 7-14 χρονών] πέτυχα κάπου τη φράση ''ΘΕΕ ΜΟΥ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΜΗΝ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΜΟΥ'' και ήθελα να της το πω, αλλά κάτι έγινε και το ξέχασα.
~υπάρχει μια γιαπωνέζικη σοκολάτα [made in germany] που λέγεται keiko, green kiss, με υπότιτλο green chocolate. ούτε στον εχθρό! είναι λευκή σοκολάτα ανακατεμένη με πράσινο τσάι και παίζει να είναι το πιο αηδιαστικό γλύκισμα που υπάρχει στον κόσμο.
~χθες και σήμερα ό,τι ακούω είναι το ένα χειρότερο απ' το άλλο. και δεν έφταναν οι μαλακίες των ξένων, έφτασαν κι αυτά εδώ τα δύο να με αποτελειώσουν. [με προσοχή! το πρώτο είναι αυτό. το δεύτερο με δική σου ευθύνη -αν το δοκίμασες, καλά να πάθεις!].
~τέλος πάντων, να κι ένα ωραίο τραγούδι. το μόνο που άξιζε σε ένα σκατοδιήμερο...
dont you want to be in a cult-black moth super rainbow