Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

ρετρό


intastella and the family of people

προσπάθησε


περπατώντας ανάμεσα στους τάφους του πρώτου νεκροταφείου, προσπερνώντας μαυσωλεία-μέγαρα και μαρμαρόπλακες με ονόματα διασημοτήτων, στεφάνια με θερμά συλληπητήρια ["επιχειρήσεις ήχου και εικόνας" και "ster cinemas" -και τα δύο για το θάνατο κάποιου ναυάρχου που συνόδευε άγημα ναυτών, προφανώς επιφανής νεκρός για να αξιωθεί να τον φάνε τα σκουλήκια του πρώτου νεκροταφείου], συναντάς αυτή τη φωτογραφία.
"προσπάθησα". λιτό και συγκινητικό.
τι να προσπάθησε άραγε;
τα κατάφερε;

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2008

μέσκμαν


μέσκμαν/γουότ γιου σέι-various production. νέο single. πάλι αλλιώτικοι...

ντι-τζέι μουτζάβα


και κανονικά πια. τάουνσιπ φανκ.

grow jesus

hauschka, απόψε στο σύνταγμα [περίπου]


Ο Γερμανός Volker Bertelmann υπό το όνομα Hauschka επιδίδεται σε πειραματισμούς με το prepared piano του. Oι Hauschka βρίσκουν σίγουρα την θέση τους ανάμεσα σε πιανίστες που ηχογραφούν στα όρια της σύγχρονης-κλασικής electronica όπως οι Max Richter, Sylvain Chauveau και άλλοι.
Η Έλενα Μαλάμου εξερευνά τα όρια της folk, τραγουδώντας και παίζοντας ακουστική κιθάρα σε δικές της συνθέσεις.
Η συναυλία θα αρχίσει στις 20:30 με ένα μισάωρο ακουστικό set από την Έλενα Μαλάμου, θα ακολουθήσει το κύριο μέρος με τους Hauschka και θα διεξαχθεί στο Αμφιθέατρο του Ιδρύματος Θεοχαράκη.
Ίδρυμα Θεοχαράκη: Βασιλίσσης Σοφίας 9 και Μέρλιν 1, Σύνταγμα, τ.κ. 106 71 Αθήνα [για όποιον θέλει να στείλει γράμμα]
Ώρα Έναρξης: 20:30
Τιμή Εισόδου: 15 ευρώ
Τηλ: 210 3611206
[από αντιγραφή]

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2008

ρίτσαρντ σκέλτον

I had a go at playing the violin when I was quite young, but found it incredibly difficult. It’s a tough instrument anyway, but it didn’t help that I’m left-handed. I’m sure things are better now, but back then you had to learn to play right-handed no matter what, which meant I soon abandoned the whole thing as a bad job. In fact, it’s a miracle that I make music at all – it doesn’t come naturally. I’ve had to really persevere to get to a stage where I’m just pretty bad, instead of downright awful. Crap musicians of the world, unite, and take over…
A landmark recording for me was Gorecki’s Symphony No3. It sounds tangibly modern and yet incredibly ancient; hypnotic and yet brimming with emotion. It makes me see things –imaginary landscapes – something which I aspire to in my own offerings.
Another source of inspiration is the music of Nick Drake. There seems to be a whole world glimmering between the notes in his guitar playing, especially on his later, sparser arrangements. His music came to me at the lowest ebb of my life, offering a way back to the shore and the promise of visions. I found myself playing guitar just for the feeling of it resonating against my body – it was music as an almost physical presence; a kind of therapy.
A film that affected me strongly quite a few years ago was Jem Cohen’s “Lost Book Found.” Apart from being utterly beautiful, its central story of an ever changing city, and a book, which offers some kind of Gnostic tablature for coming to terms with it, was deeply affecting. It kind of pointed the way to what I wanted to do – not just with music, but with art, and the creation of artefacts that are linked inextricably to particular places. And once you’re on that trail, there’s a whole world of fascinating stuff – Hobo marks and signage, Land art, Aboriginal art, and the private worlds of outsider’s like August Natterer and Johann Knopf.
For me, making music is an articulation of the here and now. At first, I just wanted to salvage something against time’s passage – to document the fact that my heart was still beating, and that life goes on. But more and more it became important to me that I should record in places with which I have a particular connection. This could be anything from feelings of kinship with the atmosphere or acoustics of a place, to how it stirs the memory or imagination. Everyone has these places: The wood with the tree whose branch you tried to jump up and touch when you were a kid; the path through the fields where you walked with a lover; the view of a lake that made you want to travel.
I feel such a strong connection with particular places that I almost can’t contemplate recording music indoors anymore. For instance, I recently rediscovered a place called Anglezarke moor, not far from where I live, which is covered with the isolated ruins of farmhouses that have been derelict for a century or more. It’s thrilling to just sit and watch the sun come up and cast shadows across these ruins, whilst hearing curlews and skylarks make the air shimmer with their calls. The atmosphere of these places can’t help but affect my playing, and also, if I play quietly enough, it filters into the recordings themselves.
It’s funny you should say “spaces tying in to the music”, because I recently started taking it to that literal extreme, with an ongoing series of recordings called “Landings”. What happens is I go and record in a place, take it home, burn a CD, package it, and then take it back to the place and leave it there. A kind of offering. Sometimes it’s just hidden amongst the stones, or even tied to a tree. If there’s enough interest in these things I might even release them at some point, but for now they’re just one offs… [από εδώ]
marking time

[[-|-]]


ty segall [αυτός με την κιθάρα, μόνος του. όχι ο άλλος που τον ξεψειρίζει. ''i play drums with my feet, guitar with my hands, and sing with my mouth...'']. μεγάλος σαματάς. απ' τον άγιο φραγγίσκο. μικρός μόνο στο μάτι.

πιτ ντίλαν


δεν μοιάζει μόνο η φωνή του με του bob dylan, όσο πάει του μοιάζει και πιο πολύ φυσιογνωμικά. ιταλοαιγύπτιος από το κέντ [άγγλος δηλαδή, αυτό το κέντ], αν τον ακούσεις κόβεις το κεφάλι ότι μεγάλωσε στο τέξας. αμερικάνικος ήχος [πολύ αμερικάνικος, φυσαρμόνικες, κάντρι, μόνο τα γελάδια του λείπουν]. περιόδευε με τον richard hawley. πίτ μολινάρι τον λένε. τα κάντρι γενικά δεν είναι κι η καλύτερή μου, κι αυτός δεν ούτε ντίλαν ούτε χανκ γουίλιαμς αλλά το a virtual landslide είναι ένας πολύ καλός δίσκος. εδώ η δοκιμή. so [pre]dylan, so '50s...

εικοστή ογδόη σεπτεμβρίου

Κατεβαίνουμε για 3η φορά στην πόλη διεκδικώντας το δικαίωμά μας στο τζάμπα πάρτυ και την καλή ζωή. Η πόλη μας ανήκει. Kαι τα νιάτα επίσης. Μπορούμε και μόνοι μας...
Θεότρελος ήχος (3000W), πολυτάλαντοι djs (15), απίθανο αυτοσχέδιο τροχοφόρο άρμα (decorated), γεννήτρια (κόκκινη), μικρόφωνα, κρουστά, karaoke, projections, εμείς...
Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου
Ζάππειο/Μέγαρο 15:00
Στύλοι Ολυμπίου Διός/Ακρόπολη 17:00
Θησείο/Lost highway 19:00
Μητρόπολη (yeah!)/Μοναστηράκι 21:00
Προπύλαια (άσυλο!)/Πανεπιστημίου 23:00
Αναλυτικότερα το route
εδώ
ΠΡΟΣΟΧΗ: Σε περίπτωση βροχής το πάρτυ θα διεξαχθεί -ακίνητο- στην υπόγεια διάβαση πλάι στο Πάντειο παν/μιο (οδός Λαγουμιτζή)
Κάπου εδώ μέσα, στο χάος του δικτύου, μερικές αθερίνες θα σας οδηγήσουν στις σωστές τρύπες...>>>What
space? What facebook page? What facebook event page? What blog?

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2008

love laternative live joints [lllj]

LATERNATIVE LIVE JOINTS
MY WET CALVIN live @ ΣΚΑΙ 100.3, Πέμπτη 25/9, 22.00–00.00
Η συγκυρία είναι κάτι παραπάνω από ιδανική. Αύριο το βράδυ, στο πλαίσιο του 14ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας, προβάλλεται το ντοκιμαντέρ της Γκρατσιέλλας Κανέλλου Velvet Bus που παρουσιάζει το οδοιπορικό τεσσάρων συγκροτημάτων της νέας αγγλόφωνης σκηνής σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Στο Laternative το σκεφτόμαστε από την πρώτη εβδομάδα που βγήκαμε στον αέρα και πλέον είμαστε σε θέση να το πραγματοποιήσουμε. Να παρουσιάσουμε αυτά τα γκρουπ που διαμορφώνουν μια νέα–έστω περιορισμένη για την ώρα-δυναμική στην ελληνική μουσική πραγματικότητα, σε live μέσα από το στούντιο του ΣΚΑΙ 100.3. Είναι οι μπάντες για τις οποίες μιλάμε στο δίωρο μας, είναι οι μπάντες τις οποίες βγάζουμε στον αέρα για να γνωρίσει κι ένα διαφορετικό κοινό από αυτό που συχνάζει στα «εναλλακτικά» στέκια της πόλης, είναι οι μπάντες που εκφράζουν μια άλλη–τη δική μας–αισθητική κόντρα στο prime time πλαστικό λαϊκοχιπχοποπ (sic)…
Ξεκίνημα με τους My Wet Calvin–τους ονειρικούς shoegazers που σχηματίστηκαν από το σημείο που τερμάτισε η πορεία των Relevant Box και διακόπηκε εκείνη των Serpentine. Ονειρικοί shoegazers, πιστοί στην εφαρμογή του DIY ήθους, πρωτότυποι performers κάθε φορά που υιοθετούν και μια άλλη φορεσιά ντύνοντας οπτικά τα live τους.
Σήμερα το βράδυ θα βρίσκονται στο στούντιο του ΣΚΑΙ στις 22.00, θα παίξουν ένα (ημι)ακουστικό σετ για το Laternative και θα μιλήσουν μαζί μας. Κάποια στιγμή θα υποδεχτούμε τηλεφωνικά και την Γκρατσιέλλα Κανέλλου (μιας και οι My Wet Calvin ήταν στο Velvet Bus) και παράλληλα θα διαλέγουμε μαζί ταιριαστές μουσικές.
Το πρώτο Laternative Live Joint ανάβει σε λίγες ώρες και ορκιζόμαστε στη μνήμη του John Peel ότι θα το καθιερώσουμε (για αρχή) μια φορά το μήνα …
Stay tuned…
ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΙΟΣΚΟΥΡΙΔΗΣ–ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΕΝΕΓΟΣ aka LATERNATIVE @ ΣΚΑΙ 100.3,
Δευτέρα–Παρασκευή 22.00-00.00

[[ταμ ταράμ]]


θα μπορούσαν να είναι δυο 7ιντσα που ανακαλύφθηκαν 45 χρόνια μετά σε κάποια σοφίτα [στο εξωτερικό όλα τα ξεχασμένα τα ανακαλύπτουν σε σοφίτες, είδες για να έχουν σοφίτες;]. είναι 5 κανονικοί τύποι απ' το wisconsin [έτσι δείχνουν τουλάχιστον] που παίζουν 60s ποπ και θυμίζουν λίγο απ' όλα τα γκρουπ που τους αρέσουν [''sound like the madison sound'' λένε στο myspace]. the midwest beat τους λένε και τα δυο 7ιντσα τους τα δίνει
ο .flp εδώ.
τα 7ιντσα -τα οποία δεν έχουν τίτλους- ήρθαν μαζί με το ep της σουηδέζας jenny franzén που υπογράφει ως strawberry fair, 4 τραγούδια που θα έκαναν τον phil spector περήφανο [ή "θα τον έκαναν να χύσει ένα δάκρυ", όπως λέει κι ο boy and the cloud στο blog του]:
i can't do anything

πετούλια


τζον μπάρι-πετούλια

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

seeking marika

δεν ξέρω πόσο τυχαίο είναι που τους τελευταίους μήνες κομμάτια της εμφανίζονται σε ξένες συλλογές. στο fROOTS ιουνίου υπήρχε αυτό το αφιέρωμα στη μαρίκα παπαγκίκα με τίτλο seeking marika, το οποίο έκλεινε ως εξής: "I strongly advise you to seek out those albums; to quote renowned Greek composer Giorgos Andreou, “Marika Papagika is one of the greatest Greek ethnic singers, one of the greatest singers of the 20th century”. In my opinion she is in the same class as Lydia Mendoza, Amalia Rodrigues and Om Khalthoum". στο τέλος του άρθρου δημοσιεύουν όλοκληρο το mail του Ian Nagoski που είναι ακόμα πιο κατατοπιστικό και διευκρινίζει: ''I think it may not be useful to describe Marika as a rembetika singer. The style is popular and it’s a reasonable point of reference, and she did record rembetika material, but it’s a small part of the picture and doesn’t particularly serve to help someone understand who she was or what she did. Before 1922, her songs are pretty evenly divided into two main subject-headings: heartbreak and patriotism for Greece. These are songs from Greek folklore and the late-Ottoman cafés. The tragedy of September 1922 in Smyrna seems to have marked, not just for Marika but for many Greeks in America, a loss of innocence or change in attitude towards both Greece and the West''.
η μοναδική συλλογή της [με σμυρναίικα, αμανέδες και δημοτικά] που βγαίνει στο search στο αμερικάνικο amazon είναι εξαντλημένη εδώ και καιρό:
μαρίκα παπαγκίκα-ρεμπέτικα 1918-1928

shortcut

axolotl


ενώ δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί, στη σελίδα του στο myspace βγήκαν οι ημερομηνίες. και ο karl bauer είναι το support και στις δύο εμφανίσεις των animal collective στην ελλάδα! εδώ τι εστί karl bauer -δηλαδή axolotl...

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2008

boy a


το σκηνοθετικό ντεμπούτο του john crowley είναι σίγουρα από τις καλύτερες ταινίες του φετινού φεστιβάλ. μια ταινία που αποκλείεται να άφησε έστω κι έναν ασυγκίνητο απόψε. η ερμηνεία του andrew garfield -με μια φάτσα τόσο εκφραστική και συμπαθητική που κάνει τον τζακ έναν από τους πιο αγαπησιάρικους χαρακτήρες του αγγλικού σινεμά- είναι από μόνη της αρκετή για να σε κολλήσει στη θέση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, τα απανωτά close ups στα πρόσωπα απλά δυνάμωναν τις εντάσεις και το τέλος αυτό ακριβώς που απεύχεσαι. σε διαλύει. το boy a είναι μια εξαιρετική ταινία από κάθε άποψη.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

choke


ok, δεν είναι καμιά ''μεγάλη'' ταινία και δεν έχει σχέση με το fight club -το ίδιο ισχύει και για το βιβλίο του palahniuk- περνάς όμως μιάμιση ώρα με διασκεδαστικές ατάκες που ακούγονται απανωτά, με πικάντικο χιούμορ -που χοντραίνει όσο χρειάζεται για να σε ξυπνήσει-, έχει καλούς ηθοποιούς, σεξ και αρκετές δόσεις συγκίνησης. έχει το σαμ ρόκγουελ στον καλύτερο ρόλο του μετά το lawn dogs, την ατζέλικα χιούστον με άνοια και μερικές απολαυστικές γριές που τα' χουν χαμένα. αυτά φτάνουν και περισσεύουν για να σου φτιάξουν το βράδυ της κυριακής. κι είναι η μόνη ταινία απ' όσες έχω δει μέχρι τώρα στο φεστιβάλ που ευχαρίστως ξανάβλεπα.

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2008

...


....................

γόμορρα


διαβάζοντας τις δηλώσεις του ματέο γκαρόνε ότι η ταινία του δεν έχει καμία σχέση με τις ανάλογες των άλλων ιταλικής καταγωγής σκηνοθετών του χόλιγουντ είναι δύσκολο να φανταστείς τι σε περιμένει. εκτός κι αν έχεις διαβάσει το βιβλίο του σαβιάνο. μπορεί να μην υπάρχει τίποτα που να σε εκπλήσσει, να έχεις ξαναδεί και τους σκοτωμούς και την ωμή βία και τις ιστορίες των νονών και τον εκκολαπτόμενων μαφιόζων που διαδραματίζονται παράλληλα, -για 135 λεπτά οι σκοτωμοί είναι πολύ λίγοι [και σίγουρα δεν συγκρίνονται με το λουτρό αίματος του βιβλίου]. όταν μιλούσε για παντελή έλλειψη της γκλαμουριάς του χόλιγουντ είχε δίκιο: οι ήρωές του έχουν περισσότερη σχέση με του ντε σίκα ή του παζολίνι παρά με του κόπολα ή του σκορτσέζε, ακόμα και ο τρόπος που τους κινηματογραφεί, τα πρόσωπα που έχει επιλέξει, το περιβάλλον που κινούνται -μέσα στις φτωχογειτονιές και στα καταγώγια με το φόβο να τους ακολουθεί σε κάθε τους βήμα...
με εξαντλημένα εισιτήρια από την παρασκευή.
μου άρεσε περισσότερο από το ανάμεσα στους τοίχους, παρόλο που δεν είχα επιλέξει να τη δω και προέκυψε...
[το κομμάτι των massive attack που ακούγεται στους τίτλους του τέλους έχει και στόρι, αλλά δεν είναι του παρόντος...]

judex


~η καλιφορνέζα julia shammas holter που προέκυψε σήμερα [χθες] σαν το highlight της ημέρας θυμίζει πότε τις κοκορόζι σε πιο αργές στροφές [στο 50 bunny rabbits] και πότε τη λαμπερή 60s ποπ των broadcast. και είναι υπέροχη. τα μόνα τραγούδια που μπορείς να βρεις σε mp3 είναι αυτά εδώ τα τέσσερα, υπάρχει όμως κι αυτό το εξαιρετικό live session της [που κατεβάζεις με δεξί κλικ πάνω στο λινκ και μετά save as...]. περισσότερα εδώ.
~η φωτο είναι σκηνή από το judex του georges franju [που τέσσερα χρόνια νωρίτερα είχε γυρίσει το κορυφαίο the man without a face], το remake που έκανε το 1963 στη βουβή ταινία τρόμου του louis freuillade, του 1916. κυκλοφορεί μαζί με το nuits rouges [aka shadowman], στην ίδια συσκευασία, από τη masters of cinema. ζιντέξ σημαίνει 'δικαστής' εξηγεί στην αρχή της ταινίας που είναι μια ιστορία εκδίκησης: ένας μυστηριώδης ''ταχυδακτυλουργός-φαντομάς'' που βγάζει απ' τα χέρια του λευκά περιστέρια απειλεί τον πλούσιο ιδιοκτήτη μιας τράπεζας που έχει πατήσει επί πτωμάτων για να φτιάξει την περιουσία του. ταυτόχρονα προστατεύει την κόρη του την οποία αγαπάει. το στόρι περιπλέκει η γκόμενα του γέρου που θέλει να γίνει με το ζόρι η κληρονόμος και δυο fake θάνατοι στην αρχή. η ίδια ονειρική ατμόσφαιρα με του man without a face, το ίδιο μυστήριο [αλλά όχι κι ο τρόμος], με πολύ ωραίο μουσικό θέμα του μορίς ζαρ, -δεν είναι πάντως eyes without a face, γι' αυτό και δεν το είχαν υποδεχτεί το ίδιο θερμά οι κριτικοί στην εποχή του...
η σκηνή του χορού με τις κουκούλες-κεφάλια πουλιών είναι η κορυφαία της ταινίας.
~αυτός ο νεαρός αμερικάνος απ' το σικάγο που πουλάει τα κομμάτια του αποκλειστικά στο myspace θυμίζει marvin gaye. που σημαίνει ότι είναι φωνάρα: yaw-where would you be...?

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

~[0]~


~στη σημερινή ελευθεροτυπία ελληνίδες τραγουδίστριες σχολιάζουν τη μαντόνα. όρτσα φόρτσα sugahspank!, πες στα χρυσόστομη...
«Οι δέκα πρώτες (ευγενικές) λέξεις που μου έρχονται στο άκουσμα Madonna: άφωνη, γριά, κότα, ξανθιά, καρικατούρα, strap-on, άχρηστη, μπιζναδόρισσα, καμπάλα, καβάλα. Το γριά το παίρνω πίσω. Θαυμάζω πολλές ηλικιωμένες μουσικούς, που όμως έχουν λόγο ύπαρξης. Το strap-on το παίρνω πίσω επίσης. Καταλαβαίνω ότι ο κ. Ρίτσι, έχοντας ως δεδομένο ότι η σύζυγός του έχει μπηστήξει κάθε λογής promoter/ διευθυντή δισκογραφικής/ μπασκετμπολίστα/ Λατίνα χορεύτρια/ φωτιστικό, θα πρέπει να έχει γίνει τουλάχιστον ανοιχτός σε νέες δοκιμασίες. Παίρνω πίσω και το ξανθιά, γιατί θέλω το cd μου να πουλήσει. Η όλη ιστορία περί καμπάλα και λοιπών βαθυστόχαστων αναζητήσεων ποσώς με ενδιαφέρει, φτάνει να μη μας έπρηζε με τα μοναστήρια που τρέχει κάθε τρεις και λίγο για να νιώσει ότι έχει ακόμη ψυχή. Οι υπόλοιπες έξι λέξεις με καλύπτουν. Δεν δέχομαι ότι οι συνεχείς αλλαγές λουκ, τα ανοιχτά πόδια, οι ακριβές υπερπαραγωγές και η ικανότητα στο marketing είναι λόγοι για να θεωρείται κανείς μουσικός, πόσω μάλλον είδωλο».
~οι ντούμπστεπ άρτιστς έχουν ένα κόλλημα με τη λέξη angel ή ιδέα μου είναι; εδώ η απόδειξη: grievous angel.

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2008

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2008

aymeric hainaux @ vm


''δεν είναι άνθρωπος, είναι beatbox''. κι ας μην φαίνεται στο κομμάτι.

[oooo]


[+...i want to shoot the pigeons on my balcony]
μια εκπληκτική ''μαύρη'' συλλογή με καινούργια πράγματα.

better things


δεν χρειαζόταν το better things για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι πρόβλημα με τα ναρκωτικά είναι ακόμα μεγαλύτερο [και στην ελληνική] επαρχία απ' ότι στις μεγάλες πόλεις. κι αν δεν είναι μεγαλύτερο, είναι το ίδιο. το προηγούμενο σαββατοκύριακο βρέθηκα στο μέρος που μεγάλωσα και δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω πια, όπου 18χρονα παιδιά κάνουν κόκα φόρα παρτίδα [κόκα! που στο διάλο τα βρίσκουν τα λεφτά;] και κερνάνε μάλιστα μυτιές στην καφετέρια. ok, δεν τρυπιούνται, αλλά η καταστάσεις στο cotswolds που παρουσιάζει ο duane hopkins δεν είναι και τόσο ακραίες, ούτε και τόσο μακρινές. κι αν ξεπεράσεις την αρχικό πνίξιμο που σου προκαλεί η απελπισμένη ατμόσφαιρα και το θανατερό περιβάλλον κι αντέξεις μέχρι το δεύτερο μέρος, όλα γίνονται γνώριμα. και παρόμοια με αυτά που βλέπεις γύρω σου. οι προσωπικές τραγωδίες είναι παντού οι ίδιες, τελεία.
παραείναι μαύρο και δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να το ξαναδώ, αλλά μετά το διάλειμμα μας αποζημίωσε.
το μοναδικό τραγούδι που ακούγεται στην ταινία είναι η διασκευή στο please stay του μπάκαρα σε μια εκτέλεση που είναι πολύ ανώτερη απ' των drifters, από τους cryin' shames. κάτι γίνεται με αυτό το τραγούδι και προκύπτει μια αφορμή -αυτή είναι η τέταρτη φορά που το ανεβάζω στο μπλογκ. σπουδαίο τραγούδι. [και το something important στο παρακάτω post επίσης...]
please stay

something important, something black


>>There’s two of us at the core but we see our extended family of music obsessives as being a part of us –that’s why we invite people to guest on the radio show and to play at events we put on as we want to keep everyone with a common goal locked together. Our background is the same as a lot of people’s, growing up illegally taping off the radio; saving up pocket money to buy the latest 7”; anxiously waiting to be old enough to see, hear and consume more music!
>>Going out mainly, it’s usually a surprise –sometimes we’ve been part of a collective event like the Meet Market and heard other DJs by chance that have grabbed us –then we’ll usually go and sweet talk them into giving us content for a radio show and it goes from there!There’s good and bad people the world over and Athens is no different; it’s a little city with a lot of people in it but you can’t deny its unique character.
>>Like Erykah says ‘Music is Everything’! We often talk about whether it’d be better to lose our sight or our hearing (yeah I know!) and both agree that it’d have to be sight – imagine going from listening to music all day everyday to not being able to hear? It’d be seriously awful. I remember watching ‘It’s All Gone Pete Tong’ –I think it’s meant to be a comedy but I was almost in tears at points! It’s not really luck anyway to do something you like– you have to make a lot of sacrifices –at the point you decide you have to cut back your day job hours to make more room for your ‘hobby’ you don’t know if it’ll pay off –it’s a risk and you have to make it work for you as there’s no other option.
>>I don’t know if you can encapsulate the feeling that music gives you into a little paragraph but I suppose it’s the memories mainly –when everything reminds you of music and music reminds you of everything.
>>What's a favourite at the moment? The Elzhi album! We’ve been banging it out for weeks now and are nowhere near to being over it. It’s so massive, his delivery has really come of age and the Black Milk beats are homage to Dilla in every way. Otherwise we have to mention Yaw – he’s a Chicago based singer/rapper who’s been working with Ron Trent – when his stuff drops people are going to go crazy –he describes himself as being a vessel blessed with a voice and that’s pretty much all you need to say. On a Greek tip Thomey Bors – check his track Near Jupiter – next level beats from some homegrown talent!
>>Everywhere can be black; we just happen to be Athenians at the moment – probably one of the best things about this city is that no one is from here (really) so it can be whatever you make it for yourself. We make it black. Black music is also a universal language and as Athens becomes more and more blessed by multi-culturalism it makes more and more sense.
>>Well we opened the season for the Outro girls at Yoga Bala so there’ll be a couple more things there, plus we’re doing a new night at K44 called 100bpm which is all about the downbeats –where hip hop, experimentalism, dub step, leftfield and downbeats meet and mingle. In terms of guests we’re bringing PPP (Platinum Pied Pipers) at the beginning of October along with the QNQ boys, then on the 18th of October we’re madly keyed up to be bringing IG Culture to Athens –he’s like the corner stone of London’s black music underground and will sound massive on the Jazz Upstairs system –it’s going to be amazing!
http://blackathena.blogspot.com
>>Listen to Black Athena live every Saturday & Sunday, 1-3pm on Athens International Radio 104.4FM or via:
www.athina984fm.gr & www.air1044fm.gr.
more here
jukes-something important [♥]

inverz


απ' την καινούργια ακυκλοφόρητη δουλειά του inverz ένα πολύ ωραίο κομμάτι που θυμίζει basinski:
inverz-cn6
[τo άλμπουμ του variations on hold υπάρχει στο vinyl microstore]

frankendroid


ενώ πλησιάζει η ώρα για δυο από τις πιο αναμενόμενες κυκλοφορίες του φθινοπώρου [personally speaking] -τα 12ιντσα των king midas sound και gemmy- έφτασε με mail αυτό το κομμάτι του kite -που δεν μοιάζει καθόλου ούτε με kitephonics ούτε με φανταστικούς ήχους. διότι είναι...ντούμπστεπ και αποδεικνύει περίτρανα [!] ότι όποιος κάθεται με τον στραβό, στραβώνεται [η γιαγιά μου το έλεγε ακόμα πιο politically incorrect, το έχω κάνει λιγότερο ανώδυνο]. που σημαίνει ότι όποιος συχνάζει στο παρών μπλογκ και ειδικά στο σιμπόξ, αργά ή γρήγορα καταντάει κάπως έτσι: kite-frankendroid
ο kite ήταν ένα σεμνό παιδί που έπαιζε τέκνο και downbeat πειραματικά και είχε [σχεδόν] ασπαστεί το δόγμα "το dubstep πέθανε" μέχρι που είδε το φως το αληθινό. ελπίζω να τον φωτίσει και να συνεχίσει στον σωστό δρόμο. αμήν.

aymeric hainaux


A human beatbox from France in Athens.
A voice 'n' noise gig.
"My vocal work consists of a sonorous multitude of tunes, vocal rhythms, songs, whistlings...
All these things which come through me during long walking journeys or during physical and manual work.
I try, with as little effects as possible (my body, my voice, little bells and a harmonica), to express all of this in a lively and musical way.A kind of "hymn to life"; "Why do we have arms, elbows, knees, vocal chords...?""
"I have always worked around travelling in a non-motorised way (mainly walking) across the natural environment Walking is the cement of all my work; graphic, oral (vocal percussion) and narrative (comics). We live in an age where everything is made to distance man from nature. To walk in an intense and prolonged manner from one point to another allows one, like all healthy and intelligent manual work, to become aware of life and to find our human roots. To be in touch with the energy which beats within. What purpose do our knees serve? Our ears? Our elbows?... We have been given a body and a space to use it in. In us all, a creative fibre. Walking is an act of life towards the development of this fibre. This works is involving life, is involving walk.We are alive!
With Christine Quoiraud, dancer/walker/choregrapher, I took part in a three-week residential workshop on the theme of walking and dancing in the Moroccan desert, near Meski. This time devoted to the body made a huge emotional impact on my life; I've realised, among other things, that the vocal percussion that I have practised for 13 years now, was the rhythm of my life and my steps
A kind of hymn to life".
ET TOI, ETRE ETERNEL, AUTEUR DE LA VIE, TU ES LA VERITE
www.myspace.com/aymerichainaux
απόψε στις 8 το βράδυ στο vinyl microstore. free.

έναρξη


πρεμιέρα για το 14ο φεστιβάλ κινηματογράφου της αθήνας με το entre les murs [ανάμεσα στους τοίχους] του λοράν γκαντέ. με πρωταγωνιστή τον ίδιο το συγγραφέα του ομώνυμου βιβλίου, τον φρανσουά μπεγκοντό, καθηγητή γαλλικών σε ένα παρισινό γυμνάσιο με πολλά παιδιά μεταναστών, είναι ένα ''mocumentary'' που δεν παίρνει θέσεις, απλά καταγράφει την πραγματικότητα. μια κατάσταση που σου δημιουργεί αμηχανία γιατί δεν μπορεί να είσαι με το μέρος κανενός. πολύ καλό, αληθινό, αλλά αν αυτό ήταν ο ενθουσιώδης κι ομόφωνος χρυσός φοίνικας του φετινού φεστιβάλ καννών πώς στο καλό ήταν οι άλλες ταινίες που δεν κέρδισαν βραβείο;
η βραδιά είχε και υπουργό πολιτισμού και ελαφρά γιουχαΐσματα και φασαρίες στους δρόμους των εξαρχείων. το τελευταίο άσχετο, αλλά ξαναγύρισαν οι αρματωμένοι στα περίχωρα, να δεις που αυτός ο ανάδρομος τα φταίει όλα...
smut-badman place

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2008

purple day


dear and beloved,
>>>αυτό
το μιξ του black milk είναι παλιό [4 χρόνων], αλλά το υλικό είναι σπουδαίο [το purple rain είναι από τους πιο αγαπημένους μου δίσκους ever, και τι να σχολιάζεις τώρα για τον prince των 80s...]. ο black milk παίζει με τα κομμάτια της ταινίας, με samples από διαλόγους και φτιάχνει 19 λεπτά τρίμπιουτ στον "the one" [and only] που είναι απόλαυση με όλη τη σημασία της λέξης. και με την ευκαιρία, κυκλοφορεί μια έκδοση του purple rain με μεγαλύτερες εκτελέσεις των κομματιών [πολύ μεγαλύτερες] και εμβόλιμα αποσπάσματα διαλόγων απ' την ταινία που δεν ξέρω αν είναι επίσημη κυκλοφορία ή αν είναι bootleg, υπάρχει πάντως στο slsk για όποιον ενδιαφέρεται.
>>>κι αυτό είναι
το μιξ με τα κομμάτια του color purple [λέει], αλλά πάλι με prince παίζει. πρέπει να τα βάλεις απαραίτητα στη σειρά πριν το ακούσεις [απ' το 1-11] για να μην χάσεις τον ειρμό. κι όποιος ενδιαφέρεται, εδώ είναι τα ορίτζιναλ samples απ' το ''color purple'' [καμία σχέση με την ταινία του σπίλμπεργκ]. enjoy.

j.d.


αυτή είναι η τελευταία φορά που ακούστηκε η φωνή του j dilla σε κομμάτι -κι η τελευταία φορά που κράτησε το μικρόφωνο: oxtopus boom boom. η φωτο από εδώ.
κι ένα παλιό ρεμίξ του στον little indian το 1995.

η μούντζα


όταν κάτι πάει στραβά, τα πάντα πάνε στραβά. νόμος. δεν ξέρω αν φταίει η πουτάνα η πανσέληνος -ποια πανσέληνος; δεν πιστεύω σε πανσέληνους σκέφτεσαι, αλλά πρέπει κάπως να εξηγήσεις όλα αυτά που συμβαίνουν. θα μπορούσε να έχει τίτλο, γκρίνια, ατυχίες και η περιπέτεια μιας φωτογραφίας που δεν ήθελε να βγει με κανέναν τρόπο απ' την κάρτα που ήταν "σωσμένη". μέχρι τις 5 το πρωί. anyway, ας πούμε τέλος καλό. εκεί που κόντευε να ξημερώσει και ετοιμαζόμουν να κοιμηθώ ακούστηκε το ντιν στο msn και ο πορτογάλος μου έστελνε αυτό το άλμπουμ του him jenson: ''grimmy, dirty, gritty, and straight crackalackin’'', σαν μεθυσμένος madlib, με 26 κομμάτια σε αλφαβητική σειρά. έχει τίτλο durlin lurt και είναι πραγματικά ''choppy and chunky like a hearty vegetable-beef stew''.
ο πορτογάλος άρχισε χημειοθεραπεία. everything is gonna be alright...

picnic at hanging rock ost

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2008

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2008

g.b.


01. Belbury Poly Logotone-Belbury Poly
02. Take Another Look-Paddy Kingsland
03. Spider's Web (link)-The Advisory Circle
04. La Scoumoune-Francois de Roubaix
05. Der Lumpenrocker-Mount Vernon Arts Lab
06. Car Song-Fresh Maggots
07. Links and Bridges no.25-The Focus Group
08. Morning: With my eyes wide open I'm dreaming-Virginia Astley
09. The Garden-John Foxx
10. Anti-Theft-The Advisory Circle
11. In den Kosmos-Stern Combo Meißen
12. Links and Bridges no.6-The Focus Group
έρχονται νέες κυκλοφορίες τους. το ghost box mix που έφτιαξαν για την εκπομπή του wire είναι για να παίζει στο repeat όλη μέρα. enjoy...

s.b.


Mantong Lusheng Music-Village round dance
Iz-Adamzat-(demo recorded by Wang Fan in Beijing 2003)
Beijing subway busker-Kwanyin 022
Dong Minority girls-We close the village for rituals
Traffic hoots-Kwanyin 022
Yan Bing-Wa bamboo pipa-Yunnan Yuasheng
Beijing Taxi meter-Kwanyin 022
Wu Jinglue-Chitchat between fisherman & woodcutter-China Record Co ccd94
A young girl sings-Ye Shanghai-Winter & Winter ww910-111
Huan Qing-Water (track 3)-Tu'an
Buddha machine captures (track 1)-Tu'an
Huan Qing-Fire (track 5)-Tu'an
Liu Lu-Sounds from the courtesan's courtyard-cdr
Street cry 1 & 2-Kwanyin 022
το mix του steve barker για την εκπομπή του wire στο resonance radio. μόνο με κινέζικα. απλά ξαπλώνεις, χαλαρώνεις κι αφήνεις τους ήχους να κάνουν τα υπόλοιπα...

μορ σμιθς δαν μόρισεϊ


ναπολέων σουίτ-χάρτ; δεν είναι μόνο η φωνή και οι κιθάρες, είναι και το εξώφυλλο, ακόμα κι οι γραμματοσειρές και τα χρώματα που κάνουν το νέο single των northern portrait να μοιάζει σαν νεκρανάσταση των smiths. ακόμα πιο smiths απ' το πρώτο ep τους [προφανώς γίνεται]. το άλμπουμ τους σκέφτονται να το πουν neat is merder.
[πού είσαι ρε sandie;]

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2008

γκανγκ γκανγκ ντανς


τα κατάφεραν και έφτιαξαν το δίσκο της χρονιάς. και ναι, είναι αριστουργηματικός και πέρα από κάθε προσδοκία. και ξανά ναι, συνήθως μετά τις 12 τα μεσάνυχτα με πιάνει τέτοιος ενθουσιασμός με ό,τι ακούω και μ' αρέσει, αλλά εδώ δώσε βάση: το saint dymphna είναι ένα άλμπουμ απίθανο απ' την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα. κι ακόμα ένας εξαιρετικός δίσκος για την warp μέσα στο 2008 -μετά της leila και του flying lotus. το λινκ υπάρχει στο σι μποξ.
έχει και συνέχεια....

[[[ . ]]]


πάει το μέρκιουρι. το έχασε. ευτυχώς. εδώ μια διασκευή του archangel [!].

για άλλη μια φορά


mark fry-dreaming with alice. περισσότερα εδώ.

θρίλερ


μπάρμπεκιου+τζίνι-unknown/thriller

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

χάπι νιου ρεμίξ


τα έχουμε ξαναπεί, δεν υπάρχει άλλο άλμπουμ τα τελευταία χρόνια που να το έχουν χρησιμοποιήσει τόσο πολύ για sample ή να το έχουν διασκευάσει μέσα σε τέσσερις μήνες τόσοι νεότεροι καλλιτέχνες. ειδικά στην αμερική. οι noise floor crew πειράζουν ολόκληρο το third και το κάνουν χορευτικό. του βγάζουν τα μάτια δηλαδή, αλλά έχει και δυο καλές στιγμές: τα carry on και the rip. το έχουν κακοποιήσει και με χειρότερο τρόπο, πάντως...
μέσα στο folder έχει pdf που εξηγεί ποιοι είναι οι noise floor crew.
εδώ το κατεβάζεις ελεύθερα.

-[[ (.) ]]-


electric head-the grid + floatation ep

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2008

energizer


dinner at chez Lucien with my gorgeous and genius lovah celebrating my quitting "Six Dance Lessons in Six Weeks"
When your director thinks the epithet "passive-aggressive" pertaining to your character in the play, means that he enjoys both giving and receiving the penis
it's then you know you must make a run for your sanity
FAST.
[μπορεί να είναι και το πιο απολαυστικό σχόλιο που έχω διαβάσει on line τελευταία...]

skeng

ppp

ο waajeed και o saadiq -δηλαδή οι platinum pied pipers- έρχονται στις 3 οκτωβρίου στην αθήνα για να παρουσιάσουν το νέο άλμπουμ τους abundance. στο soul stereo.
το πρώτο single του δίσκου είναι το εξαιρετικό
on a cloud με τα φωνητικά της karma stewart. περισσότερο intergalactic soul που θυμίζει τα κομμάτια της amy w. παρά hip hop, με ένα επίσης πολύ καλό flip side, το angel με τη φωνή του coultrain.
"Why do you think it’s important to use artists that people may not have heard yet?" τους ρωτάνε στο
l.a. record...
"Because it’s fuckin’ wack in my opinion. Anybody can do that. I think that’s the problem with the industry now. Everybody has the same sound—everybody uses the same producers or some rip-off artists that sounds like that producer. It’s all just recycled bullshit. I think that’s how we separate ourselves—by bringing in new talent and doing something that is sonically different. Doing music that you can’t really categorize is important for us because there’s a lot of shit that sucks out here. There’s a bunch of fuckin’ garbage out man..."

-[[ . ]]-


[.]

[[ . ]]


hate-darkcore/injustice

the next step


για όσους αμφιβάλλουν ότι βγαίνουν ακόμα σπουδαία κομμάτια στην αγγλία, το νέο single του paul white [το καταπληκτικό we want it all που βγαίνει στις 21 του μήνα απ' την one handed music] και το νέο κομμάτι του pangaea, το router, που είναι το flip side στο νέο single του you and i. κυκλοφορεί στις 14 οκτωβρίου απ' την hessle audio dub. απ' την εκπομπή της μαρίτσας που δεν το κλείνει το ρημάδι...

εδώ