Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

caribou & larry gus @ gagarin

ή τώρα ή ποτέ


Ο σκηνοθέτης και πελάτης του vm Γρηγόρης Χατζάκης και ο θεατρικός οργανισμός Altra Terra, μετά τις ψιλοεπιτυχημένες παραστάσεις, Το Άγνωστο Αριστούργημα, Tα Φτερά του ‘Ερωτα και Είσαι Ένα Κτήνος Βίσκοβιτς!, μεταφέρουν στο θέατρο το κινηματογραφικό αριστούργημα του Chris Marker, La Jetée. Η ιστορία ενός άντρα στιγματισμένου από μία εικόνα της παιδικής του ηλικίας στο νέο χώρο Θέατρο 46 από τις 25 Φεβρουαρίου.
Ένα αγόρι παρακολουθεί μία σκηνή που τον στιγματίζει για όλη του τη ζωή. Ενώ βρίσκεται στο αεροδρόμιο στο Παρίσι, βλέπει μία όμορφη κοπέλα που του κινεί το ενδιαφέρον αλλά και τον θάνατο ενός άντρα.
Το έργο εκτυλίσσεται σε έναν κόσμο διαφορετικό από τον σημερινό. Ο Τρίτος Παγκόσμιος πόλεμος έχει λήξει και η ανθρωπότητα, λουσμένη στη ραδιενέργεια, ζει σε υπόγειες στοές. Ο πρωταγωνιστής για να επιβιώσει θα πρέπει να ταξιδέψει στο παρελθόν. Στα αλεπάλληλα ταξίδια του στο χρόνο, συναντάει συχνά την κοπέλα της ανάμνησης του και αναπτύσσουν μια σχέση χωρίς αναμνήσεις και σχέδια για το μέλλον.
H ομώνυμη ταινία –εμπνευσμένη από μία σκηνή του Χιτσκοκικού Vertigo- γυρίστηκε το 1962, και ενέπνευσε πολλούς μεταγενέστερους καλλιτέχνες, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό του Terry Gilliam, o οποίος βασισμένος στην ταινία του Marker γύρισε το 1995 τους 12 Πίθηκους.
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Χατζάκης
Κείμενο: Chris Marker & o θίασος
Μετάφραση–Θεατρική προσαρμογή: Γρηγόρης Χατζάκης
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Κινησιολογική επιμέλεια: Μαριέλα Νέστορα
Μουσική (Γράφουν & Ερμηνεύουν Ζωντανά): Neon
Moυσική επιμέλεια: DJ Bluebox
Παίζουν: Δημήτρης Βαρβαντάκης, Βάνα Βάσιου, Ζωή Βλάσση, Δημήτρης Δρόσος, Νατάσα Ζάγκα, Βαγγέλης Στρατηγάκος, Γρηγόρης Χατζάκης
http://www.myspace.com/lajeteetheater
Θέατρο 46 , Λ.Κωνσταντινουπόλεως 46,
από 26 Φεβρουαρίου
Πέμπτη-Δευτέρα, 21:00
[το κείμενο είναι "κλεμμένο" από εδώ]

h.o.p.e.


στο ozon φεβρουαρίου

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008

τσικνοπέμπτη


ένα γεμάτο τετραήμερο. τσικνοπέμπτη στο gagarin με larry gus και caribou, αύριο το βράδυ [ψυχοπαρασκευή] η μόνικα παρουσιάζει για πρώτη φορά στον ιανό το άλμπουμ της, στο bios ξεκινάει το shut the fuck up [μέχρι την κυριακή], στο gagarin ξεκινάει το gimme shelter festival. το σάββατο οι dj mehdi & busy p στο club 22.
η καλομοίρα στη γιουροβύζιον, ο αυτιάς μιλάει για μπλόνγκζ, χθες το πρωί η μάνα μου με συμβούλεψε να προσέχω, γιατί όποιος μπλέκει με αυτά τα μπλόνγκζ κάποια μέρα καταλήγει στη φυλακή [ή βγαίνει στα κανάλια, ουρλιάζει και κοντεύει να πάθει εγκεφαλικό].
πού ζούμε εμείς και δεν έχουμε πάρει είδηση;

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2008

awol one @ bios [.]


Τελικά, φαίνεται ότι το μόνο κοινό που έχει τη διάθεση να στηρίξει τη μουσική που ακούει και πορώνεται είναι της χιπ χοπ κοινότητας [και οι heavymetalάδες, εννοείται, αλλά αυτοί είναι πιο παλιά ιστορία, δεν είναι έκπληξη]. Την Κυριακή στο υπόγειο του Bios, εκτός από το πιο νεαρό κοινό που έχω πετύχει τελευταία σε συναυλία [18-25, αυτό που θα έπρεπε να είναι παντού], είδα ανθρώπους που σίγουρα δεν είδαν απλά φως και μπήκαν –που σημαίνει ότι γούσταραν πολύ, γιατί αλλιώς δεν περιμένεις μέχρι τη μία το πρωί ξημερώματα Δευτέρας για να δεις live. Το line up στον κυριολεκτικά underground χώρο ήταν πολύ καλό, το ίδιο κι ο ήχος που έχει πολύ βελτιωθεί -οι δονήσεις απ’ το beat ήταν αισθητές στο πάτωμα του ισογείου...
Τη βραδιά άνοιξαν με DJ set οι Stinky Breath και DJ LongPlay, ενώ οι Under Pressure και Stinky Breath που ακολούθησαν [εγχώρια σχήματα με ελληνικό στίχο] ήταν μια χαρά και για πρώτη ακρόαση αφήνουν πολλές υποσχέσεις [κάποια από τα funky samples των Stinky Breath, εξαιρετικά]. Οι Insects που εμφανίστηκαν πριν τον Awol One [Brad B, Griffin One, DJ Foundation –ο μεσαίος πρέπει να είναι αυτός που έκανε το γκράφιτι] ήταν δυνατοί, αλλά όταν περάσουν τα μεσάνυχτα το μόνο που σε νοιάζει είναι να δεις το «μεγάλο όνομα», κι αναμφισβήτητα ο σταρ της βραδιάς ήταν ο Awol One. Ο MC των θρυλικών Shapeshifter crew φαίνεται ότι έχει φανατικούς στην Ελλάδα [ομολογώ ότι δεν το περίμενα], δικαιολόγησε τη φήμη του και ελπίζω οι QNQ να τον ξαναφέρουν γιατί αξίζει να τον δει πιο πολύς κόσμος…
[φωτο: σπύρος σιμωτάς]

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

awol one @ bios


δεν ξέρω το όνομά του, είναι ο graffiti artist που συνόδευε τον mc και τον dj και ζωγράφιζε στη διάρκεια του live.
awol one, wicked.

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2008

σ' αγάπησα

σ΄αγάπησα πολύ...
αγνώριστη λένα πλάτωνος. το κομμάτι που κυκλοφόρησε με την κυριακάτικη ελευθεροτυπία, -γι' αυτούς που το ψάχνουν εκτός ελλάδας.
είναι το πιο χορευτικό τραγούδι που έχει πει ποτέ η πλάτωνος, τέκνο με πικρούς στίχους [όλα αυτά τα χρόνια γέρασες, γέρασα...] που νομίζεις ότι έχει ξεπηδήσει από το 'ουράνιο τόξο' του μιχάλη δέλτα...
[το άλμπουμ 'ημερολόγια' κυκλοφορεί στις 18.3 από την οδό πανός]
p.s. looking forward>>>o awol one απόψε στο bios. κατά τις 11.30.

i'll drink your milkshake


χαμός για το there will be blood. στο αττικόν οι ουρές θύμιζαν sold out προβολή στις νύχτες πρεμιέρας. αργόσυρτη, βαριά κι ασήκωτη, δεν ήταν για τελευταία προβολή, όσο καλή ταινία κι αν είναι. επίσης, όσο κι αν η ερμηνεία του λιούις είναι εξαιρετική, την παράσταση κλέβουν ο πιτσιρικάς πολ ντάνο και το soundtrack του γκρίνγουντ -ένα εντελώς "αντισυμβατικό" σάουντρακ που σιγά να μην έφτανε στα όσκαρ...
btw, δεν το βρήκα αριστούργημα, ούτε έπαθα την πλάκα μου και σίγουρα είναι μια ταινία δεν θα ξανάβλεπα ούτε με σφαίρες -για λόγους που δεν μπορώ να προσδιορίσω...

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008

artificial horizon


πέμπτη βράδυ. τα εγκαίνια της πρώτης ατομικής έκθεσης του ανδρέα κασάπη που δεν περιέχει έργα του για το δρόμο [προφανώς το "πρώτη" υποδηλώνει την πρώτη που δεν έχει σχέση με street art]. bones are tight. το αξιοσημείωτο είναι ότι ενώ τα έργα του στο δρόμο έμοιαζαν με λιθογραφίες παιδιών με θλιμμένα μάτια, αυτά που εκθέτει στην gazon rouge ζωγραφισμένα πάνω σε ξύλο μοιάζουν με εικόνες αγίων την ώρα που πεθαίνουν. όλα τα πρόσωπα είναι νεκρά, με κλειστά μάτια, ξαπλωμένα σε αόρατα φέρετρα. μόνο το πρόσωπο της "αφίσας" είναι ζωντανό -τουλάχιστον έχει ανοιχτά μάτια, γιατί το σώμα του έχει εξαϋλωθεί και φαίνεται μόνο ο σκελετός. ο βόμβος που ακούγεται στα δυο δωμάτια κάνει ακόμα πιο κατανυκτική την ατμόσφαιρα.
ο ark μεγάλωσε. το ίδιο και τα έργα του.
γύρω απ' το gagarin δεν υπήρχε πάρκινγκ ούτε γι' αστείο, φτάνουμε στου διαόλου τη μάνα για το παρκάρουμε. υποθέτουμε ότι μέσα θα γίνεται χαμός. δεν γίνεται. είναι καμιά 250αριά τυχεροί που ήξεραν τι τους περίμενε. κι αν δεν ήξεραν, διαπίστωσαν πόσο τυχεροί ήταν που δεν τους πτόησαν ούτε η κούραση μετά από μια γεμάτη μέρα [ήταν κι η πουτάνα η έκλειψη που είχε διαλύσει το σύμπαν], ούτε τα 25 ευρώ, γιατί είχαν την ευκαιρία να δουν εξαιρετικές εμφανίσεις από δυο γκρουπ που έδεσαν τέλεια. κι όχι μόνο επειδή έχουν πολλές μουσικές συγγένειες.
κι οι δυο σε μεγάλα κέφια. οι drog_A_tek είχαν κάνει μια πολύ καλή εμφάνιση στα yuria, αλλά νομίζω ότι τα προχθεσινά 50 λεπτά ήταν από τις καλύτερες στιγμές τους ever. δυναμικοί και groovy [όταν ''βαράνε'' είναι καταπληκτικοί και τα τελευταία 20 λεπτά επιβάλλεται να τα κυκλοφορήσουν κάποια στιγμή...].
οι tied & tickled trio ήταν έκπληξη ακόμα και για όσους ήξεραν τι παίζουν στην σκηνή -δεν έχουν καμία σχέση με τον ήχο των άλμπουμ τους. ήταν περισσότερο ένα συγκρότημα που έπαιζε ρυθμική ψυχεδελική ποπ, παρά οι τζαζ αυτοσχεδιαστές του ξεκινήματός τους. ένα άψογο σετ από κάθε άποψη.
αν ξεκινάς να δεις ένα γκρουπ που σου αρέσει για να περάσεις καλά, προχθές το βράδυ και οι δύο ξεπέρασαν κάθε προσδοκία, είχα πολύ καιρό να διασκεδάσω τόσο σε συναυλία. χαλάλι και η ορθοστασία και η κούραση [κόντεψε μιάμιση για να τελειώσει...].

~

σελίδα 123

η πάσα από sensual monk, spyro vj, dark angel και aggelo k:
Τον έπιασαν τα τζιμάνια στην πλατεία Ντίλι, του είπε ο Γουιντρόου, συνεχίζοντας να τον ξεψαχνίζει με τα μάτια, του Τζόνας, που ήταν λίγο πιο πίσω και είχε ακούσει, του ξέφυγε ένα «Γαμημένοι, μας θέλουν ακόμη σκλάβους, ποιος πούστης σκότωσε το φως;». O Γουιντρόου τ’ άκουσε.
-Ποιος σκυλάραπας είναι αυτός; ρώτησε.
Μπλε Καστόρινα Παπούτσια, Μια ροκ ιστορία από τις ταραγμένες μέρες του ’64, Θανάσης Σκρουμπέλος [Εκδόσεις Τόπος]

misirlou, kolk, winteracademy, amvrosios, h2o please do the same.

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2008

sleepout


το παρακάτω κείμενο που μου ήρθε με mail το έστειλε μια εθελόντρια στην κλίμακα [την οργάνωση για τους άστεγους]. ζητάει να το "δημοσιεύσω" στο blog. ορίστε λοιπόν.
Πώς περνάει μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα σε μια πλατεία;
Οι περισσότεροι από εμάς δεν έχει χρειαστεί να αναρωτηθούμε γι αυτό. Έχουμε την ασφάλεια και τη ζεστασιά του σπιτιού μας. Οι περισσότεροι, όχι όμως όλοι. Για μερικούς ανθρώπους η πλατεία γίνεται κάθε βράδυ το σπίτι τους. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θα εισπράξουν καχύποπτα ή περιφρονητικά βλέμματα για την εμφάνιση και τη μυρωδιά τους. Εκείνοι που όταν κάθονται δίπλα μας στο λεωφορείο μπορεί να αλλάξουμε θέση. Τους αντιμετωπίζουμε σα να βρίσκονταν σε όλη τους τη ζωή στο δρόμο και σα να είναι αυτονόητο πως θα μείνουν για πάντα εκεί.
Μια χειμωνιάτικη βραδιά, μια από τις πλατείες που φιλοξενούν πολλούς άστεγους, η πλατεία Κλαυθμώνος, θα αλλάξει. Θα φωτιστεί και θα γεμίσει περαστικούς. Ζεστά ροφήματα θα μοιράζονται και θα προβάλλονται ταινίες από την Κλίμακα που θα διοργανώσει εκεί για τρίτη χρονιά ένα sleepout. Η ιδέα είναι να περάσουμε ένα βράδυ έξω, να ενημερωθούμε για το φαινόμενο των αστέγων, να κάτσουμε γύρω από μια φωτιά, ακόμα και να κοιμηθούμε σε ένα sleeping-bag στην πλατεία. Να νιώσουμε κάτι από την καθημερινότητα των ανθρώπων που στερούνται στέγης και άλλων βασικότατων αγαθών.
Παρόμοιες βραδιές διοργανώνονται εδώ και χρόνια στο εξωτερικό με σκοπό την ευαισθητοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερου κόσμου για το θέμα των αστέγων. Το πρόβλημα στέγης απασχολεί χιλιάδες ανθρώπους και στην Ελλάδα, τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλες περιοχές (φέτος για πρώτη φορά διοργανώνεται ταυτόχρονα sleepout και στην Πάτρα).
Ας μην το δούμε σαν μια ευκαιρία να αντισταθμίσουμε τον υπερκαταναλωτισμό μας. Ούτε σαν φιλανθρωπικό event. Ίσως να γίνει μια αφορμή να μάθουμε για ένα κοινωνικό πρόβλημα που το συναντάμε σε τόσες γωνιές του δρόμου, είναι δίπλα μας και μας αφορά.
Ντίνα
[H Kλίμακα και οι άστεγοι χρειάζονται συμμετοχές για το βράδυ της 29ης Φεβρουαρίου και συμπαράσταση. Διαδώστε το και βάλτε ανακοινώσεις σε blog και myspace...Η ολονυχτία ξεκινάει στις 8 το βράδυ και τελειώνει στις 6 το πρωί.]
όποιοι μουσικοί ενδιαφέρονται να παίξουν ακουστικά σετ μετά τις 12 το βράδυ μέχρι το πρωί, ας επικοινωνήσουν με το mhulot@dyodeka.gr...

you are never alone

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2008

bones are tight


απόψε στην gazon rouge είναι τα εγκαίνια της πρώτης ατομικής έκθεσης του ανδρέα κασάπη.
"το σύνολο της δουλειάς με τίτλο bones are tight είναι μια σειρά ζωγραφικών έργων, εικόνων αναφοράς και ηχητικών εγκαταστάσεων [ένα υποτονικό βουητό] που στοχεύουν στην εξερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στην ιδεαλιστική φόρμα και τη σωματική μετουσίωσή της. η προσπάθειά του να περιγράψει μια σωματικότητα, η οποία τείνει να αποδεσμευτεί από τη φυσική της υπόσταση, πραγματοποιείται μέσα από μία διαδικασία παράθεσης, ακύρωσης και αποσύνθεσης", αναφέρει το δελτίο τύπου.
αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο ανδρέας δεν είναι απλά ο δημιουργός της πιο αναγνωρίσιμης ανθρωπόμορφης φιγούρας στους δρόμους της αθήνας, προχώρησε. ο νέος του ήρωας ζωγραφισμένος σε ξύλο είναι ''συχνά σκελετωμένος, μοιάζει να είναι σε λήθαργο, σε μια μόνιμη υποτονικότητα, με εμφανή αναφορά στα μακάβρια πορτρέτα του andre serrano αλλά και στη γραφιστική στα τέλη της δεκαετίας του '70". και δεν είναι μόνο αυτό.
lorainini alimantiri, gazon rouge gallery, βίκτωρος ουγκό 15,
από 21.02.08 μέχρι 22.03.08.
από τρ. μέχρι παρ. 12-8 μμ. και σαβ. 12-4 μμ.

drog_a_tek & tied+tickled trio


απόψε στο gagarin οι drog_A_tek κι οι tied & tickled trio σε άλλη μια απ' τις πολύ ενδιαφέρουσες βραδιές της sonicplayground. στο tranzistor οι cristoph brandner και andreas gerth των tied & tickled trio μιλάνε για το aelita, τις μικρές εταιρίες και την αποψινή τους εμφάνιση:
Ποιες είναι οι προσδοκίες σας από το live; Από το ελληνικό κοινό;
Christoph: Όπως είπα και πριν μπορεί να πάρουμε κομμάτια και να τα «τραβήξουμε» χρονικά ή το ακριβώς αντίθετο. Αυτό έχει να κάνει και με το κοινό! Εγώ και ο Markus ( Acher ) έχουμε ήδη παίξει στην Αθήνα με τους Lali Puna, οπότε ανυπομονούμε! Το κοινό, την τελευταία φορά, ήταν πολύ φιλικό και παθιασμένο και μετά τη συναυλία πήγαμε σε μια παμπ που λεγόταν ‘Dr. Feelgood” όπου περάσαμε καταπληκτικά! Ελπίζουμε να συμβεί κάτι ανάλογο…Ξέρεις κανένα καλό μέρος;…
Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ.

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2008

χι γουόζ μέιντ το φακ χιζ ντότερ


μπορεί να ήταν ένα άθλιο συγκρότημα, αλλά τις γλώσσες τις είχαν μακριές. και ακόμα τις έχουν [κι εξακολουθούν να είναι άθλιοι, επίσης]. στη φώτο ο μπασίστας διακορεύει την κόρη του [της δείχνει τι εστί kiss κι αυτή φαίνεται να το διασκεδάζει. με αηδία]. και καλά την κάνει, τι μας νοιάζει εμάς; εδώ το βαρετό βίντεο [κλεμμένο απ' το crackhitler]. στο τέταρτο μέρος φουντάρει απ' το μπαλκόνι και τη γλιτώνει με καθολικά κατάγματα, αλλά μέχρι να έρθουν στην αθήνα θα έχει γίνει περδίκι.
ντοντ γουόρι.

καριμπού


8 και σήμερα.

your hand in mine @ guest mixes


απόψε τετάρτη 20 φεβρουαρίου ο γιώργος και ο μάνος [your hand in mine] αναλαμβάνουν την κονσόλα του ρόδον fm και διαλέγουν μουσική για 2 ώρες στην εκπομπή "guest mixes".
η εκπομπή θα μεταδίδεται 'ζωντανά' από το
www.rodonfm.net.
στις 7 το βράδυ.

polaroids

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008

polaroids

|~_~|


πολυτεχνείο, σήμερα το απόγευμα.

το μουνί μου μέσα


ένα νέο φανζίν που κυκλοφορεί από χέρι σε χέρι [υπάρχει στη βαβέλ] που δεν έχει μόνο άπαιχτο τίτλο, αλλά και ένα νέο ερμηνευτικό λεξικό για βαρεμένους [όλα τα λεφτά!>>>δύο ευρώ]. αντιγράφω όσα λήμματα υπάρχουν στο άλφα, τα υπόλοιπα στον πρώτο τόμο που περιμένει στον πάγκο:
αγάμητος: ο εκλεκτός, αυτός, ο οποίος δεν παρασύρεται σε ανούσιες σχέσεις.
αναποφάσιστος: ο άνθρωπος που σκέφτεται πολύ προτού ενεργήσει, ο εγκεφαλικός.
αντικοινωνικός: ο εσωστρεφής.
ανώμαλος: ο ανήκων σε ενδιαφέρουσες σεξουαλικές μειοψηφίες (όχι γκέι, αυτό είναι trend), όπως παιδεραστές, κτηνοβάτες, ποδολάγνοι, ασεξουαλικοί, παρθένες, νυμφομανείς κ.α.
ανώριμος: ο νεανίζων, ο άνθρωπος με σφρίγος.
άξεστος: ο γνήσιος, αυτός που δεν είναι "κουλτουριάρης".
αποτυχημένος: αυτός που δεν πατάει επί πτωμάτων, ο μη αριβίστας.

touch her, επιτέλους

του Κου ΔΕΗ-Thomen...
η σαμάνθα απόψε στο gagarin. λίγο σιτεμένη βέβαια και με εικοσιδύο χρόνια καθυστέρηση, αλλά πάντα η γριά κότα είχε το ζουμί [για όποιον ενδιαφέρεται να την κάνει σούπα]. τουλάχιστον δεν της έχουν φτάσει οι άκρες απ' τα χείλια στα αυτιά, ούτε της έχει μεγαλώσει το μέτωπο τριάντα εκατοστά [δες σε μια στήλη με 'κοζμικά' άλλες συνομήλικές της και θα καταλάβεις].
η αλήθεια είναι ότι η καημένη η σαμάνθα δεν είναι πολύ μεγαλύτερη από την κάιλι [μόνο δυο χρόνια], οι τρίτες σελίδες όμως της "σαν" δεν ήταν "νέιμπουρς" [μόνο η τηλεόραση χαρίζει 'διάρκεια' στους μέτριους και στους ατάλαντους], δεν ευτύχησε να έχει τους παραγωγούς της κάιλι [γιατί από φωνή μουνί κι οι δύο], δεν κατάφερε να κάνει άλλη μεγάλη επιτυχία [αν και το touch me είναι τραγουδάρα μπροστά στο i should be so lucky], δεν συνέχισε στη σόου μπίζνες παρόλο που στην πορεία αποκαλύφθηκε ότι προτιμούσε τις γυναίκες [τι αντρικές φαντασιώσεις και κουραφέξαλα, μόνο τα gay icon αντέχουν στο χρόνο, οι στρέιτ δεν είναι ικανοί να διατηρήσουν τις σταρ τους, τις θυμούνται όσο κρατάει μια μαλακία -και πόση διάρκεια μπορεί να έχει μια μαλακία;]. τι σημασία έχει ότι την κερδίζει παντού την κάιλι και με διαφορά στήθους; καμία, προφανώς, η τρισπίθαμη έγινε class γκόμενα και η άλλη έμεινε βήτα γκόμενα κι ας της ρίχνει και τρεις πόντους.
έτσι η κάιλι έρχεται μετά βαΐων και κλάδων στη μαλακάσα για να γίνει λαϊκό προσκήνυμα και η σαμάνθα θα παίξει στο gagarin σε καμιά πεντακοσαριά στην καλύτερη των περιπτώσεων, ανάμεσα σε σοφτ πορνό και ταινίες γάμα διαλογής [=fuck class]. αυτές τις αδικίες θα τις πληρώσουμε μια μέρα. όλοι μας.
[αν την κάνει κάποιος σούπα απόψε, ας βάλει στο καζάνι και την καλομοίρα].

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

h.o.p.e.


από αύριο και για τρεις εβδομάδες στο k44.

λευτεριά στα ζωνιανά


μια μεγαλειώδης διασκευή του umbrella στο blog από τις 4 στις 5. μουρέλα.
λευτεριά στα ζωνιανά [στο βάθος φουρνέλα].

στο λουκά με φρέντο [βιόλα]


Κυριακή πρωί στη Λειβαδιά. Το κρύο πολικό, οι δρόμοι άδειοι, δεν κυκλοφορεί ψυχή. Μας κάνουν εντύπωση οι καλοντυμένοι ντόπιοι που συναντάμε περιστασιακά και οι στρατιές καλογραιών και καλογήρων που περπατούν βιαστικά προς την ίδια κατεύθυνση, αλλά δεν δίνουμε σημασία. Βιαζόμαστε, γιατί έχουμε ραντεβού με το Γιώργο Μάγκα και τη γυναίκα του στο Hotel Levadeia και πρέπει να βρούμε χώρο για τη φωτογράφηση. Υποθέτουμε μέσα στο ξενοδοχείο. Καθόμαστε στις πολυθρόνες του φουαγιέ κοιτάζοντας την είσοδο και τους περιμένουμε να φανούν. Περνούν 5, 10 λεπτά από την ώρα που είχαμε κανονίσει, πουθενά. Στα 15 βγαίνω έξω να κοιτάξω.
Ακριβώς απέναντι είναι σταματημένη μια μερσεντές κλούβα με αναμμένα τα αλάρμ και στη θέση του οδηγού είναι ο Μάγκας. Με μαύρο παλτό και κόκκινο κασκόλ, δίπλα του η Τζούλη. Τρέχω να του συστηθώ, να του πω ότι είμαστε εκεί και τους περιμένουμε να κατέβουν. Η απάντησή του είναι απότομη, κάτι μεταξύ αυστηρής παρατήρησης και black humor: «σας είπα εγώ να πάτε μέσα στο ξενοδοχείο; Ε, ρε ξύλο που σας χρειάζεται!». Μας διατάζει να μπούμε σε ταξί και να τους ακολουθήσουμε, σαν κυνηγητό σε αμερικάνικη ταινία. Όλως περιέργως και για να ολοκληρωθεί η σκηνή, εμφανίζεται μπορντό ταξί [σημ: τα ταξί στη Λειβαδιά είναι μπορντό], μπαίνουμε και λέμε στον οδηγό «ακολούθησε την άσπρη κλούβα». Του δείχνουμε την κλούβα με τον Μάγκα που έχει ήδη απομακρυνθεί. «Πού πάμε;». «Άγνωστο».
Ο ταξιτζής μας κοιτάζει με ελαφρό μειδίαμα και απορεί, «σοβαρά κάνατε ολόκληρο ταξίδι με τέτοιο κρύο για τον Μάγκα; Κάτι τέτοια κάνετε και τον έχετε κάνει σταρ…».
Η κλούβα κατευθύνεται σε άγνωστο μέρος, καμιά σχέση με την Κρύα που υποπτευόμασταν, βγαίνει έξω από την πόλη, σε χωματόδρομο και φτάνει στο νεκροταφείο. Σταματάει. Ο Μάγκας κατεβαίνει και λέει στον ταξιτζή πάρκαρε και περίμενε, θα πάμε μέσα για λίγη ώρα και θα ξανάρθουμε. Μας ζητάει να τον ακολουθήσουμε, έχει να μας δείξει το φίλο του το Λουκά (νεκρό από τριακονταετίας). Κοιταζόμαστε με το φωτογράφο και δεν πιστεύουμε στα αυτιά μας. Ούτε στα μάτια μας. Τέτοιες ευκαιρίες σου συμβαίνουν μια στο εκατομμύριο. Τυλίγεται με το κασκόλ και προχωράει μπροστά, η Τζούλη με μας από πίσω. Περπατάμε στα χώματα, ανάμεσα στους τάφους, σχολιάζουμε ότι όλοι μια μέρα εδώ θα καταλήξουμε, κι αν όχι στης Λειβαδιάς, σε κάποιο νεκροταφείο. Το μόνο σίγουρο.
Μας δείχνει πρόσφατους νεκρούς και μιλάμε για τάφους εκατομμυρίων, αυτός εκεί μου λέει είναι το παιδί που σκοτώθηκε το καλοκαίρι στη Μύκονο, με το μηχανάκι, τον θυμάσαι; Όχι, αλλά κρίμα, νέο παιδί. Κι εδώ δίπλα είναι ο Λουκάς.
Αυτός είναι ο καλύτερός του φίλος ο Λουκάς μας λέει η Τζούλη, ο Μάγκας κάνει το σταυρό του και του μιλάει. Δυνατά: «Γεια σου Λουκά, τι κάνεις, είσαι καλά; Η μαμά καλά; Η θεία; Εμείς όλοι καλά, όλα καλά, κοίτα ποιους σου έφερα, δημοσιογράφους, ήρθαν να μου πάρουν συνέντευξη» (δείχνει εμάς και μας συστήνει). Θέλω να χαλάσω ολόκληρο το φιλμ της Πολαρόιντ τραβώντας φωτογραφίες αλλά ντρέπομαι. Βγάζω δύο, τη μία τη δίνω στην Τζούλη για ενθύμιο. Κυριακή πρωί, προσκύνημα στο Λουκά. Ο Γιώργος ρίχνει λάδι στο καντήλι, το ανάβει και συνεχίζει να του μιλάει. Η Τζούλη μας εξηγεί ότι ο Λουκάς ήταν θεολόγος και έχει πεθάνει απ’ το…1979. Από τότε ο Γιώργος έρχεται αδιαλείπτως επισκέψεις στο φίλο του και του μιλάει. Του μιλάει και ο φίλος. Αν ξεπεράσεις το αρχικό σοκ, είναι συγκινητικό. «Κι εγώ καλά Λουκά, όλοι καλά…».
Ο Λουκάς πέθανε ξαφνικά, χωρίς λόγο. Ξύπνησε ένα πρωί, είπε σε όλους σήμερα εγώ θα πεθάνω και πέθανε. Creepy, αλλά με τέτοιο σκηνικό μας φαίνεται εντελώς φυσιολογικό. Κάνει κρύο, ψιλοβρέχει, εμείς παρακολουθούμε το Μάγκα που συνομιλεί με ένα νεκρό και ακούμε την Τζούλη να μας λέει πόσο καλός άνθρωπος ήταν, πόσο έχει επηρεάσει το Γιώργο [τον έκανε θρήσκο], πόσο τον έχει διαμορφώσει. Κι ας μην πρόλαβε να τον γνωρίσει. Όταν τέλειωσε η συνομιλία με το φίλο του ο Γιώργος έδωσε σήμα ότι επιστρέφουμε στο αυτοκίνητο, εμείς στο ταξί. «Πάμε στην Κρύα για φωτογραφίες», μας λέει. Μπρος η κλούβα, πίσω εμείς με το ταξί, ξεκινάμε. Ο Γιώργος ακολουθεί την πιο μακρινή διαδρομή, κάνει κύκλο, ο ταξιτζής αρχίζει να τον βρίζει που θα τον μπλέξει στην κίνηση. Στο δρόμο μας λέει ότι κάποτε έμενε απέναντί τους και τον έβλεπε να κουβαλάει μαύρες σακούλες απορριμάτων γεμάτες χρυσαφικά, ρολόγια, αλυσίδες, όλα χρυσά. Πολύ χρήμα μας είπε, απορούμε όλοι τι τα κάνει, δεν φαίνεται να κάνει καμιά ζωή χλιδάτη. Μέχρι να φτάσουμε στην Κρύα, έχουμε μάθει όλα τα οικογενειακά του. Του Μάγκα, όχι τα δικά του. «Ο 27χρονος γιος του έπεσε με το αυτοκίνητο από μια γέφυρα πριν από μήνες και είχαν πει ότι δεν θα ξαναπερπατήσει», μας λέει, «δεν ξέρω πού τον πήγε, αλλά πριν από λίγες μέρες σηκώθηκε». Μερικές φορές να τι χρειάζονται φίλε τα λεφτά. Δεν του το λέω, αλλά καταλαβαίνω γιατί δεν ήθελαν να τους επισκεφτούμε στο σπίτι τους, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος.
«Μη μασάτε», μας είπε πριν φύγει [και μας χρεώσει 6 ευρώ για 200 μέτρα] «ένας αγράμματος είναι, που του έχουν φουσκώσει τα μυαλά». Θυμήθηκα την αντίδραση της περιπτερούς που ρωτήσαμε κατεβαίνοντας από το λεωφορείο αν ξέρει πού μένει ο Μάγκας, η οποία ειρωνικά και με γερή δόση κακίας τον χλεύασε κοιτώντας μας σχεδόν με οίκτο που κάναμε τόσα χιλιόμετρα για το τίποτα. Εμάς μας λυπόταν, εκείνον φαινόταν να τον μισεί. Τα μάτια της πετούσαν σπίθες απ’ τη ζήλια.
[συνεχίζεται]
υ.γ. γίνεται πολύ μακρύ το ποστ, αλλά όποιος μείνει να το διαβάσει θα αποζημιωθεί με αυτόν εδώ τον τύπο που είναι ο νέος τραγουδιστής των massive attack, τον λένε fredo viola και το άλμπουμ του είναι απλά εκπληκτικό [μην τον προσπεράσεις, είναι περιπτωσάρα]. σύμφωνα με τον ίδιο:
I was born in London, England and spent my first five years living in England and Rome. After that my family moved to New York, then Los Angeles, where I spent most of my adolescent years, singing professionally as a boy soprano and studying art once my voice changed. Finally I moved back to NYC to attend NYU Tisch School of the Arts.
I studied to be a film director, and during this period discovered the music of Bartok, Shostakovich and Stravinsky, which had an immense effect on me. It has since developed into a passion for the operas of Benjamin Britten, Don Giovanni and most of the work of Alfred Schnittke. I also love the music of Belle and Sebastian, Boards of Canada, Amon Tobin's Permutations, Joni Mitchell, Harry Nilsson, Harry Nilsson (yes, again, I love him this much!) and Odetta. Gospel music rocks my socks off. Oh, and Bach. :)
Out of school first I tried editing and animation design, which I think I did pretty well, as it afforded me the opportunity to save enough money to set myself up with a pretty awesome little home recording studio. I then got to work on making my own music.
I had one of my songs licensed for use in Jonathon Demme's Manchurian Candidate. Then I made my first music video, The Sad Song, which was pretty huge on the net. I received emails from Roger Ebert, Neil Gaiman, Massive Attack, ABC News Now, and several film directors, all offering opportunities.
I flew to Bristol to begin a collaboration with Massive Attack, who are two of the nicest and most creative guys I have met. I hope this bears fruit!
εδώ είναι το άλμπουμ του [το πιο μεγάλο μέρος α καπέλα] και αυτό είναι το βίντεο του sad song:

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2008

surgeon @ bios

γιόαβ


το στόρι του είναι το ίδιο εντυπωσιακό με το ντεμπούτο άλμπουμ του άγγλου yoav που γεννήθηκε στο ισραήλ από ρουμάνο πατέρα ευραϊκής καταγωγής και μητέρα τραγουδίστρια της όπερας και μεγάλωσε στο cape town, σε ένα περιβάλλον μόνο με κλασική μουσική και όπερα γιατί στο σπίτι τους η ποπ μουσική ήταν απαγορευμένη. έμπαινε κρυφά στο σπίτι του γείτονα λέει για ν' ακούσει wham! και omd, το πιο συναρπαστικό πράγμα στον κόσμο για έναν εννιάχρονο. όταν ήταν 12 περίμενε να πάνε για ύπνο οι γονείς του για να πιάσει την διαλυμένη κιθάρα που του είχε χαρίσει ο αδερφός του και να γράψει "επαναστατικά" τραγούδια, δηλαδή αυτά που του απαγόρευαν [με τρελαίνουν αυτές οι cheesy ιστορίες]. "Από τότε που ήμουν τεσσάρων έπρεπε να παίζω όργανα που μισούσα, όπως το πιάνο και το τσέλο", λέει, "υποθέτω η κιθάρα ήταν η δική μου επανάσταση".
το στόρι πάει πολύ μακριά και έχει πολλές ακόμα συγκινητικές λεπτομέρειες, αλλά μπορείς να τις διαβάσεις στο site του. σημασία έχει ότι ο yoav κυκλοφόρησε έναν πολύ καλό δίσκο που τον έχει γράψει ολόκληρο ολομόναχος και όλοι οι ήχοι που ακούγονται είναι κιθάρα, φωνή και τα δάχτυλά του που χτυπάνε στο ξύλο της κιθάρας. στο δελτίο μιλάει για beck και radiohead, massive attack και portishead [μπούρδες δηλαδή], λέει και κάτι αηδίες του τύπου like damien rice produced by the neptunes, acoustic nine inch nails, beck meets bjork meets buckley. οι αναφορές είναι άχρηστες όταν έχεις να κάνεις με έναν τόσο καλό δίσκο. δεν είναι αποκάλυψη, αλλά ακούγεται ολόκληρος και κάποια κομμάτια είναι εξαιρετικά.
έχει τίτλο charmed & strange. κι είναι και τα δύο.

where?

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2008

is it real?


λίγο ο καιρός, λίγο οι εξωπραγματικές καταστάσεις [που σε κάνουν να τσιμπιέσαι κάθε πέντε λεπτά για να πιστέψεις ότι ναι, τις ζεις και συμβαίνουν στην πραγματικότητα], σήμερα ήταν σαν να πήγα ταξίδι στο εξωτερικό και να επέστρεψα σε ένα τρίωρο. οι φωτο [ειδικά η δεξιά] είναι ενδεικτικές και ούτε κατ' ελάχιστο δεν μπορούν να μεταφέρουν το σουρεάλ του πράγματος, κρίμα που δεν είχα κάμερα.
λοιπόν... η τελευταία λειτουργία του νέου αρχιεπισκόπου στην ενορία του πριν γίνει και πάσης ελλάδος, τρεις καλόγριες, δυο διάκονοι, η καθιερωμένη συνομιλία του σταρ με ένα νεκρό φίλο [προ τριακονταετίας], συμβουλές για ξενοπήδημα, μια ζεστή σοκολάτα ακούγοντας ερωτικές ιστορίες, λίγο κλαρίνο και το κρύο της αρκούδας ήταν μια εμπειρία που δύσκολα περιγράφεται.
θα προσπαθήσω να την εξιστορήσω την τετάρτη το βράδυ.
μέχρι τότε...is it love?

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2008

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2008

polaroids


too many explosions.

polaroids

n.ποστ στο aunderscorelive.blogspot.com

α φαγκ ιζ α χαγκ
είμαι η μαρια κάλλας; έχω οικογένεια τώρα. έγινα οικογένεια, δηλαδή έρχομαι πιο κοντά κ γίνομαι λίγο πιο συμμαζεμένος όπως στουσ καθρέφτες που σε δείχνουν κοντύτερο. χθεσ μαζεμένα το απόγεμα μέσα απ το κεφάλι μου, μέσα στο κεφάλι μου ήρθε κ σφηνώθηκε διαδοχικά όλα τα παιδικά μου χρόνια μαζί κ κατάλαβα πως είμαι μόνο και μόνο αυτά όλα σε μια γραμμή, αλλά κανείς δε τα αντέχει μαζί σε μια γραμμή, γι αυτό κ μεγαλώνουμε κ πότε πότε ζούμε μονό με μικρά κομμάτια τους αλλά χτες το απόγεμα ο σωτήρης ήταν εκείνα τα χρωματιστά παιδικά σκίτσα του πικάσο που χαμε κρεμασμένα στο δωμάτιο κ ο πούτσοσ του άνηκε στο ρόμβο με τισ τέσσερις γραμμές ή στο καφέ εκείνο ζώο που ναι λιοντάρι κ αρκούδα κ όποτε μούγκριζε ήταν για να μου μιλάει κ γω μούγκριζα ακόμα τόσο σα να τον παρακαλούσα να μου μιλάει λίγο ακόμα. όταν γαμήθηκα με το σωτήρη ήμουνα κοκκινομάλλα, γαμήθηκα όπως γαμάνε τις κοκκινομάλλες κ λέω ωραία, είσαι τυχερός, σε λίγο θα γίνω ξανθιά κ μετά άλλη κ θα δώ πως είναι να γαμιέσαι σαν όλες αυτές αλλά δε πρόλαβα γιατί δε θα πιστέψεις τι έγινα μετά, μετά τη κοκκινομάλλα έγινα η σοφία λόρεν
ένα τραγούδι που η φωνή του τραβιέται μέσα απ την κοιλιά σου κάθε φορά
-κ αυτό παίζεται ταυτόχρονα, 2-3 φορές τουλάχιστο από διάφορες πηγές με διαφορά φάσης ή πολλαπλά πλαίηερ αν θεσ
[another guest post via a_live]

awolone

awolone-fatalove

στις 24 στην αθήνα

``[* *]΄΄


>το καινούργιο άλμπουμ των m83 λέγεται saturday=youth κι έχει ωραίο εξώφυλλο, δηλαδή μια παρέα 13χρονων που ποζάρουν στο πάρκο. μέχρι εκεί. αν βάλεις το δίσκο να παίζει απορείς αν είναι το ίδιο γκρουπ που είχε ξεκινήσει τόσο εντυπωσιακά το 2002 [και έφτασε στο peak με το dead cities, μετά ο κατήφορος]. όσο πάνε ακούγονται σαν κακοί lush, κρίμα την αναμονή.
>ψάχνω να βρω το ost του ferry cross the mersey [του 1965] στην έκδοση με τα 26 κομμάτια. σε βινύλιο ή σε cd.
αυτό το τραγούδι είναι απ' την ταινία.

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008

ψαραντώνης


Προσπαθούσα να συναντήσω τον Ψαραντώνη εδώ και πολύ καιρό, με αφορμή τη συμμετοχή του σε ένα από τα πιο σημαντικά φεστιβάλ της Ευρώπης -το All Tomorrow's Parties, που έγινε στις 26, 27 και 28 Απριλίου στην Αγγλία-, αλλά δεν ήταν εύκολο. Ο Ψαραντώνης ζει στην Κρήτη και δεν δίνει εύκολα συνεντεύξεις. O «Τζίμι Χέντριξ της ελληνικής λύρας» για το World Music Institute έπαιξε δίπλα σε ονόματα όπως ο Nick Cave, η Joanna Newsom, η Mary Margaret O'Hara και οι Dirty Three, και κέρδισε τις εντυπώσεις. Εδώ, αν εξαιρέσουμε μερικές αναφορές στα blog, το γεγονός πέρασε εντελώς απαρατήρητο. Τον συνάντησα λίγες ώρες πριν πετάξει για Λονδίνο, μεσημέρι σε μια καφετέρια του Χολαργού, με εκκωφαντική μουσική, μόνο ανάμεσα σε νέα παιδιά. Ασκητική φυσιογνωμία, αυστηρή, που μετατράπηκε σε χείμαρρο· ένας χαλαρός, απολαυστικός συνομιλητής, με διάθεση να διηγηθεί ιστορίες και να μιλήσει για όλα. Την προηγούμενη μέρα στο τηλέφωνο μου είχε δηλώσει «θα σου μιλήσω γιατί έτσι μου λέει το ένστικτό μου, κι ας μην το ξέρω το έντυπο»...
Πώς πήγαν οι εμφανίσεις σου στην Αθήνα; Είχατε κόσμο;
Πολύ κόσμο.
Έρχεται νέος κόσμος, Ψαραντώνη, στις συναυλίες σου;
Κυρίως νέος κόσμος έρχεται. Νεαροί και νεαρές.
Σε αγαπάνε οι νέοι άνθρωποι. Γιατί νομίζεις ότι σε ξεχωρίζουν;
Δεν ξέρω παιδί μου, έρχεται μόνο του.
Και στο φεστιβάλ που θα πας θα είναι νέοι άνθρωποι. Και το περιοδικό μας νέοι άνθρωποι το διαβάζουν, που μπορεί να μη σε γνωρίζουν. Τι θα ήθελες να τους πεις για σένα;
Ότι είμαι 100 χρονών -τόσα γράψε- και ότι παίζω από μικρό παιδί μουσική. Τη λύρα. Κι ότι μου αρέσει να παίζω στα βουνά, στα ζώα και στα πουλιά.
Δεν σου αρέσει να παίζεις στους ανθρώπους;
Πώς δεν μου αρέσει! Για τους ανθρώπους παίζω. Παίζω τη μουσική που μας έμαθαν οι θεοί. Ξέρεις ποιος έπαιξε πρώτος το δοξάρι στον κόσμο; Ο Δίας. Η ιστορία είναι αληθινή, έγινε πριν χιλιάδες χρόνια. Χιλιάδες χρόνια παίζουν τη λύρα στην Κρήτη, όχι εκατοντάδες. Μετά πήγε στην Ινδία και στους άλλους λαούς. Παντού έφτασε. Εκατέβαινε που λες ένας ξένος από τον Ψηλορείτη στον κάμπο που έβοσκαν τα πρόβατα και τον εθωρεί ο πρώτος βοσκός, ο καλύτερος τραγουδιστής και ο καλύτερος μουσικός. Τον ρωτάει «ξένε, πού πας; Είσαι κουρασμένος, σκεφτικός». Του λέει ο Δίας -γιατί ο Δίας ήταν- «το μέρος μπροστά μου έχει ακόμα πολύ δρόμο». «Έλα τότε στο μιτάτο (μιτάτο είναι το σπίτι του βοσκού) να σου δώσω να πιεις, να ξεκουραστείς. Κι εγώ θα σου τραγουδήσω». Και μπαίνουν μέσα στο μιτάτο και ο βοσκός τα είχε όλα: κρύο νερό, φρέσκο γάλα, τυρί, και τον φιλεύει. Σε λίγο τού λέει ο ξένος «εγώ αδελφέ μου είμαι ο Δίας». Σαστίζει ο βοσκός. «Δεν μπορώ τότε να σου τραγουδήσω» του λέει «η δύναμη που βλέπω στο πρόσωπό σου είναι μεγαλύτερη κι απ' αυτή που μπορεί να βάλει ο νους μου». «Θα σου φτιάξω ένα όργανο» του λέει ο Δίας «να το παίζεις και να σε ακούνε τα ζώα, τα πουλιά και οι άνθρωποι». Και βγάζει από τη βούρια ένα καβούκι χελώνας, βάζει κέρατα της αίγας από πάνω, κόκαλα από κάτω, βάζει τις χορδές και φτιάχνει το δοξάρι από την τρίχα του τράγου. Του παραδίνει τη λύρα στα χέρια του και του δείχνει πώς να παίζει με το δοξάρι. Ο βοσκός δεν είχε ξανακούσει πιο ωραίο ήχο στη ζωή του. Απ' τις δονήσεις των χορδών τού 'ρθε να τραγουδήσει. Και τραγούδησε. Ο Δίας έφυγε να πάει στον προορισμό του. Ο φτωχός βοσκός συνέχισε να δονεί τις χορδές και να τραγουδεί, και έμαθε να παίζει και γύριζε την Κρήτη και έβγαινε ο κόσμος και άκουγε. Κι από κει πήγε σε άλλους λαούς. Τη μουσική παιδί μου την έστειλαν οι θεοί.
Εσύ πώς έμαθες να παίζεις;
Άκουγα τους άλλους, τον Νίκο, και μάθαινα. Στο δημοτικό σχολειό.
Ήταν πιο μεγάλος ο Νίκος;
Ήταν. Τέσσερα χρόνια με πέρναγε. Δάσκαλός μου. Ήταν πολύ σημαντικός ο Νίκος. Οι σημαντικοί άνθρωποι μένουνε, δεν τους ξεχνάει κανένας. Μπορούν να κάμουν έναν Νίκο; Δεν μπορούν. Μόνο με το περπάτημά του και την κορμοστασιά του τα 'λεγε όλα... Στην κηδεία του όλη η Ελλάδα στεκόταν όρθια. Δεν ξεχνιέται αυτό. Δάσκαλοί μου ήταν κι όλοι αυτοί που άκουγα κι έγιναν πράξη όσα έφταναν στ' αυτιά μου.
Έμαθες να διαβάζεις μουσική, νότες;
Ναι, ξέρω. Και τι μ' αυτό; Οι νότες, τα ονόματα, το λα το μι και το φα -ντορεμιφασολάδα που έλεγε κι η μάνα μου... Άστο παιδί μου, αυτά είναι κόλλυβα. Η μουσική είναι στην καρδιά, δεν είναι κουκκίδες. Γεννιέται ο καλλιτέχνης, δε μαθεύεται. Δεν υπάρχει σχολείο που να σε μαθαίνει μουσική.
Κι όλα αυτά τα σχολεία που υπάρχουν, Ψαραντώνη, τι σε μαθαίνουν;
Νότες σε μαθαίνουν. Η μουσική είναι συναίσθημα παιδί μου, δεν γράφεται στο χαρτί να τη μάθει ο άλλος. Ούτε πουλιέται ούτε αγοράζεται. Μουσικολόγος μπορεί να γίνει όποιος θέλει, μόνο λόγια και ξενομανία· μελετάνε τα ευρωπαϊκά και δεν λένε ποιος έδωσε τη μουσική, ότι από δω ξεκίνησαν όλα.
Γιατί δεν μας το λένε;
Γιατί δεν θέλουν να ξέρουμε. Εγώ που πάω στα ξένα φεστιβάλ και αντιπροσωπεύω αυτή τη χώρα και παίρνω τα καλύτερα λόγια, θέλω να κάνω γνωστή την ιστορία μας. Μου λένε για κινέζικη μουσική και για μαύρη, τα ίδια παίζουν όλοι. Η γλώσσα της μουσικής τα λέει όλα. Άμα έχεις καλή καρδιά οι νομαρχίες του ουρανού ψάχνονται. Δεν μας τα λένε γιατί τα βιβλία που τα γράφουν υπάρχουν σε ξένες βιβλιοθήκες. Οι Δραβίδες είχανε μουσική και θέατρο. Μόνο αυτοί απ' τους αρχαίους. Και στόλο είχαν. Τα πρώτα όργανα ήταν η λύρα, οι αυλοί και τα τύμπανα. Και ο Δίας ήταν υπαρκτός, και ο Απόλλωνας. Και ο Μίνωας και ο Καζαντζάκης και ο Κορνάρος και ο Όμηρος. Υπαρκτοί ήταν όλοι. Άνθρωποι μεγάλοι που μιλούσαν με το θεό και τη φύση.
Εσύ πιστεύεις στο Θεό;
Ο θεός είναι η φύση, η αρμονία. Η αρμονία μόνο είναι αυτή που στολίζει τόσο όμορφα το σύμπαν, καμία άλλη δύναμη. Η φύση δίνει παλμό στα πράγματα. Όλα είναι με παλμό, παιδί μου. Ο αέρας είναι με παλμό, αλλιώς δεν μεταφέρεται· η θάλασσα έχει κανονικό παλμό. Κι εμείς όταν δεν έχουμε αρμονία πεθαίνουμε.
Μετά από τόσα χρόνια ιστορίας τι έγινε και καταντήσαμε στη σημερινή μουσική, τι φταίει;
Είναι αυτό που σου είπα προ ολίγου. Έχουμε μουσική, υπάρχει, δε χάνεται· αυτή αντιστέκεται. Είναι παρούσα η μουσική του λαού, η τέχνη.
Δεν φαίνεται όμως...
Πώς δεν φαίνεται! Νά, δες την Ακρόπολη στο εξώφυλλο του περιοδικού, χάνεται αυτό; Με κάλεσαν στο εξωτερικό να παίξω ανάμεσα σε όλους τους λαούς, οι συναυλίες μου γεμίζουν. Όταν βλέπεις την Ακρόπολη δεν σταματάς για να σκεφτείς; Σε κάνει να σκέφτεσαι έτσι κάτι σημερινό; Μπορούν να κάνουν την τέχνη των αρχαίων τώρα; Τι έχει μείνει στο χρόνο; Η ιστορία, το τραγούδι που λέει αλήθειες, η τέχνη. Ό,τι είναι αληθινό μένει παιδί μου.
Και ο Δίας;
Άκου να δεις, ο Δίας υπήρξε. Οι Κουρήτες. Ο μύθος λέει πως μετά το θάνατο του Δία ο Ορφέας, ο Απόλλωνας και οι θεάνθρωποι συνέχισαν το έργο του. Ημίθεοι είναι όσοι κάνουν τέχνη. Κι ο μύθος είναι παραμύθια που γράφει η ανθρωπότητα μετά τη θρησκεία, ιστορίες του λαού που μένουνε. Θέλεις να σου πω μια ιστορία; Μια φορά όταν ήμουν 13 χρονών κάλεσαν το Νίκο να πάει να παίξει λύρα στην Κνωσό -είχε έρθει ένας υπουργός απ' την Ιαπωνία- και με πήρε μαζί του. Θα χόρευαν κάτι παιδιά με στολές τοπικές και μετά θα τον ξεναγούσαν στ' αρχαία. Ο υπουργός ήταν μεγάλος αρχιτέκτονας. Δεν είχα ξαναπάει στην Κνωσό· όταν φτάσαμε εκεί χάζεψα. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, το θυμάμαι σαν τώρα. Είδα τον υπουργό να θολώνουν τα μάτια του και να δακρύζει. Μετά έμαθα ότι είχε πει «δεν μου άξιζε να πατήσω αυτό το μέρος». Ξέρεις τι του είχαν δείξει; Ένα κομματάκι τέχνης τόσο δα, μια μικρή σφήκα. Τώρα τι βγάζουν; Τις βρομιές... Γεννάει ζωή η τέχνη, κάνει καρπό, έχει οργανισμό. Όλη την τέχνη και τον πολιτισμό τα πήραν από δω, και όσοι καταλαβαίνουν τα εκτιμούν. Αν δεν τη σέβεσαι την τέχνη σε τιμωρεί. Σε τιμωρεί ο θεός της.
Σε καλούν στα μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού, οι ξένοι σε εκτιμούν· εδώ, το κράτος τι κάνει για σένα;
Τίποτα. Πηγαίνω στα καλύτερα φεστιβάλ και παίζω και οι ξένοι με σέβονται. Πήγα στη Συνάντηση των Πέντε Ηπείρων στην Ελβετία το 1999, και ο παρουσιαστής έλεγε ένα σωρό λόγια. Δεν ήξερα τι έλεγε, αλλά μου άρεσε ν' ακούω. Ξέρεις τι έλεγε; «Αυτή είναι η τέχνη της αρχαίας Ελλάδας, η κραυγή των θεών. Από κει ξεκίνησαν όλα». Μιλούσε για τη θεία μουσική. Άκου να δεις. Εδώ, αν μπορείς να κάνεις κάτι το κάνεις μόνος σου, δεν περιμένεις από κανέναν. Το Ηρώδειο το ζήτησα πολλές φορές αλλά δεν μου το δίνουν, δεν χωράω φαίνεται. Τα CD μου πάνε σε όλες τις χώρες του κόσμου. Αυτά που ακούς στο ραδιόφωνο ξέρεις πού καταλήγουν; Στη χωματερή. Βγάζουν πολλά, τα μοιράζουν και μετά επιστρέφουν τις παραγγελίες και καταλήγουν στα σκουπίδια. Το δικό μου το CD είναι πρώτο σε πωλήσεις στα αεροδρόμια.
Οι ξένοι πώς σε δέχονται;
Ακούνε προσεκτικά. Μπορεί να μην καταλαβαίνουν τη γλώσσα, αλλά πιάνουν την ουσία. H μουσική είναι παγκόσμια.
Ποιοι άλλοι μουσικοί σού αρέσουν; Έχεις συνεργαστεί με τον Γιάννη Αγγελάκα, ετοιμάζεις κάτι νέο μαζί του;
Καλός ο Γιαννάκης, με ουσία άνθρωπος, είναι ωραίος. Έχουμε έτοιμα 6 κομμάτια, είναι ο παραγωγός στον νέο δίσκο μου· άμα γυρίσω θα το τελειώσουμε. Όλοι μ' αρέσουν, γιατί ο καθένας είναι αυτό που είναι. Κι εγώ - αυτό μπορώ, αυτό κάνω. Καλό, κακό - άστο... Δεν κατηγορούμε κανέναν. Είναι να το 'χει ο άνθρωπος για να κάμει μουσική, όποιος το 'χει με γεια του με χαρά του. Για τους άλλους φτάνει η ψυχή που βάζουν.
Γιατί παίζεις με κλειστά μάτια, Ψαραντώνη, τι σκέφτεσαι όταν είσαι πάνω στη σκηνή;
Έχω κάποια τοπία και πάω. Γιατί μπορεί να 'σαι εδώ, αλλά ο νους σου σε πάει όπου θες. Κι ανάλογα πού με πάει βγαίνει και το κομμάτι. Ποτέ δεν παίζω το κομμάτι ίδιο, ποτέ. Κάθε φορά το κεντάω διαφορετικά.
Τα νέα παιδιά έρχονται στις συναυλίες σου. Υπάρχουν παιδιά που ασχολούνται με τη λύρα;
Εκατοντάδες παιδιά. Κι όχι μόνο στην Κρήτη. Κι εδώ, και στην Πελοπόννησο - το παιδί που παίζει λαούτο στο συγκρότημά μου είναι από την Πελοπόννησο. Δε γίνεται να επιβιώσουμε χωρίς παράδοση, ο λαός δεν έχει πόδια να σταθεί. Μια φορά πήγα σ' ένα χωριό στα Σφακιά να μάθω μερικά ριζίτικα τραγούδια για ένα CD που ήθελα να κάμω, και γνώρισα ένα γέρο 97 χρονών που έλεγε τραγούδια χιλιάδων χρόνων: «Ζηλεύω το σταυραετό όπου πετά στα νέφη / και παίζει με τσι αστραπές και με το αστροπελέκι / στο βράχο χτίζει τη φωλιά...». Τρόμαξα. Δεν ήταν δικά μου να τα πω, ένας πολιτισμός σαν κι αυτόν θέλει σεβασμό. «Μπάρμπα, πες τα εσύ τα τραγούδια» του λέω. «Είμαι γέρος» μου απάντησε «μα να τα λες να τα μάθει ο κόσμος, γιατί είναι αμόρφωτος». Εκεί πάνω ο γέρος, που είχε τα βουνά δασκάλους, τους έβλεπε όλους τους άλλους αμόρφωτους. «Δεν ξέρουν τίποτα αυτοί» μου λέει...
Είναι αλήθεια ότι δεν μπαίνεις ποτέ σε αεροπλάνο;
Α, ποιος στο είπε; Λάθος. Σε τόσα μέρη πάω, γίνεται να μην μπω; Μα και να πέσει τι με νοιάζει; Δικό μου είναι;
[απρίλιος 2007]
*******************************

go square go


-φαντάσου να τραγούδαγε ελληνικό γκρουπ σαράντα φορές "θα μαχαιρωθώ" πόσο ηλίθιο θα ακουγόταν. θέλω να πω, ότι δεν έχει σημασία τι σαχλαμάρα θα πεις, αν μπορείς να το καμουφλάρεις σε ωραίο περιτύλιγμα δεν το παίρνει κανείς είδηση. παρ' όλες τις μαλακίες στους στίχους το ομώνυμο των glasvegas είναι το πρώτο ροκ άλμπουμ απ' τα βρετανικά νησιά που μου αρέσει απ' όσα έχω ακούσει φέτος.
-ήταν η πρώτη φορά εδώ κι ένα χρόνο που η κλούβα στη διασταύρωση εμμανουήλ μπενάκη και ακαδημίας δεν ήταν παρκαρισμένη έξω απ' τον πατάκη και ανησυχήσαμε. τσάμπα. μάλλον την έχουν πάει για σέρβις. κι η διμοιρία μετακόμισε πιο κοντά, στη γωνία με τη σόλωνος. δεν ξέρω αν κάτι ετοιμάζεται ή τι στο καλό ξέρουν οι καταστηματάρχες στην πλατεία, πάντως τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο [δύο το σύνολο, σήμερα πρόσεξα ότι και το φλοκαφέ πάπαλα, μας τελείωσε].
θα μαχαιρωθώ

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

ακολουθεί διαφήμιση

guts στην αθήνα


Cast-a-Blast presente Guts “le bienheureux”
Tην Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου στο Νηπιαγωγείο, η cast-a-blast παρουσιάζει τον Γάλλο dj / παραγωγό Henri Fabrice γνωστότερο ως Guts, για μια γερή δόση από τα φημισμένα πλέον shows του πίσω από τα decks.
Συνεργάτης των Nightmares on wax o dj / entairtainer «Guts» απολαμβάνει την επιτυχία του «and the livin is easy» (remix στο Summertime) στο Ελληνικό ραδιόφωνο και επισκέπτεται την Αθήνα για πρώτη φορά.
Γεννημένος στο Παρίσι, ξεκίνησε την καριέρα του ως dj για το Γαλλικό Hip hop group Alliance Ethnik και ως παραγωγός για αρκετά hip hop συγκροτήματα από την Γαλλία. Μετά από μια μακρόχρονη περιπλάνηση στον κόσμο (Νέα Υόρκη, Σενεγάλη, Τζαμάικα) εγκαθίσταται στην Ibiza από όπου δουλεύει το πρώτο προσωπικό του album με τίτλο «Le Bienheureux» για την Wax on records του dj Ease των Νightmares on wax.
Μαζί του οι δικοί μας dj Palov και Play’mobill.
Το event ξεκινά στις 11:30 και η είσοδος θα είναι ελεύθερη.
Νηπιαγωγείο (Κλεάνθους κ’ Ελλασιδών 8, Γκάζι)
Για περισσότερες πληροφορίες
Tel: 210 3249760
Email:
office@cast-a-blast.com

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

this sporting life


trivia: κάποτε, λέει, ένας άτυχος δημοσιογράφος τόλμησε να ρωτήσει τον lindsay anderson: ''were you trying to say...?'' για να λάβει την αποστομωτική απάντηση: ''i wasn't trying to say anything. i said it''.
ήμουν σίγουρος ότι το ''if...'' ήταν η καλύτερη ταινία του lindsay anderson επειδή ήταν η μόνη που είχα δει. βλέποντας προχθές το βράδυ την πρώτη ταινία του άλλαξα γνώμη, και τώρα είναι το this sporting life. ένα δυνατό ερωτικό δράμα στο yorkshire του 1963, με τον richard harris στο ρόλο του εργάτη frank που γίνεται παίκτης του rugby, πιάνει την καλή αλλά εκεί, δεν λέει να ξεκολλήσει από τη χήρα σπιτονοικοκυρά του που έχει ερωτευτεί. εκείνη του αντιστέκεται, αλλά επί ματαίω, η σάρξ ασθενής. υποκύπτει, αλλά με το ζόρι. η πρώτη συνεύρεση σχεδόν βιασμός. μετά κάνουν μια σχέση που για εκείνη καταλήγει να γίνει μίσους, γιατί ο frank είναι μεγάλο κάθαρμα και δεν ξέρει πώς να αγαπήσει.
σημασία έχει ότι η πίεσή του σκοτώνει τη margaret -η οποία παθαίνει αιμορραγία στον εγκέφαλο. και πεθαίνει. [ο γορίλας για να εκτονωθεί σκοτώνει μια αράχνη -no joke... μετά επιστρέφει στο γήπεδο].
η rachel roberts και ο richard harris σε μεγάλες ερμηνείες.
αγγλικό μελόδραμα του βρετανικού νέου κύματος με στόρι απ' το ομώνυμο βιβλίο του david storey.
το dvd περιέχει και το πρώτο ντοκιμαντέρ του anderson, το meet the pioneers, και την τελευταία αυτοβιογραφική ταινία του του 1992, is that all there is? κι αυτό ντοκιμαντέρ.

βίον ανθόσπαρτον

την πρώτη φορά που παντρευόταν η αδελφή μου, έτρωγα σούσι με τον φίλο μου τον έρνεστ. τι νέα, μου λέει, την ώρα που βουτούσα ένα καλιφόρνιαν ρολ μέσα στη σάλτσα από σόγια. σήμερα παντρεύεται η αδελφή μου, του λέω. και δε θα ήθελες να ήσουν εκεί; όχι, ευτυχώς που δεν είμαι. δε συμπαθώ τον γαμπρό...
της αδελφής μου της πήρε ένα χρόνο γάμου για να τον αντιπαθήσει πλήρως. με πήρε μια μέρα, όσο ήμουν ακόμα φαντάρος, στη σκοπιά, να μου πει ότι έφυγε από το σπίτι. τώρα αισθάνομαι πολύ καλύτερα. δεν είχε αέρα εκεί μέσα ν' αναπνεύσω. πήρα το παιδί κι έφυγα. ούτε τα ρούχα μου δεν πήρα.
τίποτα όμως δεν τελειώνει πριν τελειώσει. κι έτσι πολλά πακέτα χαρτομάντηλα αργότερα, πολλά πακέτα πατατάκια, ένα διαζύγιο, ένας έρωτας και μια νέα εγκυμοσύνη αργότερα, η αδελφή μου ξαναπαντρεύεται και αυτή τη φορά είμαι κι εγώ εκεί.
έχω αναλάβει να πάρω τα μπαλόνια. βάζω tim buckley στο αυτοκίνητο και πάω. έξω έχει ήλιο κι είναι μια υπέροχη ευκαιρία για να βγω με τα μπαλόνια στην εξοχή και να πατήσω χώμα.
via le chat

n.ποστ στο aunderscorelive.blogspot.com




ξεκίνησε εδώ. συνεχίστηκε εδώ. κι αυτό είναι το ποστ που μου έστειλε να ανεβάσω. και μη χειρότερα! [λοιπόν, καλός πολίτης].
* βλέπονται ταυτόχρονα.

i'll be around


johanna τη γλίτωσες φτηνά. [pix: sweeney todd with panagiotarea's hair].

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

mysteries


είχα ξεχάσει τι κομμάτι είναι. via 11.

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008

trick for treat

πρωτοσυνεργάστηκαν το 2002 στο άλμπουμ του boom bip [στο seed to sun, ο gruff rhys είναι αυτός που ακούγεται στα φωνητικά του do's and don'ts] και πέρσι ανακοίνωσαν τη συνεργασία τους σε ολόκληρο άλμπουμ -σαν neon neon. το άλμπουμ τους που έχει τίτλο stainless style και θα κυκλοφορήσει στις 18 μαρτίου στην lex, είναι πιο ποπ απ' ο,τιδήποτε έχουν κάνει σε προσωπικές τους δουλειές και με συγκεκριμένο concept, που σημαίνει ότι όλα τα κομμάτια αφηγούνται ιστορίες για τον...john delorean, τον αμερικάνο μηχανικό αυτοκινήτων που σχεδίασε την pontiac gto [το μοντέλο που εμφανίστηκε και στο back to the future] και ίδρυσε την delorian motor company. ο αναγεννημένος χριστιανός delorian έστησε ολόκληρη αυτοκρατορία, παντρεύτηκε τέσσερις φορές, κατηγορήθηκε για εμπόριο ναρκωτικών για να αθωωθεί πανηγυρικά το 1984, μετά από περιπέτειες που κράτησαν δυο χρόνια. πέθανε το 2005 στα 80 του από εγκεφαλικό.
το stainless style είναι σαν ν' ακούς ραδιοφωνική εκπομπή με επιτυχίες των 80s και 90s, που παίζει prince, ολίγη ανεξάρτητη ροκ, missy eliott, μετά kraftwerk και καπάκι synth pop, λίγο απ' όλα, 12 κομμάτια που θα μπορούσαν να είναι και ξεχωριστά single. το tracklist με τις guest συμμετοχές στα φωνητικά είναι το ακόλουθο:
01 Neon Theme
02 Dream Cars
03 I Told Her on Alderaan
04 Raquel
05 Trick for Treat [ft. Spank Rock & Sean Tillmann]
06 Steel Your Girl
07 I Lust U [ft. Cate Le Bon]
08 Sweat Shop [ft. Yo Majesty]
09 Belfast
10 Michael Douglas
11 Luxury Pool [ft. Fatlip]
12 Stainless Style ΄
p.s. στις 27 μαρτίου έρχεται η kristine hersh...

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2008

!

Η κα Μαρία Μαργαρίτη, εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το δικαστικό σώμα, όταν έβγαλε φόρα παρτίδα κονδύλια που προορίζονταν ως οικονομική ενίσχυση σε σεισμοπαθείς, τα οποία κατασπαράχθηκαν από κρατικούς και παρακρατικούς φορείς. Παράλληλα, ξεμπρόστιασε ολόκληρο το δικαστικό σώμα, αποκαλύπτοντας τον ΟΙΚΟ ΑΝΟΧΗΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ: Εκατοντάδες ανήλικοι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά (και πολλές φορές έναντι αμοιβής που απολαμβάνουν δικαστικοί και άλλοι"μεσάζοντες") σε μυστικό χώρο, ειδικά διαμορφωμένο εντός των δικαστηρίων!
Η κα Μαρία Μαργαρίτη, προέβη σε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, ζητώντας την πλήρη αποκατάστασή της και την ανάδειξη των παραπάνω θεμάτων. Όμως, η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή φρόντισε να την απομακρύνει βίαια, όπως θα δείτε και στο βίντεο.

via mail.

σαββατο πρωί

εντάξει, το an δεν είναι και αθηνών αρένα, αλλά το ότι οι explosions in the sky είναι sold out εδώ και μέρες και ότι δεν χωράει ούτε μύγα απόψε να μπει μέσα χωρίς εισιτήριο, σημαίνει πολλά. στο bios έχει pridon και qebo, οι 2 many djs-soulwax παίζουν στο fuzz, ο pantha du prince στο the hall, οι leo segka+liberto στο fetisch και ο pilooski στο yoga bala. απόψε οι επιλογές δεν θυμίζουν αθήνα. μακάρι να γινόταν συχνότερα αυτό και μακάρι να βρεθεί ο κόσμος που χρειάζεται για να τα στηρίξει όλα. αμήν.
χθες το βράδυ στο πάρτι του muzine έγινε το αδιαχώρητο, το ίδιο και στο gagarin με τον κόσμο να συνωστίζεται κατά τη μία που έγιναν τα ακατανόμαστα [το κοινό παραήταν ώριμο και παρακολουθούσε σιωπηλό, ούτε άχνα δεν ακουγόταν, μόνο οι φωτογράφοι τράβαγαν αβέρτα κλόουζαπ που θέλω να δω τι θα τα κάνουν. υπάρχει έντυπο που θα δημοσιεύσει τέτοιες φωτογραφίες;] έχω και polaroids, αλλά καλύτερα να τις ανεβάσω μετά την κυριακή που όλα θα έχουν τελειώσει. απόψε είναι η lesbian night, η οποία ξεκινάει απ' τις δύο το μεσημέρι με προβολές και θα τελειώσει με τον πανηγυρικό της ημέρας αργά.
το ιστορικό αυτό άλμπουμ [κορυφαίο] με τραγούδια για φαγητό κι επαναστατική τέχνη είναι παραγγελιά.
μην το ξεχάσω, αύριο στις 12 το μεσημέρι ο 11 υπογράφει αυτόγραφα στην helexpo, κηφισίας 39. be there.