Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2009

καρδιοπούσερ


~τρίτη. σαν κυριακή. πάμε πάλι: run run away run run away/cause there's nothing left to say/got no one to talk to/leave me alone, i'm happy to die today…
χαμένος κάπου ανάμεσα στο drive it all over me και το my girls: there isn't much that i feel i need/a solid soul and the blood i bleed/with a little girl, and by my spouse/i only want a proper house…
και ναι, το merriweather είναι ΤΟΣΟ καλό που όταν το χαρακτηρίζουν «το νέο sgt. peppers» και του βάζουν 10άρια δεν μπορείς παρά να το κατανοήσεις. δεν ωφελεί να σχολιάζεις τη χαρά ενός πιτσιρικά που νοιώθει την ανάγκη να γράψει ένα κατεβατό με τρελό ενθουσιασμό για «ένα από τα άλμπουμ της ζωής του». έχω χρόνια να συναντήσω τέτοιες αντιδράσεις για ένα άλμπουμ -και όσο κι αν δεν σημαίνει τίποτα ένα διθυραμβικό review με τόσα που διαβάζουμε και γράφουμε κάθε μέρα, ε, δεν γίνεται να μην σε αγγίξουν τέτοια κείμενα:
«είναι ότι καλύτερο, γαμώτο, είναι ότι καλύτερο.
το άκουσα χθες, ξημερώματα, στις 6, δεν με έπαιρνε ο ύπνος από το σοκ. δεν είναι αλήθεια το πόσο δουλειά μπορεί να έχει εκεί μέσα, ο κάθε ήχος χαϊδεύει το αυτάκι σου, σαν να σε τυλίξανε με χιλιάδες κουβέρτες και να σε κρεμάσανε από το μπαλκόνι του 89ου ορόφου και να κοιτάς το άπειρο και τα δάση και τα βουνά και να είσαι στο σπίτι και να λείπεις συγχρόνως και να τρως σοκολάτες και καραμέλες και να τα βράζεις όλα αυτά μαζί και πριν να λιώσεις να βουτάς μέσα και να μην βγαίνεις, και να ανοίγουν πόρτες και να μπαίνεις μέσα και να μην θέλεις να βγεις, και οι φωνές να σου τραγουδάνε δίπλα και να είναι απόκοσμες. είναι χορευτικό γαμώτο, είναι χορευτικό, ΠΩΣ ΣΚΑΤΑ ΤΟ ΚΑΝΑΝΕ? είναι 150 χρόνια μπροστά από οτιδήποτε κυκλοφορεί αυτές τις μέρες, είναι από τις λίγες φορές που ακούω κάτι και προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που ακούγεται, να καταλάβω τα όργανα, να καταλάβω που είναι η φωνούλα, τι είναι κιθάρα και τι είναι σινθ και τι είναι εφέ και τι όχι, είναι απίστευτο, είναι απίστευτο, δεν είναι το οκ κομπιούτερ του 2000, είναι τουλάχιστον 67 δισεκατομμύρια φορές ανώτερο, είναι μεγάλη μουσική, είναι τεράστια μουσική, μακριά από τις αηδίες που είναι εξώφυλλα στο νμε και στις πίπες. είναι το πιο γαμημένα ινοβέιτιβ πράγμα που παίζει αυτήν την στιγμή εκεί έξω. και το μουρλό είναι ότι το ακούς και κάνει την καρδιά σου να λιώνει σε κάθε στιγμούλα, κάθε φωνίτσα και κάθε μελωδία είναι η πιό όμορφη του κόσμου. και όμως, είναι πιο ινοβέιτιβ από όλη την πο τράκς, και από όλους τους γκανγκ γκανγκ ντανς αυτού του κόσμου.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΙΣ?»
[απ’ το blog του larry]
~απ' τους nolan strong and the diablos. στο bug. επίσης για λιώσιμο. the wind.