Τετάρτη, 30 Απριλίου 2008

prog cool


μπόου ντάουν το φάκινγκ γκίζμο

απ' το μυαλό του λιλ' λούις


απλά ένα από τα καλύτερα χορευτικά άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ. ο marvin louis burns δεν κατάφερε να επαναλάβει την επιτυχία του french kiss ή να ξαναφτιάξει τέτοια κομμάτια... στη δεύτερη πλευρά του δίσκου, τη λιγότερο χορευτική, υπάρχουν οι πιο σπουδαίες στιγμές του [υπάρχουν και τα κορυφαία κομμάτια του the luv u wanted και insecure, και τα δύο μπαλάντες].
One of the most popular Chicago house producers during the late '80s thanks to his massive club hit "French Kiss", Lil' Louis was also the only Chicago producer to successfully deal with the major labels; he released two albums for Epic, and only left the label at his own instigation. Born in Chicago, Louis was the son of guitarist Bobby Sims, who recorded for Chess and appeared with the psychedelic-soul unit Rotary Connection. He grew up with nine siblings and played both drums and bass as a child, then began DJing in the mid-'70s (he earned his nickname after appearances at the club River's Edge while still in middle school). By the end of the decade he had his own club, the Future, where he began working on his editing techniques, thanks to a cassette deck and later a reel-to-reel recorder.
By the 1980s, Lil' Louis was hosting the biggest house parties in Chicago, and he began recording his productions around that time as well. His first single "How I Feel" appeared on his own label, and he began collaborating with Marshall Jefferson on several tracks - "Seven Ways to Jack" by Hercules, Byron Stingily's "I Can't Stay Away". In 1987, his new single "French Kiss" became a local hit, then a platinum-selling international classic after being licensed to CBS and ffrr. The success triggered a major-label contract through Epic, and the release of his debut album "From the Mind of Lil' Louis" in 1989. Charting a course across jazz-fusion and R&B as well as house, the LP was one of the best produced by any of the Chicago figures, and included session contributions from Larry Heard, Die Warzau and his own father on drums. From the album, the moody single "I Called U" became another club hit. His follow-up LP, the more stylistically unified "Journey with the Lonely", didn't fare as well and Lil' Louis retired from recording for over four years, preferring instead to set up his own studio in New York and work on production with Babyface and Me'Shell Ndegeocello. He returned by collaborating with "Little" Louie Vega of Masters at Work and also worked on production for Black Magic. [τα βιογραφικά στοιχεία είναι από εδώ]
απ' το μυαλό του λιλ λούις

Τρίτη, 29 Απριλίου 2008

[[---]]


please stay-the cryin' shames

του φούντα το μαχαίρι


είναι απ' τη λάρισα, τους λένε giorgos founta's knife και αυτό είναι το πρώτο κομμάτι απ' το άλμπουμ τους -μη σε μπερδεύει που λέει 07 [το υπόλοιπο άλμπουμ προσεχώς].
είναι διασκευή. αγνώριστο, αλλά το προτιμάω απ' το πρωτότυπο...
twist in my sobriety

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2008

σάντογκολντ


This is better than good; this is gold— SANTOGOLD!
Santogold is a survivor of a half century worth of living along musical evolution’s most cutting edges. The only live act that can boast of having out-aged Barbara Bush, having outlived Mr. Miyagi and out styled Liberace, Santogold is here with future flavor.
Already receiving weighty club rotation and airplay in urban Afghanistan and downtown Beirut, Santogold is the first act of the century to boast a post-war following on the International Space Station Mir. Following a live performance broadcast from three thousand miles off the Cape of Good Hope last June, inmates at Leavenworth Penitentiary received Santogold with a celebratory confetti parade. Just another first for the modern super group that knows no bound.
Composed of absolutely no members, Santogold is also the first musical outfit capable of claiming the planet’s broiling collective consciousness as their front woman. Longtime collaborator, singer and songwriter Santi White says of her work with Santogold, “We began trying to write pop songs to sell, which made us depressed, so we started writing songs for ourselves instead.” The results of that self centered conceit is the songwriting work heard for the first time on the full length Santogold album, as yet untitled, to be released in 2007 on the Lizard King label.
As unmastered tracks leaked over the internet this past November, the request lines of radio stations from Miami to Hanoi began freezing with a flood of calls from listeners eager to hear the new Santogold sound over their frequencies. From his radio show in the United Arab Emirates capital city of Abu Dhabi, Michael Jackson (the King of Pop) played what Santogold snippets he had been able to pirate from a bootleg MySpace page dedicated to the group. Days later, BBC Radio One reported that the unreleased Santogold debut was heard blasting from the iPod shuffle of Libyan ruler Moammar Qaddafi as he entered an international summit in the Nigerian capital of Abuja. Recognizing the urgent need to address the uproarious buzz, Santogold released the following statement through their label reps at Lizard King: “The response to our unmastered songs has been both premature and phenomenal! We were happy to hear that the children of Darfur have found hope in our melodic interpretation of life on the battlefield of love! We’re hoping that each and every 20-something from downtown San Francisco to central Mumbai will also learn something from our work! And to the people dropping no-knock fire on old ladies in Atlanta: shame on you! Santogold ain’t with that shit!” The trajectory of such early successes leading to newfound political clout is nothing new for Santogold, whose debut album, though half a century in the making, is sure to rock glass pipes from the Lincoln Memorial to Buckingham palace. The flavor of the gold is guaranteed: Santogold!
η σελίδα της στο myspace [απ' όπου και το κείμενο] έχει ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο εξακόσιες χιλιάδες επισκέψεις, άνοιξε την πρόσφατη περιοδεία της bjork σε αμερική και καναδά, στο άλμπουμ της που κυκλοφορεί αύριο συνεργάζεται το τιμ της m.i.a.
είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ, live είναι καλύτερη.
εδώ είναι ένα δείγμα, ολόκληρο αργά απόψε στο σιμποξ.

i hear a new world


an outer space music fantasy [1960]

τζο μικ


έχουν περάσει 41 χρόνια από το θάνατο του ανθρώπου που άφησε πίσω του 245 singles -45 απ’ τα οποία ήταν top-50 hits και μερικά απ’ αυτά νούμερο ένα επιτυχίες και στις δύο πλευρές του ατλαντικού- χωρίς να έχει ιδέα από μουσική [δεν έπαιζε κανένα μουσικό όργανο, δεν ήξερε από νότες], του ανθρώπου που ηχογραφούσε μόνο με τη φωνή του μελωδίες και μετά τις έδινε στους μουσικούς που συνεργαζόταν για να τις κάνουν τραγούδια. του ίδιου ανθρώπου που αποκάλεσε τους beatles «άλλη μια φασαριόζικη παρέα που αντιγράφει τη μουσική των άλλων», που αρνήθηκε συνεργασία με το νεαρό –τότε- david bowie και όταν άκουσε τον rod stewart να τραγουδάει στο στούντιο όρμησε μέσα, έβαλε τα δάχτυλα στα αυτιά και άρχισε να στριγκλίζει μέχρι που τον ανάγκασε να το βάλει στα πόδια. του ανθρώπου που του άρεσε να ηχογραφεί instrumentals με τη μπάντα που τραγουδούσε, τους moontrekkers.
ο joe meek ήταν παλαβός, κι αν ο phil spector ήταν ένας εκκεντρικός που έγραφε ποπ διαμαντάκια, ο meek δεν είχε ταίρι. ήταν για δέσιμο. παρόλα αυτά, ακόμα κι αν δεν δημιούργησε «σχολή» όπως το wall of sound του spector, αναζητούσε τη «μοναδική ηχητική υπογραφή» για κάθε κομμάτι που ηχογραφούσε εισάγοντας πρωτοπορίες όπως το over-dubbing σε διάφορα επίπεδα, την ηχώ και το reverb στα πιο «συμβατικά» ποπ κομματάκια, το sampling. αναζητούσε τον «σωστό» ήχο παρά τη μελωδία που θα σου κολλήσει με την πρώτη και την εποχή που όλοι προσπαθούσαν να πετύχουν καθαρότητα και πιστότητα στον ήχο, αυτός ηχογραφούσε στα τρία πατώματα του σπιτιού που νοίκιαζε και δεν φοβήθηκε ποτέ να διαστρεβλώσει ή να παραμορφώσει τον ήχο που προέκυπτε για να πετύχει το αποτέλεσμα που αναζητούσε. στην ηχογράφηση του johnny remember me έβαλε τα βιολιά στη σκάλα, τον ντράμερ στο μπάνιο και τα πνευστά σε άλλο όροφο. η σπιτονοικοκυρά του είχε φρικάρει και κάθε φορά που ηχογραφούσε χτυπούσε με την σκούπα το ταβάνι. αυτό τον έκανε έξαλλο, έβαλε ηχεία στη σκάλα και άνοιγε τέρμα την ένταση για να την εκδικηθεί. στο τέλος, λίγο πριν αυτοκτονήσει στις 3 φεβρουαρίου 1967 την πήρε μαζί του πυροβολώντας τη με το όπλο του μπασίστα των tornadoes, του heinz burt, ο οποίος ήταν ο προστατευόμενός του [και όχι μόνο]. ήταν η όγδοη επέτειος από το θάνατο του buddy holly, του μουσικού με τον οποίο είχε ψύχωση και με τον οποίο ισχυριζόταν ότι συνομιλούσαν στα όνειρά του. δεν ήταν ο μόνος νεκρός ροκ μουσικός με τον οποίο συνομιλούσε, αυτή η επικοινωνία με την «άλλη πλευρά» τον έστελνε με μαγνητόφωνα σε τάφους για να ηχογραφήσει φωνές πεθαμένων. κάποτε μάλιστα ηχογράφησε το νιαούρισμα μιας γάτας και ισχυριζόταν ότι μιλούσε με ανθρώπινη φωνή και ζητούσε βοήθεια. λίγο καιρό πριν αυτοκτονήσει ανακαλύφθηκε μια βαλίτσα με το τεμαχισμένο πτώμα ενός νεαρού με τον οποίο είχε σχέση, τον κάλεσαν για ανάκριση αλλά δεν του αποδόθηκαν κατηγορίες. όταν οι επιτυχίες του άρχισαν να στερεύουν έπαθε κατάθλιψη, ξαναγύρισε στην παράνοια της εφηβείας του και κατέληξε αυτόχειρας στα 37 του.
το 1962 είδε στο νούμερο ένα της αμερικής το κομμάτι που έγραψε για τους tornados, το telstar, -ο πρώτος δίσκος από αγγλικό γκρουπ που ανέβαινε στο νούμερο ένα στο hot 100 στην άλλη πλευρά του ατλαντικού. είχε κι άλλες επιτυχίες, τα καλύτερα κομμάτια του πάντως δεν μπήκαν στο top-50. το πιο γνωστό τραγούδι του είναι αυτό:

Κυριακή, 27 Απριλίου 2008

girls


joe meek's girls

σάιτινγκς


απ' το 2002 μέχρι τις αρχές της χρονιάς είχαν κυκλοφορήσει έξι άλμπουμ, το πιο πρόσφατο έχει τίτλο through the panama [σε παραγωγή του andrew w.k. αν αυτό έχει καμία σημασία]. οι sightings είναι ένα τρίο απ' το μπρούκλιν που μαζί με τους liars, τους animal collective, τους religious knives, τους excepter και τους gang gang dance [κι ένα σωρό άλλους] ορίζουν τον καινούργιο ήχο της νέας υόρκης. ο οποίος δεν είναι και τόσο καινούργιος, αλλά ακούγεται φρέσκος και έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από οτιδήποτε έχει βγάλει η αγγλική σκηνή τα τελευταία χρόνια και ορίζεται ως...νέο ροκ. πρέπει κάποια στιγμή να γίνει μια λεπτομερής καταγραφή των ονομάτων που έρχονται από το μπρούκλιν τα τελευταία 7-8 χρόνια, γιατί η σκηνή όσο πάει δυναμώνει και οι sightings δεν είναι απλά...άλλο ένα παράδειγμα. όπως γράφει η village voice γι' αυτούς: ''σε τριάντα χρόνια τα μαστούρια θα λατρεύουν το συγκεκριμένο δίσκο και θα τον προσκυνάνε με ευλάβεια. θα 'ναι κάτι σαν το white light/white heat για την εποχή που έλιωναν τα παγόβουνα στους πόλους". μεγάλες κουβέντες, αλλά αν ακούσεις το δίσκο θα καταλάβεις γιατί ο συντάκτης έχει πέσει σε τρανς. "einstürzende neubauten, electro, the jesus and mary chain, minimal techno, suicide, iannis xenakis, and electric miles davis—what a list, right?", γράφει, ''όχι απλά ένα post-everything fusion από όλα αυτά μαζί, αλλά μια καινούργια μορφή του μοντέρνου ροκ". μεγάλη δόση υπερβολής, ok, αλλά δεν πετυχαίνεις συχνά ήχο τόσο πειραματικό, δύσκολο, αλλά και τόσο ''κολλητικό'' που μετά τη δεύτερη φορά είναι αδύνατο να ξεφορτωθείς. θόρυβος, overdubs, ηλεκτρικοί ήχοι και μια ανατριχιαστική εκτέλεση του electrician των walker brothers με ένα ''kill me + kill me + kill me'' να σε στοιχειώνει.

θρου δε παναμα

Σάββατο, 26 Απριλίου 2008

---[* *]--


somebody new-mk

λίκετς


το ταξίδι στο caldecott είναι ο τέταρτος δίσκος του ντουέτου απ' το σικάγο, των lickets, οι οποίοι το κυκλοφόρησαν στο site τους πριν βγει στα δισκάδικα αφήνοντας κενό το χώρο της τιμής, μπορούσες να βάλεις από ένα δολάριο [για να το αγοράσεις σε mp3] μέχρι τριψήφιο νούμερο. κι ακόμα μπορείς. το journey in caldecott είχε την ατυχία να κυκλοφορήσει την ίδια μέρα με το in rainbows των radiohead και φυσικά κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί τους, η πράξη του σουπεργκρούπ ήταν πολύ major θέμα, ποιος χέστηκε για το σχεδόν δωρεάν άλμπουμ ενός άγνωστου γκρουπ απ' το ιλινόις; το journey in caldecott θα είχε περάσει απαρατήρητο αν χθες το βράδυ δεν επέμενε ο star να το βρω να το ακούσω [η promo copy έχει στη μέση κάθε κομματιού σαμπλαρισμένο ένα μουσικό θέμα απ' τα '60s, στην αγορασμένη version αυτό λείπει]. το άλμπουμ μπορείς να το αγοράσεις για ένα μόνο ευρώ, αλλά δεν το βρίσκεις εύκολα να το μοιράζεται κάποιος. άγνωστο γιατί. anyway, σημασία έχει είναι εξαιρετικό, είναι απ' αυτά που πρέπει να τα διαδίδεις με κάθε τρόπο αν πέσουν στα χέρια σου και φυσικά το αγοράζεις, γιατί το θέλεις original. περισσότερα για τους lickets από το ίδιο το γκρουπ την επόμενη εβδομάδα. εδώ περιγράφει το άλμπουμ μια χαρά:
"Featuring a transcendental mini-orchestra, Mitch Greer and Rachel Smith deliver a trippy journey through mythical lands and lush sonic forests. After all, Journey in Caldecott is more than just the album title, it’s the entire concept behind this work. This IS a journey, from the opium drenched “Crowd of Pimps in the Rain,” to the unholy temples worshiping the “Rabbit Moon,” ending with the quiet celebration of a quest finished with “The Beekeeper.” Haunting, eerie, and altogether unique, The Lickets pull from numerous influences—at one point sounding like an Old World procession and an Indian throne room the next. With tracks like “Smoking Hippie” and numerous self-references to ‘60s psychedelia, there may be a suggestion that this music is better experienced with the aid of some sort of (ahem) medication, but no such enhancement is needed. This is indeed a mystical trek of an album, one that you’ve never experienced before and never will again. To sample the music, The Lickets even provide a literal journey through Caldecott on their website (it’s sort of like a Victorian Myst), complete with their music as a soundtrack. Take a sample, don’t be afraid to get hooked—all the cool kids are doing it. And hey, with their entire discography available for as low as $1 an album, how can you go wrong?".
ταξίδι στο κάλντεκοτ μέρος πρώτo και
ταξίδι στο κάλντεκοτ μέρος δεύτερο
[η έκδοση με το sample στο the bug]

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2008

σκοτ


ο scott matthew είναι αμερικάνος αυστραλέζικης καταγωγής που ζει στο μπρούκλιν. ο scott matthew γράφει αμερικάνικες μπαλάντες που είναι της ίδιας ομοταξίας με του άντονι, ίδια κλάψα, ίδιος νταλκάς, για το ίδιο κοινό. δεν θυμίζει ντεβέντρα [αν εξαιρέσεις το μούσι] κι ας έχουν φαγωθεί οι αμερικάνοι -πιο πολύ θυμίζει πρώιμο bowie [στο abandoned η μίμηση είναι πολύ πετυχημένη, λίγο πιο δακρύβρεχτη αλλά του βγαίνει μια χαρά], ή τις κορώνες του york. θα πάει μπροστά γιατί οι μουσάτοι που κλαίνε και συγκινούν το κοινό του άντονι την έχουν στο τσεπάκι την επιτυχία. έστω στα μπλογκ. για του λόγου το αληθές, ο μίτσελ του shortbus τον εντόπισε την ώρα που έγραφε μουσική για ανιμε και τον έβαλε να τραγουδήσει στην ταινία σε κανονικό μικρόφωνο [έξι τραγούδια του υπάρχουν στο soundtrack, κάποια τα έβαλε και στο προσωπικό άλμπουμ του]. ξέχασε βέβαια να βάλει το πιο ωραίο κομμάτι -το language [υπάρχει στην έκδοση του βινιλίου, στο cd όχι]- αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. ο δίσκος του είναι καλός, λίγο πιο κλαψιάρικος από ότι αντέχεται είναι η αλήθεια, για μεγάλη παρασκευή όμως είναι ιδανικός. στο εξώφυλλο έχει δυο μαύρα πουλιά που χύνουν δάκρυ [μπλε] το πιο ωραίο τραγούδι του δίσκου έχει τίτλο little bird, απαράλλαχτη εκτέλεση με αυτή στο shortbus. υπάρχει και σημειολογική εξήγηση, αλλά δεν τη σηκώνει η μέρα.
για μερικές ώρες μόνο: σκοτ μάθιου

cats and dogs


οδηγίες για απελπισμένους χρήστες rapidshare:
1. αν κοιτάξεις προσεκτικά, τα γράμματα έχουν πάνω τους ένα σχέδιο -κάποια γάτας, άλλα σκύλου. χρησιμοποιείς μόνο τα γράμματα με τη γάτα. αυτά που έχουν σκύλο τα αφήνεις ήσυχα.
2. "τα χρησιμοποιείς" σημαίνει τα βάζεις στο κενό που σου δίνει.
3. για να κάνεις συνεχόμενα downloads χωρίς να χρειάζεται να περιμένεις 45λεπτα, απλά αλλάζεις το ip σου [που σημαίνει ότι βγαίνεις απ' το ίντερνετ στιγμιαία και ξαναμπαίνεις, ή αλλιώς: ξε-συνδέεσαι για λίγο και ξανα-συνδέεσαι αμέσως. ok;].
4. το rapidshare μετά από την ταλαιπωρία που προκάλεσε με τη μαλακία με τις γάτες και τους σκύλους δίνει happy hours, ώρες δηλαδή που δεν χρειάζονται οι γάτες για να κατεβάσεις κάτι, δεν χρειάζονται καθόλου γράμματα, πατάς το λινκ και ξεκινάει αυτόματα το download. αυτό γίνεται δυο φορές το 24ωρο και είναι ακόμα πιο απλό. [μην ψάχνεις δηλαδή για γάτες αν δεν σου βγάζει, πέτυχες σε happy hour].
5. αυτά. και καλή τύχη.
[στη φωτο γάτες των 50s που σήμερα γαυγίζουν]

λουκίντ


ο lukid συστήνεται γράφοντας εν συντομία τα εξής:
"After completing a thoroughly uninspiring music technology course in Leeds, a despondent Lukid returned to North London with some big decisions to make. Would he defy his tutor’s doubts and pursue a career in the cut-throat music industry? Would he surrender to the inevitable and begin the dreaded job-hunt? Or would he follow in his grandfather’s footsteps and live his life in the Socialist underworld, eating his lunch from a tin box and referring to his friends as comrades?
Lukid decided that these decisions could wait, and instead immersed himself in a world of daytime TV, late-night beat making, and 24-hour existential dread. Inspired by obsessions with artists such as Can, Madlib, Theo Parrish and Autechre, Lukid spent many a lonely night hunched over his midi keyboard, layering up wonky beats and squeezing out woozy chords".

και το forcedexposure τον παρουσιάζει σαν σωτήρα της epileptronica [που είναι ωραίος όρος αλλά μόνο αυτός που τον έγραψε ξέρει τι ακριβώς είναι]:
"It's time to get your teenage kickdrums right through the night with the Little Lord Fauntleroy of electronica, Lukid. Weighing in with a debut album of epileptronica and hiccup-hop this prodigious talent from south London is so youthful, we've had to hastily cobble together a child protection policy just to release it. Sounding like the awkward teenage son of a civil partnership between Dabrye, Theo Parrish and Dougie Howser MD, Onandon is an unforgettable greatest hits collection of a misshapen teenage: replete with dusty loops, off-kilter riddims and unidentified clicky-clacky noises. While most teenagers struggle with cracking voices, strange bodily changes and the ever-present lure of guiltily beating themselves off to the lingerie section of the Argos catalogue, Lukid was stuck to his computer screen pleasuring himself in an entirely different manner. In fact, during sleepovers with his schoolmates, Lukid would arrive with a sampler discreetly tucked between the pages of his regulation copy of Escort, and would secretly sneak off to the toilets to edit together drum loops from obscure folk records while his friends played endless bouts of Extreme Soggy Biscuit. And while you might expect most young producers these days to be either knocking out tomytronic drill and bass or inane bop-a-long indie in regional accents, Lukid's voice is a far cry from the norm. There's a shocking maturity to the tracks which bely his youthfulness: like seeing a baby reciting Baudrillard or a chinchilla juggling swords. This is no freak sideshow for pimple-popping. Onandon is chock full of timeless instrumental slow-chug classics which might even have your Dad tapping his foot along to and remarking 'ooh, that's got a good beat.'"
ο lukid είναι ένας πιτσιρικάς που στη δεύτερη φωτο από αριστερά, δεύτερη σειρά, μοιάζει σαν γιος του θέμου αναστασιάδη [πρόσεχε χωρίστρα...]. φτιάχνει instrumental hip hop. και μην σε παραπλανεί το μαλλί, είναι καλός. το ντεμπούτο άλμπουμ του λέγεται onandon και είναι εδώ.

lala mpenzi

το ψάχνω εδώ και μήνες αλλά τίποτα. απόψε βγήκε στο search σε άθλια ποιότητα, αλλά μιλάμε για δίσκο με κομμάτια σαν κι αυτό:
yaseen mohammed and saada-lala mpenzi
το άλμπουμ λέγεται va-lipa kodi ya city council, nigerian high life και αναζητείται σε τουλάχιστον 192 kbps...

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2008

m&m


το νέο 7ιντσο single των marsheaux με δύο κομμάτια που δεν υπήρχαν στο peeka boo [τα ghost και bizzare love duo] κυκλοφόρησε σε 1000 αντίτυπα και εξαντλήθηκε σε μερικές μέρες, η γερμανική έκδοση του άλμπουμ τους έχει πουλήσει 12 χιλιάδες αντίτυπα και τυπώθηκαν άλλες 6 χιλιάδες και πάνε στα μαγαζιά [που σημαίνει ότι είναι η πιο μεγάλη ελληνική επιτυχία στο εξωτερικό των τελευταίων χρόνων, ήσυχα κι αθόρυβα], τους επόμενους μήνες θα κάνουν εμφανίσεις σε πολλά ξένα φεστιβάλ, περιοδεία στη σουηδία, στην ιταλία είναι πιο γνωστές απ' οποιοδήποτε άλλο ελληνικό όνομα, μιλάμε για επιτυχία πραγματική [και 12 χιλιάδες είναι αστρονομικό νούμερο σε σχέση με αυτό που πουλάνε οι δίσκοι σήμερα στην ελλάδα]. το artwork του ghost κέρδισε βραβείο ΕΒΓΕ [τέσσερα συνολικά η UNDO], μάλλον είναι μια πολύ καλή χρονιά για τις marsheaux.
όποιος δεν έχει πάρει ακόμα λαμπάδα προλαβαίνει: δίπλα στη μητρόπολη, στην οδό μπενιζέλου 2, στην πλάκα [στον πρώτο όροφο] η μαρία νουνού και η σόφη απ' τις marsheaux φτιάχνουν χειροποίητες λαμπάδες που είναι από τις πιο όμορφες που μπορεί να βρει κανείς στην αθήνα. το μαγαζί λέγεται μελίτη. [λίγο αργά το θυμήθηκα, αλλά φτιάχνουν και νυφικά στο χέρι και βαφτιστικά, άσε που θα έχει πάσχα και του χρόνου...]
τα νούμερα και τα στοιχεία από εδώ.

omen


they had seen the future. το sample είναι από το how to be a millionaire των abc και τα φωνητικά της liz frazer. απ' τα πρώτα single των orbital. classic.
omen
updated: εδώ είναι ολόκληρο το ep του 1990 με τα 8 κομμάτια.

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2008

coti.....dunung


o νέος δίσκος του coti που κυκλοφορεί από την antifrost περιέχει 10 συνθέσεις με πιάνο που έγραψε στην υστέρνια της τήνου, έχει τίτλο dunung και είναι καταπληκτική δουλειά. "κάτι μεταξύ keith jarrett live @ koln", λέει ο gizmo, "χωρίς τα μελωδικά περάσματα''. αφαιρετικός όσο δεν παίρνει, αλλά καθόλου ''εύκολος''. σαν sati, steve reich και harold budd. εδώ είναι ένα δείγμα: ben.
www.antifrost.gr

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2008

@kinky kong

live your myth


whoa! my love, my darling, i hunger for your touch, alone.
lonely time. and time goes by, so slowly, and time can do so much, are you still mine?
i need your love. i need your love. god speed your love to me.
unchained melody-the blackwells

Κυριακή, 20 Απριλίου 2008

the chap


το 7ιντσο που κυκλοφόρησε η lo recordings [fun and interesting] μπορεί να έχει ρεφρέν που θυμίζει sisters of mercy [ή fields of the nephilim!?], αλλά ο υπόλοιπος δίσκος -mega breakfast- δεν έχει καμία σχέση. είναι απ' τις περιπτώσεις που αν σε ρωτήσουν τι παίζουν δεν ξέρεις τι ν' απαντήσεις, πάντως δεν είναι απλά καλό. είναι στην καλύτερη φάση που βρέθηκαν ποτέ -οι chap έχουν γίνει ένα πραγματικά εξαιρετικό γκρουπ κι απόψε που θα παίξουν για τρίτη φορά στην αθήνα λογικά θα πρέπει να γίνει χαμός. στο an club κατά τις 9μιση. ανοίγουν οι zebra tracks. για να δούμε...
fun and interesting [και δεν είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου]...
update: το καλύτερο με τους chap είναι το ότι δεν ακούγονται καθόλου σαν άγγλοι. επίσης, ενώ όλο και κάτι πας να εντοπίσεις ότι θυμίζουν, στο τέλος δεν μοιάζουν με τίποτα. κι απόψε μπορεί να έπαιξαν για [πολύ] λίγους, αλλά ήταν τουλάχιστον εκλεκτοί. οι υπόλοιποι έχασαν ένα απολαυστικό live.

αμ σκριούντ μπέιμπι [και λέω κι ευχαριστώ]

με αφορμή το ποστ του manand στο οποίο δίνει το best of των crystals πρέπει να ομολογήσω ότι μου αρέσουν πιο πολύ απ’ τις ronettes* [το δικό τους best of εδώ –ευτυχώς που ο σπέκτορ είναι πλούσιος και στη φυλακή], έχουν και πιο ενδιαφέρον στόρι. οι ronettes δεν είπαν ποτέ π.χ. ένα τραγούδι με τίτλο «χτύπα με [σαν χταπόδι]» και δεν παρακάλαγαν «please hurt me», δώσε μου δυο ανάποδες και μια κανονική κι εγώ η ηλίθια θα γουστάρω. όχι ότι δεν θα τα ’λεγαν αν τους τα ’χε δώσει ο σπέκτορ, αλλά δεν έτυχε. οι crystals πρέπει να ήταν ντιπ χαζοβιόλες γιατί απ’ το 61 ως το 64 τους άλλαξαν τρεις φορές τη σύνθεση με το ζόρι [κάποια στιγμή μάλιστα εντελώς, ο σπέκτορ έβαλε την darlene love με τις blossoms να τραγουδήσουν το he’s a rebel για να μην προλάβει να το ηχογραφήσει άλλος, τις βάφτισε crystals κι οι αυθεντικές έχασαν τη μοναδική ευκαιρία να πάνε στο νούμερο ένα]. για την ιστορία και μόνο, τις άλλες δυο lead τραγουδίστριες τις έλεγαν barbara aston και dolores ‘lala’ brooks. το 1964 που ξύπνησαν ήταν ήδη αργά, ο σπέκτορ είχε ν’ ασχοληθεί με τις ronettes και για εκδίκηση…διαλύθηκαν. κάποια κομμάτια που είχαν προλάβει να ηχογραφήσουν δεν κυκλοφόρησαν ποτέ κι έγιναν επιτυχίες με άλλους [μεταξύ αυτών και τα chapel of love και it’s my party]. το 1971 ξαναφτιάχτηκαν, αλλά από την αρχική σύνθεση είχε παραμείνει μόνο η dolores ‘dee dee’ kenniebrew. συνεχίζουν να περιοδεύουν μέχρι και σήμερα.
ένα από τα κομμάτια που ηχογράφησαν το 1963 δεν κυκλοφόρησε ποτέ κανονικά σαν single [υπήρξαν μόνο μερικές πρόμο κόπιες με την ένδειξη d.j. copy not for sale, κι ήταν η αμέσως προηγούμενη κυκλοφορία από το da doo ron ron] το χορευτικό let’s dance the screw, απλωνόταν σε έξι λεπτά και σε δυο μέρη στις δυο πλευρές του 7ιντσου**. δεν έχει καμιά σχέση με τον ήχο του σπέκτορ και τις παραγωγές του στο wall of sound στυλ εκείνης της εποχής και μοιάζει με τα κομμάτια που ακούγονταν στα τηλεοπτικά σόου-διαγωνισμούς [όποιος έχει δει το hairspay καταλαβαίνει]. λάνσαρε και χορό, προφανώς βιδωτό, ιδανικό για κυριακή των βαΐων… δεν είναι γνωστό αν αυτός που επαναλαμβάνει dance the screw είναι ο ίδιος ο σπέκτορ ή ο δικηγόρος του. επίσης είναι άγνωστο αν αυτές που τραγουδάνε το μονότονο daeeeeence είναι οι crystals-crystals, οι crystals-blossoms ή κάποιες άλλες που βάφτισε crystals επειδή έτσι τον βόλευε στην ηχογράφηση. καλό ξεβίδωμα.
dance the screw
*αν εξαιρέσω το be my baby που "δεν παίζεται", οι crystals έχουν πει καλύτερα κομμάτια [και το αγαπημένο του σπέκτορ ever απ' όσα έκανε παραγωγή, το then he kissed me].
**εδώ κάτι δεν πάει καλά στη σύνταξη, αλλά τέτοια ώρα...

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008

υπενθύμιση


αύριο το απόγευμα 3-5 οι chap θα διαλέγουν μουσική στο vm radio. ζωντανά στη διδότου και on line. την κυριακή το βράδυ παίζουν στο an μαζί τους zebra tracks. περισσότερα απόψε, με μια μικρή γεύση απ' το νέο άλμπουμ τους που είναι η καλύτερη δουλειά τους.

7 days in love with lenos


ένα σαρακοστιανό παραλήρημα της μισιρλού ουμπλιέ ή " να περίπου τι παθαίνει κανείς άμα νυστεύει*"...
Πεμπτη - Ημερα 1
03:19 Επιβεβαιωνω. Ο Λενος Χρηστιδης ειναι η επομενη μανια μου.
07:18 Αυπνη. Δεν μπορω να κοιμηθω απο την ανυπομονησια μου. Αχ ποτε θα ξημερωσει να βαλω μπρος το σχεδιο μου;
14:22 Κοιμηθηκα σαν γομαρι. Ειναι ωραιο ομως να εχεις καποιον να στηριζεσαι. Καποιον σαν τον Λενο. Μα πως δεν το ειχα σκεφτει τοσο καιρο; Ειναι ιδανικος. Συγγραφεας, κοσμογυρισμενος, εξυπνος, και με μια μυτη...Αχ αυτη η μυτη... Και τα βιβλια του ειναι πολυ καλα. Ειναι πολυ lol, πως το λενε. Οσο περνανε τα λεπτα (14:26 ηδη) νιωθω να υποκυπτω στη γοητεια του ολο και πιο πολυ. Και τα λεει τοσο καλα στη συνεντευξη το χρυσο μου. Λοιπον, και τωρα δουλεια. Βγαινω εξω για λιγο.
15:38 Εχω στα χερια μου το μονολογκ. Το χαιδευω και μυριζω τις σελιδες του και κοιταω την εικονα του και να πω την αληθεια οταν αλληθωριζω λιγο εχω την αισθηση οτι κοιταει εμενα. Ξεκιναω διαβασμα αμεσως.
15:39 Βασικα πειναω λιγο. Ας παραγγειλω κανα πιτογυρο πρωτα.
19:45 Τα σουβλακια ηταν λιγο βαρια και ρευομαι κρεμμυδι συνεχεια. Κατα τ'αλλα, ο Λενος ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ! ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟΣ! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΩ ΑΜΕΣΑ! Ω ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΠΛΑΣΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΓΝΟΩ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ; ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ.
23:01 Δεν μπορω να συγκεντρωθω, νομιζω οτι ειμαι η μεγαλυτερη φαν του. Ανα δυο σελιδες σκεφτομαι πως θα τον προσεγγισω αν τον συναντησω εξω. Το καλυτερο σεναριο: ειμαι σε καποιο καφε-μπαρ και ειναι και αυτος σε ενα τραπεζι. Με ενα φιλο του (εγω με ποιον να ειμαι; Καλα θα δω) και παω και του αφηνω μια καρτα. Δε μιλαω, στα μουγγα, ουτε γεια δε θα πω. Απο τη μια μερια γραφει: "Ειμαι η μεγαλυτερη σας φαν και μου εχει κοπει η μηλια [σημ. m.hulot: μηλιά εννοεί αυτή που είχαν στο κτήμα στο ζούμπερι] και δεν μπορω να σας μιλησω και απο το αγχος μου κανω γουλιτσες εμετου στο στομα μου." Και απο την αλλη θα λεει: "Αν δεν ειστε φαν του χιουμορ με σωματικες εκκρισεις επαιξα και εχασα. Τι να κανουμε". Και μετα θα χαμογελασει και θα ερθει στο μπαρ και θα πιασουμε κουβεντα και απο τοτε θα ειμαστε αχωριστοι. ΤΕΛΕΙΟ! Παω για υπνο νυσταξα.
Παρασκευη - Ημερα 2
03:14 Ξυπνησα μουσκεμα στον ιδρωτα. Το τελειο σχεδιο μου μπαζει. 1ον αν με περασει απο αυτους που ειναι κωφαλαλοι/λες και δεν κοιταξει καν την καρτα; 2ον αφου ερθει στο μπαρ να μου μιλησει, ο φιλος του τι διαολο θα κανει; 3ον δεν εχω σκεφτει ακομα με ποιον θα ειμαι εγω παρεα. Αγχωνομαι. Και με επιασαν και οι αιμορροιδες μου με τα κωλοσουβλακα. Σκατα.I'm gonna sleep on it.
13:49 Εχω διαρροια, με παει αιμα για την ακριβεια, δεν ξαναπαραγγελνω απο τον Peetah Mastah' τιποτα, τα γιδια να πανε να γαμηθουν. Θα με πεθανουν και δε θα εχω προλαβει να γνωρισω και να παντρευτω και να εχω κανει τα παιδια του Λενου. Επισης ειναι ενα καλο σημειο εδω να δηλωσω οτι τα παιδια μου θελω να εχουν τη μυτη του. Και αν δε γινει αυτο με φυσικη επιλογη, οτι οικονομιες εχω θα τις δωσω σε πλαστικες. Ολα για το καλο τους.
15:15 Εχω φτασει περιπου στη μεση του βιβλιου. Καλα ειναι απιθανος. Μιλαμε αυτα που λεει τα εχω σκεφτει και γω. Τρελλο mind connection φτανει στα ορια του υπερφυσικου. Εχω παρει τηλεφωνο ολους τους φιλους και γνωστους μου (και τους 2) να τους το πω. Δεν το σηκωνουν, αλλα τους αφησα μηνυμα στον τηλεφωνητη.
19:33 Η Γ. μου ειπε οτι νομιζει οτι τον ειχε δει σε ενα μαγαζι. Θα παω να τον βρω. Να ναι καλα το κοριτσι που με βοηθαει. Αν δεν ηταν και τοσο πιεστικη να της πληρωνω τα κοινοχρηστα καθε μηνα θα μπορουσαμε να κανουμε πολυ καλη παρεα και να μιλαμε συνεχεια για τον Λενο Χρηστιδη και τετοια. Ισως και να την εκανα κουμπαρα. Εξυπηρετικη. Ναι ναι. Οχι σαν τα @@ στη Λιφο που δε μου δινουν το τηλεφωνο του. Να βαλουν τα προσωπικα δεδομενα στο αντε να μην πω. Εγω φταιω που τους στηριζω και τους παιρνω καθε βδομαδα.
23:19 Αχ αυτη η μυτη...
Σαββατο - Ημερα 3
00:04 Ειμαι ανυπομονη, αντε ποτε θα τον γνωρισω επιτελους; Θα ντυθω να παω στο μαγαζι μηπως τον πετυχω. Θα παρω και να φαω κατι στο δρομο.
02:18 Τζιφος. Αφαντος. Βεβαια μπορει να φταιω και γω λιγο, σκεφτηκα να παρω την Γ. που της αρεσει και αυτηνης για να βγουμε μαζι και να ενωσουμε τις δυναμεις μας και να τον καλεσουμε πνευματικα να ερθει αλλα μετα σκεφτηκα οτι μπορει να μου τον φαει. Καλα να παθω που ειμαι καχυποπτη. Παω για υπνο.
02:38 Α ναι τελικα εφαγα δυο βρωμικα με πολυ ταμπασκο. Οκ θα με πεθανει ο κωλος μου παλι με τα μπαχαρικα, αλλα δε γαμιεται, η νοστιμια τους αξιζει καθε σουβλια πονου.
12:07 Καλημερουδια! Φιλησα την εικονα του στο βιβλιο, αλλα δε βολευει ειναι μικρη. Εψαξα και βρηκα μια σε πιο καλη αναλυση στο ιντερνετ! Δεν εχω εκτυπωτη βεβαια, αλλα βολευομαι φιλωντας την οθονη. Ο κωλος μου προς το παρον δε με εχει ενοχλησει παρα τους τονους ταμπασκο. Κι ο αγιος φοβερα θελει μου φαινεται. Ποσο μαλλον οι αιμορροιδες.
16:00 Σκεφτηκα κατι στο θεμα προσεγγισης. Θα παω με τσαμπουκα. Ενταξει μπορει να μην εχουμε εκδοσει ακομα τιποτα κυριε Λενο μας αλλα κατι αξιζουμε και μεις. Λοιπον πρεπει να σκεφτω κατι πρωτοτυπο. Κατι πραγματικα πρωτοτυπο.
17:00 Ακομα τιποτα.
22:οο Τιποτα. Και πεινασα κιολας. Και βαριεμαι να μαγειρεψω/βγω. Λες να παρω παλι Peetah Mastah'; Πρεπει να αντιμετωπιζουμε τους φοβους μας κατα μια εννοια.Σωστα;
00:00 Ισα που προλαβα το ντελιβερι.Σα να πηρα πολλα μου φαινεται. Ακομα τιποτα.
Κυριακη - Ημερα 4
14:42 ΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑ
ΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟ
ΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑ
ΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑ
ΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑΤΙΠΟΤΑ. Αρχιζω να θυμωνω. Και νιωθω τοσο μελαγχολικη. Γαμωτο εχω και αυτο το προεμμηνοροικο συνδρομο. Με εχει πιασει απο τα αρχιδια.
22:00 Ο Ζορντι δεν ηταν τοσο απαιτητικος. Αχ Ζορντι που εισαι μου λειπεις.
22:05 ΛΕΝΟ ΜΟΥ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΔΕΝ ΤΟ ΕΝΝΟΟΥΣΑ. ΕΣΕΝΑ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΑΓΑΠΩ.
Δευτερα - Ημερα 5
03:15 Σκεφτηκα οτι ισως να μην ειμαι η μεγαλυτερη φαν του γιατι δεν εχω διαβασει ολα του τα βιβλια. Αλλα ενταξει εδιωξα τη σκεψη μετα, γιατι εχω κανει δωρο το λοστρε σε φιλους πολλες φορες. Οκ, οκ, rephrase. AN ειχα φιλους, αυτο θα ηταν το ιδανικο δωρο.
06:30 Ειδα σε επαναληψη της εκπομπης της Μπιλιως Τσουκαλα που ειπε μια εκει ρεπορτερ οτι ο Λενος Χρηστιδης ειναι φαν του Λοστ. Αχ το μαναρι μου κι εγω ειμαι φανατικη. Απλα πρεπει να τα δω πρωτα. Αλλα το ξερω οτι θα μου αρεσουν. Εφαγα κατι σουβλακια που ειχαν μεινει απο το Σαββατο. Λες να παθω τιποτα; Ηταν εκτος ψυγειου και εντος σακουλας σκουπιδιων -αλλα καλα προφυλαγμενα-. Λες; Μπαααα. (Λενος ομως; ΝΑΙΙΙΙΙΙ)
18:55 ΙΔΕΑ! ΜΟΛΙΣ ΕΦΗΥΡΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΩΝ! ΘΑ ΤΟΥ ΤΗ ΚΑΝΩ ΓΑΜΗΛΙΟ ΔΩΡΟ! Να τα γραψω να μην τα ξεχασω. Λοιπον κατηγορια ανεκδοτων "οι ελληνοποιημενοι". It goes like this:
Πως λεγεται ο ελληνοποιημενος που ειναι πλουσιος; Νευτωνασης
Πως λεγεται ο ελληνοποιημενος που ειναι αισιοδοξος; Καρτεσιος Τελος
Πως λεγεται ο ελληνοποιημενος που του αρεσουν τα φασολια; Κλανιγγος
Πως λεγεται ο ελληνοποιημενος που ζει σε νησι; Σατωβριανδρος
ΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ! ΘΑ ΜΕ ΛΑΤΡΕΨΕΙ ΛΕΜΕ! Παω για τσιγαρα.
19:10 Ο Γιωργος (οπα σορι οχι ονοματα), Ο Γ. ο περιπτερας που του ειπα για τους ελληνοποιημενους μου ειπε ενα καλο που σκεφτηκε
Πως λεγεται ο ελληνοποιημενος που παιζει μπασκετ; Κοπερνικος Γκαλης
Θα πω οτι κι αυτο δικο μου και για να μην το μαθει ο Λενος δε θα καλεσω τον Γ. στον γαμο. Κριμα ομως γιατι μου ειπε "να ζησετε" και προτεινε και ιδεα για προσκλητηρια. Καλα θα τον καλεσω ισως στην εκκλησια μονο. Ποπο ειπα γαμος και το θυμηθηκα. Πρεπει να κρατηθω λιγο στο θεμα φαι. Θα φαω μονο αυτες τις δυο λακτα και τα ντοριτος και το τοστ με πακοτινια και μερεντα και τιποτα αλλο. Και πολλα νερα. Θα κανει καλο και στην δισκοιλιοτητα μου.
Τριτη - Ημερα 6
01:08 Κοντευω να τελειωσω το βιβλιο και με πιανει θλιψη.
04:00 Το παρατησα για να εχω να διαβασω και αυριο. Εψαξα στο facebook να τον βρω μηπως εχει λογαριασμο αλλα τζιφος. Δοκιμασα ολους τους πιθανους συνδυασμους (Lenos Xristidis, Lenos Christidis, Lenos Christintis, Lenos Christides). Ρε λες να εχει βαλει το βαφτηστικο του; (Elenos Christidis) Παω να δω.
04:12 Μπα οχι. Τιποτα. Αργησα λιγο γιατι με επιασε ενα επιμονο κοψιμο. Μαλλον θα ειναι απο την αλλαγη της διατροφης να δεις. Ναι σιγουρα απο αυτο. Να το προσεξω.
16:00 Διαβαζω τις τελευταιες σελιδες.
16:22 Μειναν δυο
16:23 Μια
16:24 Τελειωσα. :(
Τεταρτη - Ημερα 7
02:00 Αγαπητο μου ημερολογιο, κλαιω ασταματητα απο την ωρα που τελειωσα το βιβλιο. Ποσο μου λειπει η γραφη του, αυτα που μου λεγε. Δεν ξερω τι να κανω θα παλαβωσω, ουτε να φαω θελω, τουλαχιστον αλμυρα, ουτε τιποτα. ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ. ΝΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΩ. ΛΕΝΟ ΜΕ ΑΚΟΥΣ; ΛΕΝΟ; ΛΕΝΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ
04:22 ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΛΕΝΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΝΤΥΝΟΜΑΙ ΚΑΙ ΦΕΥΓΩ ΔΕ ΞΕΡΩ ΠΟΥ ΠΑΩ ΠΑΩ ΝΑ ΤΟΝ ΒΡΩ ΛΕΝΟ ΣΟΥ ΕΡΧΟΜΑΙ ΛΕΝΟ.........
[*νυστεύει: από το νύστα]

smoof operators


τα 'σπασαν χθες. και βίντεο με matthew barney έπαιξαν, και γαμώ τις εκτελέσεις του maneater, και το into the groove με πριόνια, και την sade βανδάλισαν [με την καλή την έννοια] και χόρεψαν, και ίδρωσαν, και διασκέδασαν, μιλάμε για πολύ κέφι αυτά τα παιδιά, είχα καιρό να δω τύπους που απολάμβαναν τόσο αυτό που έκαναν. και θα έπαιζαν μέχρι το πρωί αν δεν τους έβγαζαν την πρίζα. [κρίμα να μην βρίσκω πολαρόιντ...].
αναζητείται επειγόντως η εκτέλεση του smooth operator.
ίντου δε γκρουβ [ντουμ ντουμ μιξ]

sandpaper kisses

martina


τουντέι ιζ ε μπέρθντεϊ, αμ σμόκινγκ σιγκάρς...

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

ρομπ σμιθ

το μπρίστολ στις δόξες του πριν τους massive attack. smith & mighty. fat beats στις 90 στροφές, ωραίες φωνές, ο μπάκαρα και οι ρόλς ρόις για σέξι λικνίσματα. και νύχτα. οι smith & mighty δεν ακούγονταν μέρα, εκτός κι αν σε έβρισκε το ξημέρωμα να λιώνεις στο πίσω κάθισμα ή πτώμα πάνω σε έναν καναπέ. όταν θυμάμαι την αγγλία εκείνων των χρόνων δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα καλύτερο. τίποτα απολύτως.
ο rob smith αύριο το βράδυ θα είναι στο υπόγειο του bios στο bass addicted party που διοργανώνει η ομάδα listen up! στους χώρους και των δύο επιπέδων. με 7 ευρώ.

midenistis

ζντουπ!

μου είπε ο g:sus
ότι του έλεγε η γιαγιά του
"χάνα μουν"
κι αυτός νόμιζε ότι η γιαγιά
τα έπαιζε τα μάνγκα στα δάχτυλα...

ruthless life


το παρακάτω κείμενο για τα κόκκινα φανάρια -υπενθυμίζω- είναι από εδώ δανεικό. στην ταινία ακούγονταν τέσσερα τραγούδια: η φτωχολογιά και η άπονη ζωή με τον μπιθικώτση [btw bitha einai o kolos sta arvanitika] με στίχους λευτέρη παπαδόπουλου, το παράπονο με την καρέζη [σου 'φερα νερό στις χούφτες για να πιεις να ξεδιψάσεις...κλπ] και τα κόκκινα φανάρια που τραγουδούσε η κατερίνα χέλμη. κι αυτά με στίχους παπαδόπουλου. τα δύο επιπλέον που υπάρχουν στο σάουντρακ [το οποίο κυκλοφόρησε πριν καναδυό χρόνια σε μια πολύ ωραία έκδοση] και τραγουδάει η πόλυ πάνου είναι από από το θεατρικό, σε στίχους αλέκου γαλανού.
5 songs + ruthless life

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2008

pimps, pushers, prostitutes


πέτυχα τυχαία αυτό το καταπληκτικό ποστ για τα κόκκινα φανάρια. απ' το sraosha & rakasha:
Είναι από τις λίγες φορές που δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Είπα να ασχοληθώ αργότερα με το θέμα, πρώτον για να μη γράψω εν θερμώ, δεύτερον γιατί υποθέτω ότι (δικαιολογημένα) όσοι διαβάσουν αυτό το ποστ θα με ψέξουν ότι κάπως καθυστερημένα ανακάλυψα κι εγώ το μπικ. Αλλά δεν μπορώ.
Ας αρχίσω με 'αγανάχτηση'. Πάντα πιάνει στον τόπο μας η αγανάχτηση.
Αισθάνομαι λοιπόν αγανάχτηση σαν Έλληνας και σινεφίλ που έπρεπε να φτάσω 35 χρονών για να δω ίσως την καλύτερη ελληνική ταινία που έχει γίνει ποτέ. Διευκρινίζω: η συγκλονιστική αποκάλυψη της ηλικίας μου (η οποία, είμαι βέβαιος, προκαλεί ρίγη και λιποθυμικά επεισόδια), μπορεί να είναι πραγματική μπορεί και να μην είναι. Άλλωστε ποιος είμαι εγώ; Ένας ψευδώνυμος χαβαλές χωρίς το θάρρος που συνοδεύει την παρρησία.
Έπρεπε λοιπόν να φτάσω στην ηλικία αυτή για να δω τα Κόκκινα Φανάρια. Η ταινία είναι συγκλονιστική. Γιατί κανείς δε μου το είχε πει; Γιατί στον κανόνα του ελληνικού σινεμά έχουμε άλλα κι άλλα; (ευτυχώς έχουμε τη Στέλλα).
Τα Κόκκινα Φανάρια λοιπόν.

Πρώτα-πρώτα, η ταινία είναι πανάκριβη και της φαίνεται: σωστά σκηνικά, άψογη (για ελληνική ταινία) ηχοληψία, κινηματογραφία και φωτογραφία προσεγμένες, απίστευτη προσοχή στη λεπτομέρεια (ακόμα και στις σκηνές κομπάρσων), αμερικανοί χαρακτήρες που μιλάν αμερικάνικα και γερμανοί που μιλάνε γερμανικά, σε μια κινηματογραφική βιομηχανία όπου ο Μούτσιος, ο Κομνηνός, ο Φυσσούν, ο Κατρανίδης και ο Ντίνος Καρύδης ήταν οι ξένοι για όλες τις δουλειές.
Δεύτερον, περιέχει συσσώρευση υποκριτικού ταλέντου σε βαθμό ασφυξίας. Δηλαδή εκεί μέσα ο Φούντας και ο Κατράκης είναι οι πιο αδύναμοι στο παίξιμο (για να καταλάβετε). Δεν ήξερα τίποτα για την ταινία, και καθώς εμφανίζονταν οι ηθοποιοί με πιάνανε ρίγη που μεταφράζονταν σε νευρικά γέλια. Μέχρι και ο Παπαμιχαήλ και η Ανουσάκη δίνουνε ρεσιτάλ. Επίσης, ο σκηνοθέτης, ο Βασίλης Γεωργιάδης, καταφέρνει να βάλει όλους αυτούς τους ηθοποιούς να παίξουνε μαζί κι όχι παράλληλα.
Τρίτον, η κάμερα έχει διδαχθεί πολλά από το καδράρισμα και από την κίνηση και στον Πολίτη Κέιν (λόγου χάρη) αλλά και στο νουβέλ βαγκ. Η ταινία λειτουργεί κινηματογραφικά. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που πήγε καλά εκτός Ελλάδος: κλείστε τον ήχο στον πολύχρυσο Ελ Γκρέκο και τι βλέπετε; Ωραία κάδρα. Κλείστε τον ήχο στα Κόκκινα Φανάρια και τι βλέπετε; Την ανθρώπινη κατάσταση.
Τέταρτον, η ταινία είναι οργανωμένη χωροταξικά: δεν αποτελεί απλώς μια ιστορία που ξετυλίγεται κάπου, παρά αρθρώνεται πάνω σε και γύρω από χώρους: σκάλες -- ιδίως τη σκάλα του Μπαρ Φρύνη, το πάτωμα, το ταξί, τον δρόμο, το λούνα παρκ. Ποιος ανεβαίνει τη σκάλα, πώς την ανεβαίνει (ή την κατεβαίνει), ποιος κρύβεται πίσω από το μπαρ: εκεί βρίσκονται οι σπόνδυλοι του έργου.
Πέμπτον, οι διάλογοι. Εντάξει, είναι βασισμένο σε θεατρικό. Εντάξει, υπάρχει ο ποιητισμός της εποχής (για να το παίξω πετεφρής, ένας θεός ξέρει τι θα προσάπτουνε στο ύφος μας το 2048). Αλλά, φίλοι μου, οι διάλογοι συνέχονται από αληθοφάνεια και ρεαλιστική φυσικότητα (το πιο περίτεχνο και στριφνό τέχνασμα). Ειδικά για ελληνικό κινηματογράφο, ο οποίος παράγει κατά συρροήν ταινίες όπου οι στημένοι, ψευδοποιητίζοντες, πομπώδεις ή μπαγιάτικα ψευτομοντέρνοι διάλογοι σε κάνουν να θες να σηκωθείς όρθιος και να φασκελώνεις αλύπητα. Αλύπητα όμως.
Έκτον, η ταινία έχει χαρακτήρες. Όχι τύπους. Όχι καρικατούρες. Με στοίχειωσε η Ηρώ Κυριακάκη, η υπηρέτρια (ακόμα ανατριχιάζω -- δεν μπορώ καν να γράψω γι' αυτήν), με κατέπληξε στο τέλος ο χαρακτήρας του Φούντα, του νταβά. Όσο για τη Μαντάμ Παρί της Διαμαντίδου, ε, είπαμε, δεν είχα δει την ταινία: δε ζω και πίσω από τον ήλιο.

Έβδομον: περιεχόμενο. Η ταινία, που βγήκε το 1963, αντιμετωπίζει την πορνεία και τις πόρνες με τρόπο που δε βγάζει τον πατερναλισμό, τον οίκτο ή τη μυθοποίηση προς τα οποία τείνουνε συνήθως τα έργα που καταπιάνονται με αυτή τη θεματολογία. Έχοντας δει εκατοντάδες ελληνικές ταινίες, περίμενα στη γωνία το κήρυγμα, την τσιρίδα, τον φτηνό διδακτισμό. Πουθενά. Μπορεί και να μην πρόσεξα. Αν κάνουμε ένα άλμα στον 21ο αιώνα, βρίσκουμε λ.χ. το παιδαριώδες Hardcore (δυο μικρές βγαίνουνε στο κλαρί, η μία γίνεται σταρ γιατί είναι ξέκωλο, η άλλη τζάνκι κι ερείπιο της ζωής). Τα Κόκκινα Φανάρια, βεβαίως, έχουν την πολιτική τους (πατριαρχία, καταπίεση της γυναίκας, υποκρισία κτλ.) και διαθέτουν ξεκάθαρο ιστορικό πλαίσιο: δεν είναι απολίτικο μελό (αν είναι μελό) ούτε ανιστορικό λαβ στόρυ. Επίσης, για να δούμε πόσο πίσω έχουμε πάει. Σε μια ταινία του 1963 που έκοψε 500.000 εισιτήρια έχουμε (με ορολογία της εποχής):
α. αράπη αμερικάνο να ερωτοτροπεί με ελληνοπούλα (κατάλευκη, σαφώς). Κανένας από τους δύο δε μαθαίνουμε να κόλλησε σκουλαμέντο ή να τον τριχοτόμησε αλυσοπρίονο.
β. σκηνή όπου η Μαντάμ Παρί είναι στο τσακ να κάνει το πλακομούνι με την καινούργια, αλλά τους διακόπτει ο σωματέμπορας Φούντας. Βλέπουμε γυμνή τη μικρή Ανουσάκη και μετά ο νταβάς κλειδώνει την πόρτα και σβήνει το φως. Επειδή δεν ξέρω πώς λεγόταν το τρίο το 1963, να πω ότι αντιλαμβάνεστε την τόλμη και τη δύναμη μιας τέτοιας σκηνής τότε (ή τώρα). Για να συγκρίνουμε τη σκηνή με άλλη σκηνή στρωσίματος καινούργιας στο ελληνικό σινεμά, στο Hardcore βλέπουμε τον χοντρομαστρωπό να αλείφει έναν μαύρο όλισβο (το ντίλντο, ντε) με βαζελίνη. Τι να σου πω, ανατριχιάσαμε.
γ. ιερόδουλες να ξεκατινιάζονται (πώς θα το έλεγαν αυτό τότε;) και να βρίζονται με τσιρίδες μεταξύ τους, κάτι που οπωσδήποτε προκαλούσε τις ευαισθησίες των νοικοκυραίων (της εποχής εκείνης).
δ. οι πελάτες είναι σεξιστικά γουρούνια (λ.χ. παντρεμένοι που τους βρωμάει η κυρά τους 'κουζινίλα') ή λιάρδα ναυτόπουλα -- όταν δεν είναι νταβατζήδες οι ίδιοι -- αλλά ποτέ καρικατούρες. Έτσι, έχουμε κι έναν Γεωργίτση παθιασμένο αλλά αφελή και δειλό. Έχουμε και τον κλασικό μοναχικό πελάτη (καπετάνιο Κατράκη) που ψάχνει αυτό που πια λέμε girlfriend experience ή gfe.
Σε πιο υποκειμενικό επίπεδο, η ταινία με κατέσφαξε γιατί διαθέτει έναν τρόπο ευαισθησίας και λυρισμού που απηχεί μέσα μου, αντηχεί και με συντονίζει. Στο πρώτο τραγούδι της Καρέζη, το ρουμάνικο της βροχής, έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Στο δεύτερο (με την κιθάρα), έλιωσα. Κανονικά.
Τέλος, η ταινία επεξεργάζεται την πρόκληση, τη σαγήνη, τον ερεθισμό και την επιθυμία όπως την καταλαβαίνω και όπως τη νιώθω εγώ. Έχει, συν τις άλλοις, τα φετίχ μου. Προς τις κυρίες που ενδεχομένως θα προσπαθήσουν: σημειώστε το φόρεμα με το σκίσιμο στο πλάι (και τις κάλτσες) της Καρέζη καθώς κατεβαίνει τη σκάλα, πριν τη δει ο Παπαμιχαήλ. Δηλαδή θα ήμουν οπωσδήποτε πελάτης του εν λόγω μαγαζιού φάτσα στο White Horse. Ιδίως άμα έπαιζε πότε-πότε κι ο Ζαμπέτας.
(Ερώτηση: γιατί έκτοτε τον ελληνικό κινηματογράφο τον έχει πάρει ο διάολος; Φταίει ο ηθικισμός και ο πουριτανισμός που έφεραν η χούντα και η Αριστερά του ταγαριού; Δεν ξέρω. Δε θα το συζητήσω. Απλώς απελπίζομαι που η επόμενη ταινία που λέει κάτι πραγματικά δύσκολο και δυσάρεστο είναι το Από την Άκρη της Πόλης του Γιάνναρη αν και, συγκριτικά με τα Κόκκινα Φανάρια, πάρα πολύ δειλά. Ας μην το συζητήσουμε όμως αυτό...)
κι επειδή ο ξαρχάκος μεγαλουργεί, εδώ είναι σε ένα αίμα τα περισσότερα από τα ορχηστρικά της ταινίας: the red lights mix one [έρχεται και συνέχεια με τα τραγούδια]...

το σάββατο στο bios


η συνεργασία των spyweirdos, γιάννη μουρτζόπουλου και φλώρου φλωρίδη που κυκλοφορεί επιτέλους από την ad noiseam records σε ένα άλμπουμ με τίτλο epistrophy at utopia είναι η αφορμή για δυο πάρτι σε αθήνα και θεσσαλονίκη -στη θεσσαλονίκη απόψε στο μύλο, στην αθήνα το σάββατο το βράδυ [19/4] στο bios. o δίσκος είναι εξαιρετικός, περιέχει 7 συνθέσεις που θα μπορούσαν να ντύσουν ταινία του μελβίλ ή νουάρ του λουί μαλ κι ένα μικρό δείγμα-κομπιλέισιον από όλο το άλμπουμ υπάρχει εδώ.
αντιγράφω το δελτίο τύπου: "Τρεις γενιές πρωτοπόρων συνθετών και μελετητών του ήχου, συνεργάζονται εδώ και κάποιο καιρό, δημιουργώντας μια συμμαχία η οποία είναι γραφτό να χαράξει νέους δρόμους. Ένας επιφανής Έλληνας jazz μουσικός (Φλωρίδης), ένας επιστήμονας του ήχου (Μουρτζόπουλος) και ένας νέος παραγωγός πειραματικής μουσικής (Spyweirdos), ενώνουν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν ένα αμάλγαμα jazz και αβάν γκαρντ ηλεκτρονικών ηχητικών μοτίβων, που ενώνουν το χτες με το σήμερα και το οργανικό με το μηχανικό, δουλειά που κυκλοφορεί αρχές Απριλίου με τίτλο “Epistrophy At Utopia” από την γερμανική Ad Noiseam Records".

take the polhi back

στο μεταξύ, σε ένα παράλληλο σύμπαν, τα ελληνόπουλα του εξωτερικού:

αύριο στα εξάρχεια


αύριο στις 8 το βράδυ οι barbara's straight son θα παρουσιάσουν ζωντανά το άλμπουμ τους στην κεντρική σάλα του vm μέλαθρον [vinyl microstore, διδότου 34, αλλά και να μην έχεις ξαναπεράσει μην αγχώνεσαι, θα σε οδηγήσει ο σαματάς]. free entrance, free tibet.
αμέσως μετά τη δεξίωση που θα ακολουθήσει η δράση θα μεταφερθεί τρία στενά παρακάτω [προσπερνάς τους ρόμποκοπ που φυλάνε τη γωνία χαριλάου τρικούπη και διδότου, πας ευθεία, ευθεία, ευθεία, όλο ευθεία και λίγο λοξά στην πλατεία, μετά πάλι ευθεία στη σολωμού και όπου δεις κόσμο μπαίνεις μέσα. στο υπόγειο του an αύριο θα γίνει σύσφιξη ελληνοτουρκικών σχέσεων: οι night on earth και οι sugah galore υποδέχονται τους gevende που παίζουν experimental folk psychedelia -άκου εδώ έναν experimental καρσιλαμά τους, για να καταλάβεις τι έχει να γίνει...
κατά τις 10, με 10 ευρώ.
[αύριο, 17 του μήνα]

καμίλ

Τρίτη, 15 Απριλίου 2008

portishead @ current

[via vj]

ραντεβού


a bit of lola


the lola mix.

πέμπτο στοιχείο


από έναν ακυκλοφόρητο για 25 χρόνια δίσκο του 1973, το fifth element των jade warrior, το κομμάτι που ανοίγει το άλμπουμ:
on the mountain of fruit. το στόρι είναι εδώ και ολόκληρο το άλμπουμ αύριο στο the bug.

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2008

news


μέσα σε αρρώστιες και δυσάρεστες ειδήσεις [μία γιαγιά έχω, κι αυτή έπεσε χθες κι έσπασε το γοφό της και άστα, γιατί ο γέρος λέει ή από πέσιμο πάει ή από χέσιμο...] κι ένα ευχάριστο: στη λίστα των ονομάτων του eject προστέθηκαν μόλις οι hercules & love affair.
κι άλλο ένα ευχάριστο: η mary ann hobbs [αυτή η μουρλή που είχε πέσει σε τρανς όταν παρουσίαζε το δίσκο του burial, γνωστή και ως ''μαρίτσα''] βγάζει τον ιούνιο ντάμπστεπ συλλογή και σε ένα από τα κομμάτια συνεργάζεται ο ekelon -που είναι έλληνας... εδώ είναι το στόρι [και κάνω πως δεν είδα το σχόλιο για τη μόνικα].

ever somber

ίσια για γ***ια


το νέο πρότζεκτ υπερπαραγωγή σε συνεργασία των λαϊκών κοριτσιών και του g:sus αυτοπροσώπως αποσκοπεί στο αυτονόητο. πρόσεχε τι πρέπει να τσεκάρεις στα κουτάκια και θα καταλάβεις [αν δεν έχεις καταλάβει ακόμα καλά να πάθεις].
εδώ κι εδώ είναι λεπτομέρειες, ψάξε για τις κάρτες, πάρε μαζί σου στυλό [ή μαρκαδοράκι] και βουρ.
η ηχητική συνοδεία είναι από το σέκσι [απίστευτο] άλμπουμ που προσφέρει στο μπλογκ ο kite. απ' το ίδιο ιεκ.
egyptian lover

χόλι φακ


το καινούργιο 7ιντσο των holy fuck. εδώ είναι το σωστό link. κι εδώ η συνέντευξή τους στο tranzistor.

Κυριακή, 13 Απριλίου 2008

σοφτ πάουερ


το soft power κυκλοφόρησε τελικά στις 7 του μήνα, έφτιαξε site, κι ανέβασε στο myspace του ένα megamix με τα κομμάτια του άλμπουμ στο οποίο [μιξ] συμμετέχουν -όπως γράφει ο ίδιος στο σημείωμα της σελίδας- οι παρακάτω:
"Hi Gang! And welcome Perez Hilton readers! The news of the day is the "Let's Ride Megamix" is leaking like a punctured gas canister! It features Peaches, Jarvis Cocker. Feist, So-called and Katie Moore, Mocky, Teki Latex, Katerine, Jamie Lidell, Abd Al Malik, Taylor Savvy, Princess Superstar, Ad Hawk and Uncle Gonzo myself".

έφτιαξε και blog [υπάρχει στο site του]:
Well I tried to stop it, I tried to put the kybosh on it but it happened. My website went online. I told them all, part of the Gonzales mystique is NOT having a website - but nooooooooooo, they wouldn’t listen.
And now I’m like everyone else, with a stupid domain name that isn’t even a real word - I mean, “Gonzpiration”? What is that, like a bunch of big nosed sweaty pirates plotting a coup?
Well, we’re here, ain’t we? As I’ve said countless times about my new album, I could have stayed in the studio, doing piano concerts, the occasional prank against some imagined enemy….but I decided to attempt to entertain you once again.. So at least be glad I’m not boring.
Saxophone solos will be the subject of my next “blogue” but until then, my album comes out on April 7th and my concerts are off to a good, if not cancelled, start. Mocky, So-called, Katie Moore and Matthew Flowers are truly exemplary models of talent and groupthink.
Yes I tried to stop it, I pleaded with them to not turn me into my greatest nightmare but it’s over now and I have to live with the fact that I AM A SINGER WITH A WEBSITE.
Gonzales.

γιου σακ


the you suck chant/get the fuck off the stage. το ομώνυμο κομμάτι δεν αντέχεται, το b side θα μπορούσε να το είχε ηχογραφήσει και κάποιο απ' τα σημερινά γκρουπ της νέας υόρκης. [και κάπως τρώγεται]. το εξώφυλλο είναι το αυθεντικό. ένα 7ιντσο απ' το 1983.

atmosphere


το τελευταίο ep στη σειρά sad clown του ντουέτου των atmosphere είναι το bad spring, ένα ep για κάθε εποχή μετά τα bad dub κλπ... o ant και ο slug έχουν έτοιμο το νέο τους άλμπουμ που έχει τον απίθανο τίτλο-αίνιγμα when life gives you lemons, you paint that shit gold, κυκλοφορεί στις 22 του μήνα και στην ειδική έκδοση που μπορείς να παραγγείλεις στο myspace τους, εκτός από το πολυσέλιδο παραμύθι του slug στη συσκευασία βιβλίο, δίνουν το προηγούμενο [περσινό και free] άλμπουμ τους stricktly leackage σε cd, γιατί μέχρι τώρα υπήρχε μόνο σε ψηφιακή μορφή. τα πρώτα 1000 αντίτυπα έχουν κι αυτόγραφα. εδώ είναι ένα εξαιρετικό κομμάτι απ' το spring ep [not another day] κι εδώ ένα δείγμα από το νέο άλμπουμ τους.
[gizmo has the point + the bug is back with more bugs]