Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2008

κλαψοφωτίαση


~από το φρικτό, απαίσιο εξώφυλλο με τη μουμιοποιημένη πριμαντόνα και την εκνευριστική μανιέρα με τις μελοδραματικές μπαλάντες μέχρι την προσποιητή ανδρόγυνη φωνή που όσο περνάει ο καιρός γίνεται και πιο ανυπόφορη, όλα σε προδιαθέτουν αρνητικά και είσαι σίγουρος ότι αυτός ο δίσκος είναι σκατά. στην αρχή σε ενοχλεί και το πιάνο [σκέφτεσαι όχι άλλη μπαλάντα με πιάνο και έγχορδα, όχι άλλη κλάψα, όχι άλλη μιζέρια και θλίψη, που στο διάλο θα πάει όλο αυτό;], σε ενοχλεί που κάνει πάλι τα ίδια εκεί που είχε πει ένα ωραίο χορευτικό κομμάτι [επιτέλους] και η ντίσκο του πήγαινε.
μετά αφήνεις να παίξει λίγο ο δίσκος με διάθεση να πηδήσεις τα κομμάτια, να πάρεις μια ιδέα και να πας παρακάτω, να τελειώνει και να τον ξεφορτωθείς.
τον άφησες να παίξει; καλά να πάθεις. ακόμα κι αν είσαι ορκισμένος εχθρός του, ακόμα κι αν τον μισείς, έτσι και φτάσεις στο one dove [δηλαδή αν άντεξες να ακούσεις ολόκληρα τα δύο πρώτα κομμάτια που αρχικά σου προκαλούν σκέψεις σαν τις παραπάνω] την έβαψες. και ναι μεν με τόση μαυρίλα στον ορίζοντα δεν μπορώ να βρω λόγους που ένας 20άρης θα επέλεγε ν’ ακούσει antony, αλλά με το ίδιο σκεπτικό κάποιος 20άρης δεν θα έπρεπε ν’ ακούει ούτε σούμπερτ ούτε μότσαρτ.
φυσικά ο antony δεν είναι σούμπερτ, αλλά η θλίψη που σου προκαλεί είναι παρόμοια και το one dove είναι τόσο ειλικρινά δραματικό [για την ακρίβεια συγκινητικό] που σε πείθει και για τις προθέσεις του και για το αυθεντικό μελόδραμα που κρύβεται πίσω από κάθε νότα και θυμίζει τις ταινίες του sirk. μουσική για μεσήλικες που έχει κουράσει η ζωή, με τον ίδιο τρόπο που οι ταινίες του sirk ήταν ιδανικό σινεμά για κυρίες λίγο πριν την εμμηνόπαυση. ή και λίγο μετά. τέλος πάντων, εδώ το πιάνο είναι ανατριχιαστικό ακόμα και για έναν αναίσθητο που το σπαρακτικό κρεσέντο ‘mercy mercy’ ίσως να τον αφήσει ασυγκίνητο. και δεν είναι μόνο το one dove. δεν χρειάζεται να είσαι 40άρης για να εκτιμήσεις το daylight and the sun ή το συγκλονιστικό dust and water. ούτε να το πας το γράμμα, δηλαδή να το στρίβεις το πούρο, να το πνίγεις το κουνέλι, να τον μαγκώνεις το σύρτη κλπ για να σου αρέσει αυτός ο δίσκος [αν κάνεις τα προηγούμενα θα έχεις τρελαθεί ήδη, τσάμπα τα γράφω].
το crying light δεν είναι ένα άλμπουμ για να περάσεις καλά, αντιθέτως, είναι ένας δίσκος που κάποιες στιγμές θέλεις να τον πατήσεις κάτω [αν τον βρεις αυτή τη στιγμή να τον σπάσεις γράψε μου], στα δυο πρώτα κομμάτια είναι βαρετός, πληκτικός antony, μετά κάτι γίνεται και αλλάζει. θέλει ώρα για να δείξει τι είναι πραγματικά.
τι είναι πραγματικά; ο δίσκος που θα τον κάνει σούπερ-σταρ και θα γίνει η πιο μεγάλη επιτυχία του. και καλά θα κάνει…
[δεν ξέρω αν θα αντέξω να ξανακούσω το δίσκο ολόκληρο, αλλά αυτό το τραγούδι είναι ίσως το πιο όμορφο που έχει γράψει...].
~και με την ευκαιρία: το απόλυτο ποστ με ΟΛΕΣ τις κυκλοφορίες των animal collective και των side-projects τους βρίσκεται εδώ. καλή μελέτη...