Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2008

¬¬¬


This is the Sound of Exploitation"
“Our art will be frail like our existence, crafted with love, yet destined to be forgotten with the first ray of light...Our art will not be bought or sold, it will be indecipherable out of its context, it will alienate and confuse” – S.Tigas, On Transient Art,
www.morethansounds.net
The merging of underground cultures, its results, and the impact it has on people have always fascinated me. Having been for several years a part of both the information security community and the experimental noise/Grindcore community, I came up with the idea to put elements of both cultures in the blender, with the aim of discovering what hacking actually sounds like.
There in no particular agenda behind this experiment; it was born out of mere curiosity but will hopefully grow into more. This is the bastard offspring of post-modernism, which aims to feature in radical nature and transcendentalism what it lacks in traditional artistic value. In an ideal world, it could constitute a starting point for a new generation of computer hackers and underground musicians to combine forces; it would inspire people, overthrow governments and cause great emotional turmoil.
Ladies and Gentlemen: enjoy the mapping of cold, lifeless Source Code as it shyly enters the realm of Sound. Plunge into to the stubborn waveforms as they fall apart and take down with them Adaptive Firewalls, Intrusion Detection Systems and Honeypots, restoring deterministic chaos into the cyberspace.
All sound manipulation managed with Audacity (http://audacity.sourceforge.net) All exploit code and software is in the public domain; copyright lies with the respective authors.
via pascal cretain
broken shell

pura-mixtape


another vlio's mix [4 tracks playing. at the same time]

god only knows...


αν κρίνω απ' τα χαμόγελα οι μορμόνοι καλοπερνάνε. εκτός απ' το ότι παντρεύονται τρεις γυναίκες μαζί και ζουν ευτυχισμένοι σε ένα τεράστιο σπίτι όσο ένα οικοδομικό τετράγωνο [η μία είναι η chloe chevigny], κάνουν επιχείρηση με φρουτάκια και ούτε μάκης τους απειλεί, ούτε τους περνάει απ' το μυαλό να πηδήσουν απ' τον τέταρτο [μένουν σε διόροφο]. είχα σκοπό να γράψω τι γίνεται στο δεύτερο κύκλο του big love [εκτός απ' το ότι ξεπαρθενεύεται η πρωτότοκη κόρη, -ο γιος έχει προλάβει στον πρώτο κύκλο] αλλά έχω υποσχεθεί να μην χαλάσω το σασπένς. πάντως, η chloe είναι η πιο κρυόκωλη απ' όλες, το παίζει μορμόνα και κυκλοφορεί με συνολάκια ''φιλήμων'' [αυτό το έχω κλέψει] σαν τις θεούσες που κατέβαιναν συντετριμμένες απ' τα λεωφορεία στο πεδίο του άρεως. [είναι απίστευτο πόσες υπάρχουν, ατελείωτες. το απόγευμα οι στρατιές θύμιζαν σκηνή από θρίλερ. ή προεκλογική συγκέντρωση, ακόμα χειρότερα].
αν νομίζει ότι έτσι θα ξεχαστούν οι πίπες που έκανε στον βίνσεντ είναι γελασμένη...
με αυτό το τραγούδι ξεκίναγαν όλα τα επεισόδια, αλλά έπρεπε να τελειώσουν δυο κύκλοι για να το πάρω είδηση...
[τι στο καλό απόγινε η ρόντα;]

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2008

ιν πιις

αν τυχόν ταξιδεύεις με το μετρό απ' την αρχή μέχρι το τέλος της γραμμής και σε πιάσει κατούρημα, την έβαψες. οι τουαλέτες που υπάρχουν για ώρα ανάγκης στους σταθμούς είναι μόνο για τις ανάγκες του προσωπικού, μπορεί να παίζουν και ρόλο διακοσμητικό και να είναι μόνο πόρτες, δεν ξέρω. κάτι σαν installation. αν υπάρχει κανείς που τις έχει περάσει αυτές τις πόρτες και έχει δει τουαλέτα του μετρό παρακαλείται να μας περιγράψει την εμπειρία του. ευτυχώς που υπάρχουν τα γκούντις και τα μακντόναλντς που παίζουν το ρόλο του σύγχρονου ουρητήριου [ok, ουρητηρίου], γιατί φαντάζεσαι πόσοι γέροι και πόσες γριές θα είχαν κατουρηθεί χθες και σήμερα στις ουρές για το προσκήνυμα; τα μακντόναλντς έκαναν χρυσές δουλειές, γιατί όσο να' ναι δεν μπορεί να μπεις μόνο για να τους κατουρήσεις, παίρνεις κι έναν καφέ κι ένα μπιγκ μακ για να πάει κάτω το πένθος. πρέπει να γίνει ειδική μνεία στο προσωπικό [αυτούς τους αφανείς ήρωες] που κατάφερναν να κρατήσουν σε αξιοπρεπές επίπεδο τις τουαλέτες.
ουδεμία αμφιβολία το ότι ζούμε στιγμές ιστορικές. ποιος το ξέρει πόσοι θα αξιωθούμε να ξαναζήσουμε το θάνατο ενός πρωθυπουργού ή ενός αρχιεπισκόπου...
updated:
sensualmonk: ε λοιπόν ναι! εγώ χρησιμοποίησα τις τουαλέττες στο φάληρο προ ετών [φυσικά χρειάστηκε να τους παρακαλέσω να τις ξεκλειδώσουν]. μετά έστειλα σχετικό ηλμήν στο μετρό: μου απήντησαν πως τωόντι είναι μόνο γιά το προσωπικό, και, δεδομένου ότι όλες οι διαδρομές είναι σύντομες [ήταν τότε], πιστεύουν πως το κοινό δεν θα τις χρειαζόταν. joe orton would be dis-gusted!
noikokura: [----]

p*t f*rr*ll


01. Gotta Find Her
02. War Boy
03. Bad Woman
04. All My Love
05. This Girl Is Mine
06. Your Burning Sunshine
07. Dizzy Game of Love
08. Oh My Angel
09. Hey
10. Brand New Baby
11. You Mean Everything
12. Gotta Find Her
13. I Know This Time
14. Mojo Workout
15. Oh My Angel
16. War Boy [Early Version]
17. Bad Woman [Stereo Instrumental Track]
*********************************

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2008

έξω ντέρτια


ο guts ήρθε σε μια μέρα εθνικού πένθους με κρύα, βροχές και χιόνια για να επαληθεύσει τα λόγια του dj easy των nightmares on wax: “this guy has surely got the sunshine in his beats, the feel good factor is the main ingredient to the beat makers secret recipe . ‘and the living is easy’ should get them taste buds going for his debut album ‘le bienheureux’...”.
το άλμπουμ του le bienheureux κυκλοφόρησε στην εταιρία των nightmares, την wax records τον σεπτέμβριο κι αν δεν επέμενε ο stargazer δεν υπάρχει περίπτωση να τον άκουγα, γιατί τα γαλλικά cd του τελευταίου χρόνου μου προκαλούν αλλεργία [τα γαλλικά μου προκαλούσαν γενικά αλλεργία, ίσως επειδή όλες οι καθηγήτριες που είχα κατά καιρούς ήταν τρελές. για δέσιμο. στην τρίτη λυκείου πετύχαμε τον ένα και μοναδικό άντρα καθηγητή γαλλικών που υπήρχε στην επικράτεια, αλλά ήταν ακόμα χειρότερος. τέλος πάντων, ποτέ δεν τα συμπάθησα, ακόμα και τις γαλλικές ταινίες τις βλέπω χωρίς φωνή γιατί εκνευρίζομαι -ευτυχώς που ο m.hulot ήταν σχεδόν μουγγός. τώρα αντιλαμβάνομαι γιατί τον συμπάθησα. επίσης, δεν είναι καθόλου τυχαίο που η πιο αγαπημένη μου γαλλική ταινία ever είναι ο samurai του μελβίλ με τον ντελόν. κι αυτός μουγγός].
πού μείναμε; α, ο guts είναι απ' το παρίσι και στα 90s ήταν ο εγκέφαλος των alliance ethnik και παραγωγός γαλλικών χιπ χοπ ονομάτων [που φυσικά αγνοώ] όπως οι passi και sages poets de la rue, μετά ταξίδεψε στη νέα υόρκη και στη σενεγάλη [δούλεψε στο στούντιο του youssou n’dour], πήγε στην τζαμάικα κλπ κλπ [το καλοκαίρι χτύπησε και μια ibiza όπου ψαλίδισε το μουστάκι] και τώρα θέλει να έρθει στην αθήνα. αν μπεις στη σελίδα του στο myspace, θα καταλάβεις...
αυτό που έχει σημασία είναι ότι το άλμπουμ του είναι τόσο καλό όσο υποσχόταν ο stargazer, και από χθες το βράδυ ο guts είναι η νέα αδυναμία αυτού του blog. εδώ τον έχουν ανακαλύψει απ' το νοέμβριο...
κι εδώ το άλμπουμ.

ξανά φακ


χιόνια, μποφώρ, σεισμοί... έτσι όπως πάει θα αγιάσει ο μακαριστός πριν την ταφή.
αν δει τα πρωτοσέλιδα των σημερινών εφημερίδων κάποιος που δεν έζησε στην ελλάδα την τελευταία δεκαετία θα νομίζει ότι "κοιμήθηκε" κανένας άγιος. για το χριστόδουλο είναι όλος αυτός ο κλαυθμός και ο οδυρμός, hellowwwwww...

@@

~

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008

duffy

φακ


αν δεν έχεις τηλεόραση τα μαθαίνεις όλα με διαφορά φάσης, έτσι το ότι εκοιμήθη ο αρχιεπίσκοπος το πληροφορήθηκα από τον άγριο αέρα που ξέσπασε και δέρνει αλύπητα τον έκτο [απόδειξη ότι ήταν άγιος άνθρωπος] και από τους μαυροφορεμένους που έχουν κατακλύσει το κέντρο. μαύρη μαυρίλα, θα χορτάσει το μάτι μας πένθος. ελπίζω απόψε να χιονίσει αλήθεια, μπας και σπάσει λιγάκι το κάρβουνο.

dap kings


nervous like me-the dap kings

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2008

σάββατο βράδυ


η επιστροφή των dengue fever με το τρίτο [και καλύτερο μέχρι στιγμής] άλμπουμ τους -venus on earth- ήταν άλλος ένας απ' τους πολύ καλούς δίσκους που εμφανίστηκαν τις τελευταίες μέρες. απ' τα υπόλοιπα, συμπαθητική η adele [με το 19], έχει όλες τις προδιαγραφές για να πουλήσει, αλλά τη βαρέθηκα. όχι και 5 στα 5 ρε φίλε, θα μου πεις εδώ 5 στα 5 πήραν κι οι british sea power και μάλιστα παντού [πλην uncut, που τους έδωσε αυτό που αξίζουν: (τα) τρία], η adele σε ενόχλησε; η amy μπορεί να κυλιέται στα σκατά, αλλά τουλάχιστον δεν έχει γίνει ούτε στιγμή βαρετή [το ότι συνεχίζει να εμφανίζονται σταθερά post στο κρυφο-fansite της εδώ κι ένα χρόνο το αποδεικνύει]. και μια και τό 'φερε η κουβέντα, στον σημερινό ταχυδρόμο εκτός από το πολύ καλό βιβλίο που δίνει για τον bob dylan αποκαλύπτεται η εξίσωση του σκατού:
Σ=Pf(1+Cf) + Pb(1+Cb) +Pm(1+Cm), όπου P το αποξηραμένο μέρος και C η κατακράτηση νερού.
dengue fever rule, μπορεί να ακούγονται πολύ εξωτικοί για να τους δεις εξώφυλλο στο nme και να είναι καταδικασμένοι να μείνουν β' διαλογής, αλλά οι british sea power μπροστά τους π.χ. φαίνονται σαν το υλικό της εξίσωσης. τουλάχιστον για τα δικά μου αυτιά. το integration είναι τραγούδι-αρρώστια.
το ομώνυμο ''χαμένο'' άλμπουμ του harumi απ' το 1968 ήταν η ανακάλυψη [αποκάλυψη?] της ημέρας, επέμενε η kolk να το ακούσω και είχε δίκιο [ως συνήθως]. ηχογραφημένο για την verve με παραγωγό τον tom wilson [παραγωγό των velvet underground στο θρυλικό με την μπανάνα και το white light/white heat, των soft machine, του dylan στις αρχές των 60s, των mothers of invention των simon & garfunkel και του sun ra] ήταν ένα διπλό άλμπουμ με τον γιαπωνέζο harumi να τραγουδάει στα αγγλικά [και λίγα γιαπωνέζικα] όμορφα ποπ κομμάτια στο κλίμα της εποχής, ψυχεδελικά και με λαλαλα που του προκαλούσε το acid, με κιθάρες, όργανο και γιαπωνέζικα έγχορδα. είναι τόσο καλό όσο και τα περισσότερα εκείνης της εποχής, 13 κομμάτια συνολικά, με μόνο μία ''ατυχία'' που τους ξέφυγε απ' τα πολλά ναρκωτικά -το "twice told tales of the pomegranate forest" είναι 24 άχρηστα λεπτά με ασυναρτησίες του γιαπωνέζου και της οικογένειάς του που δεν ξέρω, μπορεί στη μετάφραση να είναι σαν σενάριο του ozu...
το 24λεπτο ambient το πέταξα για να χωρέσει το άλμπουμ στο rapidshare, το υπόλοιπο είναι
εδώ.

του guincho η μάνα...


όταν στο τέλος της χρονιάς έγραφε ο larry ότι δεν θ' αργήσουν να εμφανιστούν οι "επίγονοί" του panda bear, δεν περίμενα ότι δεν θα έκλεινε καν μήνας για να επαληθευτεί. το alegranza του el guincho θυμίζει τόσο έντονα το person pitch, που είναι σαν ο panda bear να διασκευάζει caetano veloso και από τους beach boys να στρέφεται στην tropicalia. βέβαια, στα σχόλια που αφήνουν οι φίλοι του στο blog που πρωτοανέβασε το άλμπουμ ισχυρίζονται ότι ο panda bear ζει στη βαρκελώνη, ο el guincho είναι απ' τη βαρκελώνη, και αν δεν ισχύει το ότι τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται μάλλον κάποιος αντιγράφει τον el guincho. το γεγονός ότι το συγκρότημα του είναι αντιγραφή των animal collective [τους λένε coconot] καταγράφεται σαν λεπτομέρεια. τέλος πάντων, το άλμπουμ είναι καλό, πολύ καλό αν σου αρέσει ο panda bear, με την προϋπόθεση πάντα να αντέχεις τον calypso ήχο και την ισπανική γλώσσα.
οι φίλοι συνεχίζουν να προοδεύουν, το bolachas ανέβασε adele και stephen duffy+the lilac time, τα arxediamedia κάνουν απόψε πάρτι, στο kinky kong παίζουν οι fantastikoi ihoi, στο σαββόπουλο-παπακωνσταντίνου βαρέθηκα τη ζωή μου, οι liketrains ήταν μέτριοι με μερικές καλές στιγμές, κι απ' αυτή την καταραμένη ίωση δεν έχει γλιτώσει κανείς...
εδώ είναι το άλμπουμ του el guincho...

[transverberation]

απ' τις στάχτες των fort lauderdale o toby jenkins έφτιαξε τους squire of somerton και το 2002 κυκλοφόρησε το transverberation, ένα άλμπουμ ψυχεδελικής κιθαριστικής ποπ που χρειάστηκε πολύς καιρός να το συμπαθήσω. δεν είχε καμία σχέση με τον ήχο των fort lauderdale, τα ηλεκτρονικά είχαν περάσει σε δεύτερη μοίρα, οι κιθάρες είχαν γίνει 70s, ξεκινούσε όλη αυτή την αναβίωση που ακολούθησε τα επόμενα χρόνια, μόνο που αυτός δεν έγινε ποτέ πρώτο όνομα. δεν έγινε ούτε καν δεύτερο, γι' αυτό γρήγορα έγινε παρελθόν. σήμερα δεν ξέρω τι κάνει, έχω χάσει τα ίχνη του. έκανε κι άλλο ένα μετά το transverberation που δεν ακουγόταν, το είχα αγοράσει κι αυτό γιατί είχε ωραίο εξώφυλλο. τη μία και μοναδική συνέντευξή του που είχα διαβάσει ποτέ την είχε δώσει στο milkfactory -κι αυτό ακολούθησε την τύχη του δυστυχώς, έκλεισε μετά από δυο χρόνια...
The album has a real Summer Of Love feel. Was it a conscious effort?
The music seems to be like a diary for me. When I was working on Transverberations, during two beautiful summers in Somerset, I met an amazing lady. We would take some whisky and cola and cycle through the Somerset levels between West Pennard and Glastonbury, stopping in sun-drenched orange and purple fields along the way. Those were some of the most magical and romantic moments of my life. The photo on the back of the album cover was taken on one of these trips. For me its impossible for the environment in which I am working not to effect the work, so I think it really is a summer of love record
Is love a good energy to write music?
Love is the pivotal point were all other emotions orbit, like the planets to the sun. All emotions are somehow connected to love or indirectly through the absence of love. All the greatest songs for me, whether they’ve been about rage, hate, angst, lust or whatever emotion good or bad have all been done with honesty. I think that’s the most important thing.
Rock music seems to have become rather stereotypical and boring. What would you attribute that to?
Darwinism.
Is Transverberations a one off, or can we expect more from the Squire?
The critics have given it such a bashing that I’m positive he will return.
Is The Squire Of Somerton another literary reference?
No, while I was living in Somerton and travelling up to London I picked up the name from my Croat buddy who let me live in his garret. He proudly admits he is from hard-working peasant stock and sees me as lazy, vain and probably as a ponce. At first, I took mild offence to his title for me but slowly I accepted it.
What’s the story behind Hollywood Stud?
It’s a Carry Grant/Dirk Diggler-esque tale of the rise and fall of a young man in Hollywood. The choruses are nostalgic interludes were he remembers more innocent days of true love and heartbreak.
The press release describes The Feminist Agenda as 'a song about the eternal sexual unrest and battle between sexes'. Quite a big subject to tackle in 3 ½ minutes…
It’s amazing what you can cram into 3 ½ minutes.
Transverberations is quite tongue in cheek in many ways, as much musically as lyrically. Are you worried that some people might not get the jokes?
I wanted to have a lot of warmth, humour and imagination in it. I hope people will respond to the twists and turns in the music and realise that the high jinxes along the way are vital parts of the whole.

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2008

family values

vlio's 60s soul


καινούργιο [και καλύτερο] 60s mix του Vlio [ο Vlio δεν παρουσιάζεται για πρώτη φορά με τα mix στο blog, φτιάχνει και μουσική. κι έρχεται σε λίγες μέρες στην αθήνα]...
περισσότερα σύντομα. προς το παρόν, enjoy. it makes your day.

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2008

window lovers


τον ιούνιο του 2006 ο banksy ζωγραφίζει το παραπάνω έργο του στο bristol, πάνω στον τοίχο της brook young people's clinic στην frogmore street, που φαίνεται όταν περπατάς στην park street. 500 κάτοικοι ψήφισαν για το έαν θα έπρεπε να μείνει εκεί που βρίσκεται, ή να το σβήσουν σαν πράξη βανδαλισμού με την πλειοψηφία [97%] να αποφασίζει ότι είναι έργο τέχνης. και παρέμεινε. 6 κάτοικοι ψήφισαν ότι πρέπει να το σβήσουν. οι αντιδράσεις;--- "το συμβούλιο τρελάθηκε", "είναι ηλίθιο, θα γεμίσει η πόλη με τέτοια τώρα, έδωσαν άδεια να καταστρέψουν το μπρίστολ". παρεμπιπτόντως, το κτίριο είναι sexual health clinic. και το έργο είναι ανυπόγραφο. από τότε ο banksy έχει σχεδιάσει άλλο ένα απέναντι απ' το νοσοκομείο παίδων της πόλης, το νοέμβριο του 2007, κι αυτό ανυπόγραφο. αυτό εδώ.

polaroids from bristol

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008

jesus hates you


via yatabazah

iLiKETRAiNS


melodramatic popular
Μελόδραμα και σκοτεινός λυρισμός, ιστορίες τρένων, δολοφονιών και παράνοιας από το Leeds κι από ένα από τα πιο σημαντικά γκρουπ που διαθέτει η Αγγλία σήμερα. Την Παρασκευή το βράδυ στην Αθήνα.

Οι ίδιοι χαρακτηρίζουν τα τραγούδια τους «μελοδραματικά δημοφιλή», είναι από το Leeds και από το 2004 που εμφανίστηκαν μέχρι σήμερα έχουν μια πορεία ανοδική με cult status, που συνεχώς εξαπλώνεται και έξω από την Αγγλία. Οι iLiKETRAiNS είναι από τα πιο γοητευτικά γκρουπ που διαθέτει η Βρετανία αυτή τη στιγμή και ο όρος post rock τους αδικεί. Τα κομμάτια τους απλώνονται σε μακρόσυρτες κιθαριστικές μελωδίες, η μελαγχολία είναι διάχυτη (σε κάποια σημεία μέχρι και αβάσταχτη), η ερμηνεία αγγίζει το μελόδραμα, τα θέματά τους είναι σκοτεινά και δυσάρεστα: αναφέρονται στη μεγάλη φωτιά στο Λονδίνο, σε δολοφονίες πολιτικών, σφαγές, λιμούς και παράνοια, παρ’ όλα αυτά κατάφεραν σταθερά να περάσουν σε μεγάλα ακροατήρια. Ο Τύπος τους λάτρεψε απ’ την αρχή, από τα δυο πρώτα singles τους του 2005 και το εξαιρετικό mini album τους του 2006, το Progress Reform στη Fierce Panda. Το 2007 παρουσίασαν το πρώτο ολοκληρωμένου άλμπουμ τους
Elegies To Lessons Learnt (ένα από τα καλύτερα της χρονιάς) και η φήμη τους γιγαντώθηκε. Την Παρασκευή το βράδυ [25/1] έρχονται στην Αθήνα για να παρουσιάσουν για πρώτη φορά τον σκοτεινό τους λυρισμό, σε μια από τις πραγματικά ενδιαφέρουσες συναυλιακές βραδιές του φετινού χειμώνα.
«Είναι δύσκολο να κατηγοριοποιήσεις τη μουσική σου με τις επιλογές που σου δίνουν στο MySpace» λέει ο Dave Martin, σχολιάζοντας το χαρακτηρισμό της μουσικής τους στο MySpace, αλλά δεν είναι και τόσο κακός ο τίτλος “μελοδραματικά δημοφιλή τραγούδια”. Δεν είμαι σίγουρος για το “δημοφιλή”, αλλά τα υπόλοιπο είναι OK. Προσπαθούμε να βάλουμε πολύ δράμα στον ήχο και στους στίχους μας και προσπαθούμε να διηγούμαστε ιστορίες στα κομμάτια μας. Η περιγραφή αυτή τονίζει τη σημασία του τραγουδιού για μας, σε αντίθεση με το τυπικό post-rock, που δεν δίνει και τόση βάση στα τραγούδια, βασίζεται περισσότερο στην ατμόσφαιρα. Γενικά πάντως, δεν μου αρέσει να κατηγοριοποιώ τη μουσική μου. Δεν με νοιάζει όταν το κάνουν οι άλλοι, αλλά θα προτιμούσα να αποφασίσουν εκείνοι».
Στο πρώτο τους ep οι στίχοι καλύπτονταν πίσω από τις δυνατές μπασογραμμές, στο Elegies To Lessons Learnt οι ιστορίες ακούγονται καθαρά, έχουν περάσει σε πρώτο πλάνο, οι στίχοι είναι πιο επικοί και δραματικοί από ποτέ. «Οι στίχοι είναι σημαντικοί φυσικά, αλλά οι ιστορίες που διηγούμαστε συχνά καταλήγουν σε ακραία δράματα ή έντονα συναισθήματα και όταν φτάνουμε σε αυτό το φορτισμένο κλίμα η μουσική εκρήγνυται, αντανακλά την κατάσταση των χαρακτήρων που εμπλέκονται, και τα φωνητικά βυθίζονται στον αναβρασμό που δημιουργείται». Τα τραγούδια τους έχουν ιστορικές αναφορές -περισσότερες ίσως από κάθε άλλου σημερινού γκρουπ-, πόσο επηρεάζει αυτό τον ήχο τους; «Όσο το στυλ μας εξελίσσεται, ενδιαφερόμαστε όλο και πιο πολύ για την ιστορία. Αυτό μας προέκυψε όταν γράψαμε ένα τραγούδι για μια φιγούρα απ’ το παρελθόν που συνδέεται κατά κάποιον τρόπο με τα τρένα, τον William Huskisson, τον πρώτο άντρα που σκοτώθηκε σε επιβατικό τρένο της Αγγλίας. Όταν ερευνούσαμε αυτή την ιστορία, γοητευτήκαμε από τη διαδικασία και αρχίσαμε να ψάχνουμε σε εκπληκτικές ιστορίες άλλων ανθρώπων, όπως τους Bobby Fischer και Scott της Ανταρκτικής, κι ανακαλύψαμε ότι ο τρόπος που οι ιστορίες ξεδιπλώνονταν ταίριαζαν πολύ με τη μουσική μας. Έτσι η ιστορία και η μουσική μας συμπλέκονται». Τον ήχο τους τον συγκρίνουν αναπόφευκτα με άλλων «σκοτεινών» συγκροτημάτων της βρετανικής σκηνής, ποια σύγκριση είναι αυτή που τους ενοχλεί περισσότερο; «Δεν με ενοχλούν οι συγκρίσεις», λέει, «νομίζω όμως ότι οι Joy Division αναφέρονται πάρα πολύ. Δεν μπορώ να δω τις ομοιότητες. Καλή μπάντα, αλλά δεν έπαιξαν και τεράστιο ρόλο στη δημιουργία αυτού που κάνουμε».
Έχουν καμιά σχέση τα τρένα με τον ήχο σας;
Θα ’θελα να πιστεύω ότι έχουμε λίγη από την ενέργεια και τη δύναμη του ατμοκίνητου τρένου σε πλήρη κίνηση όταν φτάνουμε στα κρεσέντο μας.
Τι θα ήταν, σε μια γραμμή, αυτό που θα θέλατε να γραφτεί για σας στην ιστορία της μουσικής;
iLiKETRAiNS - έγραψαν ιστορία με την ιστορία.
Πες μου την πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς τη λέξη Ελλάδα.
Λιακάδα. Υποθέτω όμως ότι δεν θα υπάρχει και πολλή εκεί το Γενάρη…
Οι iLiKETRAiNS εμφανίζονται την Παρασκευή 25/01 στο Gagarin, μαζί με τους Fuzzy Nerds.
[ολόκληρη η συνέντευξη εδώ].

vintage


ένα καταπληκτικό mix του Vlio με τραγούδια 50s+60s.

downloading porn with davo


Sleeping in a van between A and B / Sucking dick for ecstasy / Paid a 70 year old hooker to make out with me / Now the get-high shack is just a memory
Downloading porn with Davo / Downloading porn with Davo / Put a latch on the door so Mama don't know / That I'm downloading porn with Davo
Tried to buy your love but I came up short / So I f**ked a little waitress in exchange for a snort / My girl's got a dick hanging out of her shorts / Me and Eric in the bathroom with the weather report
Downloading porn with Davo / Downloading porn with Davo / Put a latch on the door so Mama don't know / That I'm downloading porn with Davo
Oh baby I know you love the good old days / Cruising on the Long Island expressway / I used to be dead but now I'm gay / All I ever think about is drowning, drowning
Downloading porn with Davo / Downloading porn with Davo / Put a latch on the door so Mama don't know / That I'm downloading porn with Davo
[και μια και τους θυμήθηκα σήμερα, ορίστε ολόκληρο το άλμπουμ]>>>>>>
the moldy peaches

addicted


όταν πρωτοεμφανίστηκαν οι white stripes ήταν κάπως έτσι, δηλαδή με ήχο συναρπαστικό, πρωτόγονο, που δεν χώραγε σε ταμπέλες, λίγο μπλουζ, λίγο κάντρι, λίγο φολκ, λίγο garage, λίγο απ' όλα και τίποτα συγκεκριμένο. anyway, μου άρεσαν τόσο που έχω περάσει μήνες ακούγοντας τα κομμάτια τους και περίμενα τον επόμενο δίσκο τους με λαχτάρα. μέχρι που τους είδα ζωντανά εκείνη την αποφράδα ημέρα και τέλειωσα μαζί τους δια παντός. πάντα υπάρχει η αφορμή για το τέλος μιας σχέσης. δεν ξέρω αν έφταιγαν οι κακές συνθήκες της συναυλίας, το κακό live, οι μεγάλες προσδοκίες μου μετά από τόση προσμονή, πάντως η απογοήτευση έγινε αποστροφή για τη μουσική τους και σήμερα -αν εξαιρέσω τα τρία πρώτα άλμπουμ- μου είναι αδύαντο να τους ακούσω. η αλήθεια είναι ότι οι moldy peaches ήταν πάντα πιο αγαπημένοι μου, ίσως επειδή έκαναν μόνο ένα άλμπουμ και μετά διαλύθηκαν για να κάνουν αδιάφορες προσωπικές δουλειές [που βαριόμουν να παρακολουθήσω, κι ας τα έχω αγοράσει όλα όσα έχουν βγάλει. από λόξα].
οι επίσης αμερικάνοι big blood που ποζάρουν οικογενειακώς στην εικόνα είναι τέτοιου είδους "κόλλημα", κι είχα καιρό να κολλήσω με ένα γκρουπ και να μου αρέσει ό,τι κι αν έχει βγάλει -ακόμα και αυτά που κάποιος πιο ψύχραιμος θα τα έβρισκε ανυπόφορα. ξέρω κι άλλους τρεις που θα συμφωνούν, δεν είναι μόνο για λάτρεις της weirdness, οπότε δοκιμάστε τους άφοβα. ''Big Blood, the phantom four piece of Asian Mae, Caleb Mulkerin, Rose Philistine and Colleen Kinsella perform only as a duo. An intimate team, walking blind through each other's songs presenting one of a kind recordings tailor-made to the night's performance", αυτά λένε στο myspace τους, κι εδώ είναι τα περισσότερα από τα άλμπουμ τους. το αγαπημένο μου είναι το big blood+the grove [το πέντε].
[μοιάζει λίγο με τη δρούζα η σύζυγος ή ιδέα μου είναι;]
bless grown-so-ugly.
ένα δύο τρία τέσσερα πέντε

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2008

α-μπα;


το μπρίστολ μπορεί με την πρώτη να μην σου κάνει καμιά εντύπωση, βαρετά κτήρια [ούτε καν άσχημα], λιγοστοί άνθρωποι στους δρόμους, καθόλου πράσινο [κάτι περίεργο για αγγλική πόλη], γκρίζο, μουντό και με μόνιμο ψιλόβροχο που σε μουσκεύει ως το κόκκαλο, χάλια μαγαζιά [δεν βρήκα κανένα απ' τα βιβλία που έψαχνα και στα dvd έχουν μόνο μπλοκμπάστερ και τηλεοπτικές σειρές], ένα εμπορικό κέντρο της καταστροφής, ένα μουσείο πολύ μέτριο, καταθλιπτική ατμόσφαιρα που το κρύο την κάνει ακόμα χειρότερη [έτσι εξηγείται γιατί όλοι φτιάχνουν μουσική που θέλεις να κόψεις τις φλέβες], αλλά...
αλλά έχει κάτι το μεταμορφώνει μετά τις 8 το βράδυ και φαίνεται σαν άλλη πόλη: πάρα πολλούς νέους ανθρώπους. ή μάλλον το βράδυ έχει μόνο νέους ανθρώπους. εκεί γύρω στα 20 ή και μικρότερους, που γεμίζουν τους δρόμους και τα μαγαζιά, κυκλοφορούν με κοντομάνικα και εξώπλατα [όταν εσύ έχεις τυλιχτεί με κασκόλ και παλτό και πάλι τουρτουρίζεις] και πίνουν ποτά όρθια μέσα στο κρύο [επίσης, κατουράνε όπου βρουν, αλλά αυτό δεν είναι δικό μου θέμα -πέρναγαν δίπλα τους οι έφιπποι μπάτσοι με τα κίτρινα αδιάβροχα και τα φωτάκια στην πλάτη και δεν τους ενόχλησαν καν]. την ημέρα, το πανεπιστήμιο που γυρίστηκε το starter to ten είναι μάλλον το πιο ενδιαφέρον σημείο της πόλης. τη νύχτα όλο το κέντρο είναι εντυπωσιακά ζωντανό. δεν ξέρω αν αυτό γίνεται συνέχεια ή πετύχαμε στην περίοδο. όλα εδώ θυμίζουν απόκριες [πρόσεξα πάντως δυο μαγαζιά με στολή μπάτμαν στη βιτρίνα, στο ένα είχε και τον ρόμπιν]. πρόσεξα και δυο απίθανα έργα του μπάνκσι σε τοίχους, αλλά δεν βρήκα πουθενά φίλμ για την πολαρόιντ για να τα φωτογραφήσω. σε ένα ολόκληρο μπρίστολ δεν βρίσκεις φιλμ για πολαρόιντ, όπως δεν βρίσκεις πουθενά κασέτα, η κασέτα είναι προϊόν του προηγούμενου αιώνα, την ξεχνάμε [κι αν έχεις δημοσιογραφικό με κασέτα το πετάς στα σκουπίδια]. μετά από δυο ώρες περπάτημα βρήκαμε κάπου μια δεκάδα ξεχασμένες TDK, αλλά τις πούλαγαν πακέτο, [τι να τις κάνεις 10 κασέτες το 2008, πού να τις παίξεις;], anyway, επειδή ήταν πιο φτηνές από μαγνητόφωνο που γράφει σε mp3 ο άνθρωπος αναγκάστηκε να αγοράσει τις τελευταίες κασέτες του μπρίστολ.
αυτό που συνέβη στο αεροπλάνο που μας μετέφερε δεν ήταν κενό αέρος, αλλά κεραυνός στο δεξί φτερό [!], που σημαίνει ότι βάση του νόμου των πιθανοτήτων δεν πρόκειται να μας ξανασυμβεί, αλλά επειδή υπάρχουν κι άλλοι ένα σωρό νόμοι, κανείς δεν θέλει να ξαναμπεί σε αεροπλάνο.
σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο να μείνω για πάντα εδώ.
υ.γ. μέχρι να ηρεμήσει πάλι ο web sheriff μην ανεβάζετε άλμπουμ στο cbox, και btw, το nodatta δεν έκλεισε μόνο του, το έκλεισαν... [το cbox το άδειασα για ευνόητους λόγους].
υ.γ2. δοκίμασε να ανεβάσεις το dancing queen των abba στο rapidshare κι αν τα καταφέρεις με τον κανονικό τίτλο του, θα έχεις δώρο! είναι forbidden to be shared και blacklisted! [άρχισαν οι απαγορεύσεις;].

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2008

παρατρίχα.


on the way to london.
πάνω σχεδόν από το heathrow. το αεροπλάνο σε φάση προσγείωσης, στα ακουστικά η kim miller [των mono in vcf] τραγουδάει το keys to the house.
τη στιγμή ακριβώς που λέει για δεύτερη φορά ''he said to go and then he said i don't care if you're dead or if you live with somebody else, i gave you the keys, i gave you my house'' κι εγώ σκεφτόμουν σκηνές από ταινίες καταστροφής, συγκρούσεις στον αέρα και αναρωτιόμουν τι να αισθάνεσαι άραγε λίγο πριν διαμελιστείς και διασκορπιστείς στα αγγλικά λιβάδια, δίνει μια ξαφνική βούτα το αεροπλάνο και γίνεται της κακομοίρας. λάπτοπ βρέθηκαν στον αέρα, βιβλία δέκα θέσεις πιο μπροστά [ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι πιο πίσω, τι στο διάλο, δεν ισχύει η επιτάχυνση στον αέρα, τους έχουν καταργήσει όλους τους νόμους;], επιφωνήματα τρόμου, οι διπλανοί άσπροι σαν χαρτί. ευτυχώς που είχαμε δεθεί για την προσγείωση και δεν έφτασε κανείς μέχρι το ταβάνι. αν είχε συμβεί δέκα λεπτά πιο νωρίς θα είχαμε φάλκον νο 2 [αυτό με τον κρανιδιώτη].
η αλήθεια είναι ότι δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς και πολλά πράγματα, μόνο ότι πάει τέλειωσε. ούτε ολόκληρη η ζωή περνάει μπροστά απ' τα μάτια σου, ούτε καν ένα δέκατο έκτο. πού να προλάβει; μόνο πάει τέλειωσε προλαβαίνεις να σκεφτείς. μετά κοιτάζεις τους διπλανούς, τους απέναντι, που για αντίδραση γελάνε σαν χαζοί.
δεν γράφω άλλα, γιατί έχουμε κι επιστροφή.
κατά τ' άλλα είχε νυχτώσει και η διαδρομή λονδίνο-μπρίστολ ήταν μόνο κίτρινα φώτα και πολυκατοικίες [με συνοδεία etched headplate]. κι αν δεν έχεις κάτι να δεις απ' το παράθυρο, προσέχεις το πιο κακόγουστο πούλμαν που έχεις δει στη ζωή σου. αγγλικής αισθητικής: βισινί βελούδινη ταπετσαρία με μαύρο leopard και μωβ-βισινί καρό λαχούρι με μαύρο περίγραμμα, κίτρινη δερματίνη στο ''μαξιλάρι'' και καναρινί κουρτίνες. αθήνα-μπρίστολ είναι ίσα με δώδεκα ώρες, πιο κοντά είναι η νέα υόρκη. απ' τις δέκα το πρωί ξέκίνησα απ' το σπίτι μου, είναι δέκα ώρα ελλάδας και μόλις πατήσαμε το πόδι στο ξενοδοχείο. ευτυχώς που εδώ είναι οχτώ και θα προλάβουμε το φαΐ [το παστίτσιο της ολυμπιακής μας βγήκε απ' τη μύτη].
στο κλαμπ απέναντι έχει ουρές τα πιτσιρίκια, όλα ντυμένα με κοντομάνικα και καρναβάλια και στο πλοίο μπαρ ''θέκλα'' οι ουρές φτάνουν μέχρι το δρόμο. κι εκεί πιτσιρίκια.
κατά τ' άλλα σε μισή ώρα έχω μετρήσει τέσσερα ποντίκια [πέντε] που κυκλοφορούν ανενόχλητα διασχίζοντας τους δρόμους λες και είναι μασκότ.
η συνέχεια αύριο.

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2008

ρόλο τρέντγουεη

The Rollo Treadway are five people right now but they used to be only two when Blake and David did some demos a bunch of years ago and then they were four people for awhile when they were recording the record but the other two besides Blake and David aren't part of the other three that are in the group right now. Those other three are Jörg, Nick and Tyler. So on the record that's really Blake and that's really David but it's not the other three; it's the other two, Michael and James, that were in the group after Blake and David and those first demos. Well, Michael and James weren't really "in the group". Michael produced the record and played a bunch of instruments, mostly organ and electric piano (all the stuff that Jörg plays now), and James played the bass guitar and all of the guitar parts that were too hard for David to play. Now Nick plays the bass guitar and Tyler plays all of the guitar parts that James played because David couldn't. Blake plays drums and David sings and plays guitar on the demos and the record and now. [απ' το myspace τους].
απ' το μπρούκλιν. συμπαθητικοί. πιο 60s δεν γίνεται. εδώ το ντέμο τους.

soul sessions


ένα πολύ καλό mixtape του benji b που δίνει ο gizmo
εδώ.

samurai


the rza-ghost dog_the way of the samurai [japanese instrumental edition]

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2008

noisy fairytales


Οι Victory Collapse προέκυψαν λίγο πριν τους Ολυμπιακούς του 2004. Τρεις συμφοιτητές γεωπόνοι και ένας φυσικός που αυτή τη στιγμή κάνει το μεταπτυχιακό του, οι οποίοι κόντεψαν να δουν σχεδόν άλλη μια Ολυμπιάδα για να καταφέρουν να κυκλοφορήσουν το πρώτο ep τους. Το Rumors, με τέσσερα κομμάτια που δίνουν το στίγμα του ήχου τους όπως εξελίχθηκε αυτά τα τριάμισι χρόνια που βρίσκονται μαζί, είναι μια ανεξάρτητη κυκλοφορία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται: Απόλυτη ελευθερία στον τρόπο δημιουργίας του, αλλά δυσκολίες στον τρόπο διανομής και προώθησής του.
«Το ep το ετοιμάζουμε από πέρσι το Νοέμβριο, ένα χρόνο ακριβώς», μου λένε, καθισμένοι στο στούντιό τους, μπροστά από έναν ροζ τοίχο. «Το κυκλοφορήσαμε μόνοι μας επειδή δεν είχαμε επαφές και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε τελικά τι μπορεί να μας προσφέρει μια εταιρεία. Εκτός από διανομή. Τώρα πια με το MySpace υπάρχει τόση πολλή επικοινωνία γύρω μας που καμιά φορά καταντάει υπερβολική, αλλά στη μουσική βοηθάει. Η διανομή θέλει πολύ τρέξιμο. Γι’ αυτόν το λόγο συνεργαστήκαμε με το Vinyl Microstore, για να μη μείνει στον αέρα το όλο εγχείρημα. Μεγάλο δισκάδικο δεν παίζει να το πάρει, πολύ δύσκολο, αν δεν είσαι σε μεγάλη εταιρεία δεν ενδιαφέρονται. Τα κάναμε όλα μόνοι μας, δεν μας βοήθησε κανείς, λειτουργούμε ανεξάρτητα, απ’ την άλλη όμως όλα αυτά που ακούμε υπάρχουν π.χ. στο Metropolis…».
Μιλάμε για τα όνειρα που έχει κάθε γκρουπ που ξεκινάει και συνήθως μένουν ανεκπλήρωτα, την έλλειψη χώρων που να μπορούν να γεμίσουν με λογικό αριθμό θαμώνων, για την τύχη που μάλλον είναι με το μέρος τους. Τα περισσότερα γκρουπ στην Ελλάδα δεν ζουν απ’ τη μουσική· ποιος άραγε είναι ο στόχος εκτός από την καλλιτεχνική έκφραση, τι ελπίδες μπορεί να έχει κάποιος νέος μουσικός να ξεφύγει από την παρέα των γνωστών και φίλων του; «Είναι δύσκολο. Σημασία έχει να μπορείς να συντηρείσαι, να παίζεις μουσική και να μπορείς να βγάζεις τα έξοδα για τις χορδές και τις μπαγκέτες». Αν όμως επιμένεις, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. «Όταν πρωτοφτιάξαμε το συγκρότημα δεν είχαμε καν όνομα. Όταν προέκυψε το πρώτο μας live στο AN ως support στους Liars, δεν το πιστεύαμε. Παλιά κάναμε μια συζήτηση και αναφέραμε τους στόχους μας, ένας απ’ αυτούς ήταν να παίξουμε με τους Liars! Έτυχε να πραγματοποιηθεί το πρώτο μας όνειρο πολύ νωρίτερα απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς. Όταν ξεκινάς οι στόχοι σου είναι πολύ προσιτοί και πολύ λογικοί, υπάρχουν όμως και κάποιοι που τους ονειρεύεσαι ακόμα κι αν είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθούν. Για μας αυτοί ήταν οι Liars, οι Fall, οι Savage Republic, οι Radio4, αυτοί που έχουν επηρεάσει τον ήχο μας. Τελικά παίξαμε και με τους Fall! Το support σε κάποιο μεγάλο γκρουπ ικανοποιεί τη ματαιοδοξία σου και είναι σίγουρα μια εμπειρία, σε βλέπει κόσμος που είναι κοντά στη μουσική σου. Αυτό που θέλουμε να κάνουμε σαν επόμενη κίνηση είναι κάποια live στην επαρχία. Θα θέλαμε να κάνουμε και live στην Αθήνα, αλλά κάτι ξεχωριστό, πέρα απ’ αυτό που γίνεται για γνωστούς και φίλους. Δυο ωραίες εμπειρίες ήταν οι εμφανίσεις μας στη Μυτιλήνη στο απολιθωμένο δάσος και στον Αχελώο στις εκδηλώσεις για την αποτροπή της εκτροπής του. Ειδικά στη Μυτιλήνη, εκεί που παίζαμε μαζεύτηκε όλο το χωριό. Παππούδες, γιαγιάδες, ο παπάς με τους φίλους του που έπιναν μπακάρντι μπρίζερ, παιδάκια, οι οποίοι αντιδρούσαν με έναν εντελώς αυθεντικό τρόπο. Είτε τους άρεσε είτε δεν τους άρεσε, ήταν ωραίο, γιατί δεν ήταν καθόλου ψεύτικο. Είναι ένα κοινό ανοιχτό, που γράφεις πάνω του, δεν είναι όπως το άλλο που οι αντιδράσεις του είναι προβλέψιμες. Ανανεώνεσαι όταν παίζεις στην επαρχία».
Σχολιάζουν το καταπληκτικό βίντεο για το (Greedy) Brother που τους έφτιαξε ο Joel Knutson (ως δώρο), ένα από τα πιο όμορφα που έχει δει ποτέ ελληνικό γκρουπ. «Το βίντεο ζήτησε να μας το φτιάξει ο Joel, γράφαμε εκείνη την περίοδο και κάποια στιγμή το καλοκαίρι κάναμε τα γυρίσματα χωρίς να ξέρει κανείς τι θα βγει. Του δώσαμε την ελευθερία να κάνει ό,τι θέλει και μας το παρέδωσε τον Οκτώβριο τελειωμένο».
Γιατί Victory Collapse; «Επειδή σε κάθε νίκη υπάρχουν απώλειες. Κουράζεσαι πολύ για να φτάσεις σε μια νίκη και όταν φτάσεις καταρρέει, γιατί μπορεί να αντιληφθείς ότι δεν είναι αυτό που ήθελες. Το σήμα της νίκης κάποτε συμβόλιζε ιδανικά που έχουν πια καταρρεύσει».
Το ep Rumors προς το παρόν είναι διαθέσιμο στο Vinyl Microstore και στο MySpace τους
www.myspace.com/victorycollapse.

polaroid

polaroids


murcof & spyweirdos@ bios_12/01/08
ten numbers
[what's the case with the cubes?]
απόψε live στο μύλο, στη θεσσαλονίκη.

polaroids


artvert festival@ kinky kong_11/01/08
kitephonics, elica, chronik & roger doring.

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2008

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2008

ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα


απ' το blog του jazra

tabu


το 1929, αφού ο murnau είχε συμπληρώσει ήδη τρία χρόνια στο hollywood [κι ενώ είχαν περάσει δύο από την επιτυχία του sunrise] ζήτησε από τον robert flaherty [τον κορυφαίο ντοκιμαντερίστα του nanook of the north και του man of aram] να συνεργαστούν στην επόμενη ταινία του, που ήθελε να γυρίσει στην ταϊτή. ονειρευόταν γυρίσει ένα ερωτικό δράμα στα νησιά της πολυνησίας με ντόπιους στη θέση των πρωταγωνιστών και στόρι βασισμένο στους μύθους και τις παραδόσεις της ''πρωτόγονης'' κουλτούρα τους.
το tabu, a story of the south seas που προέκυψε από τη συνεργασία ήταν τελικά αυτό ακριβώς που ήθελε: μια ερωτική ιστορία με πρωταγωνιστές ένα νεαρό ψαρά και μια όμορφη νησιωτοπούλα [που στη συνέχεια έκανε καριέρα στο broadway], πλαισιωμένους από ερασιτέχνες ηθοποιούς, όλους ντόπιους, γυρισμένη στα εξωτικά, ειδυλλιακά τοπία των νησιών. οι δυο νέοι ερωτεύονται αλλά πριν προλάβουν να χαρούν τον έρωτά τους η πιτσιρίκα γίνεται προσφορά στους θεούς και το σώμα της tabu για κάθε θνητό άντρα [που σημαίνει ότι θα έπρεπε να πεθάνει παρθένα]. όποιος την άγγιζε θα έπρεπε να πεθάνει. όταν ο νεαρός την κλέβει και καταφεύγουν σε διπλανό νησί, η ταινία -που ξεκινάει σαν ένα ντοκιμαντέρ που καταγράφει σκηνές επίγειου παραδείσου- γίνεται δράμα με στοιχεία θρίλερ και στη συνέχεια τραγωδία.
77 χρόνια μετά την πρώτη προβολή το tabu [δηλαδή ''απαγόρευση''] εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην πλήρη αλογόκριτη κόπια [δεν μπορώ να φανταστώ τι στο καλό είχε κόψει η λογοκρισιά, τα βυζιά σε κάποιες σκηνές υποθέτω], με εκπληκτικό restoration, όπως ακριβώς το ήθελε κι ο murnau [o οποίος παρεμπιπτόντως πέθανε τη χρονιά που βγήκε στο σινεμά. το tabu έμελλε να είναι το κύκνειο άσμα του].
τα commentary τα βαριέμαι, το 80σέλιδο βιβλίο που το συνοδεύει πάντως εκτός από ένα σωρό πληροφορίες για την ταινία έχει ολόκληρο το σενάριο, ακόμα και το στόρι του turia, της ιστορίας που είχε σκοπό να γυρίσει νωρίτερα, αλλά απορρίφθηκε από την colorant λόγω οικονομικών διαφορών...
ξέχασα να πω ότι είναι βουβό.
[η συγκεκριμένη έκδοση κυκλοφορεί απ' τη masters of cinema].
second skin-french cowboy

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2008

innercitylife

~το remix του drunk drew [goes miami mix] με τη συμμετοχή των money dee, low life, first poet, mellow vocalist και lord mecca είχε μετατρέψει το inner city life σε hip hop anthem. στην παραγωγή μαζί με τον goldie, ο rob playford. φρομ μπρίξτον του κίνγκστον. παραμένει το πιο αγαπημένο μου μετά το ορίζιναλ. επίσης:
~το
remix του photek [baby boys mix] με ξαναηχογραφημένα τα φωνητικά της diane charlemagne και jazz strings, πάλι σε συμπαραγωγή του rob playford.
~το
remix των 4 hero [4 hero mix pt. 1] με την τρομπέτα του neil nailstone, σε δική τους παραγωγή.
~το
remix των rabbit in the moon [rabbit in the moon's return to vocal city] σε παραγωγή των confucius & the monk. ambient. ξεκινάει χωρίς καθόλου ρυθμό, μόνο με τη φωνή της diane κι ένα πιάνο στο δεύτερο μέρος που το απογειώνει.
και μια παραγγελιά: το jagz the smack ep του rustie.

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2008

mcd


4 your loving arms-a dog called rodriguez [a.k.a. dj mcd] feat. dimitra zaretou.
a hit. [ο δίσκος λέγεται everyday is a brand new day και κυκλοφορεί από την hellectronic/the sound of everything].
το myspace του εδώ.

nico icon

gerald's masterpiece

έχουν περάσει 13 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε και εξακολουθεί να είναι αξεπέραστο. νομίζω ότι είναι το μόνο jungle άλμπουμ που άντεχα να ακούσω ολόκληρο σερί και αυτό που έχω ακούσει περισσότερο απ' όλα του είδους, μαζί με το πρώτο logical progression.
παρ' όλες τις πολύ δυνατές συνεργασίες [τον goldie στο energy, τον gerico στο silent cry, samples από μαντοβάνι, αλλά πάνω απ' όλα τη φωνή του finlay quaye στο σπουδαίο finley's rainbow] παραμένει ένα από τα περισσότερο αγνοημένα άλμπουμ των 90s, κι ας είναι τόσο σημαντικό όσο οι δουλειές του photek, του goldie ή τα πρώτα single του ltj bukem. δεν είναι καθόλου τυχαίο που είναι το αγαπημένο άλμπουμ του burial -η επιρροή του συγκεκριμένου δίσκου στη μουσική του είναι ξεκάθαρη. το dreaming of you π.χ. θα μπορούσε να υπήρχε και στο untrue.
το black secret technology ακούγεται ακόμα πιο ''σημερινό'' από το 1995 που πρωτοκυκλοφόρησε. ο χρόνος το δυνάμωσε.
να γιατί δεν μπορείς να δηλώνεις ότι σε τρία χρόνια το untrue δεν θα το θυμάται κανείς. κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα αντέξει στο χρόνο.
[goldie έχω να ακούσω από το δεύτερο άλμπουμ του, πάνω από δέκα χρόνια, κι ούτε έχω αισθανθεί ποτέ την ανάγκη να κατεβάσω κάποιο cd του απ' το ράφι. το άλμπουμ του a guy called gerald με ακολουθεί παντού και σε κάθε μετακόμιση].
μπλακ σίκρετ τεκνόλοτζι

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2008

blind day


hercules & the love affair. κι ένα κομμάτι που θα γίνει hit. blind. με τον antony στα φωνητικά. από χθες το βράδυ που το είδα στον shottkey έχω μετρήσει 22 blog που το δίνουν. [23].
τι μέρα κι η χθεσινή...στη δεύτερη μπουκιά στο παστίτσιο που πήραμε delivery βρήκα ένα κομμάτι γυαλί [τέτοιο κομμάτι, που αν το καταπιείς σου πετυχαίνει η αυτοκτονία της ευδοκίας].
το βράδυ έκοψα μια μπουκιά απ΄τη βασιλόπιτα και παραλίγο θα'χα καταπιεί το φλουρί.
πηγαίνοντας στο σπίτι, ο ταξιτζής πήρε κλειστά τη στροφή και στούκαρε πάνω στους κάδους σκουπιδιών. ευτυχώς που καθόμουν απ' την αριστερή μεριά, γιατί τη δεξιά την γάμησε. μου πήρε και 4 ευρώ.
αυτά.

white rabbit

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2008

α*****α m****a


arxedia media ή media με αρχίδια;

ten numbers release party+live


το σάββατο 12/1 στις 10 το βράδυ στο bios ο murcof και ο spyweirdos θα παρουσιάσουν μαζί ζωντανά το νέο δίσκο του spyweirdos ten numbers που μόλις κυκλοφόρησε, σε παραγωγή του murcof. το event είναι αυστηρά για 200 άτομα, με κράτηση απαραίτητη.
στο 2103425335.
περισσότερα εδώ.
fourth

loilok


εδώ το νέο ep τους [apple pie diy ep] για δωρεάν dnld...

@synch.gr


Οι χρήστες του www.synch.gr έχουν πλέον τη δυνατότητα να ακούσουν και να «κατεβάσουν» στον υπολογιστή τους μία σειρά από live acts και dj sets από καλλιτέχνες που παρουσίασαν τη δουλειά τους στα πλαίσια του Synch Festival και όχι μόνο.
Μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας, το Synch φιλοδοξεί να δώσει το βήμα σε καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, σε δισκογραφικές εταιρείες, clubs, δισκοπωλεία και γενικότερα ομάδες και projects να παρουσιάσουν τις μουσικές τους προτάσεις στο κοινό.
Τόσο τα live on demand, όσο και τα podcasts θα ανανεώνονται ανά δύο εβδομάδες, ενώ οι εγγεγραμμένοι χρήστες του site θα λαμβάνουν σχετικό ενημερωτικό newsletter.
Ακολουθεί το πρόγραμμα που βρίσκεται αυτή τη στιγμή online από το
www.synch.gr
ON DEMAND
Liberto (Gr)
Biomass (Gr)
Olga Kouklaki (Gr)
Beppe Loda (It)
Bugge Wesseltoft (No)
Max Ernst Showcase:
Brinkmann (De)
TBA (Ge)
Post Industrial Boys (Ge)
Disphonia (Gr)
Dat Politics (Fr)
SYNCH PODCASTS
ION (Gr)
Peaknick (It)
Urban Disco (Gr)
Για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε με το Γραφείο Τύπου του Synch:
press@synch.gr