Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2008

fitsum dink lijnesh

μαχμούντ αχμέντ


έχει κυκλοφορήσει δεκάδες κασέτες και lp στη χώρα του [την αιθιοπία] κι έχει ηχογραφήσει με ορχήστρες με ονόματα όπως body guard band, ibex band, the venus band, the walias band, the idan raichel project και the roha band, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο υπάρχουν μόνο 7 άλμπουμ του σε cd-συλλογές. οι τρεις στη σειρά ethiopiques [no 6, 7 και 19]. ο mahmoud ahmed απ' την αντίς αμπέμπα ήταν λούστρος παπουτσιών πριν αρχίσει να τραγουδάει. κι είναι απ' τους δυο τρεις που θα ήθελα να αξιωθώ να δω ζωντανά πριν πεθάνει [ή εγώ, u-never-no].
δεν είναι εύκολο να διαλέξεις, αλλά μάλλον αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος του.

το live του corsano


αριστερά: family battle snake, δεξιά: chris corsano. στο kinky kong.
δυστυχώς, αν δεν δεις πώς ακριβώς δημιουργεί τους ήχους που ακούγονται στο ηχογραφημένο live του [για τον chris corsano το σχόλιο] δύσκολα εκτιμάς αυτό που κάνει. απόψε απλά έκανε επίδειξη δεξιοτεχνίας και δικαιολόγησε γιατί τον κουβαλάει μαζί της παντού η bjork. εντυπωσιακός.
εδώ είναι ολόκληρο το σετ του [εξωτερική ηχογράφηση, αλλά αρκεί να πάρεις μια γεύση].

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2008

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2008

be happy


~επειδή είναι πολύ μίζερο να ξεκινάς από όσα δεν σου άρεσαν από τη χθεσινοβραδινή γιορτή της λένας πλάτωνος -σίγουρα μπορείς να βρεις αρνητικά ακόμα και σε έναν θρίαμβο και χθες το βράδυ το ''επανήλθα'' και η τρανταχτή δήλωση [και μάλιστα εις τριπλούν] ''είμαι ευτυχισμένη'' ήταν ένας θρίαμβος-, προτιμώ να κρατήσω τις στιγμές που ο κωνσταντίνος βήτα έκανε τόσα μάτια να βουρκώσουν με το ''μάρκο'', την τρυφερή ερμηνεία του βασιλικού στα δυο τραγούδια με στίχους καρυωτάκη, την συγκλονιστική βικτώρια στη ''ρώσικη ρομάντζα'' και πάνω απ' όλα τα τελευταίο encore που διαλαλούσε ''είμαι ευτυχισμένη'' με τον κόσμο να την αποθεώνει. δεν θα πρέπει να υπάρχει άνθρωπος που επέλεξε να είναι εκεί [και δεν βρέθηκε τυχαία επειδή βρήκε πρόσκληση] που να μην πέρασε καλά και να μην συγκινήθηκε. όλα τα άλλα είναι περιττά.
~ολόκληρο το live του ornette coleman στο παλάς από τον manand στο
the bug.
~το τραγούδι στο παρακάτω βίντεο με τα lego είναι το
some way through this των black ghosts [εδώ στο remix των plastician και scream].
~αύριο το βράδυ εκτός απ' τον leonard cohen στη μαλακάσα υπάρχει κι ο chris corsano στο kinky kong. μαζί με red needled sea και family battle snake. με 6 ευρώ.

legolize

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2008

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2008

rage on the dancehall


Το δελτίο τύπου της Ninja Tune κάνει αναφορά στο Νευρομάντη του Γκίμπσον, το εκκωφαντικό dub που εμφανίζεται στα λόγια των Case & Molly όταν σχολιάζουν τη Βαβέλ των γλωσσών που προοιωνίζονται τις «έσχατες μέρες». «Αν ζούμε πραγματικά αυτές τις "έσχατες μέρες", δεν υπάρχει ιδανικότερο σάουντρακ για την επερχόμενη αποκάλυψη από το London Zoo του The Bug» αναφέρει και είναι ίσως η πιο πετυχημένη εισαγωγή που θα μπορούσε να κάνει κάποιος για το δίσκο.
To London Zoo του βετεράνου της κονσόλας Kevin Martin -και δεύτερη δουλειά του κάτω απ' το όνομα The Bug- χρειάστηκε περισσότερο από δυόμιση χρόνια για να φτάσει στην τελική του μορφή. Σ' αυτά τα χρόνια το dubstep ξέφυγε από το αυστηρά underground κοινό που το πρωτοχόρεψε στα αγγλικά κλαμπ, πέρασε στις βραδινές εκπομπές στο BBC, γνώρισε τους πρώτους superstar και άρχισε να γεμίζει μεγάλους χώρους κι έξω από την Αγγλία. Κυρίως όμως υπήρξε αρκετό διάστημα για να «ωριμάσει» ο ήχος και να προετοιμαστεί το έδαφος για δίσκους πραγματικά εξαιρετικούς, όπως ο συγκεκριμένος. Το London Zoo μπορεί να μην περιέχει τίποτα το πρωτάκουστο, τίποτα που να μπορείς να ονομάσεις πρωτοποριακό, μαζεύει όμως όλα τα χορευτικά υβρίδια που άνθισαν στο λονδρέζικο underground τα τελευταία χρόνια και συνοψίζει μία δεκαετία dance ιστορίας: τις φωνές με τις ρέγγε καταβολές του δυτικού Λονδίνου (Tippa Irie και Ricky Ranking), τον ήχο του East End (Flowdan), τους λογοτεχνικούς στίχους του Roger Robinson, τις άγριες τζαμαϊκανές ρίμες της Warrior Queen και τον απίθανο Spaceape - το συνεργάτη του Kode 9. Δυνατά μπάσα, 2-step, grime, ragga, hip hop, όλα σε ένα εκρηκτικό χαρμάνι με στίχους γεμάτους οργή, απόγνωση και «κόντρα σε κάθε περιφρόνηση». Το τρίπτυχο των singles που προηγήθηκαν («Jah War», «Skeng» αλλά πάνω απ' όλα το «Poison Dart», ένα έντονα ερωτικό κομμάτι με στίχους στη μαύρη διάλεκτο της Kingston Town και ένα μπάσο-δυναμίτη που ξεσηκώνει) περιέχεται εδώ, μαζί με κομμάτια όπως το «Too Much Pain» με την εισαγωγή του «μεθυσμένου» Ιρλανδού Ricky Ranking και ένα από τα πιο συναισθηματικά φορτισμένα ρεφρέν που ακούστηκαν φέτος.
«Αισθάνομαι ανακουφισμένος» λέει ο Kevin Martin γελώντας. «Μου πήρε πάρα πολύ καιρό για να το ολοκληρώσω. Το άλλαξα πολλές φορές, αλλά τώρα μπορώ να το δω ως ένα ολοκληρωμένο δημιούργημα: το artwork, τους τίτλους, τη μουσική το τελικό μάστερινγκ. Και νομίζω ότι είναι μια χαρά! Στο τέλος της περασμένης χρονιάς είχα μερικές προσωπικές αποκαλύψεις, ήθελα να φτιάξω ένα δίσκο που να μπορείς να τον δεις ως άλμπουμ, ως αφήγηση, κάτι με συναισθηματική αντίκτυπο που να έχει βάθος, παρά μια συλλογή από χορευτικά singles». Και τα κατάφερε. Έφτιαξε ένα δίσκο περισσότερο οργισμένο παρά φωτεινό, με απεγνωσμένα στιγμιότυπα των μικρόκοσμων της μεγαλούπολης: βομβιστές, υπερθέρμανση του πλανήτη, καταστροφές, φόβοι, τίτλοι ειδήσεων και προσωπικά αδιέξοδα. Οι τίτλοι ενδεικτικοί: «Angry», «Poison Dart», «Murder Me», «Too Much Pain», «Insane», «Fuckaz», «Warning». Ακούγεται σαν μια πιο άγρια εκδοχή του «Blue Lines» ή σαν τους πρώτους δίσκους των Public Enemy που έτσι κι αλλιώς είναι σημείο αναφοράς για τον ίδιο.
«Οι δίσκοι των Public Enemy σήμαιναν πάρα πολλά για μένα» εξηγεί. «Ως παραγωγή, από πολιτικής και στυλιστικής άποψης, ήταν ένας αντικατοπτρισμός του τόπου καταγωγής τους. Θυμάμαι ότι η πρώτη φορά που άκουσα το «Yo! Bum Rush The Show» μου προκάλεσε πονοκέφαλο. Ηχητικά και πνευματικά. Δεν ήξερα για τι στο καλό μιλούσαν, οι στίχοι ήταν τόσο γεωγραφικά και κοινωνικά εξειδικευμένοι, ήταν σαν να σε μεταφέρουν σε άλλο πλανήτη και πραγματικά με ιντρίγκαρε αυτό». Και συνεχίζει «Θέλω τα πάντα, είμαι άπληστος με τη μουσική μου, υπό την έννοια ότι θα 'θελα να αρέσει αυτόματα, αλλά επίσης μου αρέσει κι όταν αντέχει στις ακροάσεις, όταν δεν βαριέσαι μετά από τη δεύτερη ή την τρίτη φορά στη σειρά που θα την ακούσεις».
«So many things it get angry, so many things it make mad» εκστομίζει ο Tippa Irie στο ξεκίνημα του δίσκου πάνω σε δυνατούς ράγγα ρυθμούς δίνοντας το στίγμα για το τι θα επακολουθήσει. Και κλείνει με τους στίχους του συγκλονιστικού Judgement: «So many people are losing their minds/We're living in a serious time...». Παρ' όλο που κυκλοφορεί με την ταμπέλα του dubstep, είναι πολύ περισσότερα. Υποψήφιος ήδη για δίσκος της χρονιάς.
[κυκλοφορεί απ' την penguin. εδώ είναι το preview mix του kode 9 σε ολόκληρο το άλμπουμ. κι εδώ επίσης]
οι φωτο απ' το flickr του danvull

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2008

~


να πώς ένα καλό κομμάτι μετατρέπεται σε ένα από τα τραγούδια του φετινού καλοκαιριού. δηλαδή σε ποπ 'ύμνο'.
some way through this

some people


η μοναδική φωτογραφία τους που υπάρχει στο ίντερνετ είναι αυτή η χειμωνιάτικη με τα παλτό κουμπωμένα μέχρι το λαιμό, με φόντο το κοντέινερ και τα δέντρα καμένα απ' την παγωνιά. είναι απ' την κοπεγχάγη, τους λένε northern portrait και είναι η δεύτερη φορά που ασχολούμαι μαζί τους [την πρώτη δεν τη θυμόμουν]. είναι τόσο smiths που δεν μπορείς παρά να τους συμπονέσεις. κιθάρα μαρ, φωνή μόρισεϊ, παρόμοιας αισθητικής εξώφυλλα, αν κρίνω κι απ' τη φωτογραφία τους αρέσει η λογοτεχνία και η ποίηση [το περιοδικό που έχει παραμάσχαλα ο μεσαίος είναι λογοτεχνικό]. έχουν βγάλει δυο επίσημα ep [το νέο που λέγεται napoleon sweetheart κυκλοφορεί στο τέλος του μήνα -napoleon sweetheart? θα πάνε μπροστά σίγουρα]. το fallen aristocracy με το σχεδόν χιτ crazy είναι εδώ.
κι εδώ είναι η διασκευή στο some people they hurt one another / they love to see / hurt in the other ones eyes / well i'm not like that at all... του cliff richard.
το έχουν κάνει καλύτερο απ' το πρωτότυπο [που ομολογώ ότι μου άρεσε και όπως ήταν: when a heart is moved / when a heart is thrown / the silence tells you / you' re not alone. μιλάμε για ποίηση].
σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, όταν βγάλουν το άλμπουμ θα γίνουν ''huge''.

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2008

τσεκ δις άουτ


~ξανακυκλοφόρησε τη δευτέρα το black secret technology του a guy called gerald σε καινούργιο μάστερ και με ασύγκριτα καλύτερο ήχο [όποιος έχει το παλιό cd, καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό και γιατί δεν κατάφερνα να αντισταθώ στον πειρασμό να το ξαναγοράσω].
~κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα στην big dada το νέο πολύ καλό άλμπουμ του infinite livez σε παραγωγή stade με τον παραπλανητικό τίτλο ''το ψυχεδελικό σπέρμα του μόργκαν φρίμαν". morgan freeman's psychedelic semen. στο pitchfork του έβαλαν 6 και πολύ του ήταν για αγγλικό χιπ χοπ. να λένε ευχαριστώ που δεν του έβαλαν 5,9.
slack babbath ft. joy frempong.
~εδώ είναι το καταπληκτικό session του kode 9 με τον spaceape ζωντανά ηχογραφημένο στο maida vale. απίθανο.
~όταν ανακάλυψα το download έχασα έναν από τους σημαντικότερους λόγους που λαχταρούσα να πάω στο λονδίνο: να χάνομαι για ώρες [και μέρες] στα δισκάδικα για να ψάχνω για βινίλια και cd. από τότε που όλα υπήρχαν να τα κατεβάσεις χωρίς να χρειαστεί να βγεις καν απ' το σπίτι σου, το λονδίνο δεν είναι πια το ίδιο. ακριβώς όπως τώρα που άνοιξε ο χατζής στο σύνταγμα. χάθηκε ένας από τους λόγους που έκαναν μοναδική τη θεσσαλονίκη.
~έχω εδώ να καταγγείλω έστω και καθυστερημένα την απατεώνισσα στο μαγαζί του τερκενλή στο αεροδρόμιο που μου πούλησε μπαγιάτικο τσουρέκι [πιο σκληρό από τούβλο] για 10,50 ευρώ ενώ με διαβεβαίωνε ότι ήταν ολόφρεσκο. και πραγματικά, μόλις είχε κάνει παραλαβή τα φρέσκα. αν δεν ήταν τόσο μακριά θα επέστρεφα να της το κοπανήσω στο κεφάλι. κάτι τέτοιες μαλακισμένες σε κάνουν να μην θέλεις να ξαναπατήσεις στο μαγαζί [και ούτε πρόκειται].

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2008

~


stroke

björk

my i-pod


dino felipe-no fun demo
the oort cloud-s/t
josephine foster-this coming gladness
dousk-kind of human
mark stewart-edit
lost bodies-the end of time
sudden infant-psychotic einzelkind
deaf center-vintage well
mercury rev-snowflake midnight
zach hill-astrological straits

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2008

ντίνο φελίπε


εκεί που σχολιάζεις ότι το 2008 δεν έχει καλούς ποπ δίσκους [όπως ήταν του john maus και του panda bear πέρσι π.χ., ή του ariel pink το 2005] εμφανίζεται αυτός εδώ ο εξαγριωμένος "μπάντι χόλι μιτς άλαν βέγκα'' απ' το μαϊάμι που ανακατεύει ένα σωρό επιρροές του και φτιάχνει έναν από τους πιο φρέσκους δίσκους της χρονιάς. με ένα φτηνό casio beatbox, μια ηλεκτρική κιθάρα κι ένα synth φτιάχνει ένα άλμπουμ που μπορεί να σε ξενίζει στην αρχή, αλλά έτσι και το αφήσεις να παίζει αντιλαμβάνεσαι ότι ναι, έχεις πετύχει ένα διαμάντι. εκτός τόπου και χρόνου, πάντως διαμάντι.
από το stuck on you και το found 2 photos που θυμίζουν έντονα daniel johnston, το 60s φλάουερ ποπ willow waly, μέχρι τα ξεκούρδιστα ''πανκ'' ριφ που τον κάνουν να ακούγεται σαν θυμωμένος άριελ πινκ το no fun demo του είναι γεμάτο με μια "εϊτίλα" που απλώνεται ξεδιάντροπα σε όλα τα κομμάτια και τα κάνει ακαταμάχητα. ένας δίσκος ολόκληρος ηχογραφημένος στο σπίτι του, γεμάτος 'λάθη' και σφυρίγματα, που όμως τις χέζει και τις πανάκριβες παραγωγές και τα μαγικά της κονσόλας που κάνουν θαύματα. δηλαδή απάτες. μπορεί να μην σου γεμίζει το μάτι, αλλά είναι πραγματικά πολύ καλός. και μετά τη δεύτερη φορά γίνεται ακόμα καλύτερος.

x-c-sos-c

τσίκο


Καλοκαιρινά τζαμαρίσματα στο πάλκο με τον Τσίκο
Ο Τσίκο είναι τριάντα χρόνια ροκάς, με ηλεκτρονικούς πειραματισμούς, session μουσικός σε αμέτρητους ελληνικούς δίσκους, με περιοδείες σε ολόκληρο τον κόσμο. Μουσικός του Ψαραντώνη, της Λένας Πλάτωνος, μέλος συγκροτημάτων όπως το Σύνδρομο, τα Άλλα Μαντάτα, τα Αδέσποτα Σκυλιά και τα τελευταία οχτώ χρόνια η Palyrria. Λίγες ώρες μετά την εμφάνιση του συγκροτήματος στην Ολλανδία, μιλάει για τα καλοκαίρια που τον σημάδεψαν.
Τα καλοκαίρια μου είναι συνδεδεμένα με την τέχνη μου
. Κι ένα πάλκο. Παίζω και την άλλη μέρα ψάχνω να βρω παραλία για να κάνω καμιά βουτιά. Αν είμαστε τυχεροί και μείνουμε στο μέρος που πάμε να παίξουμε...
Ξεκίνησα περίπου το ‘78-‘79, στα μαθητικά μου χρόνια. Την πρώτη σχέση με μουσικό όργανο -εξομοίωση οργάνου δηλαδή, αυτό που ονειρευόμουν να παίξω- την είχα με ένα σύμπλεγμα από πλαστικούς κουβάδες του Dixan, μια σπασμένη σχάρα μπισκότων για πιατίνια και μια μπότα ντίνγκο καουμπόικη να χτυπάει ένα χαρτόκουτο. Προσπαθούσαμε να σκαρφιστούμε πατέντες, γιατί το να ζητούσες απ' τον πατέρα σου ηλεκτρική κιθάρα π.χ. ήταν μια απόμακρη περίπτωση.
Οι πρώτες απόπειρες για γκρουπ ήρθαν στο σχολείο. Έμενα στου Ζωγράφου, δίπλα στο Μπάσκετ, πόλος έλξης της αναδυόμενης τότε -ξανά- ροκ σκηνής. Είχε γίνει θεσμός. Θυμάμαι κάθε Κυριακή μεσημέρι ολόκληρο το χρόνο ή τα απογεύματα του καλοκαιριού τις συναυλίες που στήνονταν, το Crazy Love του Πουλικάκου, την περιβόητη συναυλία της βροχής η οποία ανακοινωνόταν για τέσσερις συνεχόμενες Κυριακές κι αναβαλλόταν επειδή έβρεχε. Κι άντε πάλι αναβολή. Ήταν τόσο δημοφιλής ο χώρος, που έρχονταν και έπαιζαν συγκροτήματα από κάθε γωνιά της Αθήνας που δεν ήταν καν στην «ημερήσια διάταξη». Θυμάμαι να γίνονται προβολές του Woodstock -7 φορές συνεχόμενες- ή του Quadrophenia -5 φορές- για να μαζέψουν λεφτά για την 5νθήμερη.
1979. Το καλοκαίρι που ήμουν 16 πήγα να δω τους Led Zeppelin στη Γερμανία. Ήταν το πρώτο μου ταξίδι. Μάζευα λεφτά για το εισιτήριο όλο το χρόνο και πήγα σε ένα Γερμανό φίλο που είχα γνωρίσει το προηγούμενο καλοκαίρι στην Πάρο. Αυτός ήταν το κίνητρο. Έφυγα πριν τελειώσει το σχολείο, ακόμα θυμάμαι τις φωνές του πατέρα μου!
Το πρώτο μου ουσιαστικό συγκρότημα με άποψη ήταν οι Σύνδρομο. Ήμουν 17, τέλειωνα το σχολείο, όταν μου ήρθε η πρόταση του Νικόλα του Γκίνη και του Βασίλη του Κοροβέση να παίξω ντραμς μαζί τους. Ήταν το εφαλτήριο για να βουτήξω στα βαθιά. Στα 17 και στα 20 μπορεί να μην έχεις πολλά βιώματα, αυτά που έχεις όμως είναι πολύ έντονα. Φλογισμένοι στίχοι, sex, drugs και rock ‘n' roll. Είχαμε γράψει ένα καταπληκτικό κομμάτι, το «Ίος», μια αναφορά στα rock ‘n' roll καλοκαίρια ενός μουσικού και ολόκληρης της παρέας και τι μας είχε κάνει το νησί. «Η Ίος μ' έχει δέσει και δεν κάνω μακριά» λέγαμε, κι άντε κι άλλο καλοκαίρι στην Ίο. Ήταν πραγματικά rock ‘n' roll καλοκαίρια, γνωρίζαμε ξένο κόσμο κι ήταν μια ευκαιρία να παραγγείλουμε δισκάκια που δύσκολα βρίσκαμε στην Αθήνα. Εναποθέταμε τις ελπίδες μας στους τουρίστες φίλους μας που έρχονταν πού και πού.
Την δεκαετία του ‘80 υπήρξε μια αναβίωση του ροκ στην Ελλάδα. Συνέπεσε με μια αλλαγή στην πολιτική σκηνή, το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Δημιουργήθηκε μια ανακατανομή δυνάμεων, δράσεων, πλούτου. Ανέβηκε η αστική τάξη, μεγάλωσε η εναλλακτική σκηνή, ο ελληνικός στίχος κέρδισε στη ζυγαριά τον αγγλόφωνο. Μερικές φορές ο ελληνικός στίχος λειτουργεί λίγο «αφορμαλιστικά», λίγο αυθαίρετα κατά κάποιον τρόπο, αλλά έχουμε έναν τρόπο να τζαμάρουμε. Οι βάσεις είχαν υπάρξει με τα teenager rock group: Νοστράδαμος, Poll κ.λπ., υπήρχε μια πολύ μεγάλη παρακαταθήκη για αυτό που έγινε από το ‘80 και μετά. Στους Σύνδρομο παίζαμε με ελληνικό στίχο με επιρροές στον ήχο από Brian Eno, Roxy Music, τις κιθάρες των U2. Με γοήτευε όμως το νεορομαντικό, το new wave και η νέα ποπ της εποχής, ο καινούργιος -τότε- ηλεκτρονικός ήχος. Η πρώιμη ηλεκτρονική σκηνή. Το 1983 έφερα κάποια ηλεκτρονικά drums, τα Simons, και πειραματίστηκα με τα electronics. Κάπου εκεί έμπλεξαν οι δρόμοι μας και με τη Λένα Πλάτωνος.
1982. Οι Bauhaus για live στην Αθήνα. Με το Σύνδρομο ήμασταν στην Polygram. Κι οι Bauhaus το ίδιο. Η εταιρεία έχει αναλάβει την προηγούμενη μέρα να τους βγάλει έξω, κι αφού τους τάισε, τους έκανε βόλτες και το βράδυ τους έφερε για διασκέδαση σε ένα κλαμπ στην Πατησίων που λεγόταν Station Van. Εκείνο το βράδυ στο μαγαζί έπαιζαν ο Λήτης και οι Τρικ. Ακούνε οι Bahuaus τον Λήτη, ενθουσιάζονται και ζητάνε να τζαμάρουν μαζί στη σκηνή. Το αποτέλεσμα συνεπαίρνει το κοινό γιατί είναι καταπληκτικοί όλοι τους. Γουστάρουν όλοι και γίνεται ένα πανηγύρι. Πάνω στον ενθουσιασμό χτυπιέται ο Λήτης και δεν ξέρει τι έγινε, πέφτει σπρωξίδι, γίνεται μια πανκ κατάσταση. Ξαφνικά, φεύγει μια κλωτσιά απ' τον Peter Murphy στον Λήτη, εκείνος ανταποδίδει και γίνεται ένας ορυμαγδός μεταξύ Bauhaus και Λήτη, σκοτωμός. Όλοι δικαιολόγησαν την πανκ κουλτούρα τους. Μετά, σαν να μη συνέβη τίποτα απολύτως, όλοι αγαπημένοι! Έφαγαν όμως και έδωσαν πολύ ξύλο...
1984. Η Λένα είχε κάνει το Σαμποτάζ, τις Μάσκες Ηλίου και το Γκάλοπ και ετοίμαζε τα Λεπιδόπτερα. Θυμάμαι την προετοιμασία της συναυλίας με τα θεατρικά στοιχεία εκείνο το καλοκαίρι στο Λυκαβηττό, η οποία επαναλήφθηκε στο Καζαντζάκειο του Ηρακλείου και στο Κηποθέατρο Θεσσαλονίκης. Σαββίνα, Παλαμίδας... Θυμίζει έντονα αυτό που θα γίνει τώρα στο Ηρώδειο. Ένα μεγάλο μέρος του κόσμου που ήταν τότε στο Λυκαβηττό θα έρθει και σήμερα. Ήταν πολύ μπροστά η Λένα, σχεδόν spacey. Μου αρέσει αυτή η ζεστασιά, η γοητεία που έχει η χροιά της φωνής της τώρα, είναι πιο πολύ κοντά σου επειδή συνεχίζει το υλικό της να αναφέρεται σε ψυχικές καταστάσεις. Είναι συνθέτρια, ποιήτρια, λογοτέχνης, όλα αυτά μαζί. Είναι σαν τις γυναίκες που παρακολουθήσαμε να εξελίσσονται όπως η Μαριάν Φέιθφουλ, ή το πώς άλλαξε ο τρόπος που τραγουδάει ο Ψαραντώνης ή ο Robert Plant.
1985. Άλσος του Οικονομίδη στο Πεδίο του Άρεως. Με τον Δημήτρη Πουλικάκο και τα Αδέσποτα Σκυλιά. Παίξαμε εκεί δυο χρονιές συνέχεια. Τον Ιούνιο του 1986 που ήταν το Μουντιάλ παρουσιάζαμε rock ‘n' roll παράσταση με οθόνες να δείχνουν το ματς. Σούπερ μπάντα, 15 μέλη, με θαυμάσιους μουσικούς να παρελαύνουν και έκτακτες συμμετοχές. Πέρναγε ο Παύλος Σιδηρόπουλος κι έκανε φωνητικά. Παίζαμε όλα μας τα βιώματα, τα ακούσματα που είχαμε όλοι από την κούνια μας. Με τα Αδέσποτα Σκυλιά παίξαμε σε μια παραλία κοντά στα Σφακιά που την είχαμε κάνει δικιά μας. Ήταν δύσκολη η πρόσβαση, πήγαινες μόνο με βάρκα, σαν τους κρυφούς παράδεισους που μπορεί ν' ανακαλύψει κάποιος σε παραλίες. Ήταν το «γραφείο» μας, έτσι το λέγαμε. Συνεδριάζαμε για το τι θα κάνουμε το χειμώνα. Στα βοτσαλάκια, γυμνοί, σε τέντες, με ακουστικές κιθάρες και ήλιο ανελέητο. Ηχογραφούσαμε σε κασετόφωνο ντέμο κι από εκεί το φθινόπωρο προέκυπταν τα κομμάτια. Σχεδιάζαμε να κυκλοφορήσουμε ένα δίσκο με τίτλο Τα Καραβίσια με τα κομμάτια αυτά, αλλά δεν έγινε ποτέ.
1987. Άλλα Μαντάτα. Περισσότερο funky και σόουλ, με ηλεκτρονικά στοιχεία πάνω σ' ελληνικές φόρμες. Το καλοκαίρι πήγαμε στα Χανιά για δουλειά, αλλά δεν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε με κανέναν μαγαζάτορα. Λίγο η τρέλα του καθενός, λίγο οι προτάσεις που δεν μας άρεσαν, αποφασίσαμε να παίξουμε έξω στην προβλήτα, δίπλα σε ένα καΐκι. Την πρώτη βραδιά ο καπετάνιος αντέδρασε γιατί κάναμε φασαρία και ξυπνάγαμε το πλήρωμα. Στο τέλος έβγαλε ρακή και σε μερικές μέρες ήθελε να μπει συνεταίρος, ως γνήσιος Κρητικός! Μαζευόταν κόσμος κι είχαμε επιτυχία. Λόγω της μεγάλης κοσμοσυρροής το πήραν είδηση οι μαγαζάτορες και ήρθαν για προτάσεις: αν δεν θέλαμε να παίξουμε στα μαγαζιά τους, τουλάχιστον ας μας έφερναν να βάλουν δίπλα μας την πινακίδα!
1988. Club Τάκη 13 με τον Μπάμπη τον Ξυράφη. Το πρώτο μαγαζί που άνοιξε στου Ψυρρή. Χωρίς άδεια, χωρίς τουαλέτες, δυο βαρέλια κρασιού με τάβλες για μπαρ και για τον DJ. Ρεύμα «κλέβαμε» από τον πάνω όροφο με μια μπαλαντέζα. Χώραγε 70 άτομα αλλά είχε συνωστισμό, κάθονταν έξω στο δρόμο. Ένα μήνα λειτούργησε. Ερχόταν η αστυνομία και δηλώναμε «πάρτι γενεθλίων». Στο δικαστήριο πήγαμε με το πρώτο «ΚΛΙΚ» ανά χείρας που μας είχε σε κάποιο αφιέρωμα με τα καλύτερα μπαρ της Αθήνας...
1990. Με τον Ψαραντώνη. Ο Αχιλλέας ο Περσίδης πειραματιζόταν με την κατασκευή πήλινων κρουστών, τις στάμνες κι ο Ψαραντώνης θεώρησε ότι ίσως ταίριαζαν στη μουσική του. Με κάλεσε να παίξω, με βάφτισε Πανάγο και έγινε ο δάσκαλός μου. Όλοι όσοι περνάνε δίπλα σου στη ζωή έχουν κάτι να σου δώσουν. Κι εσύ έχεις να τους δώσεις. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι τυχαίες. Έπαιξα σε 5 άλμπουμ του Ψαραντώνη και γύρισα μαζί του όλη την υφήλιο. Το περίεργο ήταν ότι ενώ ξεκίνησα με το ροκ, με τη δημοτική γύρισα όλο τον κόσμο. Καναδάς, Ευρώπη, η δεκαετία του ‘90 είχε ταξίδια παντού.
Καλοκαίρι του 2000, Παγκόσμιο Κύπελλο. Ήταν στον αγώνα Ελλάδα - Αργεντινή που χάσαμε 4-0. Έρχεται ο Ψαραντώνης, ρίχνει μια ματιά στην τηλεόραση και λέει: «Πανάγο, εκειός ο παίχτης ο δικός τους ο καλός παίζει;». «Ποιος;» «Εκειός, ο Μαραντώνης!». Ακούγοντας τον εξελληνισμό της κατάληξης δεν μπόρεσα να κρατηθώ και γελάω. «Είναι καλός, ε;», με ρωτάει. «Τι καλός, Ψαραντώνη, ο καλύτερος στον κόσμο!». Και σχολιάζει: «Ε, αφού είναι Αντώνης!».
1992. Ζορζ Πιλαλί, Θεοκωμωδία. Από το '92 μέχρι το '97 περιοδεύουμε σε Θεσσαλονίκη, Βόλο, Καρδίτσα, Ηράκλειο, παίζουμε στο Λυκαβηττό. Live, με όλο το τσούρμο, την επονομαζόμενη Σούφρα Μπαντ. Η Θεοκωμωδία ήταν μια διέξοδος από οτιδήποτε σοβαρό, ήταν ένα πράγμα που σε πέρναγε σε άλλη σφαίρα. Το κοινό προσπαθούσε να καταλάβει την ιδιόρρυθμη γλώσσα, την αρχαΐζουσα και τη δύσκολη. Είμαστε στην Καρδίτσα, μεσημέρι καλοκαιριού, και ο Κλέων το Κτήνος κοιμάται. Εμείς από πάνω του τραγουδάμε το κομμάτι του Δώρου Γεωργιάδη «Αν ήμουν πλούσιος... καραβοκύρης, βασιλιάς, ταξιδευτής κι εσύ κι εσύ κι εσύ θα ονειρευτείς...» και ασυναίσθητα δείχνουμε όλοι με τα δάχτυλά μας τον Μηλιώνη (το Κτήνος) και αυτό φαίνεται ότι ενεργειακά λειτούργησε πάρα πολύ, γιατί ενώ πραγματικά κοιμόταν σηκώθηκε μέσα στον ύπνο του και έκλεισε κι αυτός με α καπέλα: «Όταν θα κλείσουνε τα φώτα της γιορτής!». Σηκώθηκε, τραγούδησε και συνέχισε τον ύπνο του.
2003. Με τον Γιώργο Μαργαρίτη και τους 667. Φοβερός χιουμορίστας. Οι ροκάδες απ' τη μια, η φοβερή περσόνα του από την άλλη. Το πιο ενδιαφέρον ήταν το περιβάλλον του και πώς ερμήνευε αυτήν τη συνύπαρξη. Κινδυνολογούσαν. Με κορυφαία ατάκα ότι «οι μαλλιάδες καταστρέφουν τον Γιώργο». Αναγκαστήκαμε να κουρευτούμε όλοι, να τα κόψουμε πολύ κοντά. Ο δίσκος έγινε χρυσός, αλλά τον σταμάτησε η εταιρεία, φαίνεται έπαιρνε σβάρνα τα άλλα. Live Θεσσαλονίκη, δυο βραδιές sold out στο Ρόδον, η δεύτερη από λαϊκή απαίτηση. Φοβερή επιτυχία. Άρχισαν να με αναγνωρίζουν στο σχολείο των παιδιών μου.
Από το 2000 και τα τελευταία 8 χρόνια είμαι στους Palyrria. Από ανάγκη προσωπικής γραφής, ήταν η ώρα να γράψω δικά μου κομμάτια και οι συνθήκες ήταν οι ιδανικές...
Τη Δευτέρα 28/7 θα συνοδέψει τη Λένα Πλάτωνος στο Ηρώδειο.

in the blood


pivot-in the blood [rustie remix] + εδώ

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008

chris corsano


με 6 ευρώ. στο kinky kong την άλλη τετάρτη 30 του μήνα.

melt!


Η περιοχή που γίνεται το Melt! Festival εκτός από του διαόλου τη μάνα [δύο ώρες από το Βερολίνο αν όλα σου πάνε κατ’ ευχήν και πετύχεις το ιδανικό timing στα τρένα και τα λεωφορεία] είναι στη μέση του πουθενά, τόσο απόμερα που κάνει τη Μαλακάσα να φαίνεται σαν το κέντρο της πόλης. Και με τα πόδια να ξεκινήσεις απ’ τη Μαλακάσα που λέει ο λόγος θα φτάσεις σε καναδυό ώρες στην Αθήνα, ενώ απ’ την Ferropolis μέχρι το Βερολίνο δεν φτάνεις ούτε στον αιώνα τον άπαντα. Κατ’ αρχάς, γιατί θα έχεις πεθάνει στα μισά απ’ το κρύο.
Οι συνθήκες στο φετινό Melt! ήταν οι χειρότερες για να παρακολουθήσεις φεστιβάλ. Καταρρακτώδης βροχή, λάσπη, τσουχτερό κρύο που τη νύχτα γινόταν ανυπόφορο, υγρασία που σου έφτανε ως το κόκαλο. Για σένα που ήσουν Έλληνας βεβαίως και είχες έρθει απ’ τον καύσωνα, γιατί για του μαθημένους γερμαναράδες, κυριολεκτικά «πέρα έβρεχε». Κυκλοφορούσαν με κοντομάνικα και γαλότσεςκαι τσαλαβουτούσαν μέσα στις λάσπες, ενώ τους άφηνε αδιάφορους και το κρύο και η βροχή. Βέβαια, με τόσα ναρκωτικά και αλκοόλ και δυο μέτρα χιόνι να είχε, γι’ αυτούς πάλι πέρα θα έβρεχε.
Ο χώρος που γίνεται το φεστιβάλ βρίσκεται 22 χιλιόμετρα από την κοντινότερη πόλη και αν δεν έχεις φροντίσει να έχεις αυτοκίνητο ή να έχεις κατασκηνώσει στο κάμπινγκ, την έβαψες.
Anyway, να’ ναι καλά τα παιδιά που με φιλοξένησαν στην κουκέτα τους στην κατασκήνωση –αυτή στη φώτο [που αν δεν κάνω λάθος την έλεγαν Ράντις] κι έτσι γλίτωσα τα χειρότερα. Πέρα από τη γκρίνια -για την οποία το φεστιβάλ δεν ευθύνεται καθόλου- οι εμφανίσεις κυρίως των Battles αλλά και των Hot Chip ήταν καταπληκτικές και της Bjork πέρα από κάθε προσδοκία. Σε τρελά κέφια και άκρως χορευτική, ξεσήκωσε, αποθεώθηκε, έπαιξε σε μια ώρα ένα υπέροχο σετ από παλιά κυρίως κομμάτια της και περιορίστηκε σε μόνο τρία από το Volta. Δεν θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Αν δεν είχε παίξει τόσο λίγο [μόλις 60 λεπτά μαζί με δυο encore] θα μιλάγαμε για θρίαμβο. Ήταν η καλύτερη Bjork που έχω πετύχει ποτέ, χαμογελαστή και χαρούμενη, με τον Mark Bell να «κεντάει» στο programming και τον Chris Corsano στα κρουστά να κάνει τα κομμάτια αγνώριστα. Η δεκαμελής μπάντα με τα χάλκινα πνευστά έκανε το live πανηγύρι. Το ίδιο show θα φέρει στην Αθήνα. Ελπίζω μόνο να παίξει περισσότερη ώρα.

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2008

t.r.o.y.


o pete rock μιλάει στο waxpoetics για το sample που του χάρισε έναν από τους χιπ χοπ ύμνους των 90s:
do you remember finding the tom scott record with the horns you sampled for "they reminisce over you [t.r.o.y.]''?
large professor played the record for me at his house; that's when i first i heard it. i was in a new orleans record shop when i found it for myself. black sheep has used it for ''similak child'' but i went more into the record; they just sampled the beginning. by going into further, i found those horns! it made me cry, seriously.
why were you so moved?
it just reflected all sadness i was going through. troy was a close friend of ours and this is his tribute song. he was also heavy d's dancer and known throughout the community. we were all apalled when he died. i made that beat out of depression.

μιλάει για το today του tom scott [εδώ το ronson remix] και αυτή είναι η instrumental version του κλασικού single στο οποίο αναφέρεται: "they still play 't.r.o.y. in the clubs, and it makes my day when young cats come to me and tell me how much they love it".

syliphone discotheque


camayenne sofa-kononin

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

τόσο γαλανός και τόσο φωτεινός...


στις 25 αυγούστου κυκλοφορεί τελικά από την αγγλική second run το valerie and her week of wonders του τσέχου jaromil jireš [1970] και ο stargazer δίνει εδώ το πολύ ωραίο σάουντρακ. από σύμπτωση.
από σύμπτωση αντάλλαξα επίσης σήμερα αυτό εδώ το σάουντρακ του χατζιδάκι με έναν τρελαμένο αμερικάνο που μου έδινε καμμένα φολκ και έχει ενθουσιαστεί. ''better than arthur lyman!''.
μπέτερ οβκόρς.

γυναικόπαιδα


ο [δυσεύρετος για dnld τότε] δίσκος τους box set ήταν άλμπουμ της χρονιάς το 2005 για το boomkat και χρειάστηκαν σχεδόν δυο χρόνια για να τον βρω. στην περσινή επανέκδοση, με διαφορετικό εξώφυλλο. φέτος επιστρέφουν με ένα νέο άλμπουμ που έχει τίτλο απλά το όνομά τους: women & children. τραγούδια για καλοκαίρι. ιδανικά για να λιώνεις στη ζέστη και να τρως ρυζόγαλο με γλυκό τριαντάφυλλο στο μπαλκόνι. το καινούργιο τους δεν είναι σε καμία περίπτωση του επιπέδου box set, αλλά ξεκινάει σαν julee cruise και κερδίζει τις εντυπώσεις. μετά μέτρια πράγματα. μέχρι να ξαναθυμίσει julee cruise. εδώ είναι το καινούργιο κι εδώ το box set.

r. a. for synch


το πρώτο ξένο review για το synch λέει τα καλύτερα. 5 στα 5 έχουν βάλει στο resident advisor [τουλάχιστον για όσα είδαν] κι
εδώ είναι ολόκληρο το κείμενο. και να το απόσπασμα για τους φανταστικούς ήχους:
But my best discovery of the weekend was Fantastikoi Hxoi (pronounced Fantastiki Ichi) or "Imaginary Sounds." As the last act at K44, the renegade producer lit it up with reformations of Greek pop music from the '60s and '70s, which come out on his end like blissed, psychedelic krautrock. "At first I enjoyed giving a slightly different twist to known tunes, but then my sound evolved with the original pieces used more as an aura than the basis of the tune," says FH, whose Masters of the Universe LP is free online. "I've never released commercially, and never will, unless I get sued or something…I don't want to have anything to do with copyright, money or big labels. I just want to express myself and make people have a good time."

τζόσεφιν φόστερ

όσο πάει γίνεται και πιο δύσκολη, με εντελώς προσωπικό ήχο, κάτι σαν θηλυκός σκοτ γουόκερ που μπορεί να σπάσει τα νεύρα όποιου δεν την έχει ξανακούσει. κυριολεκτικά όμως. κι η αλήθεια είναι ότι αν δεν την έχεις παρακολουθήσει απ' το ξεκίνημά της, δύσκολα μπορείς ν' αντέξεις σερί τα κομμάτια του νέου δίσκου της μέχρι το τέλος. κι αν δεν ακούς και τέτοια μουσική [ας την πούμε φολκ με ρίζες στις μεσαιωνικές μπαλάντες, αν και στην περίπτωσή της γίνεται τόσο weird που μπορεί να καταλήξει ανθρωποδιώκτης] αυτό που φτάνει στα αυτιά σου μπορεί να λειτουργήσει και ως βασανιστήριο. το νέο άλμπουμ της this coming gladness -που κυκλοφορεί ήδη σε ψηφιακή μορφή- είναι ένα ακόμα αριστούργημα για όσους την έχουν μελετήσει και μπορούν να την εκτιμήσουν. για τους υπόλοιπους είναι μια παλαβή που βγάζει κορώνες [για να μην πω τίποτα χειρότερο]. προσωπικά μου θυμίζει τη φλέρη νταντωνάκη και μετά από την πρώτη αμήχανη ακρόαση -σου παίρνει αρκετή ώρα μέχρι να συνειδητοποιήσεις τι έχει φτάξει και να μπεις στον κόσμο της- νομίζω ότι είναι μακράν ο καλύτερος ''γυναικείος'' δίσκος που άκουσα φέτος. ένας δίσκος σε 10 μέρη που ακούγονται σαν διαφορετικές απόψεις πάνω στον ίδιο σκοπό, που δεν έχει καθόλου ρυθμό και 'ηχητικά σκαμπανευάσματα', μόνο συναισθηματικές εξάρσεις που δημιουργεί η φωνή της και ο ήχος της κιθάρας και εντάσεις που χαμηλώνουν και κορυφώνονται όσο τα τραγούδια εναλλάσσονται. σίγουρα είναι ο πιο δύσκολος δίσκος που έχει κάνει, αλλά και ο πιο ερωτικός της και ο πιο φωτεινός -όσο κι αν φαίνεται μαύρος με την πρώτη. της ίδιας κατηγορίας που ήταν και το white chalk της pj harvey. δίσκος που αν τον αγαπήσεις, είναι για πάντα.
[και ναι, τον αγόρασα και τον μοιράζομαι χωρίς τύψεις. κάνε κλικ εδώ].
[στη νέα φωτο που έβαλε στο profile της ποζάρει σαν τη μαρία την πενταγιώτισσα με την κοτσίδα στον ώμο και σαν να μου φαίνεται ότι έχει ομορφήνει].

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2008

~


κι ένα απίθανο podcast της anticon. έχουν ξεφύγει τελείως. προσφορά: alexx. [δεξί κλικ πάνω στο λινκ και μετά save].

μαρκ στιούαρτ

''Looking back on things, I think the reason quite cool people across the world say Mark is alright, or I am some kind of figurehead, somebody who hasn’t sold out and kept true to their ideals, we represent something right now. I think when you hear the musicians talking on the film, we continue to open a lot of doors. I’ll put whatever I want next to whatever I want, I’m like a baby sat on the floor trying to put a square brick into a round hole. If I want to put a harpsichord on top of stuff with a Latin beat and recite an Amnesty International report over the top of it with something about shadow wars, I’ll fucking do it. Other musicians pick up on those ideas and run with those ideas and create whole new genres, from the same album all these different musicians are saying Mark did that, but I’ve already moved onto something else. It’s that arrogance, I’d be making up stuff anyway".
ολόκληρη η συνέντευξη του mark stewart για το wire ιουλίου [χωρίς το editing] υπάρχει στο site του περιοδικού και ολόκληρο το νέο εξαιρετικό άλμπουμ του, το edit, υπάρχει εδώ. μέχρι αύριο.

chairlift


chairlift-evidence utencil + cut the leash
[ok, δεν είναι και η αποκάλυψη, αλλά γράφουν όμορφα τραγουδάκια και είναι κι απ' τη νέα υόρκη. βίβα μπρούκλιν. έχω χάσει το λογαριασμό πια απ' τα ονόματα με ενδιαφέρον απ' το μπρούκλιν]...

[-♥-]

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2008

φακ σελίν


one two three baby
[απ' το the kings and queens of bollywood - classic 60's indian film themes]

ζόμπι


...κι ενώ μ' έχουν πλακώσει οι τύψεις που χθες το βράδυ δεν είχα όρεξη να αναλύσω "γιατί ξαφνικά γέμισαν με μπλιμπλίκια από νιντέντο τα τελευταίας εσοδείας χιπ χοπ/ηλεκτρονικά κομμάτια/κλπ κλπ", και ''πού στο καλό οφείλεται αυτή η αναβίωση του ήχου των παλιών ηλεκτρονικών'', σήμερα άκουσα αυτό εδώ το κομμάτι που είναι κάτι σαν τιμωρία. γιατί δεν μπορώ να το ξεφορτωθώ:
strange fruit-zomby

high places


ο rob είναι απ' τη φιλαδέλφεια. η mary απ' το καλαμαζού. γνωρίστηκαν μετά από ένα live των japanther στο μπρούκλιν. ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος. αυτή άφησε το καλαμαζού, μετακόμισε στο μπρούκλιν κι έφτιαξαν το γκρουπ [τους high places]. αυτή τη στιγμή περιοδεύουν στην ευρώπη και μοιράζουν ένα split single-άκι με τους xiu xiu. στα live τους μόνο. το πρώτο άλμπουμ τους κυκλοφορεί στις 23/9 στην thrill jokey [αλλά το βρίσκεις ήδη στο slsk]. αυτά. διάβαζα για τους high places σε ένα αμερικάνικο περιοδικό -τους ζητάνε να μιλήσουν για τα πράγματα που αγαπούν και ένα απ' αυτά είναι οι άνθρωποι που βγάζουν βόλτα ηλικιωμένους σκύλους. "σημαίνει ότι τους έχουν για χρόνια και θα είναι μαζί μέχρι το τέλος. so nice". είναι τόσο lo-fi όσο δεν πάει άλλο αλλά ok, νο μπαντ...
high places-head spins [extended version]

βοήθειά μας


μία μέρα πριν το live της bjork ο chris corsano [ένας απ' τους μουσικούς που θα τη συνοδεύουν] θα εμφανιστεί στο kinky kong. στις 30 του μήνα, την ίδια ώρα που ο lenny kravitz θα παίζει στο terra vibe.
μια γεύση του τι εστί chris corsano μπορείς να πάρεις στο βίντεο απ' το palimpsest festival του 2006 που παίζει με φόντο τον άγιο χριστόφορο.

pulse pressure

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2008

heavy winged


πέρσι τέτοια εποχή είχα πάθει εμμονή με τους religious knives. κράτησε ολόκληρο το καλοκαίρι κι ακόμα με ενθουσιάζουν [το it's after dark είναι το δεύτερο πολύ καλό άλμπουμ τους που κυκλοφορεί το 2008 μετά το resin και το in brooklyn after dark εξακολουθεί να είναι από τις κορυφαίες στιγμές τους]. φέτος το κόλλημα λέγεται heavy winged, κι αυτοί απ' το μπρούκλιν, παρόμοιος ήχος, λίγο πιο σκληρός, ίδια πάντως ομοταξία.
στο
impose magazine υπάρχει αυτό εδώ το review για κάποιο live τους στη νέα υόρκη που περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο και τον ήχο του γκρουπ και την τον τρόπο που παίζουν [και οι photos δικές τους]: '' Heavy Winged shows are like fantastic, confusing dreams. When you wake up at the end of the set (from reverie, in this case; sleep would be very difficult), the whole of it is still clearly illuminated, but the details rapidly fade into lingering, disjointed impressions of a roar of guitar swimming up from EBowed bass shriek and drums tumbling through a yawning void suddenly vacated by the other instruments. The improvisational three-piece (formerly Brooklyn-based, now maintaining momentum despite a bicoastal member diaspora) takes the most traditional set-up in rock music — guitar, bass, drums — and makes it enormous and unfamiliar.
Playing each set as a single, unbroken stream-of-consciousness isn’t too unusual alone, but it’s the process that matters here. Guitarist Ryan Hebert seems to be the rock spine of the group, holding whatever else is happening together with driving, bass-heavy guitar that often seems to be equal parts grunge and metal (at least when not just setting up massive, distorted sound fields). Bassist Brady Sansone, with his instrument’s traditional bedrock role already being competently handled, instead often opts for the domain of treble, spinning out shimmering atmospherics and distortion skronk. Something of a sound-scientist, the seated Sansone often lays his bass flat across his knees to better dissect and manipulate, naturally with the help of an extensive pedal array (Hebert, fittingly, stands). Drummer Jed Bindeman handles the difficult task of vaulting through the cages of broken rhythm set up by the other two with an effortless ease. Falling into a relentless lock-step grove one moment only to break into frenzied cacophony the next, and often finding a tricky, acrobatic middle ground between the two".
gruesome pillow talk

i-pod


larry gus-demo
the bug-london zoo
heavy winged-alive in my mouth
indian jewelry-free gold!
cursillistas-wasp stings the last bitter flavor+fleece face c30
the walkmen-you & me
eden express-que amors que
beequeen-sandancing
fleet foxes-fleet foxes
billy bao-dialectics of shit

της σκιάς. κι ενίοτε του ερέβους


Τα ερημικά καλοκαίρια της Ζυράννας Ζατέλη
Ξεκαλοκαιριάζω στην Αθήνα εν μέρει από επιλογή, εν μέρει από σύμπτωση, τυχαία. Ξέρεις, δεν είναι κάτι ξαφνικό ή απαραβίαστο, δεν πετάγεσαι κάποια ωραία πρωία απ' το κρεβάτι για να πεις «από δω και πέρα εγώ δεν εγκαταλείπω την Αθήνα τα καλοκαίρια». Κάπως τα φέρνει η ζωή, κάπως τα φτιάχνουμε κι εμείς με το κεφάλι μας, κι όλο αυτό αντανακλά μια βαθύτερη διάθεσή μας. Γιατί η ζωή μπορεί να στα φέρει και κάπως αλλιώς, κι εσύ να διαλέξεις αυτό κι όχι εκείνο, ή εκείνο κι όχι αυτό. Στις πιο αλήτικες περιόδους της ζωής μου έφευγα όποτε με τσιμπούσε το ζιζάνιο του φευγιού ή είχα λίγα λεφτά στην τσέπη, τώρα το σκέφτομαι περισσότερο: έχω τις γάτες μου, κάποιος πρέπει να τις φροντίζει όσο λείπω, σε κάποιον να υποχρεωθώ. Μα διόλου δεν παραπονιέμαι, λέω πως ήταν ώρα να γίνει κι έτσι - το «καιρός του λαλείν και καιρός του σιγάν» το φέρω εκ των ένδον.
Δεν μου αρέσει η βαβούρα του καλοκαιριού. Όλοι αυτοί οι αλαλαγμοί, τα ξεφωνητά, οι παραλίες φίσκα στον κόσμο, μπουρνούζια, αντιηλιακά, πού θα πάμε, τι θα κάνουμε, «ποιους λαούς θα φάμε» και φέτος... μ' αφήνουν απ' έξω, αμέτοχη, και μάλλον εγώ είμαι το παράξενο είδος στην ιστορία παρά εκείνοι.
Με ευνοεί το γεγονός ότι κάνω μια δουλειά που δεν έχει καθημερινή και σχόλη, μόνη στο ψωμί, μόνη και στο μαχαίρι, διακόπτω για λίγες μέρες κι απουσιάζω σε ανύποπτο χρόνο για τους άλλους. Και σηκώνομαι νωρίς το πρωί επειδή μ' αρέσει να σηκώνομαι νωρίς, με τα πουλιά. Δεν ξέρω αν θα το έθετα με την ίδια προθυμία έτσι κι ήμουν αναγκασμένη να χτυπήσω καρτέλα σε κάποιο γραφείο ή εργοστάσιο. Αισθάνομαι πολύ τυχερή απ' αυτήν την άποψη. Μια αδιάκοπη εναλλαγή φωτός και σκότους, ηδονής και αγωνίας είναι το γράψιμο, που δεν θα την άλλαζα ούτε με μια θέση στον παράδεισο.
Πιθανόν να λειτουργεί ασυνείδητα και το γεγονός ότι μέχρι τα δεκαοχτώ μου έζησα σε αγροτική κοινωνία, κι εκεί τα καλοκαίρια σήμαιναν δουλειά, μόχθος εν όψει, όχι αστεία. Καπνά, κυρίως καπνά είχαμε στον Σοχό όπου μεγάλωσα, έξω απ' την Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι που περιμέναμε μια Κυριακή για να ξεκουραστούμε λίγο, ή τα απογεύματα που δρόσιζε κάπως, ρίχναμε νερά στην αυλή, λέγαμε καμιά κουβέντα και πηγαίναμε νωρίς για ύπνο, γιατί την άλλη μέρα έπρεπε να σηκωθούμε από τα άγρια χαράματα πάλι, πολύ πριν διπλώσουν τα φτερά τους οι κουκουβάγιες και σιγήσουν. Θυμάμαι τους ανθρώπους να οδεύουν προς τα χωράφια σαν μεθυσμένα φαντάσματα, τρεκλίζοντας από νύστα. Ήμουν η μικρότερη βέβαια στην οικογένεια και δεν μπορώ να πω ότι δούλευα όπως εκείνοι, ότι μου έβγαινε η πίστη ανάποδα, πάντως, έστω και σαν μια σκιά στα πόδια τους, ήμουν κι εγώ μες στο παιχνίδι. Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι έτσι και πήγαινε κάποιος για καυγά εν μέσω θέρους, τον αναχαίτιζαν με πολύ σοφό χιούμορ: «Τώρα έχουμε δουλειές στη μέση, έλα να μαλώσουμε τον χειμώνα που θα καθόμαστε».
Οι θερινές διακοπές λοιπόν για μένα, ως παιδί, ήταν οι άλλοι, οι «ξένοι», αυτοί που έρχονταν από τις πόλεις για να παραθερίσουν εκεί, μια και το κλίμα του βουνού ήταν ονομαστό - χορταίναμε από καθαρόν αέρα τότε, μιλάμε για δεκαετίες του '50, του '60. Κι ακούγαμε τα παιδάκια των παραθεριστών, τα συνομήλικά μας, που λέγαν ότι ξέρουν να κολυμπούν στην θάλασσα, ότι έχουν σαμπρέλες και μαγιό, και σκεφτόμασταν «τι μας λένε τώρα;». Εμείς μόνο στα χώματα να κολυμπάμε ξέραμε, αντί για φύκια και βότσαλα, σαύρες και φιδάκια.
Και για να επανέλθουμε στα σύγχρονα καλοκαίρια, δεν θα κομίσω γλαύκα ες Αθήνας αν πω πόσο προτιμώ αυτή την πόλη όταν αδειάζει από τα στίφη των αυτοκινήτων, πόσο πιο θελκτική και ανθρώπινη γίνεται, πόσο λιγότερο βάρβαρη. Τα βράδια τα καλοκαιρινά στην Αθήνα είναι σχεδόν ανυπέρβλητα: τα θερινά σινεμά, οι βόλτες γύρω από την Ακρόπολη και το Θησείο όταν πέφτει η πρώτη δροσούλα, το σύθαμπο, εκείνο τα μαγικό σκιόφως... Απολαμβάνω την ερημοσύνη της πόλης, μου αρέσει αυτό το πράγμα, όση μελαγχολία κι αν γεννάει στο βάθος, την προτιμώ από την τύρβη και το αλαλούμ. Βγαίνω από το σπίτι τα απογεύματα, τα βραδάκια, ειδικά του Αυγούστου, και διακρίνω απ' το τέρμα κάτω του δρόμου να ανεβαίνει πότε πότε κανένα αυτοκίνητο, ή κάποιους πεζούς σαν εμένα, εναπομείναντες, και λέω για κοίτα, σιγά σιγά θα δούμε και τον τελευταίο των Μοϊκανών επί της Δημητρακοπούλου.
Φροντίζω και τα αδέσποτα της περιοχής, νερό κυρίως, να μη μείνουν χωρίς νερό μέσα στις ζέστες, κι ευτυχώς η περιοχή Μακρυγιάννη και Πλάκας έχει πολλούς φιλόζωους που τα νοιάζονται, τα αγαπούν. Τις προάλλες, αφού άφησα νερό και τροφή σ' ένα έρημο οικόπεδο με γάτες, προσπερνώντας δυο κυρίες, τις άκουσα να σχολιάζουν από πίσω μου χαμηλόφωνα: «Είναι κι αυτή της γειτονιάς;» ρώτησε η μία. «Αυτή δεν είναι της γειτονιάς, αυτή είναι συγγραφέας», της λέει η άλλη.
Ξεκινάω λοιπόν τα βραδάκια και πάω σινεμά με τα πόδια, από τα κοντινότερα εδώ γύρω, Θησείον, Αίγλη, Σινέ Παρί, Ζέφυρος, μέχρι τα πιο μακρινά, Ριβιέρα, Βοξ, Εκράν ή Αθηναία, κι αισθάνομαι λιγάκι σαν τους παλιούς πεζοπόρους-προσκυνητές. Είμαι λάτρις του σινεμά, παιδιόθεν -ο πατέρας μου είχε και σινεμά στο Σοχό, όχι μόνο χωράφια-, μπορώ να πηγαίνω κάθε βράδυ, και τους χειμώνες εννοείται. Με ξέρουν πια οι άνθρωποι στην είσοδο, στα ταμεία, χαιρετιόμαστε, μιλάμε, στο Ιντεάλ μάλιστα μου κόβουν σταθερά μειωμένο εισιτήριο, κι αν πάω να δω μια ταινία για δεύτερη ή τρίτη φορά -γιατί συμβαίνει κι αυτό συχνάκις- με βάζουν δωρεάν. Μακάρι να το κάνουν κι άλλοι κινηματογράφοι αυτό, τους στέλνω κόσμο έτσι κι αλλιώς.
Ένα καλοκαίρι πριν από μερικά χρόνια, κάτι είχα πάθει με την ταινία του Φρίαρς Ο μικρός Λίαμ. Την έπαιζε το Εκράν και πήγα και την είδα τρεις φορές, τόσο μου άρεσε. Την πρώτη με μια φίλη, τη δεύτερη μ' ένα φίλο, χωρίς να του πω ότι την ξανάδα, την τρίτη μόνη. Ο άντρας που έκοβε τα εισιτήρια και η γυναίκα στο ταμείο με κοίταζαν πια λίγο περίεργα, σαν να μην πίστευαν, κι εγώ ένιωσα την ανάγκη να απολογηθώ. Νύσταξα την προηγούμενη φορά τους είπα, κι έχασα το τέλος, και την πρώτη με τσίμπησαν τα κουνούπια... Τέτοια άσκοπα ψέματα. Ευγενείς πάντως εκείνοι, δεν δέχτηκαν να πληρώσω και τρίτο εισιτήριο. Και μετά δυο βδομάδες που παιζόταν στο Εκράν, την πήρε και το Θησείον. Ε, λοιπόν, πήγα και την είδα άλλες δυο φορές, σχεδόν σαν να έμπαινα σε απαγορευμένη ζώνη, χωρίς να το λέω σε κανέναν. Και σε ποιον άλλωστε, δεν είχε μείνει στην Αθήνα ούτε φίλος ούτε εχθρός - Αύγουστος ήτανε θαρρώ...
Για να το θέσω όμως και κάπως αλλιώς, το καλοκαίρι γενικά το υπομένω. Δεν είναι η εποχή που μου «μιλάει», που γεννάει τις καλύτερες ιδέες, αναφορικά με τη συγγραφή τουλάχιστον. Είναι η περίοδος της φλογερής στωικότητας, όπως γράφω και σε κάποιον Βορειοευρωπαίο φίλο. Και μιας αναπόφευκτης ραστώνης βέβαια, κάτι δηλαδή που το πάω λάου λάου, ενώ στο βάθος του μυαλού λαμβάνει χώρα ένας σιωπηλός χαμός, βουή ενός άλλου κόσμου. Οι βλέψεις μου είναι στο φθινόπωρο, στις συννεφιές που επίκεινται, στις πρώτες βροχές - αν και σπανίζουν πλέον, εννοώ οι καλές και αναγκαίες βροχές, εκείνες οι αρχοντικές βροχούλες. Ανοίγει η καρδιά μου στην κακοκαιρία, αισθάνομαι στο στοιχείο μου -άνοιξη γεννημένη κατά τ' άλλα-, δουλεύω μ' άλλη ζέση, με πάθιασμα. Όποτε ξεκινάει η μέρα μουντή και βουρκωμένη, έχω πανηγύρι εδώ μέσα, ανάβω τα αρωματικά λιβάνια μου, ανάβω κι ένα σωρό ρεσώ μέσα σε κόκκινα και μπλε ποτηράκια, υπόθεση μυσταγωγίας για μένα, μιας ηδονικής μοναχικότητας μπροστά στην γραφομηχανή, όποιος κι αν είναι ο απολογισμός στο τέλος της ημέρας - πότε τα μήλα και πότε τα φύλλα έλεγε ο πατέρας μου. Μου αρέσει λοιπόν το καλοκαίρι για την «σκοτεινιά» που κρύβει στην ψυχή του, μου αρέσει ο ήλιος για να κάθομαι στη σκιά. Για να μπορώ να τραβώ κατά το ένα τρίτο ή το ένα δεύτερο τις κουρτίνες, τα παντζούρια, και να φτιάνω σκιά, διαβαθμίσεις της σκιάς, του λαμπερού ημίφωτος...
Θα κλείσω με μια ιστορία από το προπέρσινο καλοκαίρι, ιστορία μέσα στην ιστορία, από το μυθιστόρημα που γράφω εδώ και πέντε χρόνια -Το πάθος χιλιάδες φορές- και που ελπίζω να παραδώσω και το τελευταίο μέρος του ως το τέλος του χρόνου. Πρόκειται για μια σκηνή με ένα κοριτσάκι, όχι το ευτυχέστερο της οικουμένης, που κάποια μέρα το ντύνουν πολύ όμορφα για να το στείλουν κάπου, από όπου δεν του μέλλεται να ξαναγυρίσει. Κι έβαλα λοιπόν τρία περιστέρια, εκεί που μάλωναν για μια κόρα ψωμί, να στέκονται αίφνης εκστατικά και να παρακολουθούν το πέρασμα της παιδίσκης. Σταματούν την έριδα, τον καυγά, για να θαυμάσουν την δύσμοιρη καλοντυμένη μικρούλα. Εβδομάδες μετά, το ίδιο καλοκαίρι, έχω να τα βγάλω πέρα με το θάνατο αυτής της έφηβης, ένας θάνατος πολύ ιδιαίτερος, σπάνιος θα έλεγα, που όφειλε να με παιδέψει τα μάλα. Γιατί ενώ στη γη αυτό το παιδί γεννήθηκε χωρίς πρόσωπο σχεδόν, χωρίς φωνή, χωρίς τίποτε το κανονικό, θέλω με το θάνατο, βγαίνοντας από την μέγγενη της ύπαρξης, να απλώνει το σώμα της, να ομορφαίνει στην όψη, να γαληνεύει με τον πιο σαγηνευτικό, μύχιο τρόπο. Μια ζωή ήταν το φόβητρο για τους άλλους, κι όταν πεθαίνει μένουν όλοι έκθαμβοι, ενεοί. Και παιδευόμουν λοιπόν να πετύχω αυτή τη μεταμόρφωση, την ήθελα να γίνει όπως θα γινόταν και στη ζωή. Σαν την αράχνη που είναι δύσκολο να την παρακολουθήσεις στο πώς στήνει τον λεπτεπίλεπτο ιστό της, και μόνο όταν δεις ολοκληρωμένο το έργο της καταλαβαίνεις τι έγινε. Αυτό ήθελα να πετύχω.
Και μια μέρα από εκείνες τις δύσκολες και ιερές, ανοίγοντας το παντζούρι της κρεβατοκάμαρας, βλέπω κάτω στον ακάλυπτο ένα περιστέρι ακίνητο. Νεκρό. Μετά από λίγες ώρες παρακολουθώ ένα άλλο περιστέρι να κυκλοφέρνει εκεί γύρω επίμονα, μέχρι που κάποιο πρωί το βλέπω κι αυτό ασάλευτο, παραδομένο, σχεδόν αντικριστά στο πρώτο. Και δεν περνούν δυο μέρες κι έρχεται και προστίθεται κι ένα τρίτο περιστέρι στην παρέα των νεκρών. Και ξαφνικά συνειδητοποιώ τι βλέπω και συγκλονίζομαι. Ήταν τα τρία περιστέρια της ιστορίας μου, για μένα αυτό ήταν, που θέλησαν να πενθήσουν μέχρις εσχάτων το κορίτσι που είχαν θαυμάσει την ώρα που περνούσε από μπροστά τους. Τρία πουλιά που ενεπλάκησαν για καλά σε μία, όπως θα λέγαμε, φανταστική ιστορία...
[από εδώ]

καφρίλες


breakcore. ή χάρντκορ ράγγα. κυριολεκτικά. πιο χάρντκορ δεν γίνεται. μόνο για όσους αντέχουν το θόρυβο.
cardopusher-jamaican tang + fighters unite

drog_a_tek @ σχολείο